Θεοτόκος Μαρία: η Μάνα του Φωτός και δική μας.

Θεοτόκος Μαρία: η Μάνα του Φωτός και δική μας.

          Ο Αύγουστος μήνας θεωρείται ως μήνας της Παναγίας. Ήδη το πρώτο 15νθήμερο, με τις Παρακλήσεις και τη νηστεία, προετοιμαζόμαστε για τη μεγαλύτερη γιορτή Της, την κοίμησή Της. Η  απόδοση της γιορτής αυτής γίνεται σε μια βδομάδα ή, σε κάποιες Εκκλησίες, σε δυο βδομάδες. Η 31^η Αυγούστου είναι η γιορτή τής «κατάθεσης της Αγίας Ζώνης της Θεοτόκου». Έτσι, όλος ο μήνας έχει έντονη την παρουσία της Παναγίας, για όσους βέβαια η πίστη προς τον Υιό Της βρίσκεται στην καρδιά τους.

          Είναι αλήθεια πως η Παναγία, ως Μάνα όλου του κόσμου, αγκαλιάζει όλα τα παιδιά του Θεού ό,τι και να ’ναι, όπως και να ζουν. Η αγάπη Της καλύπτει πλήθος αμαρτιών και έρχεται καλεσμένη ή ακάλεστη για να βοηθήσει, να καλύψει, να διαφυλάξει. Όσοι αγωνίζονται «τον καλόν αγώνα της πίστεως», τη νιώθουν να συμπορεύεται και να συν-αγωνίζεται, ως δύναμη που κατατροπώνει τους αόρατους εχθρούς.

          Κανένας άνθρωπος δεν δέκτηκε τόση τιμή και δόξα από τους ανθρώπους όσο δέχτηκε η ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, όπως το προείπε στην Ελισάβετ «από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί» (Λουκ. 1,48). Γιατί βέβαια κανένας άνθρωπος δεν έκανε τόση ευεργεσία στην ανθρωπότητα όση η παρθένος Μαρία. Ως Θεοτόκος τιμάται και δοξάζεται!

Σ’ Αυτήν νικηθήκαν οι όροι της φύσεως. «Παρθενεύει γαρ τόκος και ζωήν προμνηστεύεται θάνατος. Η μετά τόκον Παρθένος και μετά θάνατον ζώσα, σώζοις αεί, Θεοτόκε, την κληρονομίαν σου» (Ειρμός Θ΄ ωδής Καταβασιών ιε΄ Αυγούστου). Δηλαδή σ’ Αυτήν συνδυάζεται η παρθενία με τη λοχεία, ο θάνατος με τη ζωή. Μετά τον τοκετό μένει Παρθένος και μετά το θάνατό Της ζει. Αυτές οι αντιφάσεις δεν είναι λογοπαίγνια. Είναι αλήθειες που πραγματοποιούνται στη «Θεοτόκο και Μητέρα του Φωτός».

          Κι εμείς, μέσα στην καθημερινότητα και αμαρτωλότητά μας, προστρέχουμεν σ’ Αυτήν ως άτακτα παιδιά Της και την παρακαλούμε: «Μητέρα του Θεού μας και δική μας Μάνα, ποιος ύμνος μπορεί να υμνήσει το μεγαλείο Σου; ποια γλώσσα να μιλήσει για σένα; εσύ ως «τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ» θα μπορούσε να είσαι μακρυά μας, τέτοιοι που είμαστε... Όμως η αγάπη Σου συγκαταβαίνει στην αδυναμία μας και έρχεσαι, καθώς ο Υιός Σου! Έλα, λοιπόν, στην ταραγμένη μας ζωή και γαλήνεψέ την. Έλα στη νωθρότητά μας και ζωντάνεψέ μας. Έλα στον καρδιακό πόνο μας και παρηγόρησέ μας. Έλα στη θλίψη μας και χαροποίησέ μας. Έλα στις ασθένειές μας και θεράπευσέ μας. Έλα στο σκοτάδι μας και γέμισέ μας με το Φως το αληθινόν του Υιού Σου, για να’ ναι η ζωή Του ζωή μας, γευόμενοι «εν τω νυν αιώνι» την «ασάλευτη Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». Αμήν!

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΕΙ Ή ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ

"Αναρωτιέμαι αν υπάρχει πιο σύγχρονη πρόταση ζωής και πανηγυρισμού από τη Βασιλόπιτα. Το πρώτο της κομμάτι (το κομμάτι του Χριστού) φανερώνει μια κοσμοαντίληψη που δίνει προτεραιότητα στην ψηλάφηση του οντολογικού κέντρου των συμπάντων. Το δεύτερο κομμάτι (της Παναγίας) δείχνει πως ο άνθρωπος δεν είναι απλώς καταναλωτής, αλλά συνεργός, δωρητής σάρκας στον άσαρκο Υιό. Με τα δύο πρώτα κομμάτια εικονίσαμε την φάτνη της Βηθλεέμ. Προχωράμε και στο τρίτο, είναι το κομμάτι του φτωχού και του ξένου, αυτουνού, δηλαδή με τον οποίο ο ίδιος ο Χριστός ταύτισε τον Εαυτό Του." (απόσπασμα από το συλλογικό τόμο "Χριστού Γέννα" εκδ. Ακρίτας)

Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων

14 Ἰουνίου 2009

Σκόρπιες σκέψεις

συνηγμένες καὶ προχείρως τακτοποιημένες

ὑπὸ προσμοναρίου τοῦ ἀναξίου

Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων σήμερα, κατὰ τὴν ὁποία ἑορτάζουμε πανηγυρικὰ ὅλους τοὺς ἁγίους, τοὺς γνωστοὺς καὶ τοὺς ἀγνώστους, τοὺς τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης, τοὺς ἀρχαίους, τοὺς παλαιούς, τοὺς νεωτέρους καὶ τοὺς ἐπερχομένους, τοὺς ἀπ’ ἀρχῆς καὶ μέχρι τῶν ἐσχάτων, τοὺς ἐγγὺς καὶ τοὺς μακράν, τοὺς ὅπου γῆς καὶ παντὶ τρόπῳ ἐπιτελέσαντας τὴν ἁγιωσύνην[1].

Ἑορτάζουμε τοὺς Ἁγίους πάντας, σήμερα, τὴν πρώτη Κυριακὴ μετὰ τὴν Πεντηκοστή, καταδεικνύοντες τοὺς ἀγλαοὺς καρποὺς αὐτῆς. Πλουσία γὰρ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἡ καρποφορία.

Ἑορτάζουμε τοὺς Ἁγίους πάντας, ὅλους τοὺς ἁγίους, τοὺς γνωστοὺς καὶ τοὺς ἀγνώστους, καὶ ἰδιαιτέρως αὐτούς, τοὺς ἀγνώστους σ’ ἐμᾶς, μὰ στὸ Θεὸ τόσο γνωστούς. Ὅλοι μας γνωρίζουμε φερειπεῖν τὸν Ἅγιο Αντώνιο τὸν μεγάλο ἀσκητή. Λιγότεροι ὅτι κάποτε διερωτήθηκε ἂν ὑπάρχει στὰ μέτρα τῆς ἁγιότητος ἄραγε ἄλλος σὰν καὶ αὐτόν. Γιὰ νὰ τὸν στείλει τελικὰ ὁ Θεὸς νὰ μαθητεύσει σὲ κάποιον τσαγγάρη, ἀνυποψίαστο καὶ ἁπλό, στὴν πολύβουη Ἀλεξάνδρεια, τὴν πόλη τὴν μεγάλη[2]. Τὸν Ἅγιο Ἀντώνιο τὸν γνωρίζουμε καὶ τὸν τιμοῦμε στὶς 17 Ἰανουαρίου, τοῦ τσαγγάρη τὸ ὄνομα ἀγνοοῦμε καὶ τὸν τιμοῦμε σήμερα Κυριακὴ τῶν Ἁγίων πάντων, τῶν ἐπωνύμων καὶ ἀνωνύμων, τῶν εὐσήμων καὶ τῶν ἀσήμων.

Σήμερα ἑορτάζουμε τοὺς Ἁγίους πάντας καὶ μεταξὺ αὐτῶν ὅλους ὅσους παρέμειναν συκοφαντημένοι καὶ μὴ δικαιωμένοι στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων. Ὅσους ἔμειναν γιὰ πάντα μὲ τὶς μαρτυρικὲς πληγὲς τῆς καρτερίας στὴ συκοφαντία καὶ τὴν ἀδικία, ὅσους ἐβάστασαν μὲ εὐχαριστία τὰ ἁμαρτήματα τῶν ἄλλων καὶ τοὺς ἄλλους, καὶ «ὄμορφα τοὺς σήκωσαν στὶς φρικτὲς -ἀπ’ τὴν ὀδύνη- πλάτες, σὰν νά ΄ταν ἐπιβάτες»[3] εὐχόμενοι ὑπὲρ αὐτῶν ἐκτενῶς, ἀναπληροῦντες οὕτω πως τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ[4].

Σήμερα ἑορτάζουμε ὅλες τὶς πόρνες καὶ τοὺς πόρνους ποὺ μετενόησαν πύρινα καὶ φλογερά, ὅπως τὴν ὁσία Μαρία τὴν Αἰγυπτία ἀλλὰ χωρὶς ἀββὰ Ζωσιμᾶ, νὰ μᾶς ἀποκαλύψει τὰ θαυμαστὰ τῶν δακρύων τῆς μετανοίας κατορθώματα. Σήμερα πιθανώτατα γιορτάζουμε καὶ τὴ Σόνια τοῦ Ντοστογιέφσκυ καὶ τὸν πατέρα της, τὸν τραγικὸ καὶ χάρις στὸ Φιοντὸρ καὶ σὲ μᾶς ὅπως στὸ Θεὸ συμπαθέστατο[5].

Σήμερα ἑορτάζουμε τοὺς Ἁγίους πάντας, καὶ μεταξὺ αὐτῶν ὅλους τοὺς ἐμφανέστατα στὰ μάτια τῶν πολλῶν σαλοὺς καὶ μωρούς, τοὺς ἀφανῶς διὰ Χριστὸν καὶ ἐν Χριστῷ, τοὺς -ἐμφανέστατα μόνο στὰ μάτια τῶν παιδιῶν, τῶν ὁλίγων ἐκλεκτῶν ὁμοιοπαθῶν καὶ ὅλων τῶν πολιτῶν τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν- σοφούς, τοὺς ἐμπαίζοντας ἐμπαίζοντας τὸν ματαιον αἰῶνα τὸν ἀπατεῶνα, κατὰ τὸ δὴ λεγόμενον.

Ἑορτάζουμε βέβαια σήμερα μεταξὺ τῶν Ἁγίων πάντων, καὶ ἑκτὸς τῶν ἐμπαιζόντων ἐμπαιζόντων καὶ τοὺς φεύγοντας φεύγοντας τὸν προειρημένον μάταιον καὶ ἀπατεώνα κόσμον ἢ αἰῶνα. Τοὺς φεύγοντας φεύγοντας λάθρα, οὕσπερ «ἐκτὸς ἀπὸ τὴ μάνα τους κανεὶς δὲν τοὺς θυμᾶται»[6], οἵπερ ἀσκήτευσαν πιθανώτατα σὲ κάποια βαθειὰ σπηλιά, σιγουρώτατα δὲ στὴ βαθεία ταπείνωση τῆς ἀφανείας, ἔνθα καὶ ἄφησαν, στὰ κατώτατα σπλάχνα τῆς γῆς, τὰ εὐωδιάζοντα καὶ ἀτίμητα ἄχρι τοῦ νῦν ἱερά τους λειψανα, ἀπρόσμενη ἔκπληξη γιὰ τοὺς ἐπίδοξους σπηλαιολόγους ἐξερευνητές, ποὺ θὰ τολμήσουν νὰ καταδυθοῦν στὸν ·ᾍδη καὶ νὰ κρατήσουν τὸν νοῦ τους ἐκεῖ, χωρὶς νὰ ἀπελπισθοῦν, ἀλλὰ νὰ πιοῦν ἀκριβῶς ἐκεῖ, στὰ ἐπικρεμάμενα τῆς ἀβύσσου μπαλκόνια, ἑνα φλιτζάνι τσάϊ θείας παρακλήσεως[7], εἰς ὑγείαν καὶ ἀνάπαυσιν τοῦ «παναδάμ», τοῦ κοπιῶντος καὶ πεφορτισμένου[8], καὶ τοῦ συστενάζοντος σύμπαντος κόσμου[9].

Ἑορτάζουμε ὅμως σήμερα μεταξὺ τῶν Ἁγίων πάντων, καὶ τοὺς ἄλλους, ὄχι τοὺς φεύγοντας φεύγοντας, ἀλλὰ ἐν τῷ κόσμῳ παραμένοντας καὶ ἐμμένοντας ἐμμένοντας εὐχαριστιακὰ στὴν ὑπομονὴ τῶν θλίψεων, τῶν ἀσθενειῶν, τῶν τοῦ βίου δεινῶν ἢ τερπνῶν καὶ στὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν. Αὐτοὺς τοὺς τόσο ἀδικημένους στὶς συνειδήσεις τῶν εὐσεβεστάτων χριστιανῶν, ποὺ διάλεξαν τὴν μετριωτάτη ὁδό, τῶν καθημερινῶν, τῶν συνήθων καὶ ὄχι τῶν ἐξαιρετικῶν περιστάσεων τοὺ βίου. Ὅλους ἐκείνους ποὺ γνωρίζουν νὰ λένε ἀπὸ καρδιὰς τὸ «δόξα τῷ Θεῷ», ποὺ χαίρονται τὸ ἀντίκρυσμα τοῦ πρωινοῦ φωτός, ποὺ εὐγνωμόνως πίνουν τὸ δροσερὸ νερό, ποὺ χαμογελοῦν καὶ λησμονοῦν μεγαλόκαρδα, ἄνετα καὶ φυσικά, τὰ ὀφειλόμενα δηνάρια τῶν ἀδελφῶν καὶ συνδούλων[10].

Κυριακὴ τῶν Ἁγίων πάντων, καὶ ἑορτάζουμε ὅλους τοὺς ἀναριθμήτους ἁγίους, ποὺ κουβαλοῦσαν στὸ στέρνο τους, εὐγένικὰ, στοργικὰ καὶ μετὰ δέους, τὸν Ἅγιον τὸν Ἕνα καὶ μοναδικό, τοῦ ὁποίου καὶ καθρεπτίζουν τὸ ἄκτιστον φῶς.

Ὄντως γὰρ ὄντως «εἷς ἅγιος, εἷς Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός». Αὐτῷ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ἀμήν. Ἀμήν. Ἀμήν. Γένοιτο καὶ ἀληθῶς.

π.’Η. Κ.

---

[1] Β΄ Κορ., 7, 1.

[2]

[3] Νιόνιος

[4] Γαλάτας 6, 2.

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

Βασιλεὺ οὐράνιε,

τὸ Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας,

ὁ πανταχοῦ παρὼν

καὶ τὰ πάντα πληρῶν,

ὁ θησαυρὸς τῶν ἀγαθῶν

καὶ ζωῆς χορηγός,

ἐλθὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν

καὶ καθάρισον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης κηλίδος

καὶ σῶσον, Ἀγαθέ, τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

«Διψᾶ ἡ ψυχή μου τὸν Κύριο καὶ μὲ δάκρυα Τὸν ζητῶ. Πῶς νὰ μὴ Σὲ ζητῶ; Σὺ μὲ ζήτησες πρῶτος καὶ μοῦ ἔδωσες νὰ γευθῶ τὴν γλυκύτητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καὶ ἡ ψυχή μου Σὲ ἀγάπησε ἕως τέλους.

Βλέπεις, Κύριε, τὴ λύπη καὶ τὰ δάκρυά μου... Ἂν δὲν μὲ προσείλκυες μὲ τὴν ἀγάπη Σου, δὲν θὰ Σὲ ζητοῦσα ὅπως Σὲ ζητῶ. Ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα Σου τὸ Ἅγιο μοῦ ἔδωσε τὸ χάρισμα νὰ Σὲ γνωρίσω καὶ χαίρεται ἡ ψυχή μου, γιατὶ Σὺ εἶσαι ὁ Θεός μου καὶ ὁ Κύριός μου καὶ Σὲ διψῶ μέχρι δακρύων.

Τὸν πρῶτο χρόνο τῆς ζωῆς μου στὸ Μοναστήρι, γνώρισε ἡ ψυχή μου τὸν Κύριο μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Πολὺ μᾶς ἀγαπᾶ ὁ Κύριος· αὐτὸ τὸ ἔμαθα ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ποὺ μοῦ ἔδωσε ὁ Κύριος κατὰ τὸ μέγα Του ἔλεος.

Ἐγήρασα καὶ ἑτοιμάζομαι γιὰ τὸ θάνατο, καὶ γράφω τὴν ἀλήθεια γιὰ χάρη τοῦ λαοῦ. Τὸ Πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ μοῦ ἔδωσε ὁ Κύριος, θέλει νὰ σωθοῦν ὅλοι, νὰ γνωρίσουν ὅλοι τὸν Θεό. Ὁ Κύριος ἔδωσε στὸν λῃστὴ τὸν παράδεισο· ἔτσι θὰ δώσει τὸν παράδεισο καὶ σὲ κάθε ἁμαρτωλό.

Ἐγὼ ἤμουν χειρότερος καὶ ἀπὸ ἕνα βρωμερὸ σκύλο, ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν μου· σὰν ἄρχισα ὅμως νὰ ζητῶ συγχώρεση ἀπὸ τὸν Θεό, Αὐτὸς μοῦ ἔδωσε ὄχι μόνο τὴ συγχώρεση, ἀλλὰ καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, καὶ ἔτσι μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα γνώρισα τὸν Θεό.

Βλέπεις ἀγάπη ποὺ ἔχει ὁ Θεὸς γιὰ μᾶς; Ποιός, στ᾿ ἀλήθεια, θὰ μποροῦσε νὰ περιγράψει αὐτὴ τὴν εὐσπλαγχνία; Ἀδελφοί μου, πέφτω στὰ γόνατα καὶ σᾶς παρακαλῶ. Πιστεύετε στὸ Θεό, πιστεύετε ὅτι ὑπάρχει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ποὺ μαρτυρεῖ γιὰ τὸν Θεὸ σὲ ὅλους τοὺς ναούς μας καὶ στὴν ψυχή μου.

Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι ἀγάπη. Καὶ ἡ ἀγάπη αὐτὴ πλημμυρίζει ὅλες τὶς ψυχὲς τῶν οὐρανοπολιτῶν ἁγίων. Καὶ τὸ ἴδιο Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι στὴ γῆ, στὶς ψυχὲς ὅσων ἀγαποῦν τὸν Θεό.

Ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ ὅλοι οἱ οὐρανοὶ βλέπουν τὴ γῆ, ἀκοῦν τὶς προσευχές μας καὶ τὶς προσφέρουν στὸν Θεό».

Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης

Ἀποχαιρετήσαμε σήμερα τὴν Ἀνάληψη,

τὴν ἑορτὴ τὴ γλυκυτάτη...

Ἀνυμνήσαμε εὐγνωμόνως τὴ φωτοειδὴ

τοῦ προσώπου μορφὴ

τοῦ Κυρίου...

Βεβαιωθήκαμε διὰ τῆς εὐλογίας...

Εἰμαστε πλέον κεκρυμμένοι

σὺν τῷ Χριστῷ ἐν τῷ Θεῷ

στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Πατρὸς ...