Θεοτόκος Μαρία: η Μάνα του Φωτός και δική μας.

Θεοτόκος Μαρία: η Μάνα του Φωτός και δική μας.

          Ο Αύγουστος μήνας θεωρείται ως μήνας της Παναγίας. Ήδη το πρώτο 15νθήμερο, με τις Παρακλήσεις και τη νηστεία, προετοιμαζόμαστε για τη μεγαλύτερη γιορτή Της, την κοίμησή Της. Η  απόδοση της γιορτής αυτής γίνεται σε μια βδομάδα ή, σε κάποιες Εκκλησίες, σε δυο βδομάδες. Η 31^η Αυγούστου είναι η γιορτή τής «κατάθεσης της Αγίας Ζώνης της Θεοτόκου». Έτσι, όλος ο μήνας έχει έντονη την παρουσία της Παναγίας, για όσους βέβαια η πίστη προς τον Υιό Της βρίσκεται στην καρδιά τους.

          Είναι αλήθεια πως η Παναγία, ως Μάνα όλου του κόσμου, αγκαλιάζει όλα τα παιδιά του Θεού ό,τι και να ’ναι, όπως και να ζουν. Η αγάπη Της καλύπτει πλήθος αμαρτιών και έρχεται καλεσμένη ή ακάλεστη για να βοηθήσει, να καλύψει, να διαφυλάξει. Όσοι αγωνίζονται «τον καλόν αγώνα της πίστεως», τη νιώθουν να συμπορεύεται και να συν-αγωνίζεται, ως δύναμη που κατατροπώνει τους αόρατους εχθρούς.

          Κανένας άνθρωπος δεν δέκτηκε τόση τιμή και δόξα από τους ανθρώπους όσο δέχτηκε η ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, όπως το προείπε στην Ελισάβετ «από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί» (Λουκ. 1,48). Γιατί βέβαια κανένας άνθρωπος δεν έκανε τόση ευεργεσία στην ανθρωπότητα όση η παρθένος Μαρία. Ως Θεοτόκος τιμάται και δοξάζεται!

Σ’ Αυτήν νικηθήκαν οι όροι της φύσεως. «Παρθενεύει γαρ τόκος και ζωήν προμνηστεύεται θάνατος. Η μετά τόκον Παρθένος και μετά θάνατον ζώσα, σώζοις αεί, Θεοτόκε, την κληρονομίαν σου» (Ειρμός Θ΄ ωδής Καταβασιών ιε΄ Αυγούστου). Δηλαδή σ’ Αυτήν συνδυάζεται η παρθενία με τη λοχεία, ο θάνατος με τη ζωή. Μετά τον τοκετό μένει Παρθένος και μετά το θάνατό Της ζει. Αυτές οι αντιφάσεις δεν είναι λογοπαίγνια. Είναι αλήθειες που πραγματοποιούνται στη «Θεοτόκο και Μητέρα του Φωτός».

          Κι εμείς, μέσα στην καθημερινότητα και αμαρτωλότητά μας, προστρέχουμεν σ’ Αυτήν ως άτακτα παιδιά Της και την παρακαλούμε: «Μητέρα του Θεού μας και δική μας Μάνα, ποιος ύμνος μπορεί να υμνήσει το μεγαλείο Σου; ποια γλώσσα να μιλήσει για σένα; εσύ ως «τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ» θα μπορούσε να είσαι μακρυά μας, τέτοιοι που είμαστε... Όμως η αγάπη Σου συγκαταβαίνει στην αδυναμία μας και έρχεσαι, καθώς ο Υιός Σου! Έλα, λοιπόν, στην ταραγμένη μας ζωή και γαλήνεψέ την. Έλα στη νωθρότητά μας και ζωντάνεψέ μας. Έλα στον καρδιακό πόνο μας και παρηγόρησέ μας. Έλα στη θλίψη μας και χαροποίησέ μας. Έλα στις ασθένειές μας και θεράπευσέ μας. Έλα στο σκοτάδι μας και γέμισέ μας με το Φως το αληθινόν του Υιού Σου, για να’ ναι η ζωή Του ζωή μας, γευόμενοι «εν τω νυν αιώνι» την «ασάλευτη Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». Αμήν!

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

Φιλία: η ανθρώπινη ανάγκη

Φιλία: η ανθρώπινη ανάγκη

«Όταν έφτασα στην Τρωάδα για να κηρύξω το ευαγγέλιο του Χριστού

αν και μου ήταν ευνοϊκές οι περιστάσεις για το έργο του Κυρίου, δεν

μπορούσα να ησυχάσω, γιατί δε συνάντησα εκεί τον αδερφό μου

τον Τίτο. Γι’ αυτό, λοιπόν, τους αποχαιρέτησα κι έφυγα για τη Μακεδονία».

(Β΄ Κορ.2,12-13)

Παρόλο ότι ο χώρος της Τρωάδας ήταν εύφορος «του ακούσαι λόγον Κυρίου», ο Απόστολος Παύλος εγκαταλείπει το έργο και φεύγει.

Ασφαλώς η ενέργειά του αυτή δεν δείχνει υποτίμηση στην κηρυκτική και αποστολική του διακονία χάρη ατομικής ανάγκης, αλλά τη δύναμη που μπορεί να έχει στο έργο του Κυρίου η ανθρώπινη σχέση.

Φαίνεται πως η σχέση του Αποστόλου Παύλου με τον Τίτο δεν ήταν μια απλή σχέση στα όρια δασκάλου-μαθητή αλλά μια καρδιακή σχέση φιλίας που γινόταν και για τους δύο πηγή ζωής και έμπνευσης.

Η φιλία, ως βαθειά γνωριμία και επικοινωνία μεταξύ δύο ανθρώπων, υπερβαίνει το επίπεδο της αλληλοβοήθειας σε δύσκολες στιγμές και γίνεται σημαντική για τον καθένα, εφόσον δίνει την αίσθηση ότι αξίζει για τον άλλο και ότι έχει σημασία γι’ αυτόν. «Οι πιο θλιβεροί άνθρωποι είναι εκείνοι που τελειώνουν τις μέρες τους χωρίς φιλίες, χωρίς να γνωρίσουν στενότερα κάποιον και ν’ αγαπηθούν» (Από το βιβλίο «Όρια ζωής»).

Ο π. Φιλόθεος Φάρος στο βιβλίο του «Η αλλοίωση του Χριστιανικού ήθους» γράφει:«Ο άνθρωπος υπάρχει πραγματικά στο ποσοστό που συναντά τον άλλο με γυμνή ψυχή και μοιράζεται μαζί του τα πιο βαθειά του αισθήματα, είτε αυτά είναι απόγνωση, αμφιβολία, ανασφάλεια, είτε είναι στοργή και τρυφερότητα. Μόνο όταν μοιράζεται με τον άλλο τα βαθύτερά του βιώματα, αρνητικά ή θετικά, κοινωνεί με τον άλλο και η ανάγκη της κοινωνίας με τον άλλο δεν είναι μια ανάγκη αλλά είναι η ανάγκη».

Ασφαλώς ο άνθρωπος που δεν ολοκληρώθηκε στην ανθρώπινη αγάπη και επικοινωνία, δεν θα μπορέσει ν’ αγαπήσει και να κοινωνήσει τέλεια το Θεό. Η ενανθρώπιση του Θεού μας μαρτυρά πως προσέλαβε όλα τα ανθρώπινα και τ’ αγίασε. Η τελειότητα της ανθρώπινης φύσης του Χριστού, δείχνει πως έζησε τη ζωή μας σ’ όλες τις πτυχές της, χωρίς όμως αμαρτία που διαστρεβλώνει και χαλά την ομορφιά της ζωής.

Η προπτωτική κατάσταση του Αδάμ και της Εύας, έγινε η φυσιολογική συμπεριφορά του Χριστού και των αγίων Του. «Όποιος είχε την αγαθή τύχη να συναντήσει ένα ΄Αγιο – όχι σαν οπτασία, αλλά σαν άνθρωπο απλό και καθημερινό – δεν μπορεί να πιστέψει ότι υπάρχει «φυσικότερο» χαρακτηριστικό για τον άνθρωπο από την αγιότητα»(Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός).

Το Ευαγγέλιο μας μιλά για τη φιλία του Χριστού και του Λαζάρου. Μας αναφέρει γι’ αυτήν, όταν ήδη ο Λάζαρος πέθανε. Ωστόσο ο φίλος του τον σώζει από το θάνατο...Για να φανερώνει τη δυναμική της αληθινής φιλίας.

Στα όρια της υπαρξιακής αγωνίας, της απόγνωσης και απογοήτευσης, της μοναξιάς ως εμπειρίας θανάτου, η παρουσία του φίλου γίνεται ζωοποιός. Μας βγάζει από τ’ αδιέξοδα του εαυτού μας και μας ελευθερώνει από την κλεισούρα της εγωκεντρικότητας.

Βέβαια, όπως όλα τα ανθρώπινα, και η φιλία έχει τα στοιχεία της ατέλειας. Η Χάρις του Θεού, που με την επιθυμία των φίλων, έρχεται και διαποτίζει τη σχέση, έχει τη δύναμη «να θεραπεύει τα ασθενή και ν’ αναπληρώνει τα ελλείποντα». Έτσι η φιλία μπορεί να συνεχιστεί και πέραν του τάφου κατά το μέτρον που οι φίλοι ενωθήκαν εν Πνεύματι Αγίω. Η συνάντησή τους «εν τη εσχάτη ημέρα» με το Χριστό πρόσωπο προς πρόσωπο, θα τελειοποιήσει τη σχέση, και μαζί με τον όντως Φίλο και τους φίλους του Φίλου θα ζήσουν την αιώνια χαρά της κοινωνίας των προσώπων.

Από την πόλη του φίλου του Χριστού,

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

ΔΙΨΑ ΘΕΟΥ

Δίψα Θεού

Πέρα από τον κόσμο της πεζότητας και της τυπικής σχέσης του ανθρώπου με το Θεό, που εκφράζεται με την τήρηση κάποιων θρησκευτικών καθηκόντων (νηστεία, εκκλησιασμός, ελεημοσύνη), υπάρχουν οι άνθρωποι που δεν ικανοποιούνται μ’ αυτά, αλλά αναζητούν, διψούν το Θεό.

Αυτή η ερωτική φορά προς τα άνω είναι η άλλη γεύση και σχέση με το Θεό, που αποκτούν όσοι αληθινά Τον αναζητούν. Δεν ικανοποιούνται με τα πεζά ούτε κλείνονται στα καλούπια της θρησκευτικής καθηκοντολογίας, αλλά επιποθούν Αυτόν «ον ηγάπησεν η ψυχή τους». Τέτοιοι ήταν οι Άγιοι όλων των εποχών. Κι έγιναν άγιοι ακριβώς γιατί αναζητούσαν τον Θεό, έτσι που η άσκηση, η μετάνοια, τα δάκρυα, ο αγώνας, να εκφράζουν την ανέκφραστη δίψα τους για το Θεό. Αφού, άλλωστε, η αγιότητα δεν είναι άλλο από την ακατάσβεστη δίψα, την ένταση της επιθυμίας του Θεού.

Οι Πατέρες, όπως και ο κάθε αναζητητής του Θεού, γνωρίζουν εμπειρικά πώς η συνάντηση με το Θεό γίνεται στα κατάβαθα της καρδιάς του ανθρώπου, ανάλογα με τη δεκτικότητα του. Θα πει ένας σύγχρονος πνευματικός: «Ο Θεός δίνεται στους ανθρώπους ανάλογα με τη δίψα τους: σε μερικούς, που δεν μπορούν να πιούν περισσότερο, δεν δίνει παρά μία σταγόνα αλλά θα ήθελε να δώσει κύματα ολόκληρα για να μπορέσουν οι Xριστιανοί με τη σειρά τους να δροσίσουν τον κόσμο». Το «παράπονό Του» ευρίσκεται ακριβώς, στο ότι συνήθως οι άνθρωποι ευχαριστούνται με κάποιες «σταγόνες» και δεν υποψιάζονται πώς μπορούν να γευτούν «το ύδωρ το ζών, το αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον», γι’ αυτό και δεν το αναζητούν.

Όσοι, παλαιότερα και σήμερα, μπόρεσαν, μέσα από τους προβληματισμούς και τις αναζητήσεις, να γκρεμίσουν τα θρησκευτικά κατεστημένα μέσα τους και ν’ αναρριχηθούν σε επικίνδυνες κορυφές της πνευματικής ζωής, αυτοί τελικά απόλαυσαν, όπως το Μωϋσή στο όρος Σινά, την πρόσωπο με πρόσωπο Θέα του Αθέατου. Οι υπόλοιποι έμειναν στους πρόποδες, για να κινδυνεύουν πάντα από τη λατρεία των κατά καιρούς ειδώλων – μοσχαριών, όταν ο Θεός φαίνεται πώς τους εγκαταλείπει …

Για να τολμήσει όμως κανείς να κάνει αυτά τα άλματα, χρειάζεται να αναζητά την Αλήθεια, να διψά το πρόσωπο του Θεού. Η μεγάλη, χωρίς υπολογισμούς, αγάπη προς το Θεό, είναι η έκφραση του γεγονότος ότι ο άνθρωπος φλέγεται από Θείο έρωτα. Κοντά σ’ αυτή τη φλόγα υπάρχει η άλλη φλόγα της Θεϊκής αγάπης προς τον άνθρωπο. Στον καρδιακό χώρο συναντιέται ο Θεός με τον άνθρωπο και βιώνεται η Βασιλεία του Θεού.

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

Το μεγαλείο της Θεοτόκου

Το μεγαλείο της Θεοτόκου

δεν λέγεται ούτε αναλύεται.

Γνωρίζεται εμπειρικά-αποκαλυπτικά

από το Πνεύμα το Άγιο.

Τότε δεν μιλάς. Σιωπάς. Όπως η Παναγία.

Εκστατικά ατενίζεις το μεγαλείο Της.

Τίποτα δεν χωρεί στην παρουσία Της.

Ούτε οι αμαρτίες εμποδίζουν.

Όπως το Φως στο σκοτάδι.

Έρχεται Εκείνη και είναι μόνο Εκείνη.

Τι δόξα της δόθηκε!

Ακροθιγώς απ’ εδώ ατενίζουμε

την αιώνια ουράνια δόξα

της όντως Βασίλισσας.

«Υπεραγίε Θεοτόκε σώσον ημάς».

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους