ΑΙΣΧΟΣ! ΑΙΣΧΟΣ! ΑΙΣΧΟΣ! ΚΥΡΙΕ ΥΠΟΥΡΓΕ

  ΕΚΦΡΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ ΜΑΣ!

________Εξ ορισμού ο εκάστοτε Υπουργός της Παιδείας επαγρυπνεί για την «εθνική καί ηθική διαπαιδαγώγηση» της σπουδαζούσης νεολαίας, όπως άλλωστε ορίζει τό Σύνταγμα της Ελλάδος στο άρθρο 16: 

«2. Η παιδεία αποτελεί βασικήν αποστολήν του Κράτους, έχει δε ως σκοπόν την ηθικήν, πνευματικήν, επαγγελματικήν καί φυσικήν αγωγήν των Ελλήνων, την ανάπτυξιν της εθνικής και θρησκευτικής συνειδήσεως και την διάπλασιν αυτών ως ελευθέρων και υπευθύνων πολιτών».... 

  _______Δυστυχώς, οπως από τα πράγματα αποδεικνύεται,  ο σημερινός Υπουργός της α-Παιδείας κ. Νικ. Φίλης ενεργεί ακριβώς τα αντίθετα! Αγωνίζεται για να ξερριζώση τόσο την πρός τον Θεό πίστη, όσο και την εθνική συνείδηση από τις καρδιές της μαθητιώσης νεολαίας! Πρόσφατες, άλλωστε, είναι καί οι δηλώσεις του για τήν μή γενοκτονία των Ποντίων! (1) Ο άνθρωπος δεν είναι μόνον ανιστόρητος! Φαίνεται, ότι είναι καί ...αγράμματος! Άρα ακατάλληλος, για να μη είπω επικίνδυνος, για τον τομέα της Παιδείας!

_______Φαίνεται, λοιπόν, ότι ποτέ δέν άκουσε, ποτέ δέν έμαθε, ότι στην Επανάσταση  του 1821 η Εκκλησία είχε πρωταγωνιστικό ρόλο! Ποτέ δεν άκουσε το όνομα του Παλαιών Πατρών Γερμανού, ή της Αγίας Λαύρας! Ποτέ δέν άκουσε κάτι, ποτέ δέν διάβασε κάτι για τη Συνέλευση της Βοστίτσας, δηλ. το Αίγιό μας, για τον Παπαφλέσσα, για τον Κερνίτσης Προκόπιο, για το Λάβαρο της Επαναστάσεως, για το Κρυφό Σχολειό και όλα τα παρόμοια!   

  ________«Καλά, δέν ήξερες, δεν ρώταγες»; όπως λέγει ο θυμόσοφος Λαός μας. Ιδού το αποτέλεσμα: Στην εόρτιο Εγκύκλιό του, επ'   ευκαιρία της Εθνικής μας Επετείου, αναφέρεται σε πολλά, όχι όμως και στους Ήρωες της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας ή στην συμβολή  της Εκκλησίας στην Επανάσταση του 1821! Επί παραδείγματι εθεώρησε σπουδαίο να αναφερθή  στούς «λαϊκούς και νεολαιίστικους αγώνες στη δεκαετία του ’60, και το σύνθημα Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία, που κυριαρχούσε στην εξέγερση του Πολυτεχνείου», αλλά δέν είπε έστω και δυό λέξεις για το Κρυφό Σχολειό, την Αγία Λαύρα, για  τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, για την Ορκομωσία των Αγωνιστών στο Μοναστήρι της Αγίας Λαύρας, για το Λάβαρο του Αγώνος κλπ. Κατά τον αριστερό καί άθεο κ. Φίλη το «Πολυτεχνείο» είναι υπέρτερο όλων αυτών των ιστορικών γεγονότων!  Αίσχος! 

_______Κύριε Υπουργέ, είσθε ανάξιος για τη θέση αυτή. Σας καλώ να παραιτηθήτε! Ξαναγυρίστε στη θέση σας ως Δημοσιογράφος στην εφημερίδα ΑΥΓΗ και απ' εκεί να πολεμάτε την Ορθοδοξία και την Ελλάδα! Όχι όμως και από τη θέση του Υπουργού Εθνικής Παιδείας, διότι με τον τρόπο αυτό παραβιάζετε τό Σύνταγμα της Ελλάδος! Βλέπετε, είτε το θέλετε, είτε όχι, επίσημη θρησκεία της Ελλάδος  ακόμη είναι η Ορθοδοξία! Τό Σύνταγμα αρχίζει με τήν επίκληση «ΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΟΜΟΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΑΔΙΑΙΡΕΤΟΥ ΤΡΙΑΔΟΣ»! 
 ______Λοιπόν, δεν κάνετε για τη θέση του Υπουργού της Παιδείας! Να παραιτηθήτε, για να ησυχάσουμε με Σας.

Ιερά Μονή της Αγίας Λαύρας, 25 Μαρτίου 2016

+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

Σημείωσις:

(1) Μπορεί στίς ΗΠΑ να ωμίλησε για την «γενοκτονία των Ποντίων», αλλά το γεγονός αυτό ΔΕΝ ΔΙΟΡΘΩΝΕΙ το ολίσθημά του. Άλλωστε οι Έλληνες της Αμερικής δεν είναι και ψηφοφόροι του! Αν είναι γενναίος, ας κάμη την επανόρθωση με μια Δήλωσή του εδώ στο Ελλαδιστάν. Τότε θα έχη αξίαν!  

***************

Απο την ιστοσελίδα  «Romfea.gr» 

Καμμία αναφορά στην Εκκλησία

 στο μήνυμα του Φίλη για την 25η Μαρτίου

Του Αιμίλιου Πολυγένη

---

Καμία αναφορά στην συμβολή της Εκκλησίας στην Επανάσταση του 1821 δεν κάνει στο μήνυμά του για την 25η Μαρτίου, ο Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων κ. Νίκος Φίλης.

Επίσης δεν γίνεται καμία αναφορά στα 400 χρόνια σκλαβιά των Ελλήνων από τους Τούρκους, ούτε για τους απελευθερωτικούς αγώνες των μεγάλων Ελλήνων και τις θυσίες ολόκληρου του Ελληνικού Έθνους το 1821, για να απολαμβάνουμε εμείς σήμερα την ελευθερία.

Ιεράρχης σχολιάζοντας στην Romfea.gr το μήνυμα του Υπουργού, ανέφερε: "Έχουμε ισοπεδώσει τα πάντα! Διάβασα το μήνυμα και νόμιζα ότι την 25η Μαρτίου τιμούμε κάποια εξέγερση Εκπαιδευτικών.."

"Μέσα σε ένα τόσο μακροσκελές μήνυμα δεν χώρεσε μία λέξη για τις θυσίες, τους αγώνες και το αίμα που χύθηκε από ένα ολόκληρο έθνος προκειμένου να πετύχουν κάτι τόσο αξιοθαύμαστο όσο το να αποτινάξουν τον οθωμανικό ζυγό μετά από τέσσερις αιώνες σκλαβιάς" αναρωτήθηκε σε άλλο σημείο ο Ιεράρχης της Πελοπονήσσου.

Διαβάστε το μήνυμά του Υπουργού για την Επέτειο της Επανάστασης του 1821 και αν καταλάβει κάποιος ποιον πολέμησαν οι Έλληνες, να το πείτε και σε εμάς....

 ********************************

Πηγή: info@pentapostagma.net

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ

Η 25η Μαρτίου συμβολίζει τα γενέθλια της σύγχρονης Ελλάδας. Γι αυτό και τα γιορτάζουμε με δυναμισμό κάθε χρόνο, ανανεώνοντας τη ματιά μας στην Επανάσταση του 1821, καθώς τη στοχαζόμαστε μέσα σε νέες κάθε φορά συνθήκες.

Επίκεντρο της γιορτής, διαχρονικά, είναι το σχολείο, όχι μόνο γιατί τα παιδιά, ως οι νέοι πολίτες πρέπει να μάθουν να τιμούν και να σέβονται την πατρίδα τους, αλλά και γιατί η παιδεία έπαιξε τον αποφασιστικό ρόλο στη γέννηση και στη δημιουργία της εθνικής μας συλλογικότητας.

Στα χρόνια πριν από την Επανάσταση υπήρξε μια έκρηξη ενδιαφέροντος για το σχολείο και για το βιβλίο. Ακόμη και μικρές, απομονωμένες, ορεινές ή νησιωτικές κοινότητες, με τους πενιχρούς οικονομικούς τους πόρους, αναζήτησαν δασκάλους, συντήρησαν σχολεία, δημιούργησαν βιβλιοθήκες.

Αλλά και αυτοί που έδωσαν το περιεχόμενο ιδεών του καινούργιου έθνους, από τον Κοραή έως τον Καποδίστρια – και παρά τις ιδεολογικές και πολιτικές τους διαφορές - στην ανάπτυξη της παιδείας συγκέντρωσαν το ενδιαφέρον τους και αφιέρωσαν τις δραστηριότητές τους.

Η εκπαίδευση υπήρξε ο μοχλός με τον οποίο η κοινωνία μας αναδύθηκε στη χορεία των εθνών της σύγχρονης Ευρώπης. Μοχλός και κινητήρια δύναμη, τόσο πριν, όσο και έπειτα από την Επανάσταση.

Θα πρέπει κάποτε να τιμήσουμε τις χιλιάδες αφανείς δασκάλες και δασκάλους, που τον 19ο αιώνα και ως τα μέσα του 20ου αιώνα, πήγαν στα πιο απρόσιτα μέρη, όπου δεν υπήρχε ακόμη συγκοινωνία, για να χτίσουν με τα χέρια τους σχολεία, να διδάξουν γενιές γενεών, να οργανώσουν μαθητικές κοινότητες, να γίνουν τα στηρίγματα των τοπικών κοινωνιών.

Θα πρέπει επίσης να ξανασκύψουμε στο έργο των εκπαιδευτικών μεταρρυθμιστών, που συνέδεσαν την γλωσσική με την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, παρά τους διωγμούς και τις λοιδορίες που υπέστησαν. Όλοι αυτοί αφιέρωσαν τις διανοητικές τους δυνάμεις, για να ξαναδώσουν σε μια εκπαίδευση αποστεωμένων γνώσεων το φιλί της σύγχρονης ζωής, για να συνδέσουν τη μάθηση με την απόλαυση του πολιτισμού.

Οι δημοτικιστές εκπαιδευτικοί ήταν επίσης ανάμεσα στους πιο δραστήριους οργανωτές της Αντίστασης στο φασισμό, στα χρόνια της Κατοχής, και πολλοί πλήρωσαν με χρόνια φυλακής, εξορίας, διώξεων. Μέσα από αυτούς τους αγώνες το αίτημα της Παιδείας, έγινε κεντρικό στους λαϊκούς και νεολαιίστικους αγώνες στη δεκαετία του ’60, και το σύνθημα Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία κυριαρχούσε στην εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Και στα δύσκολα χρόνια της κρίσης, με τις τεράστιες περικοπές στην εκπαίδευση, αλλά και τη δυσφήμιση που υπέστησαν, οι δασκάλες και οι δάσκαλοι, οι καθηγητές και οι καθηγήτριες συμμετείχαν σε έναν άθλο που δεν τους έχει αναγνωριστεί: Ενώ είδαμε γύρω μας το κράτος να αποδιοργανώνεται και τους περισσότερους θεσμούς να καταρρέουν, αυτοί κράτησαν το σχολείο όρθιο.

Μπόρεσαν επίσης, σε μεγάλο βαθμό, ακαθοδήγητοι και χωρίς θεσμική στήριξη, να απορροφήσουν και να ενσωματώσουν στο σχολείο τα παιδιά των μεταναστευτικών κυμάτων κατά τα τελευταία 25 χρόνια.

Αν λοιπόν στους δύο αιώνες της ελληνικής ανεξαρτησίας, η εκπαίδευση υπήρξε ο κεντρικός άξονας της εθνικής χειραφέτησης και της κοινωνικής προόδου, μπορεί σήμερα η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση να αποτελέσει τη δύναμη εκείνη που θα βγάλει την ελληνική κοινωνία από τη βαθειά κρίση, που θα τη βοηθήσει να ανταπεξέλθει με ανθρωπισμό και αξιοπρέπεια στις νέες κρίσιμες συνθήκες που ορίζει η προσφυγική κρίση;

Πώς θέλουμε το σχολείο, τί πρέπει να κάνουμε για την εκπαίδευσή μας σήμερα;

Ποιο μέλλον θέλουμε για την κοινωνία μας και τι μπορεί να κάνει το σχολείο για να το προετοιμάσει;

Αυτά είναι τα ερωτήματα μέσα από τα οποία θα πρέπει να αναστοχαστούμε την επέτειο της Επανάστασης του 21, και τον ρόλο της εκπαίδευσης στην ιστορία μας, συνδέοντας κριτικά το παρόν με το παρελθόν, αλλά και με το μέλλον. Γιατί αν μια κοινωνία χάσει την εμπιστοσύνη στο μέλλον της, χάνει επίσης την εκτίμησή της στο παρελθόν της.

Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ΕΡΕΥΝΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ

ΝΙΚΟΣ ΦΙΛΗΣ

Δημοσίευση:  23 Μαρτίου 2016, 3:12 μμ

*************************

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

 
    Προς τον Υπουργό
    του  ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ
    της Ελληνικής Δημοκρατίας

            κύριε Φίλη

      Όταν έγινες Υπουργός,  ορκίσθηκες, σαν κρατικός λειτουργός, να τηρείς το Σύνταγμα και τους νόμους του Κράτους.  Σ' αυτό το Σύνταγμα, συμπεριλαμβάνεται η "ανάπτυξη εθνικής και θρησκευτικής ταυτότητας των Ελλήνων". Και αυτή η ταυτότητα των ψηφοφόρων σου είναι  και Χριστιανοί Ορθόδοξοι.. Άρα η παιδεία είναι εθνική υπόθεση και αφορά όλους τους Έλληνες. 

    Λοιπόν κ.Φίλη,  τι τις θες τις αλλαγές στο μάθημα των ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ? Πίτα που δεν θα φας τι σ' ενδιαφέρει κι αν καεί?

Αφήστε τις παλαιοκομματικές απόψεις, και την   εγωπάθειά σας, που είναι  κατώτερη των περιστάσεων και δέστε την  ελληνική κοινωνία.  Εδώ η Ελλάδα καίγεται, ο λαός, ταλανίζεται, καταστρέφεται κι συ  ασχολείσαι με το μάθημα των  ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ?  Δεν έχεις άλλη δουλειά να κάνεις? 

  Δεν βλέπεις τους πάτρωνές σου, με τα αριστερά σύνδρομα, που κυνήγησαν την Εκκλησία, ως τάχα το όπιον του λαού, στην Ρωσία, και αλλού,  για δεκαετίες ολόκληρες?  Τι κατάλαβαν? Είδαμε τα καζάντια τους. Γκρεμίστηκαν σαν χάρτινος πύργος. Σήμερα εκεί  υπάρχει αγαστή συνεργασία εκκλησίας και κράτους,  έχουν βάλει παπάδες-καθηγητές να διδάσκουν θρησκευτικά στα Ρωσόπουλα, και ο Χριστιανισμός ανθεί και θάλλει, όπως άλλωστε και σε όλη την οικουμένη, καθ' όσον η Εκκλησία είναι Θεοίδρυτη. Και όχι ανθρώπινο κατασκεύασμα. 

 Μάλιστα κ.Φίλη. Αυτή είναι η αλήθεια. Εσύ δεν τα ξέρεις αυτά? Δεν ακούς, δεν διαβάζεις? Οι συμβουλάτoρές σου δεν σε ενημερώνουν?  Δεν γνωρίζεις το άρθρο 120 του Συντάγματος που λέει ότι: ...O σεβασμός του Συντάγματος και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό.... αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων?

       Από την μιά θέλετε στην κυβέρνησή σας ισλαμικές σπουδές στην Ελλάδα και από την άλλη δεν αφήνετε Αρχιερείς να μπουν σε ΕΛΛΗΝΙΚΑ σχολεία, να μεταφέρουν τον λόγο της Εκκλησίας, το μήνυμα της αγάπης στα παιδιά και τα εγγόνια μας. Ο πανεπιστήμoνας Μητροπολίτης Μεσογαίας κ.Νικόλαος, που δεν του επιτρέψατε να μιλήσει σε σχολείο της Θεσσαλονίκης, είναι προσωπικότητα με κύρος και παγκοσμίως αναγνωρισμένη. Με τα καμώματά σας εναντίον του, γελάει σε βάρος σας και το παρδαλό κατσίκι στην Ρωσία, όπου τα ΜΜΕ έδωσαν  και πρόβαλλαν την είδηση  με διάφορους πηχυαίους τίτλους, όπως ο ταπεινωτικός για την Ελλάδα:  "Οι αρχές πνίγονται στο μίσος τους για την Εκκλησία" (*)

     Λοιπόν κ.Φίλη, αν αγαπάς την Ελλάδα έχεις καιρό να μεταλλάξεις, όχι τις αρχές σου βέβαια, αλλά τα σχέδια και τις αποφάσεις σου για την παιδεία,  ώστε να σε θυμούνται οι επερχόμενες γενεές με καλή μνήμη και όχι να σε φτύνουν όπου σε συναντούν. 

      Με τιμή

        Θωμάς Αναστασιάδης

   συνταξιούχος - Θεσσαλονίκη

 ΚΟΙΝΟΠΟΙΕΙΤΑΙ: σε όλα τα ΜΜΕ

(*)  1] www.Pravoslavie.ru
   2]  http://www.taday.ru/text/106825.html
  3]  http://spbda.ru/digest/mitropolit-mesogeyskiy-nikolay-vlasti-tonut-v-svoey-nenavisti-k-cerkvi/
  4]   www.pravoslavie.ru/91259.html   
  5] WWW.AgionOros.ru/Mitropolit Mesogeyskiy i Lavreotikiyskiy Nikolay
  6]  http://www.pravoslavie.ru/orthodoxchurches/42300.htm
  7]   http://westholod.ru/chelovek-na-granitse-mirov-mitropolit-mesogeyskiy-i-lavreotikiyskiy-nikolay.pdf

 

Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ 1821 ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΛΑΥΡΑ

ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΕΝΕΞΗ

Στην ιστορτική Ιερά Μονή της Αγίας Λαύρας εδώ πάνω στα Καλάβρυτα κάθε χρόνο γιορτάζεται με ιδιαίτερη πάντοτε λαμπρότητα και επισημότητα η επέτειος της εθνικής μας παλιγγενεσίας. Μεταξύ των άλλων πραγματοποιείται η αναπαράσταση της Ορκομωσίας των Αγωνιστών από τον Αρχιεπίσκοπο Παλαιών Πατρών Γερμανό, ακολούθως δε εκφωνείται ο πανηγυρικός Λόγος. Εφέτος την ομιλία εκξεφώνησε ο διακεκριμένος Δικηγόρος των Πατρών κ. Γεώργιος Μάρκου.
Εμείς θεωρήσαμε το λόγο του ως ασύμβατο με την ημέρα και κυρίως με τον ιστορικό τόπο, το Μοναστήρι της Αγίας Λαύρας, γι αυτό και διαμαρτυρηθήκαμε, λέγοντας ότι εφ΄εξης τον Ομιλητή της Ημέρας θα ορίζει το Ηγουμενοσυμβούλιο.
Η αριστερή κουλτούρα, στην οποία όπως φαίνεται, ανήκει και ο Ομιλητής, μας επιτέθηκε! Μας αρνήθηκαν το δικαίωμα να έχουμε λόγο στα δρώμενα μέσα στον εκκλησιαστικό χώρο! Ο αριστερός φασισμός, βλέπετε, είναι επιτρεπτός! Αρνείται στον Μητροπολίη νά διοικεί τά της Εκκλησίας! Αρνείται στο Μητροπολίτη να ορίζει τον Ομιλητή, όταν αυτός εκφωνεί λόγο μέσα στην Εκκλησία ή στον αυλόγυρό της! Κατά τά άλλα έχουμε Δημοκρατία!
Εμείς σήμερα, έστω και τόσο αργά, δημοσιεύουμε την Ομιλία του κ. Μάρκου, συγχρόνως δε δίδουμε στην δημοσιότητα και την προσωπική μας τοποθέτηση, όπως αυτή εκφράσθηκε με την δημοσιευόμενη απαντητική επιστολή μας. Όλα αυτά για την αλήθεια και μόνο για την αλήθεια! Σεις, αγαπητοί μου αναγνώστες, μπορείτε να βγάλετε τα συμπεράσματά σας. Με χαρά θα δεχθούμε τις κρίσεις σας στο e-mail: mkka@otenet.gr Το ερώτημα είναι: Ταιριάζει μια τέτοια ομιλία στον αυλόγυορ της Μονής της Αγίας Λαύρας; Το περιεχόμενό της σας ικανοποιεί;
+ O ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ & ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
Σάββατον, 29.05.2010
***************
ΣΗΜ. Ευχαριστούμε θερμά τους αγαπητούς μας επισκέπτας. Η αποδοχή του προηγουμένου post σημείωσε το μεγαλύτερο μέχρι σήμερα ρεκόρ! Είχαμε 2610 επισκέψεις μέσα σέ ένα 24ωρο.

Ομιλία από τον κ. Γεώργιο Β. Μάρκου – Δικηγόρο

"Πριν χρόνια 3 Καλαβρυτινοί: Ο Βασίλης Μάρκου, Δικηγόρος Καλαβρύτων και για πολλά χρόνια Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου της πόλης, ο δημοσιογράφος Θάνος Τσαπάρας, ιδρυτής και εκδότης της «Φωνής των Καλαβρύτων» μιάς εξαιρετικής ποιότητας τοπικής εφημερίδας και ο επί χρόνια Δήμαρχος των Καλαβρύτων Πάνος Πόλκας που άφησε διακριτό σημάδι δημιουργικής προσφοράς ζήτησαν από το φίλο των Καλαβρύτων Κώστα Σμυρνή, που σπούδαζε τότε στο Παρίσι, να τους επιβεβαιώσει την πληροφορία που είχαν: Γαλλική εφημερίδα του έτους 1821 δημοσίευσε ρεπορτάζ – ναι ρεπορτάζ – σχετικό με τον Π.Π.Γερμανό και την Αγία Λαύρα. Και οι 4, αείμνηστοι τώρα, ήσαν λάτρεις της Καλαβρυτινής γης την οποία υπηρέτησαν ο καθένας από το δικό του πόστο.
Αυτή τους η αγάπη προσέφερε στα Καλάβρυτα και στο μοναστήρι της Αγίας Λαύρας, που μας φιλοξενεί σήμερα ένα αδιαμφισβήτητης αξίας ιστορικό ντοκουμέντο. Ο Σμυρνής χαρακτήρας επίμονος , μεθοδικός και ακούραστος στην προσφορά του στους άλλους ξεψάχνισε για μήνες τα Γαλλικά Αρχεία και τις βιβλιοθήκες ώσπου το βρήκε. Το Ιούλιο του 1988 η «Φωνή των Καλαβρύτων» δημοσίευσε και εγώ έχω τη χαρά και την τιμή να το παρουσιάσω σε εσάς σήμερα, κείμενο από το φύλλο της 4ης Ιουνίου του 1821 της παρισινής εφημερίδας “LE CONSTITUTIONNEL”, που σημαίνει «Ο Συνταγματικός».
Κάτω από τον τίτλο: Ειδήσεις του εξωτερικού – Πελοπόννησος, το κείμενο έχει ως εξής μεταξύ άλλων:
«…Η φυλή των Τούρκων, υπερέβη το μέτρο των ανομιών, η ώρα διά τον καθαρμό έφθασε, σύμφωνα με το λόγο του Αντωνίου «Καταδίωξε όν δούλος και τον υιό του (Γεν.21 .10).
Να είστε αγαπημένοι λοιπόν φυλή Ελληνική, δύο φορές δοξασμένοι από του πατέρες σας. Οπλισθήτε με το ζήλον του Θεού. Είθε ο καθείς σας να ζωσθεί την ρομφαίαν του, διότι είναι προτιμότερον να αποθάνει τις με τα όπλα ανά χείρας, παρά να αισχύνη το ιερά της Πίστεώς του ή την Πατρίδα του (Ψ.44.4). Ας συντρίψωμεν τον ζυγόν που βαρύνει τας κεφαλάς μας (Ψ.2.3) διότι είμεθα οι κληρονόμοι του Θεού και συγκληρονόμοι του Ιησού Χριστού (Ψ8.17). Άλλοι από του Αρχιερείς σας, θα μας ομιλήσουν δια την δόξαν των προγόνων σας και εγώ σας επαναλαμβάνω, το όνομα του Θεού προς τον οποίον οφείλομεν αγάπην ισχυροτέραν και από τον θάνατον. Αύριον, έχοντες προ ημών ως οδηγόν τον Σταυρόν, θα βαδίσωμεν προς αυτήν την πόλιν των Πατρών, της οποίας η περιοχή είναι αγιασμένη από το είμαι του ενδόξου μάρτυρος Αγίου Ανδρέου. Ο Κύριος θα εκατονταπλασιάσει το θάρρος σας και δια να αποκτήσετε τις δυνάμεις που πρέπει να σας ζωογονούν, σας απαλλάσσω από τη νηστεία της Σαρακοστής που τηρούμε. Στρατιώται του Σταυρού, καλείστε να υπερασπίσετε τις ίδιες τις Ουράνιες αρχές. Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, να είσθε ευλογημένοι και συγχωρεμένοι από όλας τας αμαρτίας σας».
Αυτό το ρεπορτάζ της γαλλικής εφημερίδας του 1821 είναι το ιστορικά ακαταμάχητο τεκμήριο για το πότε και τι συνέβη και το τι ελέχθη τον Μάρτιο του ιδίου χρόνου στο σημείο αυτό που βρισκόμαστε και εμείς σήμερα. Πιστεύω, ότι έχει του ιδίου μεγέθους ιστορική αποδεικτική ιδιαιτερότητα και ενάργεια με ένα άλλο έγγραφο. Ματωμένο όμως αυτή τη φορά από το αίμα του πρώτου τη τάξει Χριστιανού του Ελληνικού γένους της εποχής εκείνης. Πάνω στο απαγχονισμένο στην Κων/πολη κορμί του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε’ οι εκτελεστές του έβαλαν τον ταφτά, δηλαδή τη καταδικαστική απόφαση που μεταξύ άλλων έγραφε:
«…..Επείσθημεν και ότι αυτός εγεννήθη εις Πελοπόννησον και ότι συμμετέσχε πασών των βιαίων πράξεων, ας τινές υπήκοοι πεπλανημένοι έπραξαν εκεί και εις την επαρχίαν των Καλαβρύτων».
Ο ταφτάς έχει ημερομηνία 19 του μηνός Ρετσέσι έτους 1230, δηλαδή 10 Απριλίου του 1821.
Βεβαίως τα ιδιαιτέρως σημαντικά ιστορικά ντοκουμέντα που προανέφερα δεν είναι δυνατόν σήμερα στις αρχές του 21ου αιώνα να διαταράξουν τη συνοχή μιάς πανελλήνιας πια αποδοχής, που έχει προ πολλού ξεπεράσει τις μικροτοπιστικές αντιδικίες. Μικρή έως ελάχιστη σημασία έχει το σε ποιο σημείο του Ελληνικού χώρου άναψε η πρώτη σπίθα της εθνικής εξέγερσης μπροστά στην τεράστια σημασία της ίδιας της εξέγερσης. Ας επιτραπεί μόνο σε όλους εμάς, του Καλαβρυτινούς του σήμερα, να νοιώθουμε μία εξαιρετική υπερηφάνεια για το ρόλο που διαδραμάτισαν στο νικηφόρο ξεσηκωμό του γένους, οι Καλαβρυτινοί του τότε.
Πρώτα για ΄τους μαχητές που ρίσκαραν και κάποιοι έχασαν τη ζωή τους με το σπαθί στο χέρι: Για το διάκο από την Βυσοκά, Γρηγόριο Ντόκο, που κρατούσε το ευλογημένο λάβαρο όταν πήραν από τον βοεβόδα Ιμπραήμ Αγά Αρναούτογλου, τα Καλάβρυτα, για το Νικόλαο Πετιμεζά στην Αλωνίσταινα, για τον Παναγιώτη Φωτήλα στο Λάλα του Πύργου, για τον Σκαλτσά στη μάχη της Τρίπολης, για το Λεχουρίτη στο Χαϊδάρι της Αθήνας.
Αλλά και για τους πρόκριτους που ανέβηκαν στο ύψος του εθνικού ηγέτη όταν η στιγμή του αγώνα τους το ζήτησε. Για το Ανδρέα Ζαΐμη, το Σωτήρη Χαραλάμπη, τον Παναγιώτη Πετιμεζά και το μεγάλο Καλαβρυτινό άνδρα, Ασημάκη Φωτήλα, για τον οποίο, επειδή ήταν μικρόσωμος, ο Κολοκοτρώνης είπε το περιλάλητο: «την επανάσταση την έσωσε ένα κοψίδι κρέας».
Η ανθρωπογεωγραφία του ξεσηκωμού του 1821 είναι γεμάτη από εικόνες πραγματικά μεγάλων ανδρών:
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο έλληνας στρατιωτικός ηγέτης που γυρίζοντας το βλέμμα τους προς τους, μέχρι εκείνη την ώρα, ραγιάδες συμπατριώτες του τους βροντοφώναζε: «Επάτησα τη βούλα μου, όποιο χωριό δεν ήθελε να ακολουθήσει τη φωνή της Πατρίδος, τζεκούρι και φωτιά».
Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, ο αγωνιστής που η μετάλλαξή του αποτελεί την πιο ενεργή συμπύκνωση των αλλαγών και των μετασχηματισμών που προκάλεσε το ΄21 στους ένοπλους άνδρες της εποχής. Αυτός, σύμφωνα με τον Παπαρηγόπουλο είναι το «…γνησιότερο προϊόν της ελληνικής επαναστάσεως» αφού αυτή τον μετέτρεψε από αλλοτινό κλέφτη, σωματοφύλακα του Αλή Πασά και αρματωλό , δηλαδή έπαρχο κατά κάποιο τρόπο των Αγράφων, σε φλογερό επαναστάτη και πυρωμένο πολεμιστή.
Αυτή η εθνική εξέγερση ήταν που γέννησε και τον στρατηγό Μακρυγιάννη, έναν από τους πιο ισχυρούς μύθους της νεότερης Ελλάδας. Αυτόν που αριστεροί, δεξιοί και νεοορθόδοξοι τον θεωρούν δικό τους, οι λογοτέχνες τον θαυμάζουν, οι πατριώτες τον επικαλούνται και όλοι δέχονται ότι ο Ρουμελιώτης αγωνιστής με το «απελέκητο» γράψιμο ενσαρκώνει όσο κανένας άλλος τα εθνικά μας ορμέμφυτα: ανθρωπιά, ελευθερία, δικαιοσύνη, καλαισθησία και αγάπη για την πατρίδα.
Για αυτόν τον Μεγάλο Έλληνα ήταν που ο Γεώργιος Σεφέρης είχε πει:
«Καταλαβαίνετε. Δεν μιλά ο λόρδος Μπάϋρον, μήτε ο λογιότατος, μήτε ο αρχαιολόγος, μιλά ένας γυιός τσοπάνηδων της Ρούμελης με το σώμα γεμάτο πληγές. ¨για αυτά πολεμήσαμε¨. Δεκαπέντε χρυσοποίκιλτες ακαδημίες δεν αξίζουν την κουβέντα αυτού του ανθρώπου. Γιατί μόνο σε τέτοια αισθήματα μπορεί να ριζώσει η μόρφωση του γένους. Σε αισθήματα πραγματικά και όχι σε αφηρημένες έννοιες περί του κάλλους των αρχαίων ημών προγόνων ή σε καρδιές αποστειρωμένες.»
Ας δούμε ποιες είναι οι αδιαμφισβήτητες παραδοχές για τις συνθήκες μέσα στις οποίες οι μεγάλοι αυτοί αγωνιστές μαζί με τους χιλιάδες άλλους ανώνυμους κατάφεραν μα μετατρέψουν την εξέγερση σε νικηφόρα επανάσταση.
Διαπίστωση 1η.
Όλες οι Δυνάμεις καταπολέμησαν την Επανάσταση και υπερασπίσθηκαν με επιμονή την ακεραιότητα της οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Άλλες ανοιχτά, όπως οι ευρωπαϊκές απολυταρχίες, άλλες μυστικά και έμμεσα. Καμμία κυβέρνηση δεν τάχθηκε υπέρ της δημιουργίας ανεξάρτητου ελληνικού έθνους. Οι Άγγλοι στάθηκαν στο πλευρό των Τούρκων, από τη μια μεριά για να εξασφαλίσουν τα εμπορικά προνόμιά τους στην Ανατολή και να παρεμποδίσουν την κάθοδο της Ρωσίας στη Μεσόγειο. Οι Γάλλοι από το φόβο του ρωσικού ελέγχου των Στενών και με την ελπίδα για μια αναζωογόνηση της παλιάς επιρροής τους στην Πύλη. Αλλά ούτε η τσαρική Ρωσία υποστήριξε τη δημιουργία ελεύθερου και ανεξάρτητου ελληνικού έθνους και την εκδίωξη των τούρκων από το ευρωπαϊκό τμήμα της αυτοκρατορίας από φόβο μήπως προωθηθούν οι Αγγλογάλλοι στα Στενά. Όταν πιά οι ευρωπαϊκές δυνάμεις διαπίστωσαν ότι η Επανάσταση δεν ξεριζώνεται προσπάθησαν, κάθε μια για λογαριασμό της, να εξασφαλίσουν τον πολιτικό έλεγχο της χώρας με επιδέξιες επεμβάσεις με τους «φιλέλληνες», με τα Κομιτάτα, με τις υπονομεύσεις και τους εμφυλίους πολέμους.
Διαπίστωση 2η:
Η επανάσταση άρχισε χωρίς καμμία στρατιωτική προετοιμασία. Ξέσπασε όμως στην κατάλληλη στιγμή- αυτή ήταν η μεγαλοφυής στρατηγική σύλληψη των πρωτεργατών της. Ποτέ ως τότε δεν είχε αντιμετωπίσει η Πύλη τόσους κρίσιμους εσωτερικούς περισπασμούς και τόσες εξωτερικές περιπέτειες. Στο δεύτερο μήνα του αγώνα οι ευρωπαίοι πίστευαν ότι στην Ελλάδα μαχόταν συγκροτημένη στρατιά με επιτελεία, επιμελητείες, πυροβολικό, ιππικό, οπλοστάσια. Οι εθελοντές βρήκαν χωριάτες οπλισμένους με τσεκούρια και αυτοσχέδια δόρατα, ξυπόλυτους και πειναλέους. Αρματώθηκαν με τα όπλα των τουρκικών φρουρών ύστερα από την άλωση κάστρων.
Διαπίστωση 3η:

Επανάσταση εθνική αλλά και κοινωνική. Απελευθέρωση αλλά και αποκατάσταση. Ο κοινωνικός χαρακτήρας του ξεσηκωμού επιβεβαιώνεται και από τις μαρτυρίες που άφησαν οι ξένοι αυτόπτες. Αποθηριώνονταν οι αγωνιστές με τη σκέψη ότι εγχώριοι δυνάστες θα έπαιρναν τη θέση των πασάδων, των μπέηδων και των αγάδων. Ρίχνονταν στη φωτιά με την ελπίδα πως θα αποχτούσαν κλήρο – σε στρέμματα άλλωστε οριζόταν ο μισθός τους- και πως οι πλούσιες γαίες των Τούρκων θα περνούσαν στα δικά του ς χέρια. Και έβλεπαν με δυσπιστία κάθε ξένο. Ήταν υποψήφιος σφετεριστής των εθνικών κτημάτων. Κοινωνικά ήταν και τα αίτια της διαμάχης ανάμεσα στου Φαναριώτες και του ξενοφερμένους με τους λαϊκούς πολέμιους ηγέτες, ανάμεσα στους κοτζαμπάσηδες και τους καπεταναίους, της διχόνοιας και των εμφυλίων πολέμων που άνοιξαν το δρόμο στις ξένες επιρροές και επεμβάσεις.
Διαπίστωση 4η:
Ο απελευθερωτικός πόλεμος έγινε ως το τέλος από ατάκτους αγωνιστές. Όλες οι προσπάθειες για τη συγκρότηση στρατού ευρωπαϊκού τύπου έπεσαν στο κενό. Οι επαναστάτες του 21, κατακτώντας την ελευθερία, αρνήθηκαν να υποταχθούν στη στρατιωτική πειθαρχία. Όλοι οι ηρωισμοί, όλες οι θυσίες ήταν εθελοντικές. Κίνητρο ο προσωπικός ενθουσιασμός, το φιλελεύθερο πάθος, η πατριωτική έξαρση. Αυτοί οι ασύντακτοι και απειθάρχητοι χωριάτες και θαλασσινοί κατατρόπωσαν τουρκικές στρατιές, αναχαίτισαν εισβολείς, εξόντωσαν οργανωμένα εχθρικά τμήματα, καταναυμάχησαν στόλους. Φαινόμενο μοναδικό στην παγκόσμια ιστορία. Όπου εφαρμόσθηκε η ευρωπαϊκή μέθοδος πολέμου οδήγησε – σχεδόν πάντοτε – σε συμφορές. Από τη μάχη του Πέτα ως την μάχη του Ανάλατου.
Διαπίστωση 5η:
Η απελευθέρωση δεν κρίθηκε στα πεδία των μαχών, ούτε στα ευρωπαϊκά ανακτοβούλια με τα πρωτόκολλά και τις επεμβάσεις. Ήταν αποτέλεσμα της απέραντης καρτερίας του ελληνικού λαού, της ανεξάντλητης αντοχής του. Απερίγραπτο το δράμα των αμάχων. Ο χωριάτης έγινε ολοκαύτωμα. Τον καταδυνάστευαν εχθροί και φίλοι. Πολεμούσε ο ίδιος, πλήρωνε δοσίματα, έτρεφε τα στρατεύματα. Και από πάνω του έπαιρναν το υποζύγιο, τον έγδυναν, του άρπαζαν τη μπουκιά από το στόμα.
Ο λαός έφθασε στα όρια του ολοκληρωτικού αφανισμού, αλλά δεν έστερξε. Κανείς από τους ξένους δεν πίστευε στη νικηφόρα έκβαση του Αγώνα». Δεν έχω ούτε την ελάχιστη ελπίδα για ευνοϊκή λύση» έγραφε στις 22 Ιανουαρίου 1827 ο Hamilton στον αρμοστή των Επτανήσων Adams.
Αυτή η καρτερία, η μέχρι θανάτου αντίσταση του λαού, που είχε από χρόνια γκρεμίσει όλα τα γεφύρια συμβιβασμού με το χθεσινό δυνάστη έφερε, κάτω από την πίεση της φιλελληνικής, δηλαδή φιλελεύθερης επηρεασμένης από το κίνημα του Διαφωτισμού παγκόσμιας Κοινής Γνώμης, τη διεθνή συμφωνία για τη δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού έθνους. Μικρού, όμως σε έκταση και πληθυσμό και ανίσχυρου, ώστε να μην επηρεάσει την πολιτική των δυνάμεων απέναντι στην Τουρκία, και ολότελα ακίνδυνου για το Μεγάλο Ασθενή της Ανατολής, την οθωμανική αυτοκρατορία και τα εμποροναυτικά συμφέροντα των μεγάλων της εποχής. Μικρού έθνους και κυρίως εξαρτημένου και ελεγχόμενου.
Το μικρό αυτό όμως έθνος είχε άλλα σχέδια για το εαυτό του.
Πρώτα απ΄ όλα γιατί ήδη οι αμιγώς ελληνικοί πληθυσμοί που ήταν ήδη συγκροτημένοι σε έναν ενιαίο λαό, σε μια εθνότητα με γερούς υλικούς και πνευματικούς δεσμούς με ανώτερο πνευματικό πολιτισμό χωρίς ουσιαστική διακοπή, ενταγμένοι σε ένα μεγάλο συγκεντρωτικό κράτος και πλαισιωμένοι από μία θαυμαστά οργανωμένοι διοικητική και εκκλησιαστική ιεραρχία, ήταν φυσικό να απορροφήσουν στην μεγάλη τους πλειονότητα τα ετερόδοξα και πολιτικά ανοργάνωτα ξένα στοιχεία (Σλάβοι, Αλβανοί, Βλάχοι κ.λ.π), που κατά διαστήματα εισρέουν στις ελληνικές χώρες. Οποιαδήποτε και αν είναι η ανθρωπολογική σύνθεση των πληθυσμών των ελληνικών περιοχών στα διάφορα στάδια της ιστορίας, οποιοδήποτε και αν είναι το ποσοστό της συμβολής των γενετικά καθαρά ελληνικών φυλών στην ανθρωπολογική σύνθεση του ελληνικού λαού και η διάρκειά του ανά τους αιώνες, το βασικό και αναμφισβήτητο γεγονός είναι τούτο: με την ελληνική γλώσσα των ελληνικών φύλων ως κοινό όργανο, τα διάφορα στοιχεία του πληθυσμού των ελληνικών χωρών σχημάτισαν τον κοινό πολιτισμό που ονομάζεται ελληνικός και συγκροτήθηκαν έτσι σε ένα ενιαίο λαό, σε μία εθνότητα, που έδωσε στον εαυτό του το όνομα των Ελλήνων.
Ακόμη: αποφασιστικά στοιχεία του πολισμού αυτού –και ιδιαίτερα η ελληνική γλώσσα – τα οποία εξελίσσονται ανά του αιώνες χωρίς διακοπή και χωρίς να χάσουν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα τους, εξακολουθούν να έχουν την ίδια συνδετική και αφομοιωτική λειτουργία, ενσωματώνοντας στον ενιαίο αυτό λαό μεγάλο μέρος από τα ξένα στοιχεία, με τα οποία οι περιπέτειες της ιστορίας τον έφεραν κατά καιρούς σε επαφή. Οι Σλάβοι και οι Αλβανοί, και σε μικρότερο ποσοστό οι Βλάχοι, στίφη ανοργάνωτα αφομοιοθέντα με τη σειρά τους, μετέβαλαν βέβαια κατά κάποιο ποσοστό την αναλογία των διάφορων εθνολογικών στοιχείων του ελληνικού λαού, αλλά δεν μπόρεσαν να εκτοπίσουν τον Ελληνισμό, που εμφανίζεται από αιώνες πριν περισσότερο ως φορέας και ως έκφραση πολιτισμού, παρά ως αμιγής εθνολογική ομάδα, από τον ηγετικό του ρόλο και που εξακολουθεί να αποτελεί αντικειμενικά το βασικό στοιχείο ενός ενιαίου λαού πάντα με πλήρη συνείδηση της ενότητάς του.
Η συνέχεια αυτή του ελληνισμού ως λαού φαίνεται με την μεγαλύτερη ενάργεια στη ζωντανή ελληνική γλώσσα, που δεν εμφανίζει στη συνεχή της εξέλιξη καμμία εσωτερική επίδραση στην οργανική της δομή. Τα μόνα ξένα ίχνη στην ελληνική γλώσσα είναι μερικά λεξιλογικά δάνεια, που αναφέρονται κυρίως στη ποιμενική ζωή. Σημαντικό εδώ είναι ακόμη, το γεγονός ότι η βάση μερικών νεοελληνικών διαλέκτων δεν είναι η ελληνική κοινή, αλλά κατευθείαν οι αρχαίες διάλεκτοι – η δωρική για τα τσακώνικα, η ιωνική για τα ποντιακά. Σημαντικός άλλωστε αριθμός αρχαϊκών στοιχείων βρίσκεται και στις άλλες νεοελληνικές διαλέκτους. Την ίδια συνέχεια από την αρχαιότητα ως τα σήμερα εμφανίζει και το τοπωνυμικό των ελληνικών χωριών. Ο αριθμός των σλαβικών ή αλβανικών ή βλαχικών τοπωνυμίων, που δεν ανάγονται όλα στην εποχή των μεσαιωνικών εποικισμών – πολλά εμφανίζονται σε νεότερους χρόνους – σε σχέση με το πλήθος των καθαρά ελληνικών τοπωνυμίων, που μεγάλος αριθμός ανάγεται στην αρχαιότητα, είναι ελάχιστος. Οι λαογραφικές έρευνες και γενικότερα η μελέτη του βίου των Βυζαντινών και των Νέο-ελλήνων δείχνουν ολοένα και περισσότερο ότι πολλά στοιχεία λαϊκής λατρείας, τέχνης και γενικά κοινωνικής ζωής έχουν τις ρίζες τους στην ελληνική αρχαιότητα, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι εδώ δεν υπάρχουν και τα ίχνη των επιδράσεων των διαφόρων λαών, με τους οποίους ο Ελληνισμός ήρθε σε επαφή και των οπίων αφομοίωσε ένα μεγαλύτερο ή μικρότερο τμήμα.
Αλλά ας έλθουμε τώρα στις μέρες μας, στο σήμερα, στις προκλήσεις του καιρού μας και στις απαντήσεις που μας οδηγούν να τους δώσουμε τα συμπεράσματά μας από την ιστορική αναδρομή στην ελληνική επανάσταση του 1821.
Πρώτα απ’ όλα είναι μάλλον βαρετή η επανάληψη του συμπεράσματος ότι το «ελευθερία ή θάνατος» είναι δίλημμα με αποδεδειγμένη εγγραφή στο DNA της ψυχής του Έλληνα.
Και αυτό για δύο λόγους:
Πρώτον γιατί η μετά το 1821 στάση του λαού μας το έχει κάνει πια εθνικό κεκτημένο. Θυμίζω τον Οκτώβριο του 1940 και τα διάστικτα από πολέμιους της γερμανικής κατοχής Έλληνες, βουνά της χώρας μας κατά τα χρόνια της Εθνικής Αντίστασης.
Δεύτερον γιατί τίποτα δεν δείχνει ότι σήμερα, Μάρτιο του 2010, η Ελλάδα σαν τμήμα πλέον της ενωμένης Ευρώπης κινδυνεύει να χάσει την εθνική της ανεξαρτησία και θα χρειαστεί να πολεμήσει για να την ανακτήσει.
Μήπως όμως κινδυνεύει από κάτι άλλο;Κάτι που δυστυχώς επώνυμοι διαφόρων ειδών τολμούν να το εκφέρουν μεγαλόστομα και απειλητικά πολλές φορές;
Μιλάω για το «άσπιλο» και «αμόλυντο» της ελληνικότητάς μας, που τάχα θα κινδυνεύσει από τους οικονομικούς μετανάστες που ζουν εδώ και χρόνια μαζί μας.
Όμως για να αισθανθεί κάποιος καλοπροαίρεταος πολιτικά και ιδεολογικά τον κίνδυνο αυτόν, πρέπει να αγνοήσει όλα τα ιστορικά δεδομένα που προανέφερα. Βιώνοντας όμως αυτή την ιστορική πορεία του έθνους μας, πρέπει όλοι μας να μιλήσουμε και να προστατεύσουμε τα λαϊκά στρώματα από την ανασφάλεια που γενούν οι ιλιγγιώδεις αλλαγές της εποχής μας. Για το λόγο αυτό πιστεύω ότι πρέπει να χαιρετήσουμε με αυθεντική εθνική ειλικρίνεια τη θεσμική προσπάθεια που ξεκίνησε η σημερινή Πολιτεία για την ενσωμάτωση των μεταναστών στον εθνικό κορμό.
Ας θυμηθούμε τον Ελευθέριο Βενιζέλο που στις 15 Δεκεμβρίου 1914 μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, στη συζήτηση του νομοσχεδίου περί «διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσης εν τοις οθωμανικοίς και ισραηλιτικοίς σχολείοις» είχε πεί:
«Εάν θέλωμεν να εκμάθουν ταχέως οι αλλόγλωσσοι πληθυσμοί των νέων χωρών την ελληνικήν γλώσσαν πρέπει να διδαχθούν την λαλουμένην.».
Σήμερα, λοιπόν που ξαναθυμόμαστε το ξεκίνημα της εθνικής εξέγερσης του 1821 κατά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας δεν πρέπει να σταθούμε αυτάρεσκα στη διαπίστωση της τότε ικανότητάς μας, σαν λαού να υπερασπίσει την Ελληνική Εθνική συνοχή. Πρέπει να αναλογισθούμε και πάλι ότι θεμέλιο του έθνους μας, εκτός από τη γλώσσα, τις κοινές παραδόσεις, τη φυλετική καταγωγή και τους δεσμούς αίματος είναι και η ειλικρινής αφομοίωση από το λαό μας των αρχών της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης που πηγάζουν από το αρχαιοελληνικό ιδεώδες και μπολιάζονται από τις αρχές του Διαφωτισμού και της Ορθοδοξίας.
Πρέπει να πιστέψουμε ότι για την Ελλάδα που εμπιστεύεται τις δυνάμεις της και την ευφυΐα του λαού της, η ένταξη στον εθνικό κορμό όσων ξένων αποφάσισαν να συνδέσουν τις τύχες τους μαζί της είναι ζήτημα εθνικής αξιοπρέπειας.
Σας ευχαριστώ πολύ".
Γεώργιος Μάρκου, Δικηγόρος
*****************
ΚΑΙ ΤΩΡΑ Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΣ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ

Ἀξιότιμον Κύριον
Γεώργιον Β. Μάρκου
Δικηγόρον Πατρῶν
Μιαούλη, 79α
262 22 ΠΑΤΡΑΣ

Ἀγαπητέ μοι κ. Μάρκου,
Ἔλαβον τό κείμενον τῆς ὁμιλίας σας καί εὐχαριστῶ.
Μελετῶ ἐπισταμένως τό κείμενον τοῦτο, διακρατῶ εἰς τήν σκέψιν μου, τήν ἥν ἀπεκόμισα γνώμην κατά τήν ἐκφώνησιν τῆς ὁμιλίας σας ὡς ἀκροατής, ὅτε δηλαδή τό περιεχόμενον αὐτῆς δέν προσιδιάζει εἰς τόν ἱερόν χῶρον τῆς ἱστορικῆς Μονῆς τῆς Ἁγίας Λαύρας, ὅπου ἐξεφωνήθη ὡς «πανηγυρικός τῆς ἡμέρας λόγος» κατά τήν 25ην Μαρτίου.
Θά ἦτο μία πολύ καλή ὁμιλία διά νά ἐκφωνηθῇ εἰς μίαν ἑόρτιον σύναξιν εἴς τινα Αἴθουσαν τῆς Ἐπικρατείας, οὐχί ὅμως καί εἰς τόν αὐλόγυρον τῆς Ἁγίας Λαύρας!
Καί τοῦτο διότι ὁ προσερχόμενος ὡς προσκυνητής εἰς τόν χῶρον αὐτόν, προσέρχεται διά νά ἀποτίσῃ φόρον τιμῆς εἰς τήν Μονήν καί εἰς τούς Πρωτεργάτας τῆς Ἐπαναστάσεως, οἵτινες ἀπεφάσισαν τήν ἔναρξιν τοῦ ἐνόπλου Ἀγῶνος.
Ἑπομένως τά ὀνόματα τοῦ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανοῦ, τοῦ Κερνίτσης Προκοπίου καί τῶν Ὀπλαρχηγῶν, τό Ἱερόν Λάβαρον, οἱ θυσίες τοῦ Κλήρου, ἡ προσφορά τῶν Ἱερῶν Μονῶν σέ ἔμψυχον ὑλικόν καί εἰς ἐφόδια, ἡ μοναδική προσφορά τοῦ ἱεροῦ Κλήρου διά τήν διατήρησιν τῆς ἐθνικῆς αὐτοσυνειδησίας εἰς τόν ἐπί 400 χρόνια ὑπόδουλον λαόν, δηλαδή ἐπί 33 γενεές κ.ἄ. ἀπετέλεσαν τό «Ἑλληνικόν θαῦμα» ὅπερ ἀπεκαλύπτερο ἐκεῖ εἰς τήν Ἁγίαν Λαύραν.
Αὐτά καί ἄλλα παρόμοια θά ἀνέμενε νά ἀκούσῃ ὁ προσκυνητής κατά τήν ἡμέραν ἐκείνην, διά νά ἀναχωρήσῃ ἐκεῖθεν μέ εὐγνωμοσύνην πρός τόν Θεόν, μέ περισσοτέραν ἀγάπην πρός τήν Ἐκκλησίαν, μέ περισσότερον σεβασμόν πρός τούς Μοναχούς καί τούς Κληρικούς!
Αὐτά θά ἠδύναντο νά ἀποτελέσουν τήν ἀνάπτυξιν τῆς συνοπτικῆς καί νεφελώδους ἀναφορᾶς σας, ὅπως διαλαμβάνεται εἰς τήν πρότασιν «… οἱ ἀμιγῶς ἑλληνικοί πληθυσμοί, πού ἦταν συγκροτημένοι σέ ἕναν ἑνιαῖο λαό … καί πλαισιωμένοι ἀπό μιά θαυμαστά ὠργανωμένη διοικητική καί ἐκκλησιαστική ἱεραρχία…» (σελ. 8).
Αὐτά ἀκριβώς τά στοιχεῖα συνειδητῶς ἀποσιωπᾶ καί παρακάμπτει ἡ ἀριστερόστροφη κουλτούρα τῆς ἐποχῆς μας, τήν ὁποίαν καί ὑμεῖς, ἐνσυνειδήτως ἤ ἀσυνειδήτως, ὑπηρετήσατε, ἐκφωνοῦντος τήν ἐπίμαχην ὁμιλίαν σας.
Αὐτά λοιπόν τά ἱστορικά στοιχεῖα, τά ὁποῖα ἔνιοι τῶν κατά καιρούς ὁμιλητῶν ἐνσυνειδήτως ἀγνοοῦν, ἡμεῖς εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νά ὑπερασπιζώμεθα, ἔστω καί ἄν τό ὄνομά μας κακοποιῆται διά τῶν στηλῶν τοῦ ἡμερησίου τύπου.
Ἐλᾶτε, λοιπόν, νά ἁλώσετε ἐκ τῶν ἔνδον τήν ἐκκλησιαστικήν Ἱεραρχίαν. Ἐλᾶτε νά ἐνταχθῆτε εἰς τάς τάξεις τοῦ ὀρθοδόξου Μοναχισμοῦ καί Ἱεροῦ Κλήρου. Ἐλᾶτε νά ἀναλάβετε τούς οἵακας τῆς ἐκκλησιαστικῆς ταύτης Ἐπαρχίας, ὥστε ἀνεξελέγκτως νά παρουσιάζετε τάς ἀπόψεις σας.
Ἕως τότε ὅμως ἡμεῖς, ταπεινοί καί ἄσημοι ὑπηρέται τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας, θά «φυλάττωμεν Θερμοπύλας»
Μετ’ εὐχῶν πατρικῶν
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

Η ΕΠΙΜΑΧΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

Πρός
α) Πανοσιολ. Ἀρχιμανδριτήν
π. Φιλάρετον
Κωνσταντακόπουλον
Καθηγούμενον Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Λαύρας

β)
Ἀξιότιμον Κύριον
Γεώργιον Λαζουρᾶν
Δήμαρχον Καλαβρύτων
250 01
ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ


ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Διά τοῦ παρόντος σᾶς γνωρίζομεν ὅτι πολύ ἐθλίβημεν ἀπό τόν ὁμιλητήν τῆς ἑορτῆς 25ης Μαρτίου 1821 εἰς Ἁγίαν Λαύραν. Ἐάν δέν προέβαινεν εἰς ἀναφοράν περί τῆς Διακηρύξεως τοῦ Π. Πατρῶν Γερμανοῦ οὐδόλως θά ἠκούετο τό ὄνομα τοῦ Πρωτεργάτου τῶν γεγονότων εἰς τήν Ἱστορικήν Μονήν τῆς Ἁγίας Λαύρας.
Ἐξ ἄλλου οἱ ἀπόψεις τοῦ ὁμιλητοῦ περί τῶν οἰκονομικῶν μεταναστῶν κρίνονται ὑφ’ ἡμῶν ὅλως ἀπαράδεκτοι! Οὐδεμίαν σχέσιν μέ τά γεγονότα τῆς ἐθνικῆς ἐξεγέρσεως.
Κατόπιν τούτου ἐφ’ ἑξῆς ἡ ἐπιλογή τοῦ ὁμιλητοῦ εἰς τήν ἑορτήν τῆς 25ης Μαρτίου εἰς Ἁγίαν Λαύραν θά γίνεται ὑπό τοῦ Ἡγουμενοσυμβουλίου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς.
Ἡ ἐφαρμογή τοῦ μέτρου θά ἀρχίσῃ ἀπό τοῦ ἑπομένου ἔτους (2011).
Ἐπί δέ τούτοις διατελοῦμεν μετά πάσης τιμῆς καί εὐχῶν ἐν Κυρίῳ

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΙΣ:
Γραφεῖον κ. Νομάρχου Ἀχαΐας
Πανεστημίου 254
264 43 ΠΑΤΡΑΣ

Η 25η Μαρτίου 1821 ΣΤΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ ΑΝΑΒΙΩΣΕ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΛΑΥΡΑ

25 Μαρτίου 2009. Οι απανωτοί κρότοι από τα γεμάτα μπαρούτι υψωμένα στον ουρανό, κουμπούρια των περίπου 30 μυστακοφόρων τσολιάδων, μελών της θεατρικής ομάδος Καλαβρύτων, συντάραξαν τον αυλόγυρο της iστορικής Μονής Αγίας Λαύρας στα Καλάβρυτα. «Ελευθερία ή Θάνατος». Οι σημερινοί απόγονοι των Α. Ζαίμη και Β. Πετμεζά μελών της Φιλικής Εταιρείας, αλλά και πολλών ακόμη λαμπρών επιφανών Καλαβρυτινών, μπροστάρηδων, στον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα του 1821, με ενεργώς συμμετέχοντες και τους μοναχούς του Μοναστηριού, έδωσαν και πάλι κάτι από την δύναμη της ελληνικής ψυχής και το σθένος που 188 χρόνια πριν, συντάρασσε τα φυλοκάρδια των Ελλήνων Αγωνιστών επιφέροντας αλλεπάλληλες ήττες στον Τούρκο κατακτητή, χαρίζοντας στην Ελλάδα την Ελευθερία !

«Ελευθερία ή θάνατος» επανέλαβαν και σήμερα οι Καλαβρυτινοί εις μνήμην της ιστορικής επετείου, αναβιώνοντας με την αναπαράσταση που έγινε τα ιστορικά γεγονότα της εποχής εκείνης. «Ελευθερία ή θάνατος» ήταν η απόφαση που ακολούθησε την μακρά και σοβαρή συζήτηση των «οπλαρχηγών» για τις δυνατότητες μιας χούφτας ανθρώπων των ιδίων να ηγηθούν και να πολεμήσουν με το δυσανάλογου οπλισμού και δύναμης εχθρό. Κι όμως, τα μέλη της θεατρικής ομάδος του Πάνου Μίχου, υπό τον Γεώργιο Γιαννέλο απέδωσαν τα γεγονότα της εποχής εκείνης, με ιδιαίτερη πιστότητα βάσει των ιστορικών πηγών, λίγο μετά την Αρχιερατική Θεία Λειτουργία για τον Εορτασμό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και την τέλεση της Δοξολογίας από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.Αμβρόσιο. Παρέστησαν η Γενική Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων κας Γκοτσοπούλου, ο Δήμαρχος Καλαβρύτων κ. Παπαδόπουλος, οι Τοπικές Αρχές, Εκπρόσωποι των Ενόπλων Δυνάμεων, των Σωμάτων Ασφαλείας και πλήθος προσκυνητών, καθώς οι μοναχοί του ιστορικού μοναστηριού από νωρίς το πρωί είχαν ανοίξει τις πύλες του για να υποδεχθούν το πλήθος του κόσμου. 'Ενα πλήθος που εις πείσμα των καιρών αναζητά την αναζωπύρωση της ιστορικής μνήμης, αλλά και του ύφους, του ήθους και του σθένους των ηρώων, που χάρισαν στην Πατρίδα την Ελευθερία, διασώζοντας τον Ελληνισμό με το δικό τους αίμα.

Το τσουχτερό κρύο και η καταρρακτώδης βροχή που συχνά μετατρεπόταν σε χαλάζι, δεν στάθηκαν ικανά, να αναχαιτίσουν στο ελάχιστο για τους εκατοντάδες εκδρομείς προσκυνητές – νοσταλγούς της αναβίωσης του πάλαι ποτέ ανυπότακτου Ελληνικού πνεύματος στην αναζήτηση της Εθνικής μας περηφάνειας, οι οποίοι καταφθάσουν σήμερα στα Καλάβρυτα με 30 πούλμαν από την Αθήνα και με ΙΧ απ όλη την Ελλάδα. Τα χειροκροτήματα του πλήθους, δεν έπνιγε ούτε ο θόρυβος του καταρρακτώδους χαλαζιού στο πλακόστρωτο της αυλής ούτε και οι βροντεροί κρότοι από τα κουμπούρια τον τσολιάδων, πριν και μετά την ύψωση του Λαβάρου της Επαναστάσεως και την έλευση των έφιππων «μαντατοφόρων» που «μετέφεραν το μαντάτο της Έναρξης του Εθνικοαπελευθερωτικού μας Αγώνα, από και προς όλα τα άλλα επαναστατικά «κέντρα» - πόλεις της Πελοποννήσου. Εκατόν ογδόντα οκτώ χρόνια πριν εξάλλου, στον ίδιο ακριβώς τόπο, στις 25 Μαρτίου του 1821, μια χούφτα αδούλωτες ελληνικές ψυχέςβροντοφώναξαν «Ελευθερία ή Θάνατος» δίνοντας υπόσχεση στο Γένος, την οποία και κράτησαν, σφραγίζοντας την Ιστορία με το αίμα τους για την Πατρίδα.

Η αλλοίωση της Ιστορικής Μνήμης και οι «ζωντανοί» απόγονοι των ηρώων!

Αναφερόμενος στην σημερινή επέτειο ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Αμβρόσιος τόνισε «Δυστυχώς σήμερα γινόμαστε κάθε μέρα μάρτυρες της προσπάθειας αλλοίωσης των Ελληνικών μας ιδεωδών και της παραχάραξης της ιστορικής Μνήμης καθώς μολονότι έχουν από τα ιστορικά ντοκουμέντα και τις πηγές διαψευστεί, υπάρχουν εκείνοι που σήμερα αδιάντροπα λένε ασύστολα πως όλα αυτά είναι μύθοι πως δεν υπήρξε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, το Λάβαρο και η Αγία Λαύρα. Ωστόσο οι πηγές υπάρχουν και η ιστορία έχει καταγράψει τα ιστορικά γεγονότα, επί της εποχής εκείνης, όπου ισχύοντος τότε του παλαιού ημερολογίου, αναφέρεται ότι η επανάσταση κηρύχθηκε στα Καλάβρυτα από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό και τον Κερνίτσης Προκόπιο στις 14.3.1921. Μεταφέροντας την ημερομηνία αυτή στα σημερινά δεδομένα πρέπει να προσθέσουμε 13 ημλερες καί άρα προκύπτει ως ημέρα κηρύξεως της Επαναστάσεως στά Καλάβρυτα η 21η Μαρτίου 1821. Οι 13 ημέρες διαφορά με το νέο ημερολόγιο είναι ίσως η αιτία της αμφισβήτησης. Στη χρονολογική αυτή σύγχυση στηρίζονται όσοι πολεμούν την Ιστορική μνήμη. Στις 20 Μαρτίου 1821 ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ήταν ακόμη στην Αγία Λαύρα, απ' όπου εξέδωσε την ιστορική Διακήρυξή του, περί της οποίας θα μιλήσουμε παρακάτω, και στις 23 Μαρτίου 1821 κατέβη στην Πάτρα, για να ορκίσει και τους εκεί αγωνιστές».

Προς επίρρωση των λεχθέντων του Σεβασμιωτάτου, ο Λέκτωρ του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου κ. Μιχάλης Φεφφές, αφού τόνισε πως το «χρέος των πολιτών του ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους είναι να κρατούν άσβεστη την ιστορική τους μνήμη. Καταδίκασε όσους μιλούν για «εθνικό μύθο στην ύψωση του Λαβάρου της Επαναστάσεως» και επίσης όσους κάνουν λόγο για «πλαστή ημερομηνία έναρξης της Επαναστάσεως την 25η Μαρτίου» τονίζοντας χαρακτηριστικά πως η εντολή του Υψηλάντη ήδη από το έτος 1820– όπως τεκμαίρεται από τις ιστορικές πηγές που αναφέρονται στον Θ. Κολοκοτρώνη και τον Σπυρίδωνα Τρικούπη, ήταν η Επανάσταση να κηρυχθεί στις 25 Μαρτίου 1821 στην Ελλάδα, ακριβώς επειδή θα συνέπιπτε με την εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, ώστε να συνδεθεί η μεγάλη εορτή της Ορθοδοξίας με την λύτρωση του ελληνικού Έθνους και τον «επανευαγγελισμό του».

Στην ζωή και τα ιδεώδη του προγόνου του Βασίλειου Πετμεζά, μέλους της Φιλικής Εταιρίας, εκ των ηγητόρων προυχόντων της ανακήρυξης του Εθνικοαπελευ-θερωτικού Αγώνα στην Αγία Λαύρα, αλλά και των υπόλοιπων μελών της ξακουστής οικογένειας, όπως του Γκολφίνου Πετμεζά, μίλησε με συγκινητικά λόγια κατά την αποκάλυψη της προτομής του, στον αυλόγυρο του μοναστηριού, ο απόγονός τους Αντώνης Πετμεζάς, ο οποίος διατηρεί άσβεστη την ιστορική μνήμη έχοντας αναπαλαιώσει και μετατρέψει σε αξιόλογο μουσείο τον Πύργο των Πετμεζαίων στους Λουσούς Καλαβρύτων.

Οι τοπικές Αρχές για την υποβάθμιση της κυβερνητικής εκπροσώπησης στην Εθνική Εορτή

Οι εκδηλώσεις ολοκληρώθηκαν με την παράθεση εορταστικού γεύματος στις εγκαταστάσεις του Εκκλησιαστικού Κέντρου Νεότητος «ΤΟ ΟΡΑΜΑ» της Μητροπόλεως Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, όπου και τιμήθηκαν από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη κ.Αμβρόσιο, την Γενική Γραμματέα του ΥΠΕΘΠΘ κ Γκοτσοπούλου και τον Δήμαρχο Καλαβρύτων κ. Παπαδόπουλο, οι νικητές της ομάδος «Πρωτέας Ελευσίνας» στον καθιερωμένο - ανήμερα της σημερινής επετείου-, ποδηλατικό αγώνα που διεξάγεται με αφετηρία την Πάτρα και τέρμα την Αγία Λαύρα. Ευχαριστώντας την Γενική Γραμματέα του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων κ. Γκοτσοπούλου για την παρουσία της, ο Δήμαρχος της πόλης κ.Παπαδόπουλος, μίλησε για την ανάγκη ενίσχυσης από μέρους όλων των θεσμών στην κοινωνία και εξέφρασε στην εκπρόσωπο της Ελληνικής Κυβέρνησης, το επί χρόνια, παράπονο του συνόλου του Δημοτικού Συμβουλίου και των συμπατριωτών του, για την υποβαθμισμένη εκπροσώπηση εκ μέρους της Ελληνικής Κυβέρνησης στους εορτασμούς της Αγίας Λαύρας, παρακαλώντας να μεταφέρει το μήνυμα των Καλαβρυτινών στον Υπουργό Παιδείας και στον Πρωθυπουργό.

Έγραψε ο Συνεργάτης χωρίς όνομα, Καλάβρυτα 25.03.2009
ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

ΕΚΦΡΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ ΜΑΣ!

Στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ" της 24ης Μαρτίου 2009 και στη στήλη "ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ", την οποία γράφει και επιμελείται ο δημοσιογράφος κ. Χρήστος Κάτσικας, δημοσιεύθηκε ἄρθρο μέ τίτλο: Η "κατασκευή".... της ιστορίας, Μύθοι καί Σύμβολα μιά;ς εθνικής επετείου". Μεταξύ ἀλλων ο συντάκτης τού ἀρθρου αποφαίνεται: Έτσι εὐκολα διαπιστώνουμε ότι για την Αγία Λαύρα και τον Παλαιών Πατρών Γερμανό κανένα δημόσιο ή ιδιωτικό έγγραφο της εποχής δεν αναφέρεται σε οποιοδήποτε παρόμοιο γεγονός..."

Θα ήταν καλύτερο εάν ο κ. Κάτσικας άφηνε τα ζητήματα αυτά στούς ιστορικούς και να μη εκτίθεται σαν αδιάβαστος και να δίνει την υποψία ότι με την πέννα του υπηρετεί ξένα συμφέροντα, γράφοντας ανιστόρητα πράγματα.

Τον προκαλούμε λοιπόν να διαψεύσει τό παρακάτω ἐγγραφο, δηλ. την Διακήρυξη του Παλαιών Πατρών Γερμανού, όπως δημοσιεύθυηκε στην Εφημερίδα "LE CONSTITUONELL" στο Παρίσι στίς 6 Ίουνίου 1821. Το κείμενο αυτό δημοσιεύεται στο Album 'ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ, ΓΗ ΜΝΗΜΕΙΩΝ, ΗΡΩΩΝ ΚΑΙ ΑΓΙΩΝ" Ἔκδοση της Ιεράς Μητροπόλεως Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, Αίγιο 2005, σελ. 52-53.

"Le Constitutionnel", Journal du commerce, Politique et Litteraire

«Allocution de Germanicus, exarque de la premiè Achaie, archeveque de Patras, au clergè et aux fidèles du Péloponèse, prononcée dans le couvent des frères Laures du mont Vélin, le 8(20) mars 1821»

Σε μετάφραση:

"Διακήρυξις του Γερμανού, Εξάρχου της πρώτης κατά την τάξιν Αχαΐας, Αρχιεπισκόπου Πατρών, πρός τόν Κλήρον και τους πιστούς της Πελοποννήσου, η οποία εξεφωνήθη εντός της Μονής των Αδελφών της Λαύρας του όρους Βελιά την 8ην (20ήν) Μαρτίου 1821"

Στον συμπαθή συντάκτη του άρθρου θα θέλαμε να υπενθυμίσουμε την παροιμία: "Μεγάλη μπουκιά φάγε, μεγάλο λόγο μή λες".

+ Ο Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος, 25 Μαρτίου 2009