28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ , ΠΟΥ ΓΕΜΙΖΕΙ ΘΛΙΨΗ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ!

________Η 28η Οκτωβρίου 1940 είναι μια περίλαμπρη ημέρα της εθνικής μας ιστορίας των νεωτέρων χρόνων! Λαοί ένδοξοι και μεγάλοι εθαύμασαν το ελληνικό θαύμα! Είπαν δε το μεγάλο τούτο λόγο: από δώ και πέρα δεν θά λέμε πια, ότι οι Έλληνες πολεμούν σάν ήρωες, αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν τους Έλληνες!"

________Μια τέτοια μέρα είναι ευκαιρία να ξεφεύγουμε λίγο από τη μιζέρια της καθημερινής ζωής και να αναβαπτισθούμε στα εθνικά μας ιδανικά. Να όμως πού και η εθνική συνείδηση στίς ημέρες μες έχει μπή στο χρονοντούλαπο της περιφρονήσεως. Σήμερα θεωρείται μειονέκτημα το να ομιλείς με αγάπη για την Πατρίδα μας. Σού κολλάνε τήν ετικέττα του "εθνικιστή" και σέ τελειώνουν!

________Ένα μικρό δείγμα της καταστάσεως στην οποίαέχουμε περιέλθει είναι το γεγονός, ότι μια τυέτοια ημέρα δεν αναρτάται πιά η ένδοξη και γαλανόλευκη σημαία μας στα μπαλκόνια! Αργά και πού την βλέπεις εδώ κι εκεί! Είναι ένα θέαμα που σε πληγώνει!

_______Κατά τά άλλα εμείς εδώ στο Αίγιο γιορτάσαμε την εθνική μας επέτειο. Έγινε η Δοξολογία στο Μητροπολιτικό μας Ναό. Ακολούθησε το Τρισάγιο στο Μνημείο των Ηρώων. Στη συνέχεια η Καθηγήτρια κα Ανθή Μανιφάβα του 2ου Λυκείου, εκφώνησε ένα εξαίρετο πανηγυρικό λόγο, που μας γέμισε τα στήθη με υπερηφάμεια. 'Επειτα έγινε η καθιερωμένη παρέλαση των Σχολείων, των Προσκόπων κλπ με προπομπό τη Φιλαρμονική του Αιγίου, το καμάρι της πόλεώς μας, η οποία επαιάνιζε θαυμάσια.

________Παρακάτω, συμμετέχοντες στην έπέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 παραθέτουμε ένα επίκαιρο άρθρο από την Εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ του κ. Αντώνη Καρκαγιάννη με θέμα "ΠΟΙΟΣ ΕΙΠΕ ΤΟ ΟΧΙ;" Είναι από τη στήλη «ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ» του φ. της 28ης Οκτωβρίου 2008 με τίτλο «Ερωτήματα από το 1940».
_________ Θέτει το ερώτημα: ποιος τελικά είπε το ΟΧΙ το ιστορικό εκείνο βράδυ του 1940; Ο Μεταξάς ή ο Λαός;
__________Το πρόβλημα αυτό είχε τεθεί, πολύ έντονα μάλιστα, στη δεκαετία του 1980, τότε που κατά κόρον λεγόταν και επίσης γραφόταν στον τύπο ότι το ΟΧΙ το είπε ο Ελληνικός Λαός. Έπρεπε με κάθε τρόπο και μέσο να ξεχασθεί ο Πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς! Έτσι υπαγόρευε η προπαγάνδα.
___________Πηγαίνοντας κόντρα στο ρεύμα της εποχής τότε και παριστάμενος στη σχολική γιορτή ενός Λυκείου της πόλεώς μας, απευθυνόμενος στους μαθητές καί τις μαθήτριες, είχα τολμήσει να αναφερθώ και να ονομάσω τον αείμνηστο Μεταξά, ως τον πατέρα του ιστορικού ΟΧΙ. "Ο Ελληνικός Λαός στίς 3 η ώρα το πρωΐ κοιμόταν, ο Μεταξάς όμως την ώρα εκείνη έδινε την απάντηση στον Ιταλό Πρέσβυ. Μια ηρωική απάντηση. την οποία ο Λαός με ενθουσιασμό επικύρωσε!¨, είπα.
_________Τότε λοιπόν η Κοινότητα των Καθηγητών είχε ξεσηκωθεί εναντίον μας. Με ψηφίσματα και με δημοσιεύματα οι Καθηγητές της Μέσης Βαθμίδας με μια σχεδόν φωνή εστράφησαν εναντίον μου. Ήμουνα ένοχος θανάτου! Οι πολλοί με κατέκριναν και οι ολίγοι σιωπούσαν! Αλλά κι εγώ επίσης δεν ομιλούσα στις προκλήσεις των καθηγητών! Εσιωπούσα! Διότι πως να πείσεις εκείνους, που θέλουν οπωσδήποτε να σε κρεμάσουν; Η σιωπή μερικές φορές είναι η πιο εύγλωττη απάντηση.
________Να λοιπόν, ότι η δικαίωσή μας ήλθε έπειτα από είκοσι και πλέον χρόνια! Ο κ. Καρκαγιάννης δίδει την απάντηση: «Ποιος είπε το ΟΧΙ; Το είπε ο Μεταξάς τα χαράματα της 28ης Οκτωβρίου, χωρίς να συνεννοηθεί προηγουμένως με κανέναν»!
_________«Καιρός του σιγάν και καιρός του λαλείν», όπως μας υπενθύμισε και ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος. Ήλθε η ώρα να ομιλήσω δια της πέννας ενός κοσμικού αρθρογράφου.
+ Ο Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος
Τετάρτη, 28η Οκτωβρίου 2009



Ερωτήματα από το 1940
ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΡΚΑΓΙΑΝΝΗ
Μερικά ερωτήματα σχετικό με τον πόλεμο του 1940, 68 χρόνια μετά την 28η Οκτωβρίου, παραμένουν όχι ακριβώς αναπάντητα, αλλά μετέωρα μεταξύ ιστορικής αλήθειας και μύθου. Και εκεί ακόμα που υπάρχουν ικανοποιητικές ιστορικές μελέτες λειτουργεί ταυτόχρονα ο ιδιάζων τρόπος με τον οποίο διαμορφώνονται τα γεγονότα στη συλλογική συνείδηση ενός λαού. Είναι αυτό που ο καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, Χάγκεν Φλάισερ, στο τε­λευταίο του βιβλίο, ονομάζει «δημόσια ιστορία» για να τη διαφοροποιήσει από την επιστήμη της Ιστο­ρίας. Η «δημόσια ιστορία» δεν γράφεται από ιστορι­κούς με επιστημονικά κριτήρια και έπειτα από έρευ­να. Γράφεται από πολιτικούς με κριτήριο πολιτικές ε­πιδιώξεις, από δημοσιογράφους (ενίοτε με την προ­χειρότητα που χαρακτηρίζει το επάγγελμα μας), από σκηνοθέτες του κινηματογράφου και της τηλεόρα­σης, από λαϊκούς αφηγητές και παραμυθάδες και α­πό πολλούς άλλους, ίσως καλοπροαίρετους ανθρώ­πους, που όμως δεν είναι ιστορικοί. Θα αναφερθού­με σε μερικά μόνο ερωτήματα που εξακολουθούν να είναι μετέωρα σε αυτήν τη «δημόσια ιστορία».
Ποιος είπε το ΟΧΙ; Το είπε ο Μεταξάς τα χαράματα της 28ης Οκτωβρίου, χωρίς να συνεννοηθεί προηγουμένως με κανέναν, ούτε με τον βασιλιά (που ήταν η κύρια πηγή της πολιτικής του δύναμης) ούτε με τους υπουργούς του. Αυτό σημαίνει ότι το ΟΧΙ το είχε επεξεργασθεί και το είχε αποφασίσει από πριν, ίσως από χρόνια. Και δεν ήταν το ΟΧΙ προς την Ιτα­λία μόνο. Ο «γερμανόφιλος» Μεταξάς του Α' Παγκο­σμίου Πολέμου δεν είχε αυταπάτες, γνώριζε ότι το ΟΧΙ απευθύνεται στον ‘Άξονα Γερμανίας - Ιταλίας. Το ΟΧΙ το είπε ο Μεταξάς και πίσω του ομόθυμα, παρα­μερίζοντας τις πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές, συντάχθηκε ολόκληρος ο λαός. Είναι η ορθότερη και λογικότερη σχέση μεταξύ ηγεσίας και λαού. Να αποφασίζει η ηγεσία, να αναλαμβάνει την πρωτοβουλία και να κρίνεται από το αν θα ακολουθήσει ο λαός. Οι σημερινές ηγεσίες δεν τολμούν να αποφασίσουν τίποτα διαφορετικό ή αντίθετο με τις δημοσκοπήσεις...

ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΡΚΑΓΙΑΝΝΗ

H 28η Οκτωβρίου στο Αίγιο

Ο ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

_____Και στο Αίγιο, όπως και στη υπόλοιπη Ελλάδα. γιορτάσαμε την εποποιΐα του ΟΧΙ. Αυτό βέβαια δεν είναι είδηση! Είναι όμως μια εισαγωγή για να εξάρουμε το γεγονός, ότι στο Αίγιο κατά την ημέρα της εορτής, εκεί στο Ηρώο της πόλεως, η εκπαιδευτικός κα Φρειδερίκη Κοσμά εξεφώνησε ένα μνημειώδη πανηγυρικό λόγο, μάλιστα δε με την εξαιρετική προφορά και την χαρισματική ανάγνωσή του άγγιξε όλων των ακροατών τις καρδιές.
______Από την καλή Εκπαιδευτικό μας ζητήσαμε την άδεια να αναρτήσουμε την ομιλία της στον ιστότοπό μας. Παραθέτουμε, λοιπόν, το κείμενο και συγχαίρουμε από καρδίας την κα Κοσμά για την πολύτιμη προσφορά της στην πόλη μας.

+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ & ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
1η Νοεμβρίου 2οο8

***************************

Είναι πάντα δύσκολο να δώσει κανείς με λόγια εκεῖνο που νιώθει στην καρδιά του, και είναι χίλιες φορές πιο δύσκολο, όταν αυτό που νιώθει είναι τόσο μεγάλο και τόσο δυνατό, που τα λόγια δεν το χωρούν.
Ιερή συγκίνηση κατέχει σήμερα τις ψυχές μας.
Μια μεγάλη επέτειο γιορτάζουμε, ένα σταθμό της ιστορίας μας, φωτεινό και ολόχρυσο, πανηγυρίζουμε. Μια λάμψη ακόμα κι ένα υπέροχο μεγαλείο, μέσα στα τόσα της πατρίδας μας, θαυμάζουμε. Γιορτάζουμε την εποποιΐα που έγραψαν πάνω στις κορφές της Πίνδου οι μαχητές του '40. Γιορτάζουμε το <<ΟΧΙ> , το μοναδικό και το ασύγκριτο, που δείχνει το μεγαλείο και τη δύναμη της φυλής μας, την τόλμη και την περηφάνεια που κρύβει μέσα της η αθάνατη ελληνική ψυχή.
Γιορτάζουμε τη χρυσή σελίδα που πρόσθεσαν στην ιστορία μας τα δοξασμένα φανταράκια μας. Γιορτάζουμε το αξέχαστο, το μεγάλο, το δαξασμένο '40 , τη νέα δόξα, τη νέα τιμή, το καινούριο διαμάντι, που οι ήρωές μας δημιούργησαν με τη θυσία τους.
Γιορτάζουμε θα πει, τιμούμε καί θαυμάζουμε.
Τιμούμε όσους έδωσαν τη ζωή τους για τη λευτεριά της πατρίδας μας. Τιμούμε κι όσους ἀγωνιστές βρίσκονται σήμερα ανάμεσά μας. Θαυμάζουμε τη δύναμη και το ψυχικό σθένος αυτών που τόλμησαν ν' αντιτάξουν το θρυλικό <<ΟΧΙ>>, που το βροντοφώναξαν εκείνες τις μέρες του '40, όταν μια Ευρώπη ολόκληρη, κείτονταν κιόλας στον τάφο.
Μέσα σε δυο εβδομάδες άψυχο κουφάρι η Πολωνία κι ευθύς με την ίδια τύχη το Βέλγιο, η Ολλανδία, η Γαλλία, η Δανία, η Νορβηγία, η Τσεχοσλοβακία και η Ουγγαρία, ενώ η Αγγλία εξουθενωμένη, περίμενε από στιγμή σε στιγμή την απόβαση του εχθρού στα εδάφη της.
Κι εμείς προσπαθούμε κάθε χρόνο, αυτή τη μέρα, με τα φτωχά και χιλοειπωμένα λόγια μας, να μιλήσουμε για τη σημασία της σημαντικότερης μέρας της νεώτερης ιστορίας μας. Να αραδιάσουμε ονόματα και χρονολογίες. Να αναφέρουμε βουνά και Πολιτείες ή να ζητήσουμε τη βοήθεια των αριθμών.
Τόσοι εμείς, τόοσοι οι εχθροί, τόσα τα δικά μας τουφέκια τόοσα τα δικά τους τα τανκς, τα βομβαρδιστικά !
Μα το '40 δεν είναι μονάχα αριθμοί.
Ίσα - ίσα. Αν κάτι εξευτελίστηκε, καταφρονέθηκε και περιγελάστηκε πιο πολύ, είναι οι αριθμοί και η λογική τους, που τσαλαπατήθηκαν για πρώτη φορά, αφού έθνη πανέδοξα, με πλούτη κι εκατομμύρια μαχητές συντρίφτηκαν μέσα σε λίγες ημέρες.
Δεν ήταν οι αριθμοί που ξεσήκωσαν το λαό μας, που σύντριψαν τη φωτιά και το ατσάλι. Κάτι άλλο πρέπει να ήταν.
Ήταν αυτό που λέμε ελληνική ψυχή, αυτό που λέμε Μαραθώνα, Σαλαμίνα, θερμοπύλες, Κολοκοτρώνη, Μπουμπουλίνα και Διάκο, πατρίδα, θρησκεία και οικογένεια.
Αλλά ας αφήσουμε τη φαντασία μας να τρέξει μερικά χρόνια πίσω και να δούμε τη βαριά ατμόσφαιρα που επικρατεί στην Ευρώπη, να δούμε το φόβο και την απογοήτευση που πλανιέται εδώ.
Από τον Ατλαντικό μέχρι τη γαλανή Μεσόγειο αίμα και φρίκη και θάνατος. Οι πανίσχυρες σιδερόφραχτες μεραρχίες, που είχαν κάνει σημαία τους το φόνο, είχαν ρίξει λάσπη καί ντροπή στο πρόσωπο του 20ου αιώνα, στο πρόσωπο του πολιτισμού.
Η Ελλάδα μας στην άκρη της Ευρώπης γνωρίζει τη μοίρα της, μα ξέρει και το καθήκον της.
Εκείνες τις ίδιες ώρες του '40, λες και μέσα στο μεθύσι του φόνου την είχαν ξεχάσει, απόμεινε μια άκρη γης, που δεν είχε ακόμη προσκυνήσει. Μια άκρη ασήμαντης και φτωχικής γης, που την κατοικούσαν μια χούφτα άνθρωποι, δεν είχε σκύψει ακόμη το κεφάλι. Κι ήρθε η ώρα της.
Πρώτο φοβερό χτύπημα ο άνανδρος τορπιλισμός της <<ΕΛΛΗΣ>>, τη μέρα που τιμούσε ευλαβικά τη <<ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗ>> μέσα στο λιμάνι της Τήνου. Άρα να η πρώτη προειδοποίηση του πολεμικού εγκέλαδου απ' τα μαυρισμένα συντρίμμια του Βορρά.
Η Ιταλία, σκέλος του άξονα, αναλαμβάνει την κατάκτηση των Βαλκανίων, που με την Κρήτη θα αποτελέσουν τη γέφυρα για τη Μέση Ανατολή.
Ενθουσιασμένοι οι Ιταλοί και μεθυσμένοι από τις πρώτες τους νίκες, προχωρούν ακάθεκτοι. Τα βαλκανικά κράτη καταρρέουν το ένα μετά το άλλο. Σε λίγες ημέρες βρίσκονται στ' ἀλβανικά σύνορα. Ζήτημα ωρών σκέφτονται και η κατάκτηση της Ελλάδας.
Χρόνος : 1940. Ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου.
Τόπος : Η Αθήνα.
Ο Ιταλός πρέσβυς Γκράτσι ἀποδίδει στον Έλληνα πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά ένα αλαζονικό τηλεγράφημα που μιλούσε για <<άνευ όρων>> υποταγή της χώρας μας στους Ιατλούς. <<ΟΧΙ>> απάντησε κι ο ελληνικός λαός λιτά και ἀγέρωχα.
<<ΟΧΙ>> όπως <<μολών λαβέ>>, όπως <<ελευθερία ή θάνατος>>, όπως προστάζει η περηφάνεια, η λεβεντιά και η ιστορία μας.
Το πρώτο πολεμικό ανακοινωθέν της ελληνικής ραδιοφωνίας το πρωϊνό της 28ης Οκτωβρίου αναστάτωσε όλους, όχι από φόβο και τρόμο, αλλά από πυρετό ενθουσιασμού.
Όλοι είναι βιαστικοί. Τρέχουν να προλάβουν να φτάσουν, να φτάσουν γρήγορα στο μέτωπο μ' οποιοδήποτε μέσο, να πολεμήσουν σαν τους δοξασμένους προγόνους τους, να υπερασπίσουν την τιμή και την αξιοπρέπεια της πατρίδος τους.
Είναι αγαθό πολύτιμο η λευτεριά και μεγάλο.
Νιώθουν ακόμη τη θαλπωρή του χεριού της μάνας που φίλησαν στα χείλη τους, που σαν νέα Σπαρτιάτισσα και με το χαμόγελο στο στόμα τους έδωσε την ευχή της να γυρίσουν νικητές. Κρατούν στον κόρφο τους σαν μαργαριτάρια τα φιλιά του αποχαιρετισμού των παιδιών τους, των αδελφών τους, των γυναικών τους. Αφήνουν πίσω τους τόσες αγάπες δυνατές και ποικιλόμορφες. Όμως πιο ψηλά βρίσκεται η αγάπη για την πατρίδα.
Και πάνω κει στης Πίνδου μας τις κορφές τα ιταλικά στρατεύματα έπαθαν αληθινή πανωλεθρία απ' το Δαβάκη και τα παλικάρια του. Εκεί στα φαράγια, στους κρημνούς και τις λαγκαδιές, στις κορφές τις απάτητες, γράφτηκε μια καινούρια ολόχρυση σελίδα της ιστορίας μας. Δεν πολεμούσαν άνθρωποι. Πολεμούσαν λιοντάρια, ανίκητα καί άφοβα. Και δεν είχαν ν' αντιμετωπίσουν μόνο τις σφαίρες και τα κανόνια των εχθρών. Χειμώνας βαρύς τους βρήκε μ' ελάχιστα εφόδια στις παγωμένες κορφές της Ηπείρου. Ο ανεφοδιασμός πολλές φορές ήταν αδύνατος. ΟΙ Ηπειρώτισσες όμως, άξιες κόρες της Τζαβέλαινας, κουβαλούσαν στην πλάτη τους εφόδια και ζεστά ρούχα. Αψηφούσαν τις κακουχίες, το φόβο και το κρύο, γιατί είχαν μέσα τους τη φλόγα της λευτεριάς που ζέσταινε την αδάμαστη ψυχή τους.
Δε νικιέται ένας λαός που κι οι γυναίκες πολεμούν σαν άνδρες, που κι οι γυναίκες δείχνουν με το παράδειγμά τους το δρόμο του χρέους. Κι ο ηρωϊκός τους αγώνας δικαιώνεται. Με τη θυελλώδη ορμή τους τα φανταράκια μας και τη ζωογόνα ιαχή <<ΑΕΡΑ>>, σταματούν την προέλαση των Ιταλών, μεταβάλλουν τ' άρματά τους σε συντρίμμια, τους τρέπουν σε φυγή και σκορπίζουν το φως της νίκης.
Σε κάθε κορφή ανεμίζει ένα φλάμπουρα της τιμής και της δόξας. Μπαίνουν νικητές στη Βόρεια Ήπειρο. Καταλαμβάνουν την Κορυτσά, τό Μοράβα, τό Ιβάν, τη Μοσχόπολη, τό Πόγραδετσ, την Πρεμετή, τους Αγίους σαράντα, το Δέλβινο, το Αργυρόκαστρο, τη Χειμάρρα, την Κλεισούρα.
Αυτή ήταν και θα είναι πάντοτε η μοίρα της Ελλάδας. Να υψώνει τρόπαια νίκης, να προσφέρει ολοκαυτώματα κι εκατόμβες θυσιών, να μεγαλουργεί, να πρωτοστατεί στους αγώνες για κάθε ωραίο κι αληθινό, να τολμά εκεί που δεν τολμούν οι άλλοι και νά σέρνει το ξίφος της μπροστά απ'τα πανανθρώπινα ιδανικά.
Έκπληκτος όλος ο κόσμος παρακολουθεί την εξέλιξη των γεγονότων και θεωρεί τη νίκη των Ελλήνων έν θαύμα. Δίκαια χαρακτηρίστηκε αυτή η ελληνική νίκη, σαν νίκη όλης της Ευρώπης, γιατί είχε τεράστια σημασία για την περαιτέρω εξέλιξη του πολέμου. Καθυστέρησε έξι ολόκληρους μήνες την προέλαση του άξονα. Το χρόνο αυτό οι Μεγάλες Δυνάμεις μπόρεσαν να συνέλθουν, να αναδιοργανωθούν και να αντιμετωπίσουν μελλοντικές επιθέσεις. Ωφελήθηκαν κυρίως οι Βρατανοί και οι Αιγύπτιοι, αλλά περισσότερο οι Ρώσοι, αφού καθυστέρησε για δυο ολόκληρους μήνες η επιχείρηση <<Μπαρμπαρόσα>>, η γερμανική δηλαδή επίθεση στη Ρωσία με αποτέλεσμα οι Ρώσοι να προετοιμαστούν καλύτερα και τελικά να νικήσουν, πράγμα που καθόρισε την τελική έκβαση του πολέμου.
Καί οι ραδιοφωνικοί σταθμοί του κόσμου στέλνουν μηνύματα, Ύμνους στους άξιους προγόνους μας, απογόνους της Μεγάλης Ελλάδας όπως :<<Πολεμήσατε άοπλοι εναντίον πανόπλων και νικήσατε. Μικροί εναντίον Μεγάλων και επικρατήσατε. Δεν είναι δυνατόν να γίνει αλλιώς, γιατί είστε Έλληνες. Κερδίσαμε χρόνο για να αμυνθούμε. Ως σύμμαχοι και ως άνθρωποι σας ευγνωμονούμε>>.
ΟΙ Ιταλοί συγκεντρώνουν τώρα τις ελπίδες τους στη μεγάλη εαρινή επίθεση με τον αρχιστράτηγο Καβαλέρο. Το αποτέλεσμα ακριβώς ίδιο. Φοβερή καταστροφή. Είναι ισχυρότατη η ελληνική αντίσταση.
Μπροστά στη συντριβή του άξονα ο Χίτλερ αναγκάζεται να παραμερίσει άλλες προτεραιότητες κι επενέβη στα Βαλκάνια. Αυτοί οι παντοδύναμοι, οι χορτασμένοι, ζήλεψαν το δικό μας καρβέλι. Αυτοί που σώριασαν βουνά τους νεκρούς κι έκαψαν και γκρέμισαν και βασάνισαν ζήλεψαν τα δικά μας καλύβια. Μύρισαν και το δικό μας αίμα.
Έτσι χωρίς καμιά αιτία κι αφορμή τα φοβερά γερμανικά στούκας έσπειραν τον όλεθρο και την καταστροφή στις μεγάλες ελληνικές πόλεις και έντυσαν στα μαύρα τόσες μάνες κι άφησαν ορφανά τόσα παιδιά κι οδήγησαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης τόσους νέους και νέες.
Στην αρχή μας έπνιξε η οργή και η αγανάκτηση, που γρήγορα όμως έγινε σαρκασμός και περίγελως.
Έτσι είμαστε εμείς οι μικροί. Ίδια παιδιά ! Το γλεντούμε κι ο πόλεμος γίνεται τραγούδι.
Οι εχθροί πατούν τα άγια κι αιματοβαμμένα χώματά μας στις 6 Απριλίου 1941.
Οι Έλληνες φαντάροι είναι και πάλι εκεί για ν' ἀντιμετωπίσουν έναν ακόμη ισχυρότερο αντίπαλο. Και σε μια έσχατη υπερένταση των δυνάμεών τους, αντιμετωπίζουν το Χότλερ στο Ρούπελ και στ'άλλα μακεδονικά οχυρά.
Ο κόσμος παρακολουθούσε με κομμένη την ανάσα την τιτάνια πάλη του λαού μας. Η στρατιωτική ήττα ήρθε τώρα αναπόφευκτα. Οι Γερμανοί κατόρθωσαν να παρακάμψουν τις αμυντικές μας γραμμές και μπήκαν στη Θεσσαλονίκη μας. Το μέτωπο της Αλβανίας κατέρρευσε κι ο αγκυλωτός υψώθηκε στην Ακρόπολη. Η τελευταία μάχη δόθηκε στην Κρήτη, όπου οι κρητικοί, άοπλοι κι ακέφαλοι, έδωσαν τον υπερ πάντων αγώνα, ώστε να μπορούν να φωνάζουν στις μαντινάδες τους : <<Χίτλερ να μην το καυχηθείς πως πάτησες την Κρήτη>>.
Αρχίζουν τα μαύρα χρόνια της Κατοχής και η Ζώρζ Σαρρή βάζει τα ρήματα να παραβγούνε στο τρέξιμο.
Το <<ΠΕΙΝΑΩ>> τερματίζει πρώτο, δεύτερο ακολουθεί τό <<ΚΡΥΩΝΩ>>, τρίτο το <<ΦΟΒΑΜΑΙ>> και σε μεγάλη απόσταση το <<ΠΟΝΑΩ>>, το <<ΜΙΣΩ>>, το <<ΑΓΑΠΩ>>. Το <<ΓΕΛΩ>>, ξεφτίδι, ούτε που ξεκίνησε από την αφετηρία. Παντού συμφορές, όλο συμφορές.
Ο αγώνας όμως του ελληνικού λαού για λευτεριά δε σταματά. Οι στιγμές είναι τραγικές. Στις δύσκολες αυτές ώρες οργανώθηκε η εθνική μας αντίσταση και κινητοποίησε το λαό, του ξανάδωσε την πίστη στη νίκη και τον ενθάρρυνε ν'αγωνιστεί ηρωικά.
Γίνονταν μαχητικές διαδηλώσεις στις πόλεις, οργανώσεις για την αντιμετώπιση της πείνας και τή φυγάδευση καταδιωκώμενων αγωνιστών και τέλος σκληρός αντάρτικος αγώνας στα βουνά.
Χιλιάδες έπεσαν σ'αυτόν τον αγώνα, όμως οι κατακτητές δεν πήραν ανάσα. τα έξυπνα χτυπήματα των αντιστασιακών απελευθέρωσαν όλη σχεδόν την ύπαιθρο και πολλές ακόμη πόλεις. Και σιγά-σιγά δημιουργήθηκε μια λεύτερη Ελλάδα που οργανώθηκε.
Οι αγωνιστές του '40 δίδαξαν με τις πράξεις τους ότι η νίκη δεν ανήκει πάντα στους πολλούς. Ανήκει σ' αὐτούς που έχουν δίκιο, σ'αὐτούς που έχουν τη δύναμη ν'αψηφούν το θάνατο και να προσφέρουν τη ζωή τους ποτίζοντας με το αίμα τους το δέντρο της λευτεριάς. Ανήκει σ'αυτούς που κι ο κατακτητής ακόμη παραδέχεται την ανδρεία και τη λεβεντοσύνη τους και την ομολογεί δημόσια, όπως έκανε ο Χίτλερ.
<<Χάριν της ιστορικής δικαιοσύνης είμαι υποχρεωμένος να διαπιστώσω ότι από τους αντιπάλους, οι οποίοι μας αντιμετώπισαν, ο Έλληνας στρατιώτης πολέμησε ομοίως με παράτολμο θάρρος και με υψίστη περιφρόνηση προς το θάνατο>>.
Αυτή η ομολογία όμως δεν είναι ισχυρή να σβήσει από τη μνήμη κάθε Έλληνα τους 400.000 ξύλινους σταυρούς που στήθηκαν, τα χιλιάδες πόδια που έγιναν ξύλινα, τις χιλιάδες μονάδες που μαυροφορέθηκαν και τα χιλιάδες παιδιά που ορφάνεψαν ή πέθαναν από την πείνα και το κρύο.
Δεν πρέπει λοιπόν να ξεχνούμε ότι έχουμε υπέροχο παρελθόν και μια ιστορία ολοζώντανη, ότι είμαστε φορείς μιας ιερής παράδοσης και κληρονόμοι ενός μοναδικού μεγαλείου, ότι είμαστε οι απόγονοι των ηρώων που έφυγαν από το πρόσκαιρο παρόν και κατοίκησαν στον ανέσπερο κόσμο της δόξας, που μας χάρισαν τον ιδρώτα τους και το αίμα τους, γόνιμα και πλούσια δώρα.
Δικό μας χρέος είναι να σκύψουμε για λίγο στη θυσία τους και να κρατήσουμε ό,τι είναι χρήσιμο για το δικό μας καθημερινό αγώνα. Να φωνάξουμε πάλι αντρειωμένο το <<ΟΧΙ>> μας. <<ΟΧΙ>> στη βία, <<ΟΧΙ>> στην αδικία, <<ΟΧΙ>> στην καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. <<ΟΧΙ>> στα συμφέροντα των τάχα τρανών και δυνατών, <<ΟΧΙ>> στη φτώχεια των λαών.
Αυτή τη μέρα όμως πρέπει να δούμε ο ένας τον άλλον με αγάπη. Ν'αφήσουμε στην άκρη τις διχόνιες και τα μίση, γιατί όλοι μας αποτελούμε μόρια ενός συνόλου που είμαστε απαραίτητοι στο έργο της προκοπής αυτής της χώρας.
Ας γιορτάσουμε ενωνμένοι τη γιορτή της ελευθερίας μας, μια γιορτή που αποτελεί σταθμό και ξεκίνημα στην ιστορία του έθνους μας. Ας μην ξεχνούμε ότι η μοίρα του τόπου μας είναι ν'αντιμετωπίζουμε εχθρούς κι ας είμαστε πάντα έτοιμοι στις δύσκολες στιγμές της πατρίδας μας να φανούμε άξιοι απόγονοι των Μεγάλων μας Προγόνων, της λαμπρής μας ιστορίας και του δοξασμένου παρελθόντος μας. Κι αν κάποτε αναστηθεί μπροστά μας ένα νέο '40, ξανά με ένα <<ΟΧΙ>> θα απαντήσουμε.
Μαζί μέ όλο το έθνος, ας στρέψουμε κι εμείς με ιερή συγκίνηση τη σκέψη μας σ' αυτούς κι ας τους προσφέρουμε την άπειρη ευγνωμοσύνη μας. Ας γονατίσουμε όλοι νοερά στούς τάφους τους και ας τους ψιθυρίσουμε τον ὀρκο μας :
Αθάνατοι Νεκροί
Η θυσία σας, το μεγαλείο και η δόξα σας θα μείνουν αιώνια στη μνήμη μας. Οι πράξεις σας θα είναι ο φάρος που θα φωτίζει και θα παραδειγματίζει εμάς και τα παιδιά μας. Την Ελλάδα μας θα την κρατήσουμε πάντοτε ΜΕΓΑΛΗ καί
Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Η
κι αντί για νεκρολούλουδα ακούστε τα λόγια του ποιητή :

<< Σε πλάκες από μάρμαρο της Πάφου μεγάλη, λαξεμένη Ωδή Πινδάρου πρέπει σ' Εσάς, αψηφητές του χάρου που στης Πίνδου κάθε κώχη εγράψατε με το αίμα σας το <<ΟΧΙ>>.

Σας ευχαριστώ

ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΙΟΣ ΕΙΠΕ ΤΟ ΟΧΙ;

Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ, ΒΕΒΑΙΑ!

________Με ιδιαίτερη χαρά ανέγνωσα προχθές τη στήλη «ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ» του κ. Αντ. Καρκαγιάννη στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» της 28ης Οκτωβρίου ε.ε. με τίτλο «Ερωτήματα από το 1940».
_________ Θέτει το ερώτημα: ποιος τελικά είπε το ΟΧΙ το ιστορικό εκείνο βράδυ του 1940; Ο Μεταξάς ή ο Λαός;
__________Το πρόβλημα αυτό είχε τεθεί, πολύ έντονα μάλιστα, στη δεκαετία του 1980, τότε που κατά κόρον λεγόταν και επίσης γραφόταν στον τύπο ότι το ΟΧΙ το είπε ο Ελληνικός Λαός. Έπρεπε με κάθε τρόπο και μέσο να ξεχασθεί ο Πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς! Έτσι υπαγόρευε η προπαγάνδα.
___________Σε σχολική γιορτή, τότε, είχα τολμήσει, απευθυνόμενος στα παιδιά του Λυκείου, να αναφερθώ και να ονομάσω τον αείμνηστο Μεταξά, ως τον πατέρα του ιστορικού ΟΧΙ. Ο Ελληνικός Λαός στίς 3 η ώρα το πρωΐ κοιμόταν, ο Μεταξάς όμως την ώρα εκείνη έδινε την απάντηση στον Ιταλό Πρέσβυ. Μια ηρωική απάντηση. την οποία ο Λαός με ενθουσιασμό επικύρωσε!
_________Τότε λοιπόν η Κοινότητα των Καθηγητών είχε ξεσηκωθεί εναντίον μας. Με ψηφίσματα και με δημοσιεύματα οι Καθηγητές της Μέσης Βαθμίδας με μια σχεδόν φωνή εστράφησαν εναντίον μου. Ήμουνα ένοχος θανάτου! Οι πολλοί με κατέκριναν και οι ολίγοι σιωπούσαν! Κι εγώ επίσης σιωπούσα. Διότι πως να πείσεις εκείνους, που θέλουν οπωσδήποτε να σε κρεμάσουν; Η σιωπή μερικές φορές είναι η πιο εύγλωττη απάντηση. (Αυτόν τον κανόνα εφαρμόζω και σήμερα με την περίπτωση του ΣΗΜΑΝΤΡΟΥ. Θα έλθει όμως η ώρα που θα μιλήσω και γι’ αυτό).
________Να λοιπόν, ότι η δικαίωσή μας ήλθε έπειτα από είκοσι και πλέον χρόνια! Ο κ. Καρκαγιάννης δίδει την απάντηση: «Ποιος είπε το ΟΧΙ; Το είπε ο Μεταξάς τα χαράματα της 28ης Οκτωβρίου, χωρίς να συνεννοηθεί προηγουμένως με κανέναν»!
_________«Καιρός του σιγάν και καιρός του λαλείν», όπως μας υπενθύμισε και ο Μακαριώτατος κ. Ιερώνυμος. Ήλθε η ώρα να ομιλήσω δια της πέννας ενός κοσμικού αρθρογράφου.

+ Ο Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος
Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2008



Ερωτήματα από το 1940
ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΡΚΑΓΙΑΝΝΗ
Μερικά ερωτήματα σχετικό με τον πόλεμο του 1940, 68 χρόνια μετά την 28η Οκτωβρίου, παραμένουν όχι ακριβώς αναπάντητα, αλλά μετέωρα μεταξύ ιστορικής αλήθειας και μύθου. Και εκεί ακόμα που υπάρχουν ικανοποιητικές ιστορικές μελέτες λειτουργεί ταυτόχρονα ο ιδιάζων τρόπος με τον οποίο διαμορφώνονται τα γεγονότα στη συλλογική συνείδηση ενός λαού. Είναι αυτό που ο καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, Χάγκεν Φλάισερ, στο τε¬λευταίο του βιβλίο, ονομάζει «δημόσια ιστορία» για να τη διαφοροποιήσει από την επιστήμη της Ιστο¬ρίας. Η «δημόσια ιστορία» δεν γράφεται από ιστορι¬κούς με επιστημονικά κριτήρια και έπειτα από έρευ¬να. Γράφεται από πολιτικούς με κριτήριο πολιτικές ε¬πιδιώξεις, από δημοσιογράφους (ενίοτε με την προ¬χειρότητα που χαρακτηρίζει το επάγγελμα μας), από σκηνοθέτες του κινηματογράφου και της τηλεόρα¬σης, από λαϊκούς αφηγητές και παραμυθάδες και α¬πό πολλούς άλλους, ίσως καλοπροαίρετους ανθρώ¬πους, που όμως δεν είναι ιστορικοί. Θα αναφερθού¬με σε μερικά μόνο ερωτήματα που εξακολουθούν να είναι μετέωρα σε αυτήν τη «δημόσια ιστορία».
Ποιος είπε το ΟΧΙ; Το είπε ο Μεταξάς τα χαράματα της 28ης Οκτωβρίου, χωρίς να συνεννοηθεί προηγουμένως με κανέναν, ούτε με τον βασιλιά (που ήταν η κύρια πηγή της πολιτικής του δύναμης) ούτε με τους υπουργούς του. Αυτό σημαίνει ότι το ΟΧΙ το είχε επεξεργασθεί και το είχε αποφασίσει από πριν, ίσως από χρόνια. Και δεν ήταν το ΟΧΙ προς την Ιτα¬λία μόνο. Ο «γερμανόφιλος» Μεταξάς του Α' Παγκο¬σμίου Πολέμου δεν είχε αυταπάτες, γνώριζε ότι το ΟΧΙ απευθύνεται στον ‘Άξονα Γερμανίας - Ιταλίας. Το ΟΧΙ το είπε ο Μεταξάς και πίσω του ομόθυμα, παρα¬μερίζοντας τις πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές, συντάχθηκε ολόκληρος ο λαός. Είναι η ορθότερη και λογικότερη σχέση μεταξύ ηγεσίας και λαού. Να αποφασίζει η ηγεσία, να αναλαμβάνει την πρωτοβουλία και να κρίνεται από το αν θα ακολουθήσει ο λαός. Οι σημερινές ηγεσίες δεν τολμούν να αποφασίσουν τίποτά διαφορετικό ή αντίθετο με τις δημοσκοπήσεις...

ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΡΚΑΓΙΑΝΝΗ

ΧΑΡΑ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ- ΜΙΑ ΗΡΩΪΔΑ ΣΤΟΝ ΕΒΡΟ

ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΗΝ ΗΡΩΪΚΗ ΕΛΛΗΝΙΔΑ και ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ!

________Στο Μεγάλο Δέρειο μία ηρωΐδα δασκάλα, η Χαρά Νικοπούλου, δίδει ένα αγώνα για τις αιώνιες αρχές της φυλής μας. Παλεύει μέσα σε πλείστες όσες αντιξοότητες και αντιδράσεις. Δέχεται απειλές από την πλευρά της τουρκικής μειονότητος. Την φοβερίζουν. Υπέστη ακόμη και ξυλοδαρμό. Την τραυμάτισαν! Αυτή όμως μένει όρθια και επιτελεί το καθήκον της. Προσπαθεί να διδάξει και να φρονηματίσει εθνικά τα παιδιά των Πομάκων.

«Μέχρι πριν λίγες βδομάδες στο Μεγάλο Δέρειο του Έβρου έλαβαν χώρα:
-πιέσεις και απειλές προς τους αλεβίτες (κυρίως) πομάκους για να μην στέλνουν τα παιδιά τους στο δημοτικό σχολείο
-προκλητικές ανακοινώσεις από το τζαμί ότι "εδώ είναι Τουρκία"
-επισκέψεις των δύο μουσουλμάνων βουλευτών του ελληνικού κοινοβουλίου (Αχμέτ Χατζηοσμάν και Ιλχάν Αχμέτ) επίσης στην ευρύτερη προσπάθεια άσκησης πιέσεων εις βάρος των αλεβιτών κυρίως πομάκων
-επισκέψεις 3 Τούρκων βουλευτών και πολυάριθμης θρησκευτικής -ισλαμικής συνοδείας (ιμάμηδων κλπ φερμένους από την Τουρκία)
-σικέ εκδηλώσεις για τον καρκίνο του μαστού που έντεχνα μετατρέπονται σε "λαϊκό δικαστήριο" από τους εκατοντάδες φερμένους με πούλμαν από άλλα χωριά εις βάρος της αξιέπαινης ηρωίδας δασκάλας σχεδιασμένα και οργανωμένα από το τουρκικό προξενείο Κομοτηνής
-πιέσεις και απειλές "θα σας κάψουμε" εις βάρος ακόμη και της ζωής της δασκάλας Χαράς Νικοπούλου και του συζύγου της (βλέπε εφημ εσπρέσο http://www.espressonews.gr/default.asp?pid=21&la=1&catid=1&artid=854248&pg=1)»

όμως σε πείσμα όλης της σατανικής προσπάθειας του τουρκικού προξενείου να ελέγξει το πομακικό αυτό χωριό,

ΣΗΜΕΡΑ
28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2008

δεκάδες μαθητές του δημοτικού σχολείου του Μ.Δερείου
ντυμένοι στα γαλανόλευκα
παρέλασαν όλο ζωντάνια
απήγγειλαν ποιήματα με τόσο πάθος
τραγούδισαν τα εμβατήρια του 40
σήκωσαν ΨΗΛΑ τις ελληνικές τους σημαίες και
τραγούδησαν περήφανα τον εθνικό μας ύμνο!


________Επιβραβεύοντας την πολύτιμη προσφορά της μεταφέρουμε εδώ από μια άλλη ιστοσελίδα τα τελευταία νέα. Πρόκειται για τον εορτασμό της 2ης Οκτωβρίου 1940 στο σχολείο της. Αντιγράφουμε από τo
http://troktiko.blogspot.com/2008/10/blog-post_5181.html
Τετάρτη 29 Οκτωβρίου 2008
+ Ο Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος
____________________________________

Τετάρτη, 29 Οκτώβριος 2008
Το σχολείο της ηρωικής δασκάλας στο Μεγάλο Δέρειο παρέλασε

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΙΣ ΑΠΕΙΛΕΣ
Δεκάδες μαθητές του δημοτικού σχολείου του Μ.Δερείου ντυμένοι στα γαλανόλευκα παρέλασαν όλο ζωντάνια, απήγγειλαν ποιήματα με τόσο πάθος, τραγούδισαν τα εμβατήρια του 40, σήκωσαν ΨΗΛΑ τις ελληνικές τους σημαίες και τραγούδησαν περήφανα τον εθνικό μας ύμνο!

Κάποιοι από τους πομάκους μαθητές αφιέρωσαν τα...
ποιήματά τους στους προπάππους τους που πολέμησαν ηρωικά το 1940 προασπίζοντας την ελληνική γη!

Δίπλα στους μαθητές πολυάριθμοι γονείς και μητέρες (με τις παραδοσιακές φορεσιές και τις μαντήλες) καμάρωναν τα παιδιά και την αξιέπαινη προσπάθεια της ηρωικής δασκάλας!

Παραθέτουμε τις όμορφες φοτογραφίες
συνοδευμένες με ένα ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
Ευχαριστώ στα παιδιά και στην δασκάλα τους
για τα τόσα δάκρυα και τη συγκίνηση που μας προκάλεσαν.


Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους
- εκ μέρους του ελληνικού κοινοβουλίου ο βουλευτής κ. Ηλίας Πολατίδης
- ο Σταύρος Λάλας (που πλήρωσε με 13 χρόνια σκληρής φυλάκισης στις ΗΠΑ την προσφορά του στην Ελλάδα)
- ο τέως πρόεδρος του Αρείου Πάγου κ. Βασίλης Κόκκινος
- στρατιωτικές και αστυνομικές αρχές
- εκδότες, πολιτευτές, επώνυμοι καθώς και πομάκοι δημοσιογράφοι και
- εκατοντάδες φίλοι της ηρωικής δασκάλας!

http://antiparakmi.blogspot.com/
ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΣΤΑ ΛΑΒΑΡΑ ΕΒΡΟΥ
Μοναδική αντίθεση στην συγκινητική ατμόσφαιρα του Μεγάλου Δερείου ήταν περιστατικό που συνέβει στα Λάβαρα (έδρα του δήμου Ορφέα). Ο γνωστός δήμαρχος κ. Πουλιλιός επέδειξε άλλη μια φορά την εμπάθειά του. Μέλη του Πατρ.Ελλ/κού Συνδέσμου μετέβησαν στα Λάβαρα του Έβρου για να επιδώσουν ψήφισμα διαμαρτυρίας στον δήμαρχο και να πετάξουν τρικάκια με τον τίτλο "Κάτω τα χέρια από την δασκάλα και τους Πομάκους"..

Επειδή ο δήμαρχος απουσίαζε (όπως μας ενημέρωσαν) το ψήφισμα θυροκολήθηκε διακριτικά στην εξώπορτα του Δημαρχείου. Δεν πέρασε ούτε ένα λεπτό και ένας δημοτικός σύμβουλος ξέσχισε το ψήφισμα βρίζοντας τους διαμαρτυρομένους ("μαλ... "). Παραδόξως δευτερόλεπτα μετά την θυροκόληση-σχίσιμο του ψηφίσματος διαμαρτυρίας εμφανίστηκε (και ο κατά τ άλλα απουσιάζων) δήμαρχος.

Επέδειξε μάλιστα μια μεγάλη έγρωμη αφίσα για να αποδείξει ότι εθνικές γιορτές γινόταν πάντα στο Μ.Δέρειο και δεν είναι έργο της δασκάλας. Δεν μας ενημέρωσε όμως από που βρήκε αυτές τις φωτογραφίες. Μήπως από τον τέως διευθυντή του δημ/κού σχολείου ο οποίος είχε παραδώσει την επίσημη σφραγίδα του δημοτικού σχολείου στο Τουρκικό προξενείο για να σφραγίσουν λαχνούς? Ή μήπως από τον ψευδο-ιμάμη του χωριού και τέως πρόεδρο της σχολικής επιτροπής. Όπως δεν μας ενημέρωσε ο δήμαρχος και για το ποιος ανέλαβε να εκδώσει και να εκτυπώσει αυτή την αφίσα. (Παρεμπιπτόντως η ελληνική σημαία απουσίαζε από αρκετές φωτογραφίες ενώ το μόνο που θύμιζε γιορτή 25ης Μαρτίου σε μία από αυτές ήταν ένα σκέτο '1821'!). Πάντως μιλώντας σε τοπικό κανάλι χθες βράδυ απέδωσε το "σχίσιμο" του ψηφίσματος και την προκλητική στάση του ιδίου και των δημοτικών του συμβούλων στα "τσιπουράκια" που είχανε πιει πιο πριν.

Δεν αμφιβάλουμε ότι όλοι είμαστε Έλληνες. Όμως τώρα που έφυγε η επίδραση από τα "τσιπουράκια" καλό θα ήταν να προβληματιστεί ο δήμαρχος Ορφέα για ποιο λόγο οι δηλώσεις και οι κινήσεις του προβάλλονται από τα τουρκικά κανάλια. Και για ποιο λόγο τυχαίνει συνοδοιπόροι του στην προσπάθεια να διώξει την ηρωική δασκάλα να είναι άνθρωποι του Τουρκικού προξενείου. Μήπως πρέπει να αφήσει τις προσωπικές εμπάθειες (η χάρη που ζήτησε από τον πατέρα της δασκάλας και πρόεδρο του Αρείου Πάγου για ευνοϊκή μεταχείριση δικαστικής υπόθεσης συγγενή του και η οποία φυσικά δεν έγινε δεκτή) ή μικροπολιτικές επιδιώξεις (πχ ψήφοι μουσουλμάνων στις εκλογές που κατευθύνονται από το Τουρκικό Προξενείο) και να σταθεί πλάι στην προσπάθεια προστασίας των πομάκων από τις αρπαχτικές διαθέσεις της Άγκυρας?

--------------------------------------
ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΑΙΜΑ

ΕΠΕΙΓΟΝ - ΝΕΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ (27-10-2008)

Κοριτσάκι μόλις 2,5 ετών, κόρη συναδέλφου, διαγνώστηκε την Δευτέρα 27-10-2008 ότι πάσχει από λευχαιμία.

Η μικρή Αθηνά Μυλωνάκη βρίσκεται στο Νοσοκομείο Παίδων και έχει ΑΜΕΣΗ ανάγκη από αίμα και αιμοπετάλια.

Η παροχή αιμοπεταλίων γίνεται μόνο στο Νοσοκομείο Παίδων στο Γουδί.

Όποιος έχει τη θέληση να βοηθήσει, παρακαλείται να επικοινωνήσει στα ακόλουθα τηλέφωνα:

Τηλέφωνο Παίδων (τμήμα αιμοδοσίας): 213-2009327

Μυλωνάκης Χριστόφορος: 6948-890581

Παρακαλώ προωθήστε το, κοινοποιήστε το, πείτε στους φίλους σας… πείτε το όπου μπορείτε!

___________________________________

Η 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 καί Η ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

Ο επίτιμος Πρόεδρος του Αρείου Πάγου, αρθρογραφών στην παληά καί σοβαρή εφημερίδα "Η ΕΣΤΙΑ", μας εχάρισε προχθές Παρασκευή 24/10 ένα περισπούδαστο άρθρο μέ τίτλο " Η αχαριστία των ισχυρών", στο οποίο έχει συλλέξει τίς κρίσεις των Μεγάλων της εποχής εκείνης ανδρών για το έπος του σαράντα, για το έπος των Ελλήνων. Το αναδημοσιεύουμε με μεγάλη χαρά.
+ Ο Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος
28 Οκτωβρίου 2008

_______________________________________________

“Η αχαριστία των ισχυρών“
Όταν οι περισσότεροι λαοί της Ευρώπης υπέκυπταν στα μηχανοκίνητα χιτλερικά στρατεύματα διαδοχικώς και εντός ολίγων ημερών ( η Γαλλία σε 43 ημέρες, η Πολωνία σε 30, το Βέλγιο σε 18, η Ολλανδία σε 4, η Γιουγκοσλαβία σε 3, η δε Τσεχοσλοβακία και η Δανία σε 1 ημέρα), η Ελλάδα της 7,5 εκατομμυρίων κατοίκων αντιστάθηκε στον Άξονα επί 219 ημέρες. Απέκρουσε τις επίλεκτες μεραρχίες του Μουσσολίνι στα Αλβανικά βουνά και απέσπασε τον θαυμασμό όλων της ηγετών του κόσμου, ακόμα και αυτού του Χίτλερ. Ο τελευταίος, ομιλών προς τον γερμανικό λαό στο Ραιχστάγκ την 4-5-1941, είπε:
«Χάριν της ιστορικής αληθείας, οφείλω να αναγνωρίσω, ότι μόνο οι Έλληνες εξ’ όλων της αντιπάλων, επολέμησαν με γενναιότητα και αυτοθυσία. Και αυτοί οι εχθροί τους δεν μπορούν να τους αρνηθούν την εκτίμησή τους».
Η εκ των εμπίστων του Χίτλερ Λένι Ρίφενσταλ, διάσημη σκηνοθέτις και ηθοποιός της εποχής του, στην αυτοβιογραφίας της γράφει πως ο Χίτλερ την 30 Μαρτίου 1944 της είπε:
Αν οι Ιταλοί δεν είχαν επιτεθεί κατά της Ελλάδος και δεν χρειάζονταν την βοήθειά μας, ο πόλεμος θα είχε πάρει διαφορετική τροπή, θα είχαμε προλάβει να κατακτήσουμε το Λένινγκραντ και τη Μόσχα πριν πιάσει το ρωσικό ψύχος»!Γίνεται αυθεντικότερη αναγνώριση της συμβολής της Ελλάδος στην έκβαση του πολέμου; Για την συμβολή της αυτή είπαν:
• Στάλιν: «Λυπάμαι διότι γηράσκω και δεν θα ζήσω ολύ για να ευγνωμονώ ένα λαό, του οποίου η αντίσταση έκρινε την έκβαση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου».• Τσώρτσιλλ: «Οι ήρωες πολεμούν ως Έλληνες». Υποσχέθηκε δε στην Ελλάδα συμμετοχή στα κέρδη της νίκης, ειπών «θα μοιρασθούμε την κοινή νίκη»!
• Ντε Γκώλλ: «Είναι αδύνατο να δώσω το πρέπον εύρος της ευγνωμοσύνης που αισθάνομαι για την ηρωική αντίσταση του λαού και της ηγετών της Ελλάδος».•
Ρούσβελτ: «Η ασύλληπτη αντίσταση της Ελλήνων, αποτελεί ένα κοσμοϊστορικό ορόσημο, που δεν θα πρέπει ποτέ να ξεχνούν οι ηγέτες και οι λαοί του πλανήτη μας»!
Το ελησμόνησεν όμως -αλλοίμονο- ο σημερινός διάδοχος του αειμνήστου Ρούσβελτ, πρόεδρος της ΗΠΑ κ. Μπούς. Τα μέλη της Κυβερνήσεως του προσπαθούν να προωθήσουν τα πλέον σχιζοφρενικά σχέδια σε βάρος της Ελλάδος. Χάριν των απογόνων εκείνων που υποδέχθηκαν τους Ναζιστές ως απελευθερωτές (υπάρχουν σχετικά ντοκυμανταίρ), στη συνέχεια δε έγιναν όργανα της πλέον στυγνής δικτατορίας της αιώνων, της Σταλινικής. Υπό την αδράνεια κάποιων Ελλήνων πολιτικών, κατωτέρων της περιστάσεων. Γιατί ουδέποτε απετόλμησαν να επικαλεσθούν την συμμετοχήν της Ελληνικής φυλής στους αγώνες της ανθρωπότητος υπέρ της ελευθερίας και της δημοκρατίας, όπως και την πνευματική προσφορά της. Ακόμη και σήμερα δεν υπάρχει ούτε ένα από τα 352 Πανεπιστήμια της ΗΠΑ χωρίς Έλληνα καθηγητή.
Κανένας από τους πολιτικούς μας αυτούς, δεν διδάχθηκε από το παράδειγμα του μεγάλου Κρητός, που αντιμετώπιζε τους ηγέτες των ευρωπαϊκών κρατών με απαράμιλλο θάρρος, αξιοπρέπεια και πείσμα. Αντίθετα, δεν διακρίνεται για τα στοιχεία αυτά η συμπεριφορά πολλών σημερινών πολιτικών έναντι της ισχυρών του Πλανήτη.
Οι Σκοπιανοί διαδίδουν ανερυθρίαστα, με όλα τα μέσα, το σκανδαλώδες ψεύδος της καταγωγής τους από το Μέγα Αλέξανδρο, για να δικαιολογήσουν τις επεκτατικές βλέψεις τους σε βάρος της Ελλάδος, με όχημα το κλοπιμαίο όνομά τους. Αλλά εμείς δεν προβάλλουμε τα ιστορικά δίκαιά μας. Ούτε ενημερώνουμε τους αγνοούντες την Ιστορία ξένους, με τη λογική ότι « δεν ασχολούμεθα με γνωστά ιστορικά γεγονότα»! Οποία αφέλεια. Όταν αγνοούν την ιστορία ακόμη και Έλληνες, που θα έπρεπε να είναι γνώστες αυτής έχουμε την ψευδαίσθηση ότι θα την γνωρίζουν οι εκπρόσωποι απομακρυσμένων χωρών της γης;
Η ηθική ασυνέπεια της σημερινής αμερικανικής ηγεσίας, έφθασε μέχρι του σημείου να μεθοδεύει την αναγνώριση ανύπαρκτης «μακεδονικής εθνικότητας και γλώσσας» στους Σλάβους της Σκοπίων, κατά πλήρη διαστροφή της αλήθειας και της αναμφισβήτητων ιστορικών δεδομένων. Αυτό προέκυψε από πρόσφατη δημοσίευση εγγράφου της Αμερικανίδας Πρέσβειρας της Σκοπίων προς το Σταίητ Ντηπάρτμεντ. Η εισήγησή της απετέλεσε τη βάση της τελευταίων προτάσεων του ανεκδιήγητου μεσολαβητή κ. Νίμιτς, οργάνου της φιλοσκοπιανών Αμερικανών. Και γεννάται το ερώτημα, μπορούμε άραγε να διεισδύουμε στα αρχεία του Σταίητ Ντηπάρτμεντ και της Πρεσβείας της ΗΠΑ στα Σκόπια; Αμφίβολο! Η μόνη εκδοχή είναι ότι το σχετικό έγγραφο διοχετεύθηκε σκοπίμως, για να καταπτοηθεί η ελληνική πολιτική ηγεσία.
Αλλά, όσο και αν προσπαθούν εχθροί της Ελλάδος να εκφυλίσουν το λαό της και την εθνική του σύμπνοια, δεν θα το πετύχουν. Και ας διαθέτουν άπειρα χρήματα υπόπτων « Ιδρυμάτων», την προπαγάνδα των οποίων υλοποιούν σύγχρονοι «Εφιάλτες», υπό το ψιμύθιο του προοδευτικού πνεύματος ή δι’ απατηλών φιλειρηνικών συνθημάτων. Ανελέητοι κατακτητές προσπάθησαν επί 400 χρόνια να εξοντώσουν ή εξανδραποδίσουν τη φυλή μας, με διωγμούς, γενοκτονίες και παιδομαζώματα. Αλλά δεν το κατόρθωσαν. Γιατί η φυλή αυτή έχει και τους «μαυρόλυκους», που διαφέρουν από τους λαούς που εξέλιπαν!

ΟΙ ΜΑΘΗΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ...

...ΚΑΙ Ο ΨΕΥΔΩΝΥΜΟΣ ΑΝΤΙ-ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ

Με χαρά αναδημοσιεύουμε τό παρακάτω άρθρο από τό "Αντίβαρο" μέ τίτλο: "Οι μαθητικές παρελάσεις, ο Μεταξάς και ο ψευδώνυμος αντι-εθνικισμός", τό οποίον υπογράφει ο κ. Χρήστος Κορκόβελος. Προσυπογράφουμε το περιεχόμενο και συγχαίρουμε τον συγγραφέα για την επιμελημένη εργασία του.
+ Ο Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος
Δευτέρα 27 Οκτωβρίου 2008
_______________________________________________

Έχει καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια οι μαθητικές παρελάσεις, να βρίσκονται στο στόχαστρο των αποδομητών της μνήμης του ελληνικού λαού. Έμμονη μέριμνά τους είναι να εμφανίσουν τους συμμετέχοντες στις παρελάσεις μαθητές, τις οικογένειές τους και τους συνοδούς δασκάλους και καθηγητές, ως θύματα, ενεργούμενα και “νεροκουβαλητές” ενός μιλιταριστικού εθνικιστικού θεσμού, τον οποίο, λένε, καθιέρωσε ο δικτάτορας Ι. Μεταξάς.
Είδαμε την εκ των πρωτοστατούντων στον αγώνα κατά των παρελάσεων Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης να ισχυρίζεται πως «το αίτημα κατάργησης των παρελάσεων, γενικά, και ιδιαίτερα των μαθητικών είναι επίκαιρο μαζί με το ευρύτερο θέμα του εθνικισμού στο ελληνικό σχολείο».

Μια άλλη ομάδα, η «Πρωτοβουλία εκπαιδευτικών για την κατάργηση των μαθητικών παρελάσεων» σε κείμενό της αποφαίνονταν: «Παρέλαση, μια επινόηση του Φρειδερίκου της Πρωσίας όταν ήταν υπό διαμόρφωση τα εθνικά κράτη, που αποθεώθηκε στη Χιτλερική Γερμανία, παρέμεινε άρρηκτα δεμένη με παραστάσεις σε ολοκληρωτικά καθεστώτα ανά τον κόσμο, ενώ στην Ελλάδα είναι εισαγόμενη από τον Μεταξά και το εθνικό πρόταγμα της δικτατορίας του[1].»

Μπορούμε, λένε, να τιμούμε τους ήρωες και αγωνιστές «αναζητώντας πρώτα απ΄ όλα την ιστορική αλήθεια και καλλιεργώντας την ιστορική συνείδηση και γνώση σε ένα μάθημα ιστορίας περισσότερο κριτικό, ερευνητικό και ανυπόκριτο (...) Επιζητούμε να αναχαιτίσουμε την ανοδική πορεία του εθνικισμού και να διεκδικήσουμε την κατάργηση των παρελάσεων.»

Ο βουλευτής του Συνασπισμού Α. Κουράκης έφερε το θέμα των παρελάσεων στη Βουλή. Σε σχετική του ερώτηση, μεταξύ άλλων, επέκρινε τις μαθητικές παρελάσεις πως αποτελούν κληρονομιά της δικτατορίας του Μεταξά, απ΄ το 1936[2]. Η πρωτοβουλία του κινούνταν στη γενική γραμμή του Συνασπισμού.

Ήδη ο Α. Τσίπρας, - μέλος τότε της Π.Γ. του ΣΥΝ, υπεύθυνος για θέματα Νεολαίας και εκπαίδευσης - δήλωνε στις 27/10/2005 για τις μαθητικές παρελάσεις πως: «Πρόκειται για ένα έθιμο με σαφή μιλιταριστικό χαρακτήρα που καθιερώθηκε από το φιλοφασιστικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου (…) Οι μαθητικές παρελάσεις συνάδουν με την αισθητική και την κουλτούρα ολοκληρωτικών καθεστώτων (…) Ζητάμε την κατάργηση των μαθητικών παρελάσεων και την αντικατάστασή τους με εκδηλώσεις και δραστηριότητες στα σχολεία που θα δίνουν τη δυνατότητα ουσιαστικής εμβάθυνσης στα ιστορικά γεγονότα…»[3]

Προκαλεί αλγεινή εντύπωση η εμμονή όλων αυτών να στιγματίσουν, να χλευάσουν και να προκαλέσουν συμπλέγματα ενοχής στους μαθητές, τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς, προκειμένου να τους εξωθήσουν σε άρνηση συμμετοχής τους στην παρέλαση!

Προβάλλουν ως προοδευτική την αποδόμηση ενός παλλαϊκού θεσμού, όπως η μαθητική παρέλάση, μέσω της οποίας η νεολαία της χώρας μας με τη φρεσκάδα και τη ζωτικότητά της συνεισφέρει αποφασιστικά στην επιτυχία του εθνικού εορτασμού, μέσω του οποίου:

· καταφάσκονται οι αμυντικοί απελευθερωτικοί αγώνες του ελληνικού λαού και το αγωνιστικό του φρόνημα,

· αποδίδεται τιμή στους αγωνιστές της ελευθερίας,

· διατρανώνεται το ευ αγωνίζεσθαι για την άμυνα της πατρίδας κι ανανεώνεται το αίτημα για ελευθερία και εθνική ανεξαρτησία,

· διατηρείται αλώβητη η συλλογική μνήμη του λαού μας και η συνείδηση της ιστορικής του συνέχειας,

· προάγεται το – κατά Μακρυγιάννη - “εμείς” έναντι του “εγώ”,

· επιβεβαιώνεται και ενισχύεται η εθνική μας ταυτότητα και συνοχή,

· διατρανώνεται το αίτημα διασφάλισης της λαϊκής κυριαρχίας.


Θα δείξουμε ακολούθως πώς οι πολέμιοι των παρελάσεων

Α) Βασίζουν την αποδομητική τους στρατηγική στην έμμονη διαστροφή εννοιών.

Β) Παραχαράσσουν την ιστορική αλήθεια.

Γ) Υπηρετούν έναν έξωθεν κατευθυνόμενο ψευδώνυμο αντιεθνικισμό.

Δ) Αποσκοπούν στην αποκοπή των μαθητών από κάθε εθνικό εορτασμό.



Α) Διαστροφή εννοιών
Πολυεργαλείο στα χέρια των ‘’αντιεθνικιστών’’ είναι η διαστροφική γιγάντωση της έννοιας εθνικισμός, με τρόπο που εξαλείφει και απορροφά ως συνώνυμές του τις έννοιες εθνισμός και πατριωτισμός. Η θετική ενασχόληση με το έθνος και την πατρίδα στιγματίζεται πάραυτα ως εθνικισμός, σωβινισμός και πατριδοκαπηλία! Ό,τι το εθνικό διαστρέφεται σε εθνικιστικό!

Προϋπόθεση κάθε συνεννόησης είναι η εννοιολογική αποσαφήνιση των λέξεων. Αναζητήσαμε, λοιπόν, μια έγκυρη, σύγχρονη και ευρείας αποδοχής εννοιολογική βάση της λέξης ‘’εθνικισμός’’, προσφεύγοντας στο λεξικό Μπαμπινιώτη.

Στο λεξικό αυτό οι λέξεις εθνικισμός και εθνισμός ορίζονται ως εξής:

«Εθνικισμός: 1. Υπερβολική και αποκλειστική προσήλωση προς την ιδέα του έθνους και των εθνικών ιδεωδών, με κύριο χαρακτηριστικό τη διάκριση των εθνών σε ανώτερα και κατώτερα και τη διάθεση επιβολής των πρώτων στα δεύτερα. 2. η έντονη προβολή της εθνικής ταυτότητας, κυρίως όταν συνδέεται με τάσεις αποσχίσεως ή επεκτάσεως.»

«Εθνισμός: Η συνείδηση ότι ανήκει κανείς σε συγκεκριμένο έθνος και το πατριωτικό αίσθημα που προκύπτει από αυτήν. Συνώνυμα: εθνική συνείδηση, πατριωτισμός, φιλοπατρία.»

Από τους ορισμούς αυτούς προκύπτει ότι οι έχοντες αμυντικό και εθνικοαπελευθερωτικό περιεχόμενο εθνικοί εορτασμοί της 25ης Μαρτίου και της 28ης Οκτωβρίου, καθώς και η συμμετοχή των μαθητών μας σ’ αυτούς, δεν έχουν απολύτως καμιά σχέση με τον εθνικισμό. Προκύπτει, επίσης, ότι οι κεκράχτες της εθνικής αποδόμησης διαστρέφουν τις έννοιες, μετερχόμενοι αθέμιτα μέσα που δεν αρμόζουν σε προοδευτικούς ανθρώπους, αλλά σε θιασώτες των μεθόδων που περιγράφει ο Όργουελ.

Β) Παραχάραξη της ιστορικής αλήθειας.
Επωδός των επικριτών των παρελάσεων είναι πως αυτές «αποτελούν κληρονομιά της δικτατορίας του Μεταξά, απ΄ το 1936», ότι ως θεσμός «καθιερώθηκε από το φιλοφασιστικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου».

Κατανοούμε τη σπουδή τους να δημιουργήσουν ένα ακατάλυτο δεσμό μεταξύ ακροδεξιάς – εθνικισμού – παρέλασης. Τους χρησιμεύει ως πολιορκητικός κριός στον αγώνα τους.[4]. Δυστυχώς, όμως, για άλλη μια φορά διολισθαίνουν στη χρήση ανέντιμων μέσων και μεθόδων.

Όπως θα δείξουμε στη συνέχεια, οι προαναφερθέντες ισχυρισμοί είναι ψευδείς: Ένας τέτοιος δεσμός δεν είναι παρά μια ψευδεπίγραφη κατασκευή.

Ας ταξιδέψουμε στα 1899. Στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της 26ης Μαρτίου διαβάζουμε:

«Μετά την δοξολογίαν τα παρατεταγμένα σώματα παρήλασαν με την μουσικήν επικεφαλής δια της οδού Σταδίου. Ιδιαιτέραν αίσθησιν έκαμεν η πρώτην φοράν εφέτος γενομένη παρέλασις των μαθητών των νομαρχιακών σχολείων Αττικής κατά τετράδες βαινόντων με την ελληνικήν σημαίαν εμπρός. Οι μικροί μαθητές με κανονικότατον βάδισμα (…) έψαλλον πατριωτικά άσματα μεταδίδοντα παντού την συγκίνησιν και τον ενθουσιασμόν. Η παρέλασις εκείνη των χιλίων παιδίων έδωκε μίαν εξαιρετικήν ζωήν εις την εορτήν (…) Εύγε εις τον έχοντα την ωραίαν ιδέαν κ. Μιχαλόπουλον επιθεωρητήν των σχολείων.»

Κατά τον εορτασμό του 1914, διαπιστώνουμε από την ίδια εφημερίδα(26/3/1914) πως οι μαθητές των σχολείων του Πειραιά προσήλθαν συντεταγμένοι στη δοξολογία, κρατώντας ταινίες γαλανόλευκες. Στο Άργος οι μαθητές συμμετείχαν σε πομπή λαμπαδηφορίας άδοντας πατριωτικά τραγούδια. Λαμπαδηφορία έγινε, επίσης, στη Λάρισα με τη συμμετοχή των σχολείων και του στρατού. Στην Κέρκυρα οι μαθητές όλων των σχολείων προσήλθαν το πρωί στη δοξολογία, ενώ «την νύκτα εγένετο λαμπρά παρέλασις προ των Ανακτόρων και δια των κεντρικοτέρων οδών, των στρατιωτικών λαμπαδηφορούντων, των δε μαθητών του Γυμνασίου μετά ανηρτημένων ενετικών φανών τη συνοδεία της μουσικής Ρομποτή έψαλλον το εμπνευσμένο εμβατήριο ‘’Ήπειρος’’»

Την ίδια μέρα στην Αθήνα στα πλαίσια του εορτασμού της 25ης Μαρτίου «συνήλθον άπαντες αι Ισραηλίται εις την ενταύθα συναγωγήν και ετέλεσαν δοξολογίαν επ’ ευκαιρία της Εθνικής εορτής».

Οποία διάψευση των ψευδώνυμων ‘’αντιρατσιστών’’!

Το 1926 στην Αθήνα ο εορτασμός έγινε στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Σύμφωνα με την εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της 26ης Μαρτίου, υπήρξε πρωτοφανής συρροή πλήθους: «Προ του Σταδίου είχε παραταχθή τάγμα του 1ου Συντάγματος και άνδρες της αστυνομίας πόλεων (…) Άλλα στρατιωτικά τμήματα είχον παραταχθή επί των μικρών οδών των αγουσών εις το Στάδιον (…) Μέχρι τις 10:30 είχε τελειώση η προσέλευσις των σχολείων, των προσκόπων, των μαθητριών, των Λυκείων, κτλ». Μετά την προσέλευση των επισήμων σχηματίστηκε εκκλησιαστική πομπή και τελέστηκε η δοξολογία. Ακολούθησε χορός. «Μετά τον χορόν επρόκειτο να παρελάσουν ενώπιον των επισήμων τα σχολεία (…) Το πλήθος που είχε συρρεύσει εντός του στίβου καθίστα αδύνατον την παρέλασιν».

Δεν έχουμε χρεία και άλλων μαρτυριών. Οι προαναφερθείσες τεκμηριώνουν αδιάσειστα ότι η συμμετοχή των σχολείων αποτελούσε πανελλαδικά μέρος του εθνικού εορτασμού της 25ης Μαρτίου, δεκαετίες προ της δικτατορίας του Ι. Μεταξά και του χιτλερισμού. Οι ‘’αντιεθνικιστές’’ μας αποδείχνεται πως όταν δε βολεύονται με την αλήθεια, δε διστάζουν να την κακοποιήσουν.

Σημαντικό γεγονός, επίσης, το οποίο σκοπίμως παρασιωπείται είναι ότι καθ’ όλη αυτή την περίοδο στον εθνικό εορτασμό συμμετείχαν και τα Σωματεία των εργαζομένων, τα οποία προσέρχονταν στη δοξολογία με τις σημαίες τους.

Η πλαστογραφημένη ταύτηση των μαθητικών παρελάσεων με το μεταξικό καθεστώς και την ακροδεξιά καταρρίπτεται πανηγυρικά.

Κάτι περισσότερο: Η έμπρακτη και πάνδημη επιδοκιμασία των μαθητικών παρελάσεων από τον ελληνικό λαό καθώς και από όλες τις δημοκρατικές κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης αποτελούν αδιάσειστα τεκμήρια του γνήσιου λαϊκού και δημοκρατικού τους χαρακτήρα.

Οι ισχυρισμοί των ‘’αντιεθνικιστών’’ ότι «οι μαθητικές παρελάσεις συνάδουν με την αισθητική και την κουλτούρα ολοκληρωτικών καθεστώτων», είναι ύβρεις σε βάρος του ελληνικού λαού και της πρόσφατης ιστορίας του. Είναι η ελιτίστικη και αήθης προπέτειά τους αυτή που διίσταται προς την δημοκρατική κουλτούρα και την αισθητική του ελληνικού λαού.



Γ) Κατευθυνόμενος "αντιεθνικισμός"

Γνωρίζουμε πως αυτού του είδους τα ‘’αντιεθνικιστικά’’ ιδεολογήματα έχουν παραχθεί και διαχέονται από συγκεκριμένα κέντρα, έχουν πολιτικούς πάτρωνες, χρηματοδότες και καλοπληρωμένους τελάληδες στα μεγάλα μέσα ενημέρωσης.

Το αμερικανο-νατοϊκό Κέντρο για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, το γνωστό CDRSEE, εργάζεται σ’ αυτή την κατεύθυνση εδώ και 10 χρόνια μέσω του Κοινού του Προγράμματος Ιστορίας (JHP, ήτοι Joint History Project) που έχει συγκροτήσει.

Για να αντιληφθούμε πώς συνδέεται η πολεμική κατά των μαθητικών παρελάσεων με το έργο του CDRSEE, ας λάβουμε υπόψη ότι αυτό άρχισε τις εργασίες του με τη Διάσκεψη της Χάλκης το 1999, που είχε ως θέμα: ''Εθνική Μνήμη στη Νοτιοανατολική Ευρώπη'.

Η Διάσκεψη της Χάλκης είχε εστιαστεί σε 3 κύρια θέματα:

1ο. Η παραγωγή της εθνικής μνήμης·

2ο. Η εφαρμογή της εθνικής μνήμης·

3ο. Η μετάδοση της εθνικής μνήμης.

Έκτοτε το JHP ρίζωσε και παράγει αποτελέσματα. Στην ιστοσελίδα του CDRSEE διαβάζουμε (μεταφράζοντας) πως:

«Το JHP αποσκοπεί στη μακροπρόθεσμη αναθεώρηση της εθνοκεντρικής σχολικής διδασκαλίας (…) Το έργο στοχεύει στη δημιουργία και διατήρηση ενός δικτύου για να εξισορροπηθεί η εθνικιστική ιδεολογία (…) Η ιστορία είναι στο επίκεντρο της διαδικασίας, προσπάθεια που τονίζει την ανάγκη να αμφισβητηθούν ορισμένες εθνοτικές / εθνικο-ιστορικές αλήθειες (…) Θα καταρτίσει ένα δίκτυο μεταξύ ακαδημαϊκών ιδρυμάτων σε 13 χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης ως αντίβαρο στις υπάρχουσες ομάδες της εθνικιστικής ιδεολογίας (…) Η Διάσκεψη επικεντρώνεται στις πολιτιστικές πτυχές του εθνικισμού, τόσο ως κοσμική θρησκεία όσο και ως πολιτιστική κατασκευή (γλώσσα, λογοτεχνία, κλπ.)… Η εθνική μνήμη αποτελεί το επίκεντρο της προσοχής»[5]

Ιδού λοιπόν: Εμπνευστές και πρωτοπόροι του ‘’αντιεθνικιστικού’’ αγώνα δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, η Αντιρατσιστική Κίνηση, η Πρωτοβουλία Εκπαιδευτικών κλπ. αλλά το CDRSEE και το Κοινό του Πρόγραμμα Ιστορίας. Παράγωγο και μοχλός της ευρωατλαντικής στρατηγικής του ΝΑΤΟ και του ΟΑΣΕ, το CDRSEE υποστηρίζεται από ‘’τις πλουσιοπάροχες δωρεές’’ των παρακάτω ευαγών και ‘’ντούρων αριστερών’’ ιδρυμάτων:

· το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ,

· τον Οργανισμό των Ηνωμένων Πολιτειών για τη Διεθνή Ανάπτυξη (USAID).

· Το Υπουργείο Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας,

· το Υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας,

· το Βασιλικό Υπουργείο Εξωτερικών της Νορβηγίας,

· το Open Society Institute του Τζωρτζ Σόρος, κ.α.

Πρόκειται για ένα καλοστημένο αμερικανο-νατοϊκό σχέδιο ανατροπής των συνειδήσεων και των εθνικών ταυτοτήτων στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, και δη στην Ελλάδα, μέσω της διείσδυσης και του ελέγχου της εκπαίδευσης, και όχι μόνο.

Η αποδιδόμενη στον Κίσινγκερ ρήση πως ’’πρέπει να πλήξουμε τον ελληνικό λαό βαθιά στις πολιτιστικές ρίζες του (…) να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά αποθέματά του’[6]’ είτε ειπώθηκε από αυτόν είτε όχι, στην πράξη υλοποιείται μεθοδικά.


Δ) Αποκοπή των μαθητών από κάθε εθνικό εορτασμό

Είναι οι παρελάσεις ο μοναδικός και αναντικατάστατος τρόπος συμμετοχής των σχολείων στον εθνικό εορτασμό; Όχι βέβαια! Αποτελεί μακρά παράδοση στον τόπο μας οι εορτασμοί, μαζί με την καθιερωμένη θρησκευτική τελετή και τη δοξολογία, να γίνονται με δημόσιους πανηγυρισμούς, χορούς και τραγούδια, με λαμπαδηφορίες, με διεξαγωγή αθλητικών και καλλιτεχνικών αγώνων κ.α.

Οι πολέμιοι των παρελάσεων, όμως, δεν προτείνουν κανέναν από αυτούς ή, έστω, κάποιο άλλο τρόπο συμμετοχής των σχολείων στο δημόσιο εορτασμό των εθνικών επετείων. Εκείνο που προτείνουν είναι «η αντικατάστασή τους με εκδηλώσεις και δραστηριότητες στα σχολεία που θα δίνουν τη δυνατότητα ουσιαστικής εμβάθυνσης στα ιστορικά γεγονότα».

Το αίτημά τους είναι ξεκάθαρο: Δεν ζητούν απλά την κατάργηση των παρελάσεων. Ζητούν το κλείσιμο των μαθητών στα σχολεία και την καθολική αποχή και αποστασιοποίησή τους από κάθε δημόσιο εορτασμό!

Η πρότασή τους σημαίνει πως την ημέρα των εθνικών επετείων τα σχολεία δεν θα έχουν απολύτως καμία δημόσια παρουσία και συμμετοχή στον εθνικό εορτασμό!

Ας μην ξεχνάμε πως στο μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής επικράτειας, σε πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά δεν παρελαύνουν στρατιωτικά τμήματα. Εκεί οι μαθητικές παρελάσεις είναι η ψυχή, είναι το επίκεντρο του εθνικού εορτασμού. Η πρόταση των πολεμίων τους οδηγεί με βεβαιότητα στην κατάργηση αυτού καθαυτού του εορτασμού στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας μας.

Υπάρχει όμως και κάτι άλλο σημαντικό: Οι εκπαιδευτικοί που συμμερίζονται τις ‘’πρωτοπόρες αντιεθνικιστικές’’ απόψεις, στα σχολεία προωθούν ενεργά την κατάργηση των ενιαίων σχολικών γιορτών στις αίθουσες εκδηλώσεων των σχολείων, όπως παγίως ήταν έως τώρα καθιερωμένο. Αντί αυτών προτείνουν το κλείσιμο των μαθητών στις τάξεις τους την ημέρα της γιορτής για την ανάγνωση επετειακών κειμένων (κάτι που, ούτως ή άλλως, συνέβαινε ανέκαθεν στα πλαίσια του μαθήματος Η Γλώσσα, κι εξακολουθεί ανελλιπώς να τελείται) και ‘’εναλλακτικές’’ (!) συζητήσεις με τους μαθητές επί των ιστορικών συμβάντων.

Δηλαδή, οι ‘’αντιεθνικιστές’’ μέσα στα σχολεία παλεύουν για την κατάργηση των εθνικών γιορτών.

Εν κατακλείδι, η πρόταση των ψευδώνυμων αντιεθνικιστών να αντικατασταθούν οι μαθητικές παρελάσεις με «εκδηλώσεις και δραστηριότητες στα σχολεία που θα δίνουν τη δυνατότητα ουσιαστικής εμβάθυνσης στα ιστορικά γεγονότα» δεν αποτελεί παρά μια συντονισμένη μεθόδευση για την αποκοπή των μαθητών από κάθε εθνικό εορτασμό τόσο εντός όσο και εκτός των σχολείων.

Δεν ξεγελούν πλέον κανένα: Στόχος τους είναι η υποστολή και η γενική απαξίωση των εθνικών εορτών. Στόχος τους είναι η απονεύρωση και αποσάθρωση της ιστορικής μνήμης και του αγωνιστικού φρονήματος του λαού και των μαθητών μας. Στόχος τους είναι η καταστροφή της εθνικής ταυτότητας και ενότητας του λαού μας, η αποξένωσή του από «τις Υψηλές αξίες που αποτελούν τον πνευματικό και ηθικό πολιτισμό, την πολύτιμη παρακαταθήκη που κληροδότησαν στην ανθρωπότητα οι δοξασμένοι πρόγονοι και που σήμερα βλέπουμε να απειλούνται από το κύμα της βαρβαρότητας και της βίας»[7].

Χρήστος Α. Κορκόβελος


_________________________________________________________

[1] Δικός μου ο τονισμός των φράσεων.

[2] Βλ. εφημ. Η Αυγή http://193.218.80.70/Avgi/scripts/Articles1.asp?category=8 (Συντάκτης :Στεφανάκου Πίκια Ημ/νία καταχώρησης : 16/10/2007)

[3] http://www.syn.gr/gr/keimeno.php?id=773

[4] Ο ΙΟΣ της Ελευθεροτυπίας γράφει: «Στην αποδόμηση του θεσμού βοηθά ασφαλώς η γνώση της προϊστορίας του: αποτελούν πια κοινό μυστικό οι φασιστικές / ναζιστικές καταβολές του, η αδιαμφισβήτητη σύνδεσή του με το μεταξικό καθεστώς, η χρήση του από το μετεμφυλιακό κράτος, η αναζωογόνησή του τον καιρό της χούντας». ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 13/03/2005

[5] http://www.cdsee.org/projects.html

[6] Βλ. Μάριος Πλωρίτης, Το ΒΗΜΑ 31/08/1997 και Οικονομικός Ταχυδρόμος 14.8.97

[7] Βλ. Εφημερίδα "Νέα Ελλάς", 10 Νοεμβρίου 1940, Επιστολή διαμαρτυρίας 17 Ελλήνων διανοουμένων, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται ο Κωστής Παλαμάς, ο Άγγελος Σικελιανός, ο Γεώργιος Δροσίνης, ο Στρατής Μυριβήλης, ο Γρηγόριος Ξενόπουλος.


Συγγραφέας του άρθρου: Χρήστος Κορκόβελος