Σάββατο πρωί στο κέντρο της Αθήνας κατηφορίζοντας τη Σόλωνος· το κρύο τσουχτερό, η θερμοκρασία σε μονοψήφια νούμερα κι η ανθρωπιά μας βιαστική και κουκουλωμένη αντικρίζει αυτή την εικόνα πίσω από το πνευματικό κέντρο πενήντα μέτρα από το σπίτι του Παλαμά. Η φωνή του βγαλμένη από τον Κύκλο των Τετράστιχων διαχρονική:
Στην αργατιά, στη χωριατιά το χιόνι, η γρίπη, η πείνα, οι λύκοι,
ποτάμια, πέλαγα, στεριές, ξολοθρεμός και φρίκη.
Χειμώνας άγριος. Κι η φωτιά, καλοκαιριά στην κάμαρά μου.
Ντρέπομαι για τη ζέστα μου και για την ανθρωπιά μου.
ποτάμια, πέλαγα, στεριές, ξολοθρεμός και φρίκη.
Χειμώνας άγριος. Κι η φωτιά, καλοκαιριά στην κάμαρά μου.
Ντρέπομαι για τη ζέστα μου και για την ανθρωπιά μου.
