Οι
θριαμβολογίες των κυβερνώντων για την επικείμενη συμφωνία του PSI μόνο
αγανάχτηση μπορεί να προκαλούν στους εργαζόμενους και στα άλλα λαϊκά
στρώματα της χώρας. Κυρίως επειδή κάθε συμφωνία της κυβέρνησης του
μαύρου μετώπου με τους κατέχοντες ελληνικά ομόλογα και την τρόικα
συνδυάζεται με την ανάληψη νέων δεσμεύσεων για την επιβολή μίας ακόμα
παρτίδας αντιλαϊκών - αντιδραστικών μέτρων. Μέτρα ενάντια στα ήδη
εξουθενωμένα λαϊκά στρώματα, που επί δύο σχεδόν χρόνια κυριολεκτικά
στενάζουν κάτω από το βάρος της πολιτικής αντιμετώπισης της οικονομικής
κρίσης με φιλομονοπωλιακά κριτήρια.
Το σύνολο των παρεμβάσεων και
τα οικονομικά μέτρα που κονιορτοποιούν τις λαϊκές καταχτήσεις ολόκληρης
της μεταπολεμικής περιόδου δεν παίρνονται για την αντιμετώπιση του
κρατικού χρέους. Είναι πολιτικές επεξεργασμένες τουλάχιστον από την
εποχή της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Αποτελούν τη στρατηγική της
πλουτοκρατίας της ΕΕ για την περίοδο μέχρι το 2020. Είναι μέτρα - και
αυτό πρέπει να συνειδητοποιείται κάθε φορά - που έχει ανάγκη το μεγάλο
κεφάλαιο για να διατηρήσει την ισχύ του ειδικά τώρα που έχει ξεσπάσει η
οικονομική κρίση.
Ο καθένας οφείλει να καταλαβαίνει ότι η
απελευθέρωση, όπως λένε, του επαγγέλματος του δικηγόρου ή το άνοιγμα των
φαρμακείων τις Τετάρτες το απόγευμα, δεν έχει τίποτα κοινό με την
αντιμετώπιση του κρατικού χρέους. Οπως, επίσης, πρέπει να αντιλαμβάνεται
ότι το γεγονός πως παίρνονται πανομοιότυπα μέτρα στη δική μας χώρα,
όπου το κρατικό χρέος έφτασε το 170% του ΑΕΠ, και στην Ισπανία, όπου το
χρέος κινείται γύρω από το 55% του ΑΕΠ, δείχνει ότι άλλες είναι οι
στοχεύσεις και του ενός και του άλλου συγκεκριμένου μέτρου.
Το
υψηλό κρατικό χρέος, που πράγματι υπάρχει, δεν είναι τίποτα παραπάνω από
το πρόσχημα για κάθε αντιλαϊκό μέτρο που συνθλίβει τους εργαζόμενους.
Το αποδεικνύουν τα δεδομένα.
Πρώτον, ότι το χρέος αυτό κινείται στα επίπεδα του 100 - 115% του ΑΕΠ, σχεδόν μια εικοσαετία, από το 1993 και μετά.
Δεύτερον,
ότι το κρατικό χρέος της Ελλάδας είναι σταγόνα στον ωκεανό του κρατικού
χρέους που έχουν οι χώρες - μέλη της ΕΕ. Ετσι, ενώ το χρέος των «27»
έχει ξεπεράσει ήδη τα 10 τρισεκατομμύρια ευρώ, στην Ελλάδα βρίσκεται
περίπου στα 360 δισ. Αποτελεί, δηλαδή, μόλις το 3,5% του κρατικού χρέους
της ΕΕ.
Η κρίση το πρόβλημα
Το
πρόβλημα που ανέτρεψε όλους τους σχεδιασμούς της άρχουσας τάξης και του
πολιτικού της επιτελείου δεν ήταν το χρέος, αλλά η οικονομική κρίση που
ξέσπασε και ακόμα δεν ξέρουμε πόσο βάθος θα έχει. Η απότομη μείωση του
ΑΕΠ και συνακολούθως το γκρέμισμα των κρατικών εσόδων προκάλεσαν κενά
στην κανονική πληρωμή των τοκοχρεολυτικών δόσεων προς τους ομολογιούχους
και την εξόφληση δανείων προηγούμενων χρόνων. Οι κυβερνώντες, ωστόσο,
μαζί με τα ποικιλώνυμα ιδεολογικοπολιτικά στηρίγματα της άρχουσας τάξης
απέδωσαν το πρόβλημα στο χρέος,