Οι στρατηγικές συμπλεύσεις δεν κρύβονται...

Τη στρατηγική σύμπλευση του ΣΥΡΙΖΑ με τη ΝΔ, δυνάμεων της αστικής διαχείρισης, που, παρά τις επιμέρους διαφορές τους, μοιράζονται τη γραμμή ενσωμάτωσης στην ΕΕ και ενίσχυσης των καπιταλιστών, επιβεβαιώνει για μια ακόμα φορά ο Γ. Δραγασάκης με τη συνέντευξή του στην «Εφημερίδα των Συντακτών» (18-19-20 Απρίλη), επικρίνοντας την κυβέρνηση για το χρόνο και τον τρόπο που επιχείρησε την έξοδο στις αγορές. Αφού αναγορεύει την πρόσβαση στις διεθνείς αγορές κεφαλαίων σε «σημαντική δυνατότητα», προσθέτει, δίνοντας και το στίγμα της αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση, «το πώς χρησιμοποιεί ένα κράτος τη δυνατότητα αυτή είναι πιο σημαντικό».
Λέει ο Δραγασάκης: «...Οι υπαρκτές δυνατότητες ρευστότητας που προσφέρει η παγκόσμια συγκυρία δεν αξιοποιούνται προς όφελος της κοινωνίας». Δεν εννοεί το λαό, άλλωστε γνωρίζει ότι το αστικό κράτος ποτέ δε δανείστηκε για να ικανοποιήσει λαϊκές ανάγκες και καμία αγορά δε θα το δάνειζε για το σκοπό αυτό. Τα δάνεια στήριζαν πάντα την καπιταλιστική ανάπτυξη και ως χρέη βάραιναν τις πλάτες του λαού.

***

Το τι εννοεί προκύπτει απ' την απάντησή του στην αμέσως επόμενη ερώτηση: «Στόχος της κυβέρνησης και ορισμένων εγχώριων και ξένων κερδοσκοπικών λόμπι που την περιβάλλουν είναι να δημιουργήσουν - αν μπορέσουν - μια, έστω και βραχύβια, χρηματοπιστωτική φούσκα και στη συνέχεια αυτό το γεγονός να το παρουσιάσουν παραπλανητικά - το κάνουν ήδη - ως "έξοδο από την κρίση" και αφετηρία ενός νέου αναπτυξιακού κύκλου επί κοινωνικών ερειπίων. Ολο αυτό το εγχείρημα δεν απαντάει ούτε στις ανάγκες της πραγματικής οικονομίας...»
Ισχυρίζεται δηλαδή ότι η κυβέρνηση και ορισμένοι «κακοί» καπιταλιστές γύρω απ' αυτήν δημιουργούν μια εικονική πραγματικότητα εξόδου απ' την κρίση και εκκίνησης της ανάπτυξης αλλά

Για το ρόλο του ΚΕΑ

rizospastis.gr

από την στήλη ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ

Το λεγόμενο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) οργανώνει το 4ο συνέδριό του στις 13 - 15 Δεκέμβρη.
Τόσο στις προσυνεδριακές θέσεις όσο και σε άλλες τοποθετήσεις, το κόμμα αυτό επιχειρεί, με δουλεμένη τεχνική, να καλλιεργήσει τη λογική των ψεύτικων προσδοκιών και να παρουσιάσει ως νέα λύση για τους λαούς πεπαλαιωμένες οπορτουνιστικές - σοσιαλδημοκρατικές αυταπάτες που πατάνε στο έδαφος της καπιταλιστικής διαχείρισης.
Ακριβώς αυτό διανθίζει με μια ψευτο-συνθηματολογία που διαστρέφει τις επιστημονικές έννοιες του καπιταλισμού, του σοσιαλισμού, της ταξικής πάλης, δίνοντας αυθαίρετους ορισμούς που του επιτρέπουν να ελίσσεται για να ενδυναμώνει την αποτελεσματικότητα της ενσωμάτωσης των εργαζομένων στις επιδιώξεις του κεφαλαίου.
Επί της ουσίας κινείται μέσα στα όρια των δεσμεύσεων που έχει απέναντι στην ΕΕ, η οποία έχει χαράξει τα όρια της δράσης των λεγόμενων ευρωπαϊκών κομμάτων.

Τι μέθοδο ακολουθεί το ΚΕΑ;

Πρώτο, αναφέρεται στα προβλήματα της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, που προκαλεί και οξύνει ο καπιταλισμός, φαίνεται να αποδέχεται αυτό το γεγονός, δηλώνει (ανέξοδα) ότι ο καπιταλισμός δεν εξανθρωπίζεται, αλλά έχει άλλα στο μυαλό του.
Δεν μιλάει για τον πραγματικό καπιταλισμό, το σύστημα στο οποίο η εξουσία είναι στα χέρια της αστικής τάξης, των μονοπωλίων, και τα μέσα παραγωγής είναι καπιταλιστική ιδιοκτησία, αλλά, παραπλανητικά, μιλάει για ένα δικό του εφεύρημα, για τον «χρηματιστικοποιημένο», ή τον «νεοφιλελεύθερο» καπιταλισμό. Γιατί το κάνει αυτό; Το κάνει για να κρύψει τη βασική του θέση, τη

Ο ΣΥΡΙΖΑ και το κίνημα

Μία απ' τις ερωτήσεις που δέχτηκε ο Αλ. Τσίπρας απ' την «Αυγή», στο πλαίσιο της συνέντευξης που της παραχώρησε, αφορούσε στο «παράπονο» μιας άνεργης ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κράτησε τον κόσμο στους δρόμους το διάστημα που μεσολάβησε από τις εκλογές. Και απάντησε: «Ο κόσμος δεν είναι σπίτι του. Κινητοποιείται στο κίνημα της αλληλεγγύης, σε τοπικούς αγώνες όπως αυτός της Χαλκιδικής, στους αγώνες των εργαζομένων να υπερασπιστούν το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή ζωή. Προφανώς οι κινητοποιήσεις έχουν τα πάνω και τα κάτω τους. Ομως, το σχέδιο χειραγώγησης μέσα από την παραίτηση και την απάθεια δεν θα περάσει. Αυτή η αγωνία για ηχηρή απάντηση στην πολιτική των Μνημονίων θα μετασχηματιστεί πολύ γρήγορα πάλι σε ένα κύμα μαζικών κινητοποιήσεων (...) Ο κόσμος είναι εδώ και τις κρίσιμες στιγμές θα είναι ο καθοριστικός παράγοντας που θα γείρει την πλάστιγγα των πολιτικών εξελίξεων. Ο ΣΥΡΙΖΑ από εδώ και πέρα θα συμβάλει με όλες του τις δυνάμεις στην εκδήλωση ενός ακόμα πιο μαζικού, πολύμορφου και ενωτικού κινήματος, με όλες του τις δυνάμεις. Στον αγώνα αυτόν καλούμε και τις υπόλοιπες δυνάμεις της Αριστεράς».
Ο Αλ. Τσίπρας διαπιστώνει ότι ο κόσμος δεν είναι σπίτι του, αλλά οι κινητοποιήσεις έχουν τα πάνω τους και τα κάτω τους. Σε τι δεν απαντά ευθέως; Στο τι έκαναν και κάνουν οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ στο εργατικό - λαϊκό κίνημα. Και σε συνδυασμό με αυτό προβάλλει τα λεγόμενα τοπικά κινήματα, λέγοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ από εδώ και πέρα θα συμβάλει με όλες του τις δυνάμεις στην εκδήλωση ενός ακόμα πιο μαζικού, πολύμορφου και ενωτικού κινήματος.

***

Τι έκαναν και κάνουν οι δυνάμεις του στο εργατικό κίνημα; Συνέβαλαν ώστε το εργατικό - συνδικαλιστικό κίνημα να εξελιχθεί σε ένα μηχανισμό φθοράς συνειδήσεων, συντεχνιασμού και εκφυλισμού, μαζί με τις άλλες δυνάμεις που συγκροτούσαν την πλειοψηφία των ηγεσιών ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, Εργατικών Κέντρων, Ομοσπονδιών και σε αρκετά πρωτοβάθμια Σωματεία, κυρίως εργοστασιακά, επιχειρησιακά. Οι συνδικαλιστικές παρατάξεις των ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ κινούνταν

Ψάχνονται πολύπλευρα...

plaka-kaneis.blogspot.gr 

Συνεχίζεται με ένταση η συζήτηση για τη διαχείριση της κρίσης στην Ελλάδα για το 2014-2015 με όλα τα παλιά και νεότερα στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας γύρω από την κόντρα ΔΝΤ - Ευρωζώνης με βασικό περιεχόμενο το δίλημμα «κούρεμα» ή νέα δανειακή σύμβαση που σημαίνει νέο μνημόνιο, για την κάλυψη του δημοσιονομικού και χρηματοδοτικού κενού. Αυτή η συζήτηση δένεται με την κυβερνητική ταχτική της διαπραγμάτευσης με την τρόικα και τη προπαγανδιστική γραμμή της κυβέρνησης ότι πρέπει να πούμε «όχι σε άλλα οριζόντια μέτρα», ότι επετεύχθη
πρωτογενές πλεόνασμα, ότι υπάρχει απόφαση του Γιούρογκρουπ από το Νοέμβρη του 2012 για βοήθεια χωρίς μνημόνιο και νέα μέτρα, ότι δίνεται έτσι η δυνατότητα να υπάρξει «έξοδος στις αγορές», δηλαδή να δανειστεί η Ελλάδα από τράπεζες και «να δοθούν χρήματα στην ανάπτυξη».
Στα νεότερα στοιχεία συγκαταλέγεται η εμφανιζόμενη κόντρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) με το ΔΝΤ με το οποίο συμφωνεί και η Κομισιόν. Ενώ ξαναεμφάνισαν τη συζήτηση για το λάθος πρόγραμμα του 2010, προβάλλοντας έως και τις απόψεις του πρώην εκπροσώπου της Ελλάδας στο ΔΝΤ Π. Ρουμελιώτη. Ο οποίος θεωρεί λάθος ότι το ΠΑΣΟΚ το 2010, δε δέχτηκε μαζί με το «πρόγραμμα διάσωσης» της τρόικα και το «κούρεμα» του χρέους που έλεγε το ΔΝΤ.
Σε τι όμως διαφωνεί η ΕΚΤ με το ΔΝΤ; Στην αντικατάσταση των ελληνικών ομολόγων που λήγουν το 2014, με νέα ομόλογα αντί για χρήμα, γεγονός που θα ελάφρυνε δραστικά και το δημοσιονομικό και το χρηματοδοτικό κενό. Σ' αυτό συμφωνεί το ΔΝΤ και η Κομισιόν γιατί δε θα χρειαστεί να εκταμιεύσουν το χρήμα που απαιτείται αν πληρωθούν τα ομόλογα. Η ΕΚΤ όμως θέλει χρήμα. Και

Προς τι η «αντιμνημονιακή» έξαρση;

Το χορό άνοιξε η «Καθημερινή», «η τρόικα να πάει σπίτι της», έγραφε την περασμένη Κυριακή. Χτες, ήταν η σειρά των «Νέων» και μάλιστα το θέτει οργισμένα. «Θα ήταν μεγάλο λάθος να ερμηνεύσει η κυβέρνηση το συντριπτικό αίτημα σταθερότητας που προκύπτει από όλες τις δημοσκοπήσεις ως μήνυμα έγκρισης ή αποδοχής της πολιτικής της. Δεν είναι παρά μια εκδήλωση ανοχής και υπομονής. Αλλά όταν η ανοχή μιας κοινωνίας εξαντλείται, τότε το οικονομικό πρόβλημα μετατρέπεται σε πολιτικό. Δεν υπάρχει περίπτωση νέου Μνημονίου. Δεν θα διαλύσουμε τη χώρα. Επειδή μιλάμε πλέον πολιτικά, αποκλείεται οι έλληνες πολίτες να τζογάρουν τη δημοκρατία και την ομαλότητα προκειμένου να πάει το πλεόνασμα από το 1,6% στο 1,8 του ΑΕΠ ή για να διευκολυνθούν κι άλλο οι απολύσεις. Θα επιλέξουν και πάλι τη δημοκρατία και τη σταθερότητα - αλλά προφανώς με μια άλλη κυβέρνηση».
Η οξύτητα με την οποία αστικά επιτελεία βάζουν το ζήτημα «έξω η τρόικα - τέλος στα μνημόνια», όσο και αν εμφανίζεται ως αποτέλεσμα ευαισθησίας απέναντι στην εργατική τάξη και τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα, δεν έχει τέτοιο στόχο. Χρησιμοποιούν το επιχείρημα ότι ο λαός δε σηκώνει άλλα μέτρα, το πολύ πολύ για να υποδείξουν στην κυβέρνηση, στα αστικά κόμματα, ότι πρέπει να υπολογίζουν τις λαϊκές διαθέσεις, αλλά ως εδώ. Αυτό το τελευταίο, «να υπολογίζουν τις λαϊκές

«Εχει φάει τα ψωμιά του»...

Πρόσφατα στον αστικό Τύπο εμφανίστηκαν δημοσιεύματα σύμφωνα με τα οποία: «...Αρκετές μεγάλες εταιρείες ένδυσης στην Ευρώπη και στην Αμερική έχουν ανακοινώσει την πρόθεσή τους να επιστρέψουν μέρος της παραγωγής στην έδρα τους, δηλαδή να κατασκευάζουν ένα μέρος των προϊόντων στη χώρα τους. Τα ειδησεογραφικά πρακτορεία αναπαράγουν έρευνες, σύμφωνα με τις οποίες ένα 48% των αμερικανικών εταιρειών ένδυσης, με τζίρο άνω των 10 εκατ. δολαρίων, έχουν ανακοινώσει την πρόθεσή τους να μεταφέρουν την παραγωγή στη χώρα τους, όπως οι "Abercrombie", "Levi's", "Brooks Brothers". Αντίστοιχα, στην Ευρώπη, το 15% της παραγωγής του εξωτερικού επέστρεψε στην Ισπανία και την Πορτογαλία, σύμφωνα με στοιχεία της Ισπανικής Ομοσπονδίας Ενδυμάτων (Fedecom). Αυτή η τάση προκύπτει κύρια από το γεγονός ότι η αύξηση μισθών, η ανατίμηση του νομίσματος στην Κίνα, τα έξοδα μεταφοράς κ.ά. δεν την καθιστούν πλέον τόσο δημοφιλή για επενδύσεις».
Ανάλογα δημοσιεύματα εμφανίζονται ακόμη από το Γενάρη του 2013. Δημοσίευμα της «Ουάσιγκτον Ποστ» έγραφε: «Μόλις πρόσφατα, η "Apple" ανακοίνωσε ότι θα προχωρήσει σε επένδυση 100 εκατ. δολ. ώστε να "επιστρέψει" μέρος της παραγωγής των Mac από την Κίνα σε αμερικανικό έδαφος. Το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα του χαμηλού κόστους απασχόλησης στην Κίνα έχει περιοριστεί δραστικά. Το 2000, η μέση ωριαία αμοιβή του βιομηχανικού εργάτη στην Κίνα ανήρχετο στα 0,52 δολάρια ΗΠΑ. Ωστόσο, έως το 2015, η εν λόγω αμοιβή θα έχει φτάσει στα 6 δολ., ιδιαίτερα δε στις βιομηχανίες που 

Τους ξανάπιασε ο πόνος...

Τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται! Αυτό ακριβώς συνέβη στον Τ. Παππά της «Εφημερίδας των Συντακτών» και στον Στ. Σταυρόπουλο του «Enikos.gr». Γράφει ο πρώτος: «"Καμία σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος άλλωστε έχει σοσιαλδημοκρατικοποιηθεί και βαδίζει στα χνάρια του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του '80". Αυτά λένε σε ελεύθερη απόδοση ο Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπας και όλα τα στελέχη του Κόμματος, όταν τους ρωτάνε για το ενδεχόμενο συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ».
Τα γράφει αυτά, ειρωνευόμενος τη γραμμή του ΚΚΕ και διαμηνύοντας στον ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν πρέπει να προσδοκά στη στήριξή του αν έχει την πρωτιά σε επόμενες εκλογές αλλά όχι την αυτοδυναμία. Αλλά κυρίως για να καλλιεργεί στους αναγνώστες του - δίνοντας ταυτόχρονα αντιΚΚΕ επιχειρήματα - την άποψη ότι το ΚΚΕ δε θέλει να συμβάλει στην αντιμετώπιση των λαϊκών προβλημάτων. Οπως τάχα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, που επιδιώκει να γίνει κυβέρνηση και να διαχειριστεί το σύστημα για να σώσει το λαό. Τι κι αν η γραμμή του είναι γραμμή ανάπτυξης των επιχειρηματικών ομίλων; Υπουλη
 προπαγάνδα που χειραγωγεί την εργατική τάξη, τ' άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα στο σύστημα της εκμετάλλευσης. Στο φόντο της γνωστής επικίνδυνης ΣΥΡΙΖΑίικης τακτικής «ή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ή χάος». Που θέλει τους καπιταλιστές στην οικονομία και την εξουσία και το λαό χειροκροτητή μιας κυβέρνησής τους και μιας πολιτικής εχθρικής για τον ίδιο.
Και προσθέτει για το αν υπάρχει στο ΚΚΕ εσωκομματική διαπάλη ως προς το ζήτημα των συνεργασιών: «Οσο κι αν το κόμμα αυτό κρατάει τις πόρτες του ερμητικά κλειστές στα βέβηλα μάτια και τις ανίερες γραφίδες του αστικού Τύπου, κάτι θα είχαμε μάθει» (του ξεφεύγει προφανώς η ομολογία ότι ψεύδονταν ασυστόλως όταν προσυνεδριακά έγραφαν για τον δήθεν «κακό χαμό» που επικρατούσε στο ΚΚΕ...).

***

Και ο Στ. Σταυρόπουλος απ' το δικό του πόστο γράφει: «...και πιο πολύ έχω βαρεθεί τον κ. Κουτσούμπα να παίζει απ' το βράδυ ως το πρωί την ίδια κασέτα, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ΠΑΣΟΚ, (...) το

Ποια δημοκρατία;

Από την στήλη Αποκαλυπτικά του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ

Με αφορμή την απαγόρευση των συγκεντρώσεων λόγω της επίσκεψης Σόιμπλε, ο ΣΥΡΙΖΑ εξέδωσε ανακοίνωση όπου αναφέρει: «...αυτή η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να ποδοπατήσει κάθε δικαίωμα των εργαζομένων και να συρρικνώσει τη Δημοκρατία (...) Καμιά αυταπάτη δεν υπάρχει πια: Το δίλημμα είναι μνημόνιο ή Δημοκρατία. Και ο λαός δεν θα φοβηθεί, θα τους φοβίσει. Θα υπερασπιστεί και θα αποκαταστήσει τη Δημοκρατία»...
Ποια «δημοκρατία» θα αποκαταστήσει ο λαός; Αυτήν που «διαπομπεύτηκε» τάχα από το μνημόνιο; Για να θυμηθούμε τι σόι δημοκρατία ήταν αυτή:
Ηταν η «δημοκρατία» που υποδεχόταν το 1999 με τιμές τον μακελάρη των Βαλκανίων, και όχι μόνο, Μπ. Κλίντον, την ώρα που απαγόρευε την προγραμματισμένη πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία και ξαμολούσε τους μηχανισμούς της εναντίον αγωνιστών, τους οποίους κυνηγούσαν χιλιόμετρα μακριά από το Σύνταγμα που πνίγηκε στα χημικά. Η Αθήνα εκείνο το βράδυ έζησε ένα όργιο αυταρχισμού και καταστολής.
Ηταν αυτή η «δημοκρατία» που επίσης το 1999 με Ιδιώνυμο επιχειρούσε να ποινικοποιήσει τις μαθητικές κινητοποιήσεις, στέλνοντας μάλιστα εισαγγελείς απέναντι στα μαθητούδια. Ηταν η «δημοκρατία» των μαθητοδικείων και των αγροτοδικείων, που όλοι θυμούνται.
Ηταν η «δημοκρατία» που μετέτρεψε τη χώρα σε ξέφραγο αμπέλι των μυστικών υπηρεσιών στο όνομα δήθεν της «ασφάλειας των Ολυμπιακών Αγώνων». Με καταγραφή, συγκέντρωση και

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ... Τι κίνημα και με ποιο στόχο

Οι εξελίξεις σε τρεις χώρες - Τουρκία, Βραζιλία, Αίγυπτο - το τελευταίο διάστημα με βασικό χαρακτηριστικό τις μαζικές λαϊκές διαδηλώσεις, παίρνοντας κανείς υπόψη τις υπαρκτές ομοιότητες και διαφορές μεταξύ τους, δίνουν ορισμένα χρήσιμα συμπεράσματα. Εξετάζοντας αυτές τις κινητοποιήσεις πρέπει να εκτιμούμε αν αντικειμενικά μπορούν να συμβάλουν στην οργάνωση της αντεπίθεσης της εργατικής τάξης, των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων ενάντια στα μονοπώλια.
Το βασικό χαρακτηριστικό τους ήταν το αντικυβερνητικό περιεχόμενο. Στην Αίγυπτο, για παράδειγμα, και στη λεγόμενη «Αραβική Ανοιξη», αυτό ήταν το βασικό περιεχόμενο και μάλιστα έφερε το αποτέλεσμα αλλαγής κυβέρνησης ενάντια στην οποία ξαναξεσηκώθηκαν. Ουσιαστικά πρόκειται για κινητοποιήσεις που αντανακλούν όξυνση ενδοαστικών αντιθέσεων. Βεβαίως υπάρχει υπόβαθρο το οποίο ωθεί λαϊκό κόσμο στις κινητοποιήσεις, τα οξυμένα προβλήματα που δημιουργεί ο καπιταλισμός, αλλά εντάσσεται στις κινητοποιήσεις πίσω από δυνάμεις που δεν αμφισβητούν τον καπιταλισμό, το αστικό πολιτικό σύστημα αλλά μόνο τις κυβερνήσεις. Ενα τέτοιο κίνημα είναι εκ των προτέρων χειραγωγημένο στην αστική πολιτική. Οι λαοί σε αυτές τις χώρες βλέπουν τους μονοπωλιακούς ομίλους να θησαυρίζουν από την εκμετάλλευσή τους, αλλά ακολουθούν δυνάμεις που επιδιώκουν αλλαγή κυβέρνησης, χωρίς στο ελάχιστο να θιχτούν τα μονοπώλια. Επίδραση επίσης μπορεί να άσκησε ο αυταρχισμός των κυβερνήσεων η κατασταλτική τους δράση, ιδιαίτερα δε σε Αίγυπτο και Τουρκία με τα χαρακτηριστικά του ισλαμισμού που ενίοτε αποκτούν βαθιά αντιδραστικά χαρακτηριστικά, αλλά η πάλη μόνο ενάντια στον αυταρχισμό δεν αρκεί για να καλυτερέψει τη ζωή των λαών.

***

Αυτοί οι αγώνες δείχνουν επίσης ότι δεν αρκεί η διεκδίκηση κάποιων αιτημάτων, ή ακόμη και η αλλαγή κυβέρνησης, για να υπάρξουν ριζικές αλλαγές υπέρ του λαού. Η πείρα της Αιγύπτου δείχνει

ΣΥΡΙΖΑ για Τουρκία: Μνημείο υποκρισίας και πολιτικής αναξιοπιστίας

«Το τουρκικό μοντέλο που παρουσιαζόταν ως οικονομικό θαύμα έδειξε το αληθινό του πρόσωπο». Αυτό διαπίστωσε σε πρόσφατη ανακοίνωσή του το γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, με αφορμή τις διαδηλώσεις που ξέσπασαν από την περασμένη βδομάδα στη γειτονική χώρα.
Ας δούμε όμως, ορισμένους από αυτούς που παρουσίαζαν το «τουρκικό μοντέλο» ως «οικονομικό θαύμα».
Ο Δημήτρης Παπαδημούλης του ΣΥΡΙΖΑ, μιλώντας λίγο καιρό πριν, στις 8 Μάη 2013, σε ραδιοφωνικό σταθμό (REAL FM) είπε ότι «τρόικα, επενδύσεις και ανάπτυξη δεν πάνε μαζί» και έφερε το παράδειγμα της Τουρκίας λέγοντας: «Τώρα σημειώνει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης με μια κυβέρνηση Ερντογάν που δεν είναι συγγενική με τον ΣΥΡΙΖΑ και είναι αλήθεια ότι κατάφερε να γυρίσει το κλίμα όταν απαλλάχθηκε από το βραχνά του ΔΝΤ. Επομένως, το θέμα είναι η ήττα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και η απαλλαγή από τη θηλιά του Μνημονίου και της τρόικας». Να το οικονομικό θαύμα της Τουρκίας που απαλλάχθηκε από το ΔΝΤ και χάραξε (η κυβέρνηση Ερντογάν) το δικό της δρόμο και γύρισε το κλίμα!

***

Η Ρένα Δούρου του ΣΥΡΙΖΑ εκθειάζει την κυβέρνηση Ερντογάν σε ουκ ολίγες παρεμβάσεις της. Λέει η Ρ. Δούρου σε άρθρο της στο «Modern Diplomacy» στις 30/12/2011 για την Τουρκία του

Αφιερωμένο στον Ρούση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Σε ένα σχετικά πρόσφατο πόνημά του, ο Γ. Ρούσης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ γράφει:
«Αποτελεί θεωρητικά ατεκμηρίωτη παγκόσμια πρώτη σε ολόκληρο το μαρξιστικό ρεύμα, από τους κλασικούς του μέχρι τον δυτικό μαρξισμό, η γενική καταγγελία του κυβερνητισμού, ή ακόμη και η χρησιμοποίηση του όρου αυτού».
Δεν έχει σημασία να αναζητήσουμε τσιτάτο καταγγελίας του κυβερνητισμού επί λέξει, πρόχειρα μας έρχεται στο νου η καταγγελία του «Λουιμπλανισμού», «μιλερανισμού», οι όροι βγαίνουν από τα ονόματα γνωστών προδοτών της εργατικής τάξης που υπουργοποιήθηκαν.
Ο Ρούσης κατεργάζεται τον Λένιν κατά το δοκούν με σκοπό να τον παρουσιάσει σχεδόν ως λάτρη του αστικού κοινοβουλευτισμού.
Ταυτόχρονα, ο Ρούσης απορρίπτει τη συμμετοχή σε ορισμένες κυβερνήσεις, ενώ προκρίνει το εξής:
«Η αντικαπιταλιστική κομμουνιστική αριστερά θα πρέπει να συμμετέχει σε μια μετωπική κυβέρνηση, η οποία προφανώς θα στηρίζεται από ένα αντίστοιχο κοινωνικο-πολιτικό ισχυρό λαϊκό κίνημα, και θα εφαρμόζει ένα πρόγραμμα το οποίο έχει επεξεργαστεί και προτείνει η ίδια, και το οποίο εκφράζει την "μετωπική συμπόρευση των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής, αντι-ΕΕ, αντι-ιμπεριαλιστικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς" (θέση 61); Απάντηση: Κατηγορηματικά ΝΑΙ».
Κάπως έτσι είναι και η θέση των περισσότερων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ενώ και όσοι απορρίπτουν στα λόγια μια κυβέρνηση σαν του Ρούση, δεν μπορούν να απαντήσουν πειστικά ποιος θα εφαρμόσει το «μεταβατικό πρόγραμμα». Οπότε μπαίνει από το παράθυρο μια κυβέρνηση σαν του Ρούση. Δεν θα

Ξελασπώνει το σύστημα

Είναι γεγονός ότι η τελευταία συνεδρίαση της ΚΠΕ του ΣΥΡΙΖΑ για το επικείμενο συνέδριό του τροφοδότησε τα ρεπορτάζ του αστικού Τύπου με ένα κεντρικό ζήτημα. Τις διαφωνίες στο εσωτερικό του για τη μετατροπή του σε ενιαίο κόμμα χωρίς τις διάφορες συνιστώσες, δηλαδή τις οργανωμένες διαφορετικές πολιτικές ομάδες, οι οποίες και συγκρότησαν το εγχείρημα, ή την ύπαρξή του με τις συνιστώσες. Το αστικό πολιτικό σύστημα, σημαντικά τμήματα του κεφαλαίου, όπως φαίνεται και από τα ρεπορτάζ του αστικού Τύπου, «σπρώχνουν» τον ΣΥΡΙΖΑ στην κατεύθυνση της μορφής κόμματος χωρίς συνιστώσες, έχοντας επενδύσει στο ρόλο του ως οργανικού τμήματος του αστικού πολιτικού συστήματος σε μια περίοδο που πασχίζει να διαχειριστεί την κρίση σε όφελος του κεφαλαίου και του χρειάζονται όλοι οι μοχλοί του, δηλαδή όλα τα κόμματα που έχουν τέτοια στρατηγική, ανεξάρτητα από τη σημερινή θέση καθενός στο πολιτικό σύστημα. Αλλωστε, η δρομολόγηση της αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος είναι γεγονός, αλλά η τελική του μορφή δεν έχει ολοκληρωθεί και οι διεργασίες εντείνονται. Για παράδειγμα, διάφορα τμήματα που αποσπάστηκαν από το ΠΑΣΟΚ βρίσκονται σε κινητικότητα (π.χ. Λοβέρδος, Φλωρίδης κ.λπ.), το ίδιο και τα διάφορα τμήματα που αποσπάστηκαν από τη ΝΔ, π.χ. τριγμοί στους Ανεξάρτητους Ελληνες, γράφονται διάφορα για

Και η κοπριά στα λάχανα...

«Επειδή λοιπόν καλό είναι να μαθαίνει κανείς ακόμα και από τους αντιπάλους του, θέλω να σας θυμίσω μια πασίγνωστη φράση του Λένιν για την ανοικοδόμηση της τότε κατεστραμμένης χώρας του: Σοσιαλισμός ίσον σοβιέτ συν εξηλεκτρισμός. Αυτό αναφέρεται σε μια παρωχημένη βέβαια εποχή. Τηρουμένων όμως των ιστορικών αναλογιών, και με μια δόση αυθαιρεσίας, μπορούμε να πούμε: Ανάπτυξη ίσον δημοκρατία συν επενδύσεις. Ελευθερίες, κοινωνικά δικαιώματα, δίκαιη αμοιβή, συμμετοχή των εργαζομένων. Συν επιχειρηματικότητα, καινοτομία, σχεδιασμένη επένδυση πόρων και ανθρώπινου δυναμικού σε τομείς που ωθούν την οικονομία και τη χώρα προς τα μπρος». Αυτά είπε μεταξύ άλλων ο Αλ. Τσίπρας στη χτεσινή ομιλία του στον ΣΕΒ. Η επίκληση του Λένιν σε μια μάζωξη των βιομηχάνων, κάθε άλλο παρά τους ξάφνιασε (όπως εισαγωγικά είπε ο Τσίπρας), αφού ο ΣΥΡΙΖΑ τον έφερε προκλητικά στα μέτρα τους και στα μέτρα της διαχείρισης του καπιταλισμού που θέλει ο ίδιος να ασκήσει. Πράγματι, στο κράτος των εργατών που γεννήθηκε από τη Μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση, η ανάπτυξη της σοσιαλιστικής οικονομίας δεν μπορούσε παρά να βασίζεται στην εξουσία των Σοβιέτ και στον εξηλεκτρισμό, δηλαδή στην εξασφάλιση επάρκειας σε ενεργειακούς πόρους, σε μια καθυστερημένη έως τότε οικονομία, όπως ήταν αυτή της τσαρικής Ρωσίας. Η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής ήταν αυτή που έδωσε στους εργάτες τα κλειδιά της οικονομίας για να μεγαλουργήσουν σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, έχοντας πετάξει τους καπιταλιστές από την παραγωγή. Τώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ, σαν γνήσιος κολαούζος των αστών, έρχεται να... διδάξει Λένιν στα μέτρα τους, λέγοντας ότι το σύγχρονο μήνυμα της λενινιστικής θεωρίας είναι ο

Η αντιμετώπιση του αστικού Τύπου στοιχείο της ταξικής πάλης

Αν κάτι επιβεβαιώνει και πάλι ο αστικός Τύπος, πριν, στη διάρκεια και μετά από το 19ο Συνέδριο, είναι μία μόνο πλευρά από τη σκληρότητα της ταξικής πάλης. Βεβαίως, δεν ανέμενε κανείς μια διαφορετική στάση. Η στρατηγική του ΚΚΕ είναι αυτό που ενοχλεί πάνω απ' όλα.

Εχουν λαθεμένη εικόνα για την εσωκομματική κατάσταση του ΚΚΕ; Οχι, γιατί «πράγμα που φαίνεται κολαούζο δεν θέλει». Και η εσωκομματική κατάσταση του ΚΚΕ (και της ΚΝΕ) είναι ακριβώς αυτή που εκφράστηκε με το ποσοστό του 98% περίπου υπερψήφισης των προσυνεδριακών κειμένων για το 19ο Συνέδριο. Ωστόσο, προσπάθησαν να την εμφανίσουν τελείως διαφορετική, ορισμένοι κάνοντας λόγο και για σοβούσα κρίση στις γραμμές του Κόμματος. Η πλαστή εικόνα που επιδιώκουν να εμφανιστεί έχει γι' αυτούς σημασία. Η διάψευση από τα γεγονότα τούς είναι αδιάφορη.

Το βιολί βεβαίως συνεχίζεται και μετά από το 19ο Συνέδριο. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που τώρα αναγνωρίζουν την προσφορά της πρώην ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, αφού επί περισσότερο από δύο δεκαετίες την «στόλισαν» με διάφορα «κοσμητικά» επίθετα. Την ίδια στιγμή, η λέξη «σκληροπυρηνικός» πάει και έρχεται για τον νέο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Και αναρωτιούνται (!) δήθεν αθώα, αν υπάρχει πιθανότητα να αλλάξει η πολιτική γραμμή του Κόμματος! Τέτοια ...αθώα ερωτήματα προέβαλαν και τις ημέρες του Συνεδρίου, παρά το γεγονός ότι το Συνέδριο δεν υπήρχε περίπτωση να πάρει αποφάσεις και στο ελάχιστο διαφορετικές από την ψήφο του 98% των κομματικών μελών, ανάμεσα στα οποία ήταν και οι σύνεδροι. Ομως, αυτό δεν έχει καμιά σημασία

Για την «επίθεση του ΚΚΕ στον αστικό Τύπο»

«Η σφοδρότητα με την οποία επιτίθενται η ηγεσία και ο Ριζοσπάστης στα "αστικά" μέσα ενημέρωσης δεν είναι κάτι που πρέπει να ξενίζει... είναι ένας μηχανισμός άμυνας του κόμματος, περιφρούρησης της συνοχής του και ιδεολογικής προστασίας των μελών του, από τη δράση των αντιπάλων του», (Τάσος Παππάς, «Εφημερίδα των Συντακτών», 4/4/13, σελ. 7).
Το να διαφωνεί κανείς με την πολιτική του ΚΚΕ είναι δικαίωμά του. Δικαίωμά του είναι και να πολεμά τις Θέσεις του ΚΚΕ με επιχειρήματα ουσίας. Ομως άλλο αυτό και άλλο η επίθεση που παραποιεί και διαστρεβλώνει τις Θέσεις και την πρακτική του ΚΚΕ.
Το ΚΚΕ δεν επιτίθεται στον αστικό Τύπο λόγω άμυνας, αλλά γιατί έχει κάθε δικαίωμα να απαντά, να υπερασπίζει τον εαυτό του από τη δημοσιογραφία του τύπου «Πυρά σε όσους ασκούν κριτική», «Στην πυρά της Αλέκας», «κεφάλια παίρνει η Αλέκα» κλπ. Τι σχέση έχουν όλα αυτά με την αντικειμενική δημοσιογραφία;
«Ποιος θα ήταν ο ενδεδειγμένος τρόπος κάλυψης της προσυνεδριακής διαδικασίας; Η απλή παράθεση των επίσημων ανακοινώσεων; Η απλή παράθεση των Θέσεων της ΚΕ χωρίς περαιτέρω αναφορές;» Ανησυχεί ο κ. Παππάς για την ενημέρωση; Αν είναι έτσι, ας πει τι από το περιεχόμενο των Θέσεων δημοσίευσε η εφημερίδα του, έστω κριτικά, για να ενημερωθούν οι αναγνώστες;
Πώς γίνεται ο αστικός Τύπος να είναι πάντα με το μέρος των διαφωνούντων και να τους θέτει υπό την προστασία του, να τους υπερασπίζει;
Το ότι δημοσιεύονται άρθρα στο «Ριζοσπάστη» με διαφορετικές απόψεις και θέσεις, δείχνει ότι το ΚΚΕ κάνει δημοκρατικότατο διάλογο. Αλλά γιατί η πλειοψηφία δεν έχουμε δικαίωμα να

Οταν η επιθυμία βαφτίζεται πραγματικότητα

Το χαβά τους τα αστικά ΜΜΕ. Ενόψει του 19ου Συνεδρίου του ΚΚΕ εξαπολύουν ανοιχτή επίθεση στο ΚΚΕ με ομοβροντία άρθρων για «εμφύλιο», για «κύμα διαγραφών», για «δελφίνους», για «κόντρες και αντεγκλήσεις». Φυσικά, ούτε λόγος για παρουσίαση των Θέσεων της ΚΕ για το Συνέδριο, ρεπορτάζ από τις δεκάδες εκδηλώσεις που διοργανώνουν οι Οργανώσεις του ΚΚΕ ή πρόσκληση σε εκπρόσωπο του ΚΚΕ για να παρουσιάσει τις Θέσεις του Κόμματος. Ο «πόνος» για το ΚΚΕ δεν τους έπιασε επειδή τάχα θέλουν να ενημερώσουν το λαό, αλλά γιατί θέλουν να χτυπήσουν το ΚΚΕ και δε διστάζουν να παίζουν την ίδια κασέτα κάθε μέρα, είτε ερμηνεύοντας κατά το δοκούν τις ομιλίες των στελεχών του ΚΚΕ σε κομματικές εκδηλώσεις, είτε - όπως ο διαβόητος Φώτης Παπούλιας της «Εφημερίδας των Συντακτών» - καταφεύγοντας σε γελοιότητες βγαλμένες από το κεφάλι τους.

Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς στις χτεσινές υπηρεσίες τους προς τα αφεντικά τους; «Μάλλον θα κερδίσει η Αλέκα στο ΚΚΕ, αλλά θα χυθεί αίμα» («aixmi.gr» - Τάσος Παππάς), «Ενα ήταν το κόμμα» («Τα Νέα»), «Κλιμακώνεται η σύγκρουση στο ΚΚΕ» («Αυγή»), «Στα χαρακώματα πάλι το ΚΚΕ» («Δημοκρατία»), «Μάχη χαρακωμάτων» («Εφημερίδα των Συντακτών»), «Ετοιμάζουν εκκαθαρίσεις στον Περισσό» («paraskhnio.gr»), «Ετοιμάζουν διαγραφές στο ΚΚΕ» («tvxs.gr»), «Εσωκομματική χούντα από την ηγετική ομάδα του ΚΚΕ»» («spirospero.gr» - ιστοσελίδα του Σπ. Καρατζαφέρη), «Οι δέκα μέρες που θα συγκλονίσουν το ΚΚΕ - Ερχεται διάσπαση» («ethnikismos.gr» - Portal της Χρυσής Αυγής)...

***

Το πνεύμα όλων των άρθρων είναι κοινό: Αξιοποιούν απόψεις που διατυπώθηκαν στο πλαίσιο του Προσυνεδριακού Διαλόγου για να διαμορφώσουν πολεμικό κλίμα (τη στιγμή που έχουν ολοκληρωθεί οι προσυνεδριακές διαδικασίες και οι Θέσεις της ΚΕ έχουν υπερψηφιστεί με συντριπτική

Για τη θεωρία των «άκρων»

zacharispanos.wordpress

«Η άκρα Αριστερά συναντά την αναρχία, με το λαϊκισμό να αποτελεί το συνδετικό τους κρίκο. Ομως, δυστυχώς, ο λαϊκισμός, όταν συνδυάζεται με την απόγνωση και τη δημαγωγία, μπορεί να γίνει ακόμα περισσότερο επικίνδυνος. Το είδαμε στα επεισόδια βίας σε πολλές χώρες, αλλά και σε φαινόμενα μισαλλοδοξίας. Και η άκρα Δεξιά, επίσης, συστηματικά καλλιεργεί τη μισαλλοδοξία και δηλητηριάζει τις κοινωνίες. Το χειρότερο είναι ότι και τα δύο άκρα τροφοδοτούν το ένα το άλλο και διαλύουν τις κοινωνίες». Αυτά είπε προχτές ο πρωθυπουργός και δεν είναι πρώτη φορά που προπαγανδίζει την αντιδραστική και επικίνδυνη θεωρία των «άκρων». Αλλωστε, η αστική προπαγάνδα, τα τελευταία χρόνια, αναπαράγει αυτή τη θεωρία, με στόχο την αντιμετώπιση του εργατικού, γενικότερα του λαϊκού κινήματος. Την προβάλλουν με μεγάλη οξύτητα την περίοδο που οργανώνονται και εξελίσσονται μεγάλες εργατικές, λαϊκές κινητοποιήσεις, ταξικές αναμετρήσεις κόντρα στην πολιτική που πασχίζει να βγάλει από την οικονομική κρίση το κεφάλαιο, τα μονοπώλια, τσακίζοντας δικαιώματα και κατακτήσεις της εργατικής τάξης και των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων και εξαθλιώνοντας τη ζωή τους. Οι αστοί και τα κόμματά τους έχουν γνώση ότι αυτή η πολιτική, αλλά και η έξαρση της αντεργατικής δράσης των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων,

Ενσωμάτωση ή σύγκρουση;

«...ο νόμος ισχύει για όλους», είπε πρόσφατα σε συνέντευξή του ο Αλ. Τσίπρας στο «Real Fm». Ουσιαστικά λέει ότι οι αντεργατικοί αντιλαϊκοί νόμοι ισχύουν για όλους. Και βεβαίως, για τους μεγαλοεπιχειρηματίες ισχύουν, αφού γι' αυτούς αποφασίζονται και εφαρμόζονται, προκειμένου να ενισχύσουν την κερδοφορία τους. Αλλά οι νόμοι που έφτασαν το μισθό στα 586 ευρώ μεικτά, που μείωσαν δραστικά τις συντάξεις, που εντείνουν την εμπορευματοποίηση σε Υγεία - Πρόνοια και εκπαίδευση, που κόβουν τα πενιχρά επιδόματα στα ΑμΕΑ, που φοροληστεύουν το λαό, που αυξάνουν την τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος, όλοι αυτοί οι νόμοι που κάνουν τη ζωή του λαού κόλαση πρέπει να ισχύουν για το λαό, να υποταχθεί σ' αυτούς; Είναι ίσος ο μεγαλοεπιχειρηματίας με τον εργάτη, τον αυτοαπασχολούμενο, το φτωχό αγρότη απέναντι σ' αυτούς τους νόμους; Αυτό λέει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Στην πρόσφατη επίσκεψή του στο Βερολίνο, είπε πως επιθυμεί «φυσιολογικές σχέσεις με κυβερνήσεις που παίζουν σημαντικό ρόλο στα ελληνικά πράγματα». Ετσι ο αντιμερκελισμός τους και όλη η προηγούμενη αποπροσανατολιστική προπαγάνδα «περί κατοχής από τη Γερμανία», μετατράπηκε σε σχέσεις με κυβερνήσεις που παίζουν σημαντικό ρόλο στα ελληνικά πράγματα. Αποδοχή δηλαδή όλων όσων, όχι μόνο έχει καταγγείλει αλλά καλούσε σε αγώνα ενάντιά τους. Στροφή και στο επίπεδο της προπαγάνδας 180 μοιρών. Είπε και άλλα, όπως: «καλό είναι να καταγγέλλεις, αλλά το ζήτημα είναι να ψάξουμε για λύσεις». Ετσι όλη του η ρητορεία για κατάργηση

Υποκρισία και παραπλάνηση

 

«Το ΚΚΕ και ο "Ριζοσπάστης" θα έπρεπε να ηγούνταν μιας πλατιάς ενωτικής προσπάθειας για να διαμορφωθεί, πέρα από διαφορές, το ευρύτερο δυνατό αριστερό προοδευτικό μέτωπο που θα έδιωχνε από τη χώρα την τρόικα, θα καταργούσε τα μνημόνια, θα έβαζε τέλος στη λιτότητα και την αντεργατική και αντιλαϊκή επίθεση και θα άνοιγε καινούριους δρόμους προοδευτικής και σοσιαλιστικής διεξόδου από την κρίση, χωρίς τα όρια και τους φραγμούς της Ευρωζώνης και της ΕΕ. Θα έπρεπε το ΚΚΕ και ο "Ριζοσπάστης" να καλούν όλες τις άλλες αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις σε κοινή δράση και ένα τέτοιο ενωτικό και μετωπικό αγώνα. Αυτήν την ώρα η ριζοσπαστική Αριστερά δεν έχει να διαλέξει ανάμεσα στην "επαναστατική κατάληψη" της εξουσίας ή την κυβέρνηση της Αριστεράς. Το κρίσιμο ερώτημα των καιρών είναι αν το ενωμένο αστικό πολιτικό και οικονομικό μπλοκ που κυβερνάει αλύπητα αυτήν τη χώρα θα παγιώσει την κυριαρχία του ή θα μπορέσουμε, μέσα στο 2013, να το ανατρέψουμε, βάζοντας σε κίνηση νέες εξελίξεις και νέους προοδευτικούς δρόμους». Αυτά γράφει η ιστοσελίδα του «Αριστερού Ρεύματος» του Π. Λαφαζάνη «Ισκρα». Και εγκαλεί το ΚΚΕ και τον «Ριζοσπάστη» ότι δεν καλούν σ' αυτό το μέτωπο.

***

Επειδή η υποκρισία τους και η πολιτική παραπλάνηση και κοροϊδία στους εργαζόμενους για τις προθέσεις τους απέναντι στο ΚΚΕ έχουν ξεπεράσει τα όρια, χρειάζεται να θυμίσουμε πρώτ' απ' όλα

Οταν ψάχνουν το «σουλούπωμα» του καπιταλισμού

«Πολύ χαρακτηριστική συνέπεια της βαριά στραμπουληγμένης λογικής του ΚΚΕ είναι, επιπλέον, το γεγονός πως, ενώ αντιλαμβάνεται τους διεθνείς περιορισμούς στην άσκηση ακόμα και μετριοπαθώς προοδευτικών πολιτικών, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, θεωρεί πως μια εθνικοκρατική επιλογή αποδέσμευσης ουσιαστικά τους υπερβαίνει. Βέβαια, όπως επισημαίνει η συντρόφισσα, "μόνη της η αποδέσμευση δεν σου αλλάζει τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, ούτε σε φέρνει σε μια διαφορετική θέση από μια χώρα που είναι έξω από την Ευρωπαϊκή Ενωση, για παράδειγμα την Αργεντινή". Την ίδια στιγμή, όμως, "πρέπει να απαγορευθούν οι εισαγωγές", εφόσον "με τη "θάλασσα" των εισαγωγών τελείωσε η ανταγωνιστικότητα". Φανταζόμαστε πως η "ανταγωνιστικότητα" δεν είναι μέλημα της "λαϊκής εξουσίας", αλλά αφορά τον ελληνικό καπιταλισμό και τη δική του "αποδέσμευση". Για μια ριζοσπαστική πολιτική, με ορίζοντα την υπέρβαση του καπιταλισμού, αλλά και για την αντιμετώπιση προβλημάτων πλανητικών διαστάσεων, από το οικολογικό μέχρι τη δράση των πολυεθνικών και του ιμπεριαλιστικού τραπεζικού Μολώχ, λύσεις που δεν έχουν ως κεντρική την υπερεθνική διάσταση είναι προβληματικές, για να το πούμε σεμνά». «Αυγή της Κυριακής», 9/12/2012, (Τσακαλώτος - Λάσκος).
Στο παραπάνω απόσπασμα, οι συγγραφείς ανακαλύπτουν «τη στραμπουληγμένη λογική του ΚΚΕ», για να κάνουν κριτική στις, γι' αυτούς, αντιφατικές εκτιμήσεις και θέσεις του ΚΚΕ, κρίνοντάς το βεβαίως από τη σκοπιά της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ για έξοδο από την κρίση εντός της ΕΕ και σε όφελος των καπιταλιστών και μάλιστα με «πλανητική διάσταση», δηλαδή, ή η κρίση θα