Νέο πολυνομοσχέδιο; Παλιά η συνταγή!

            Εν έτη 2015 η κυβέρνηση μπορεί να έχει αλλάξει προς τα “αριστερά” (ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ), αλλά χωρίς δισταγμούς βεβαιώνει την δέσμευση της να υλοποιήσει τους στόχους και τις πολιτικές του ΕΧΑΕ (Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτερης Εκπαίδευσης), οι οποίες βασίζονται στη Διακήρυξη της Μπολόνιας. Όσο και αν έχει το περιτύλιγμα μιας “αριστερής κυβέρνησης” κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει  ότι 70 από το 80 άρθρα του νόμου Διαμαντοπούλου έχουν μείνει ανέγγιχτα στο νέο-πολυνομοσχέδιο. Εννοείται πως αυτά αφορούν τόσο πάγια αιτήματα του φοιτητικού κινήματος όσο και μεταρρυθμίσεις που αφορούν το πρόγραμμα σπουδών και την αγορά εργασίας μετέπειτα.   

63η Σύνοδος των Πρυτάνεων: βήμα κλιμάκωσης της επίθεσης!

Σε μια περίοδο που η γενικευμένη επίθεση Κυβέρνησης – ΕΕ- ΔΝΤ γκρεμίζει καταχτήσεις και δικαιώματα εργαζομένων και νεολαίας ενός αιώνα, σε μια περίοδο που η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με την ουσιαστική συμφωνία της ΝΔ και του ΛΑΟΣ ξεπουλά όσο- όσο τον δημόσιο πλούτο, υποθηκεύει τη χώρα στο ξένο κεφάλαιο μετατρέποντας την σε σύγχρονο κάτεργο… Σε μια τέτοια περίοδο, ο γνωστός για τις αντιδραστικές του απόψεις πρύτανης Ι. Γρυσπολάκης, παρουσίασε στη πρόσφατη 63^η Σύνοδο των Πρυτάνεων εισήγηση η οποία θα αποτελέσει και τη βάση για την πρόταση τους προς το Υπουργείο Παιδείας και Δια βίου Μάθησης. Οι πρυτανικές αρχές, ο πανεπιστημιακός μηχανισμός και οι μεγαλοκαθηγητάδες που τον πλαισιώνουν αποδεικνύονται για πολλοστή φορά «βασιλικότεροι του βασιλέως», γίνονται «ο λαγός» για να κλιμακωθεί η επίθεση στα δικαιώματα της νεολαίας που σπουδάζει στα ΑΕΙ- ΤΕΙ. Έτσι προωθούν:

1.      ΣΥΜΠΙΕΣΗ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ ΔΙΑΓΡΑΦΩΝ. Δεν τους φτάνει η δαμόκλειος σπάθη των διαγραφών μετά από 2ν χρόνια σπουδών (όπου ν ο «κανονικός» χρόνος σπουδών) που επέβαλλε ο κακόφημος Νόμος Πλαίσιο του 2007 και που ήδη λειτουργεί τρομοκρατικά στις σπουδές των φοιτητών. Προτείνουν «η διάρκεια φοίτησης να προσαυξάνεται το πολύ κατά ένα ή δύο έτη». Έτσι «επιτυγχάνεται η επιβαλλόμενη υποχρεωτική παρακολούθηση των μαθημάτων» όπως λένε. Θέλουν να μετατρέψουν τα ΑΕΙ –ΤΕΙ σε φυλακή εντατικοποίησης και αποθάρρυνσης από τις σπουδές. Όπου οι φοιτητές με σκυμμένο το κεφάλι θα αποδεχτούν τις πιστοποιήσεις και τους δύο κύκλους σπουδών αντί για πτυχία με επαγγελματικά δικαιώματα. Την προοπτική της ανεργίας και των ελαστικών σχέσεων εργασίας. Να γίνουν αδιαμαρτύρητα οι γενιές των 500 ευρώ όπως  έχει προαποφασίσει γι αυτούς το «Μνημόνιο» Κυβέρνησης- ΕΕ – ΔΝΤ..

2.      ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΥΛΟΥ. Δεν τους φτάνει η διάταξη του Νόμου Πλαίσιου που ουσιαστικά διαλύει το Άσυλο σαν δικαίωμα του λαού και της νεολαίας, ούτε οι δεκάδες παραβιάσεις του από τα ΜΑΤ και την αστυνομία τα τελευταία χρόνια. Καλούν την Πολιτεία (sic!) « να καταργήσει την θεοποιημένη λέξη “άσυλο”». Θέλουν να οχυρώσουν την αντιδραστική πολιτική τους με μέτρα καθημερινής και απροκάλυπτης αστυνόμευσης και καταστολής μέσα στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ, γιατί γνωρίζουν πως η περίοδος που ανοίγεται θα έχει αγώνες και ξεσπάσματα.

3.      ΔΙΔΑΚΤΡΑ, ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΔΩΡΕΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ, ΤΗΣ ΔΩΡΕΑΝ ΣΙΤΙΣΗΣ ΚΑΙ ΣΤΕΓΑΣΗΣ  

α) Δεν τους φτάνει πως οι φοιτητές- σπουδαστές ήδη πληρώνουν δεκάδες σημειώσεις για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στην εντατικοποίηση των σπουδών και τις εξεταστικές – σφαγεία. Θέλουν να καταργηθεί η δωρεάν χορήγηση βιβλίων για τη συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών-σπουδαστών. Λένε: «τα συγγράμματα να χορηγούνται δωρεάν στους φοιτητές, οι οποίοι αποδεδειγμένα έχουν χαμηλό οικογενειακό εισόδημα κατά προτίμηση με μορφή κουπονιού».

β) Δεν τους φτάνει πως για την πλειοψηφία των φοιτητών είναι άγνωστη λέξη η δωρεάν στέγαση. Θέλουν τη κατάργηση της ακόμα και για τους σπουδαστές των πιο φτωχών λαϊκών στρωμάτων: «στις φοιτητικές εστίες να διαμένουν οι φοιτητές με χαμηλό οικογενειακό εισόδημα πληρώνοντας ένα συμβολικό ποσόν της τάξης των 400-500 ευρώ» και «υπό την προϋπόθεση ότι αυτός έχει πολύ καλές έως άριστες επιδόσεις».  

γ) Δεν τους φτάνει που οι οικογένειες των χιλιάδων φοιτητών αιμορραγούν οικονομικά για τις σπουδές των παιδιών τους. Θέλουν να επιβάλλουν ΔΙΔΑΚΤΡΑ: «Οι φοιτητές-μέσω δανείων εάν δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα-να πληρώνουν δίδακτρα για κάθε μάθημα το οποίο δεν ολοκλήρωσαν επιτυχώς την πρώτη φορά(συμπεριλαμβανομένης της επαναληπτικής εξέτασης του Σεπτεμβρίου) που ενεγράφησαν δωρεάν σε αυτό». 

Τώρα μπορεί να γίνει φανερό πόσο παραλυτική-διαλυτική ήταν για το κίνημα η γραμμή «μη εφαρμογή του νόμου στην πράξη»  που προώθησε η υποταγμένη αριστερά(ΠΚΣ, ΑΡΕΝ)  τις μέρες ψήφισης του Νόμου Πλαίσιο τον Μάρτη του 2007. Που όπως απέδειξε η πραγματικότητα ήταν τελικά γραμμή εφαρμογής του νόμου στην …πράξη, ήταν γραμμή ήττας και συνθηκολόγησης με την επίθεση. Όπως και μπορεί να γίνει ολοφάνερο πια που οδηγήθηκε το κίνημα με το δήθεν προωθημένο ερώτημα «μετά το νόμο τι», που έβαζε η ΕΑΑΚ, τη στιγμή που ο φοιτητόκοσμος πάλευε για την κατάργηση του Νόμου Πλαίσιου. Για να καταλήξει τελικά και η ΕΑΑΚ να ταυτιστεί με τη γραμμή της συνθηκολόγησης της επίσημης αριστεράς…

Οι φοιτητές βρίσκονται λοιπόν ξανά μπροστά στο πραγματικό δίλημμα: δημιουργία κινήματος αντίστασης και ανατροπής της επίθεσης ή προτάσεις υποταγής (δεξιές, κεντρώες ή «αριστερές») στο σύστημα και την πολιτική του. Γιατί είναι φανερό πως η εκπαιδευτική αντιμεταρρύθμιση δεν έχει σταματήσει. Και δεν θα σταματήσει εάν δεν την σταματήσουμε εμείς. Μπορεί η κυβέρνηση να έχει μα το μέρος της τη ΝΔ και το ΛΑΟΣ, τα ΜΜΕ και τις δυνάμεις καταστολής, τα φερέφωνα των ΔΑΠ και ΠΑΣΠ, τους Πρυτάνεις και τον Πανεπιστημιακό μηχανισμό. Εμείς όμως έχουμε το δίκιο και είμαστε πολλοί, έχουμε τη δύναμη της μαζικής πάλης, των συλλογικών μας διαδικασιών. Αρκεί να τα «ανακαλύψουμε» και να (ξανα)κάνουμε την υπόθεση της αντίστασης και της ανατροπής της επίθεσης δική μας υπόθεση!

14-06-2010

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ  ΑΕΙ -ΤΕΙ

Κυκλοφορεί το 33ο τεύχος του Περιοδικού Έναυσμα

ΘΕΜΑΤΑ:

Να γίνουμε η γενιά της νικηφόρας αντίστασης και της επαναστατικής προοπτικής

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: 10 χρόνια μετά τη Μπολόνια... πόσα χρόνια πίσω;

Μονόδρομος είναι να σπάσουμε τις αλυσίδες του ΜεσΕΕωνα

ΔΝΤ: Δυναστική Νομισματική Τρομοκρατία

Ναρκωτικά, ένα ακόμα αδιέξοδο

30 χρόνια από το θάνατο του Νίκου Ξυλούρη

ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΠΟΥΔΩΝ - ΦΥΣΙΚΟ ΑΠΘ

 Τη Δευτέρα 12 Απρίλη, η επιτροπή για την αναμόρφωση του προγράμματος σπουδών της σχολής, μέσα από μια εκδήλωση παρουσίασε ένα αρχικό σχέδιο του νέου προγράμματος σπουδών. Όπως είπαν το σχέδιο αυτό θα είναι η βάση πάνω στην οποία θα κινηθούν όλες οι επόμενες διαβουλεύσεις της επιτροπής μέχρι να καταλήξουν στην τελική πρόταση. Αν ρίξουμε μια πρώτη ματιά στο εν λόγω σχέδιο (που είναι διαθέσιμο στην ιστοσελίδα του τμήματος) μπορούμε να διακρίνουμε ορισμένα βασικά στοιχεία κάποια από τα οποία, ίσως αρχικά να μας προδιαθέτουν θετικά, όπως: η κατάργηση της υποχρεωτικής πτυχιακής και η μείωση διδακτικών ωρών ανά εβδομάδα (ποιος διασφαλίζει άραγε ότι δε θα γεμίσουν αυτά τα «κενά» με υποχρεωτικές εργασίες για το σπίτι;) και μαθημάτων που απαιτούνται για τη λήψη πτυχίου (από 54 στα 43). Κάνοντας, όμως, μια δεύτερη πιο προσεκτική ανάγνωση παρατηρούμε και άλλες αλλαγές, πολύ πιο βαθιές και ουσιαστικές. Αλλαγές που επιβάλλει η τελευταία απόφαση της συγκλήτου του ΑΠΘ, βάσει της οποίας πρέπει τα τμήματα να μπουν στην τελική ευθεία για σπάσιμο των πτυχίων τους σε bachelor και master (2 κύκλους σπουδών). Αυτή η απόφαση δεν είναι καινοτομία του ΑΠΘ, αλλά έχει ληφθεί εδώ και 11 χρόνια, από τότε δηλαδή που η χώρα μας υπέγραψε τη συνθήκη της Μπολόνια, το 1999 και οφείλει να έχει ολοκληρωθεί στα αμέσως επόμενα χρόνια. Η προσπάθεια για ευθυγράμμιση με τις διατάξεις της προχώρησε σταδιακά από τότε με τον νόμο για την αξιολόγηση, τον νόμο-πλαίσιο και πρόσφατα με την αναγνώριση των κολεγίων. Το τελευταίο όμως διάστημα (και μετά τη σύνοδο Υπουργών Παιδείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης), οι πιέσεις από τη μεριά της Ευρώπης (όπως και σε άλλα θέματα άλλωστε) αυξάνονται, με αποτέλεσμα οι εξελίξεις στα πανεπιστήμια να επιταχύνονται. 

ΕΥΡΩΠΗ–ΒΟΡΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗ: Χιλιάδες φοιτητές στους δρόμους!

Εχουν περάσει τρία χρόνια από τον αγώνα των γάλλων φοιτητών ενάντα στο Σύμφωνο Πρώτης Πρόσληψης - γνωστό ως CPE. Η αναφορά μας στον συγκεκριμένο αγώνα γίνεται γιατί –με τη νικηφόρα του έκβαση- σηματοδότησε την απαρχή ενός νέου κύματος αγώνων – κυρίως στο πλαίσιο της σπουδάζουσας νεολαίας. Κύμα που όχι μόνο δεν λέει να κοπάσει, αλλά εντείνεται και εξαπλώνεται σε χώρες όπου οι φράσεις φοιτητικό κίνημα, αγώνες, κινητοποιήσεις υπήρχαν αμυδρά στις μνήμες των σημερινών πενηντάρηδων.

Στις ΗΠΑ, όπου το φοιτητικό κίνημα δεν είχε δώσει σημεία ζωής μετά τη δεκαετία του 1970, παλεύει ενάντια στις αυξήσεις των διδάκτρων, θέτοντας και ζήτημα πλήρους απόσυρσής των, δηλαδή πάλη για δωρεάν παιδεία. Το ίδιο και στην Αυστρία, που δεν φημίζεται για την κινηματική της παράδοση και όπου από τις 23 Οκτωβρίου οι φοιτητές έχουν καταλάβει τα πανεπιστήμια. Πόσω δε μάλλον η Ελβετία! Επίσης έχουμε τη συγκρότηση φοιτητικού κινήματος στις χώρες του πάλαι ποτέ “υπαρκτού”, όπως η Ουγγαρία και η Κροατία.

Οι γάλλοι φοιτητές και μαθητές –συνεπικουρούμενοι από μεγάλη μερίδα του διδακτικού προσωπικού- ξαναβγαίνουν στους δρόμους ενάντια στην Μπολόνια, τους τρεις κύκλους σπουδών (προπτυχιακό, μεταπτυχιακό, διδακτορικό) και τις πιστωτικές μονάδες, δηλώνοντας μάλιστα την αλληλεγγύη τους στους αγωνιζόμενους νεολαίους της Γερμανίας, της Αυστρίας, της Ελβετίας, της Ιταλίας και της Ουγγαρίας.

Συνθήκη της Μπολόνια

Κοινή συνισταμένη όλων –εντός Ευρώπης– είναι η πάλη είτε για ανατροπή όπου ήδη εφαρμόζεται ή για να μην περάσει όπου ακόμη δεν έχει εφαρμοστεί η Μπολόνια -η οποία υπογράφηκε το 1999 και διά χειρός Γεράσιμου Αρσένη– από 29 υπουργούς Παιδείας τότε και με δέσμευση 46 χωρών σήμερα για εφαρμογή της. Αν και αναφερθήκαμε αρκετές φορές στο παρελθόν, ας δούμε εν τάχει τι προβλέπει:

i) Τρεις κύκλους σπουδών, προπτυχιακό-μεταπτυχιακό-διδακτορικό ή αγγλιστί bachelor-master-doctorate, κατάτμηση των πτυχίων εν ολίγοις και των δικαιωμάτων που αυτά εμπεριέχουν σήμερα.

ii) Αξιολόγηση. Αποτελεί το δούρειο ίππο της εκάστοτε κυβέρνησης για να περάσει όλη η αντιφοιτητική πολιτική, κάμπτοντας τις αντιστάσεις. Η αξιολόγηση είναι συνδεδεμένη με τη χρηματοδότηση του κάθε ιδρύματος και η μη πιστή εφαρμογή των επιταγών της εκάστοτε κυβέρνησης και του κάθε ιμπεριαλιστικού οργανισμού θα καταδικάζει το ίδρυμα σε ελλιπή (ή και καθόλου) χρηματοδότηση, οδηγώντας το σε ένταση των ιδιωτικο-οικονομικών κριτηρίων (δίδακτρα), μετακυλίοντας εκδικητικά το κόστος λειτουργίας του ιδρύματος στις πλάτες των φοιτητών ή στην κάμψη των αντιστάσεων προκειμένου να αποφευχθούν τα προηγούμενα.

iii) «Δίκαια» αναγνώριση ξένων πτυχίων. Πίσω από τα όμορφα λόγια περί δικαιοσύνης δεν κρύβεται τίποτα άλλο παρά το χτύπημα του δημόσιου χαρακτήρα του πανεπιστημίου με την εξίσωση των πανεπιστημίων με κάθε λογής παραρτήματα πανεπιστημίων κατά βάση ιμπεριαλιστικών χωρών τα οποία θα εισάγουν π.χ. στην Ελλάδα άλλα ήθη κι έθιμα (δίδακτρα, διαγραφές, απουσία ασύλου και συνδικαλιστικών ελευθεριών).

iv) Πιστωτικές μονάδες (ECTS). Το πτυχίο όπως το ξέραμε καταργείται και στη θέση του μπαίνουν οι πιστωτικές μονάδες τις οποίες συνεχίζεις να συλλέγεις (κυνηγάς) εφ' όρου ζωής (διά βίου μάθηση).

Ας δούμε συνοπτικά την κατάσταση στην κάθε χώρα όπου αυτό το διάστημα είτε έλαβαν χώρα είτε συνεχίζονται μεγάλες φοιτητικές κινητοποιήσεις.

Ευρώπη

Δεν είναι πρωτόγνωρο να έχουμε φοιτητικές κινητοποιήσεις σε χώρες της Ευρώπης. Αυτό που αλλάζει είναι, πέραν της έντασης και της διάρκειας που ολοένα κι αυξάνονται, το γεγονός πως γενικεύεται αυτή η αντίσταση και ξεφεύγει από τις “παραδοσιακές” Γαλλία-Γερμανία.

Ετσι, στην Αυστρία οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται εδώ και τρεις σχεδόν μήνες, αν και με λιγότερη ένταση αυτές τις ημέρες. Παρ' όλα αυτά μιλάμε για μια χώρα όπου επικρατούσε για δεκαετίες φαινομενική νηνεμία. Οι φοιτητές κινητοποιήθηκαν για πρώτη φορά μετά το 2001, οπότε κι έγινε η πρώτη προσπάθεια για εισαγωγή των διδάκτρων, αλλά όχι στο βαθμό που βλέπουμε σήμερα με καταλήψεις, δεκάδες χιλιάδες φοιτητές στους δρόμους, δημιουργία οργάνων πάλης του φοιτητικού κινήματος. Η κυβέρνηση αναγκάστηκε στο παρελθόν να κάνει κάποιες αλλαγές ως προς τα δίδακτρα, τις υποτροφίες, φτάνοντας μέχρι και στην απαλλαγή από τα δίδακτρα για κάποιες κατηγορίες φοιτητών. Πιο σημαντική ήταν η ρύθμιση για δωρεάν σπουδές για ν+1 χρόνια, όπου ν ο ελάχιστος χρόνος φοίτησης. Αυτήν ακριβώς τη ρύθμιση και την επανεισαγωγή των διδάκτρων ήρθε να κάνει ανάμεσα σε άλλα ο νυν υπουργός Παιδείας της χώρας, πυροδοτώντας ένα μεγαλειώδες κίνημα με κεντρικό σύνθημα «Δωρεάν παιδεία για όλους. Μήνυμα αλληλεγγύης στον αγώνα των αυστριακών φοιτητών έχουν στείλει από τις πρώτες μέρες των κινητοποιήσεων οι Αγωνιστικές Κινήσεις.

Την ίδια περίοδο ξεκίνησαν οι κινητοποιήσεις και στην Ελβετία. Εδώ ο λόγος ήταν ξεκάθαρα η προαναφερθείσα Συνθήκη της Μπολόνια. Παρ' ότι το 2001 ξεκίνησε η τμηματική εφαρμογή της κυρίως σε σχολές οικονομικών και νομικών επιστημών, μόλις φέτος τον Οκτώβρη επιχειρήθηκε η ολική εφαρμογή (πλην Ιατρικής και Κτηνιατρικής). Οι κινητοποιήσεις στρέφονται κύρια ενάντια στη Συνθήκη της Μπολόνια και τα δίδακτρα, αλλά και τη σχολειοποίηση-εντατικοποίηση του πανεπιστημίου (τα προγράμματα διδασκαλίας γίνονται σαν στο σχολείο) ή, όπως εύστοχα δήλωσε ένας φοιτητής, το πανεπιστήμιο γίνεται εργοστάσιο εξετάσεων.

Και στη Γερμανία τα πυρά των φοιτητών συγκεντρώνει η Μπολόνια που εδώ και μερικά χρόνια εφαρμόζεται στη χώρα. Η εισαγωγή των διδάκτρων που είχε ξεσηκώσει τους φοιτητές και στο πρόσφατο παρελθόν αποτελεί μια από τις αιχμές. Δεν είναι τυχαίο πως πάρα πολλά πανό στις πορείες αναφέρονταν στο ζήτημα της δωρεάν παιδείας για όλους. Δεκάδες χιλιάδες στους δρόμους και καταλήψεις. Μια άλλη αιχμή αποτελούν οι τρεις κύκλοι σπουδών (κατά το αγγλοσαξονικό μοντέλο που υιοθετεί η Μπολόνια), μιας και σύμφωνα με καταγγελίες των φοιτητών δεν υπάρχουν θέσεις ούτε για τους μισούς φοιτητές που επιθυμούν να συνεχίσουν στο δεύτερο κύκλο (κατά τα άλλα δήθεν κινδυνολογούν οι αριστεροί, κατά τις καθεστωτικές παρατάξεις του ελληνικού πανεπιστημίου, όταν μιλάνε για τους ταξικούς φραγμούς που θα αποτρέπουν τους φοιτητές από το να προχωρήσουν στο δεύτερο κύκλο). Στις πορείες που έγιναν στις 17 Νοέμβρη σε δεκάδες πόλεις της Γερμανίας συμμετείχαν περίπου 100 χιλιάδες διαδηλωτές.

Τέλη Νοέμβρη άρχισαν οι κινητοποιήσεις και στη Γαλλία. Οι γάλλοι νεολαίοι και μέρος του διδακτικού προσωπικού της Σορβόνης σε γενική τους συνέλευση της 24ης Νοέμβρη δήλωσαν την αλληλεγγύη τους στον αγώνα των φοιτητών των υπολοίπων ευρωπαϊκών χωρών και κατέβηκαν στους δρόμους, σε πορεία όπου συμμετείχαν και πολλοί μαθητές. Το κομβικό θέμα των κινητοποιήσεων στη Γαλλία, η Μπολόνια και οι πολιτικές για τους τρεις κύκλους σπουδών.

Πολύ ενθαρρυντικό είναι το γεγονός της συγκρότησης του φοιτητικού κινήματος στις χώρες του πάλαι ποτέ “υπαρκτού”, ιδίως σε μια περίοδο που η αντικομμουνιστική υστερία –η οποία έχει στόχο το παρόν και το μέλλον και όχι το παρελθόν- της άρχουσας τάξης αυτών των χωρών δεν έχει όρια.

Στην Κροατία οι φοιτητές συνέχισαν τις κινητοποιήσεις από εκεί που τις είχαν αφήσει πέρσι, κάτι για το οποίο μας είχαν μιλήσει τα μέλη της Ανεξάρτητης Φοιτητικής Πρωτοβουλίας για το Δικαίωμα στη Δωρεάν Παιδεία. Ετσι, στις 23 Νοέμβρη άρχισαν την επανακατάληψη των πανεπιστημίων. Το αίτημά τους είναι, όπως λένε κι οι ίδιοι, απλό. Δωρεάν εκπαίδευση για όλους σε όλες τις βαθμίδες.

Στην Ιταλία στις 17 Νοέμβρη περισσότερες από 150 χιλιάδες φοιτητές και μαθητές διαδήλωσαν σε πάνω από 50 πόλεις ενάντια στις αντιμεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση.

ΗΠΑ

Στην Καλιφόρνια το ένα μετά το άλλο τα πανεπιστήμια άρχισαν κινητοποιήσεις και καταλήψεις. Ο λόγος, τα συνεχώς αυξανόμενα δίδακτρα. Σύμφωνα με πρόταση που έκανε το συμβούλιο των εφόρων των πανεπιστημίων, τα δίδακτρα θα αυξηθούν κατά 32% ως συνέχεια των αυξήσεων της τάξης του 9% που έγινε το περασμένο καλοκαίρι. Εάν περάσει αυτή η πρόταση τότε τα δίδακτρα θα έχουν τριπλασιαστεί σε σχέση με το 2000.

Το κύριο αίτημα των κινητοποιήσεων ανά τον κόσμο είναι το «δωρεάν παιδεία για όλους» με εξειδικεύσεις και διαφοροποιήσεις ανάλογα με τις ιδιαίτερες συνθήκες σε κάθε χώρα. Από κει και πέρα υπάρχουν μια σειρά ζητήματα και αυταπάτες σε κάποιες περιπτώσεις σε σχέση με το ενιαίο της πανεπιστημιακής “κοινότητας” που θα παλέψει μαζί ή θα συνδιοικήσει δημοκρατικά το πανεπιστήμιο. Και αυτό γίνεται την ίδια στιγμή που σε πολλές περιπτώσεις η αστυνομία επεμβαίνει ενάντια στους φοιτητές και τις μορφές πάλης τους κατόπιν εντολής των πρυτανικών αρχών. Επίσης έχουμε πολλές φορές ταύτιση της έντασης των ιδιωτικο-οικονομικών κριτηρίων με ιδιωτικοποίηση-εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης.

Αυτά τα ζητήματα δεν μπορούν να λυθούν “ακαδημαϊκά” παρά μόνο μέσα στο ίδιο το κίνημα. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να ανοίξει μια συζήτηση για το τι είναι η εκπαίδευση, το ρόλο των καθηγητών πανεπιστημίου εντός της “κοινότητας”, τη συνδιοίκηση κ.τ.λ. Μια συζήτηση στην οποία, στο βαθμό που μας αναλογεί, πρέπει να συμβάλουμε κι εμείς.

αναδημοσίευση από Προλεταριακή Σημαία φ.631