ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟ 1984

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟ 1984 by NIKOS GIANNOPOULOS

....................................................................................
ILLUSIONS από nikosgian52
''JUST BEFORE 1984'' or ''ILLUSIONS''
by NIKOS GIANNOPOULOS
VIDEOPERFORMANS
with TOMAS SLIOMIS - MUSIC and NENA PAPAGEORGIOU - DANCE
DURATION: 45min
GALLERY: POLIPLANO
ATHENS 1983

ΑΤΥΠΗ ΛΕΣΧΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ

http://atypilesxi.wordpress.com/author/nikosgian/

InsideOut

Ήμουν λέει με τον Ίταλο και κόβαμε βόλτες στην Συγγρού. Εγώ πεζός κι αυτός στο καροτσάκι του. 
(Σ’ αυτή την εκδοχή του ονείρου, το Σύνταγμα δεν απείχε σχεδόν καθόλου απ’ το Παλαιό Φάληρο.)

Κοιτάζω και βλέπω. Βλέπω και σκέπτομαι. Βλέπω και υποθέτω..

‘’Μην γράψεις στον Χόρχε, δεν θα σου απαντήσει, μου λέει. Αν όμως τον συναντήσεις θα σου μιλήσει. Ξέρω τι σου λέω. Μπορεί να περάσετε το βράδυ μαζί. Να πίνετε και να σου λέει ιστορίες. Ένας θεός ξέρει πόσες ιστορίες ξέρει ο τύπος. Είναι γεμάτος από ιστορίες. Ξέρει ιστορίες που κρύβουν άλλες ιστορίες. Ιστορίες μέσα σε ιστορίες που συναντούν ιστορίες, που διασταυρώνονται με ιστορίες, που αναιρούν η  επιβεβαιώνουν ιστορίες. Αυτός ο τύπος όταν ήταν μικρός πρέπει να έπεσε μες την μαρμίτα με τις ιστορίες… κατι σαν τον Οβελίξ, χα χα χα…. Ελπίζω ν’ αντέχεις το ποτό ‘’

( Πίνει ο Χόρχε; Δεν ήξερα ότι ο Χόρχε πίνει. )

Κοιτάζω και καταλαβαίνω, Σκέπτομαι και καταλαβαίνω. Υποθέτω ότι καταλαβαίνω. 

Όσες ιστορίες και να πεις τελικά, λες μόνο μια ιστορία. Όμως ο κόσμος είναι γεμάτος με πολλές λεπτομέρειες. Εμείς είμαστε μικροί και ο κόσμος μεγάλος. Δεν μπορούμε να δούμε τον κόσμο ολόκληρο. Βλέπουμε μόνο τις λεπτομέρειες. Τα μικρά κομματάκια ενός γιγάντιου παζλ και μ΄αυτά προσπαθούμε να φτιάξουμε τον κόσμο. Μόνο που δεν ξέρουμε πώς να τα συνθέσουμε κι έτσι έχουμε μια παραμορφωμένη και ελλιπή εικόνα του. Ένα κουβά με ιστορίες που δεν ξέρουμε πια είναι πρώτη και πια τελευταία. Που δεν ξέρουμε τι σχέση έχουν μεταξύ τους, ούτε πως διάβολο βρέθηκαν εκεί…..  στο κουβά μας.

Παρόλα αυτά πρέπει να είμαστε ευγνώμονες που μπορούμε να βρίσκουμε ιστορίες στον κουβά μας και να τις λέμε.

Το φως άλλαζε γρήγορα αλλά δεν είχε σύννεφα στον ουρανό. 
(Τώρα αυτό τι σημασία έχει; …….)

Κοιτάζω κι ακούω. Ακούω και σκέπτομαι. Ακούω κι υποθέτω.

Πράγματα που γνωρίζω και άλλα που ούτε καν ξέρω. Ο Ίταλο είναι εύθυμος κι ομιλητικός κι εγώ καλό κοινό. Ακούω. Δεν ξέρω γιατί κυκλοφορεί με καροτσάκι. Δεν την ξέρω αυτή την ιστορία. Ξέρω όμως πως τυφλώθηκε ο Χόρχε. Ξέρω πως οι ιστορίες δεν έχουν τόσο μεγάλη σχέση με τα μάτια, όση με τα αυτιά. Καταλαβαίνω όταν ακούω κι όχι όταν βλέπω. Τότε τι είναι ο κινηματογράφος; Στην λογοτεχνία δε βλέπεις. Αυτό που διαβάζεις είναι ήχος που ακούς. Αυτό είναι ο κινηματογράφος. Οι εικόνες υπάρχουν για το ήχο κι  όχι ο ήχος για τις εικόνες. Μια τέχνη που κατανοούμε λάθος. Μια τέχνη που βασίζετε στις ιστορίες και παράγει ήχο απ΄τις εικόνες. 
Το νόημα. Το μήνυμα. Η σκέψη. Είναι έννοιες ακουστικές.

Άρα οι εικόνες δεν είναι παρά σύμβολα, όπως οι λέξεις. Άρα οι εικόνες επιδέχονται διαφορετικές ερμηνείες. Αλλάζουν νόημα με το πέρασμα του χρόνου. Με την αλλαγή των κοινωνικών και άλλων παραμέτρων. Άρα είμαστε τυφλοί που νομίζουμε ότι βλέπουμε. Αλλά δεν βλέπουμε το ίδιο πράγμα, παρόλο που οι εικόνες είναι ίδιες. Ουτοπική τέχνη ο κιν/φος, προσπαθεί να δώσει στις εικόνες λόγο ύπαρξης, όπως κάνουν τα λεξικά με τις λέξεις, αλλά το μόνο που καταφέρνει τελικά είναι να τις ευτελίζει. Μια εικόνα, λένε, χίλιες λέξεις....Λάθος..... Μια λέξη, είναι χίλιες εικόνες.,,,, 
Κι ένα νόημα,; ......Χίλιες λέξεις κι εκατομμύρια εικόνες.  

Το Eξω υπάρχει μόνο για να κατανοήσουμε το Mέσα. Στην πραγματικότητα είμαστε όλοι τυφλοί. 
(Το ξανάπα αυτό; Δεν θυμαμαι.)

Οι εικόνες είναι μια παραίσθηση. Σαν να παίρνουμε ουσίες. Το Έξω υπάρχει για να πηδήξουμε Μέσα. Χωρίς το Μέσα, δεν μπορεί να υπάρξει το Έξω.

Κλείνω με τα χέρια τ΄ αυτιά μου.

Κοιτάζω. Σκέπτομαι. Υποθέτω. Ακούω. 
Βλέπω το καροτσάκι με τον Ίταλο κοιμισμένο να παίρνει ακυβέρνητο την κατηφόρα. Η Συγγρού είναι δρόμος κατηφορικός. Στο τέλος υπάρχει μόνον η θάλασσα.

Ο ήλιος αιμόφυρτος, ξεψυχούσε στο νερό.

(Ουτ’ αυτό έχει νόημα τώρα πια……)

Ν.Γ.

Αθήνα

31/8/2011

ΑΡΙΑΔΝΗ

Χρόνια πολλά,

με πάθος και νοσηρότητα

σε παρακολουθώ σαν Αράχνη.

Υπομονετικά….

Μέσα απο τα φυλλώματα,

κάτω απο τις πέτρες,

πάνω απο τα σύννεφα,

σαν Φίδι, σαν Γεράκι.

Υπομονετικά……

Καταγράφω τις συνομιλίες σου,

αποτυπώνω τις κινήσεις σου,

παγιδεύω τις σκέψεις σου,

απορροφάω τις επιθυμίες σου,

παρεμποδίζω τα βλέμματα σου.

Αράχνη, Φίδι, Γεράκι.

Υπομονετικά……

Μες το σκοτάδι,

πίσω απ΄ το φως,

πέρα απ΄το χώρο,

έξω απ΄το χρόνο.

Υπομονετικά……

Πάντα θα σε παρακολουθώ.

Στην έξοδο του Λαβυρίνθου σου, 

θα σε περιμένω,

υπομονετικά…….

Σαν Σκορπιός.

                                                                                                                           Ν.Γ.     

                                                                                                                                                                                

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Βαρέθηκα τις κόκκινες στιγμές,

τα ηλιοβασιλέματα και τις ανατολές,

τις μέρες περιόδου.

Τώρα εδώ, στη μέση αυτού του δρόμου,

ειν’ σα να αποχωρίζομαι κάτι πολύ δικό μου.

Με κούρασαν οι κόκκινες στιγμές,

οι δικαιολογίες κι οι υπεκφυγές,

οι μέρες περιόδου.

Στη πόρτα καθώς σ΄ αποχαιρετώ

βλέπω στα μάτια σου πως σ΄ αγαπώ.

Βαρέθηκα τις κόκκινες στιγμές,

φιλιά και χάδια πάνω σε ουλές,

τις μέρες περιόδου.

Πριν να τελειώσει αυτή η διαδρομή,

με τα ‘’μπορεί’’ τα ‘’αν’’ και τα ‘’ίσως’’,

να φύγω πρέπει, με ιπτάμενο χαλί,

πριν η αγάπη γίνει μίσος.

                                                                                                                                                  Ν.Γ

ΗΒΗ

Μετά το κουτί της Πανδώρας

φτιαχτήκαν κι άλλα κουτιά.

Όμορφα, άσχημα, μεγάλα, μικρά,

αυτό καμιά δεν έχει σημασία.

Ποιος ξέρει όμως τι κρύβει ένα κουτί όταν τ΄ ανοίγεις;

Μπορεί να ξεχυθούν πολλά δεινά

όπως απ΄τους ασκούς του Αιόλου,

ή,

θησαυρούς να βρεις, περισσότερους

κι απ΄τη σπηλιά του Αλί Μπαμπά.

Μπορεί να εκπληρώσεις ανείπωτες επιθυμίες

σαν με το μαγικό λυχνάρι του Αλαντίν,

ή,

να σε διώξουν απ΄τον Παράδεισο

όπως την Εύα και τον Αδάμ.

Αν ανοίξεις το δικό μου κουτί

Θα συναντήσεις την περήφανη μοναξιά μου.

Της αρέσει να την χαϊδεύουν τρυφερά στο μέτωπο

και να της δίνουν ένα φιλί πριν φύγουν.

Κι αν μ΄ αφήσεις ν΄ ανοίξω το δικό σου κουτί,

ξέρω πως θα συναντήσω ένα μικρό σκορπιό.

Θα χορέψω μαζί του.

Θα τον αφήσω να χύσει στην πληγή μου

το γλυκό δηλητήριο.

Μέχρι να μεθύσω.

Αν μ΄ αφήσεις…………

                                                                                                                                                       Ν.Γ.

ΟΦΗΛΙΑ

                   

               Πάγωσαν τα φιλιά

    Λιώσαν τα χάδια

    Kι αυτά τα χέρια

    μείναν άδεια.

   

    Mόνο μια εικόνα,

    σαν παιδική ανάσα,

    καμιά φορά

    τη μνήμη τριγυρίζει.

    Eισ΄ ένα πρόσωπο,

    θολά κι αόριστα,

    που κάτι μου θυμίζει.  

Ν.Γ.

ΝΑΡΚΙΣΣΟΣ

 

Η Επιθυμία μου, είναι σαν το νερό.

Δεν έχει αρχή και τέλος.

Γεμίζω τις χούφτες μου,

αλλά δε μπορώ να την συγκρατήσω.

Κυλάει αδιάκοπα,

Βρίσκει ανοίγματα στα χέρια μου και μου ξεφεύγει.

Κι εγώ ξαναγεμίζω τις χούφτες μου,

ξαναγεμίζω τις χούφτες μου……….

………………………………………..

Κάποτε φτάνει στην απέραντη θάλασσα.

Τότε νομίζω πως μπορώ

να δω τις διαστάσεις της.

Μ΄ αλλοίμονο, η εικόνα της στα νερά της

δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση.

Ένα μικρό βότσαλο

αρκεί για να την καταστρέψει.

Νίκος Γιαννόπουλος

Αθήνα

PΩΞANH

Σαν πεταλούδα

αυτό το βλέμμα φτερουγίζει

κι εγώ ο Σιρανό

σε κυνηγώ

με μια αποχή

που, απο στίχους,

δώρα και προτάσεις,

σφύζει.

M' αυτό επιδέξια ξεφεύγει

και στων νεαρών

αβίαστα τα στόματα κουρνιάζει

και τα κορμιά.

Από μακριά

τη γύρη τους στραγγίζει.

Γλυκιά κι ανόητη,

Ρωξάνη αλλοπαρμένη,

μην το ξεχνάς,

ο Σιρανό τη μοίρα σου υφαίνει.                                                                      

                                                                                                                Νίκος Γιαννόπουλος

Αθήνα

ΑΡΤΕΜΙΣ

Χείλια, λωτοί που ωριμάζουν,

το Λόγο και τον Έρωτα δαμάζουν,

κοπάδι φίδια τα μαλλιά σου που καλπάζουν,

άφωνα χέρια που διχάζουν.

Κι αυτά τα μάτια σου,

λουλούδια που ανθίζουν

στο γρήγορο ρυθμό ενός μπάλου,

ρίχνουν τα βέλη του έρωτα

στα μάτια ενός άλλου.

ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ 

ΑΘΗΝΑ

ΣAΛΩMH

Bλέμματα θολά κι επιθυμίες λιγωμένες.

Kαπνοί κι ανάσες πηχτά σαν έλος.

Σάββατο βράδυ, μουσικές υγρές, χιλιοπαιγμένες.

Kι εσύ, το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου,

ο στόχος είσαι στο κάθε βέλος.

Oι εραστές κοιτάζονται και σε κοιτάζουν.

Mατιές που εκδίκηση κι έρωτα στάζουν.

Oι εραστές ζηλεύουν, άρα υπάρχουν.

Kι εσύ, ισορροπείς σε ξέφρενους ρυθμούς

και σε καημούς τσιγάρων και χεριών που πάσχουν.

Nύχτα που κανείς δεν ξέρει τι θα φέρει.

Iσως το θάνατο, σαν στο ''Xαρέμι'' του Φερρερι.

Nύχτα που όλα πνίγονται μες του γλεντιού το πέλος.

Nύχτα που γι' άλλους ειν' αρχή και γι' άλλους τέλος.

             ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΘΗΝΑ

Ο ΑΣΤΕΡΙΩΝΑΣ

‘’…. Γιατί ο μηχανισμός του χρόνου

είναι υπερβολικός για την

απλοϊκότητα των ανθρώπων.’’

ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΡΧΕΣ:

Παράφραση φράσης απο τη ‘’Κόλαση 1.32’’

Συχνά όπως κι ο Έρωτας,

παιχνίδια ο Χρόνος μας σκαρώνει.

Κι ενώ στους χρυσοκίτρινους αμμόλοφους

το Σίσυφο αφήνει να ιδρώνει,

- τιμωρημένος καθώς είναι απ΄τους θεούς -,

στο αρχοντικό της Πηνελόπης δεν ζυγώνει

λες κι είναι ξόρκι το πλεχτό

που μέρα -  νύχτα υφαίνει και ξηλώνει,

στον πολυμήχανο Οδυσσέα τον ίσκιο του απλώνει

και σ΄ εφιάλτη τ΄ όνειρο μεταμορφώνει.

Στου γέρο Λαέρτη, του χοιροβοσκού, τ΄ αλώνι,

ο τελευταίος απ΄τους Δαναούς,

κεί που θαρρεί πως το ταξίδι του τελειώνει,

βλέπει στα μάτια του πιστού του σκύλου Άργους που πεθαίνει,

τον εαυτό του νέο και σφριγηλό,

σημαία πολέμου με παιάνες να υψώνει

και να σαλπάρει γι΄ άλλους τόπους και μια πρώην ερωμένη,

γυναίκα τώρα ενός αλλού, την Ελένη.

Συχνά όπως κι ο Έρωτας,

παιχνίδια ο Χρόνος μας σκαρώνει.

Κι ενώ στη μισοσκότεινη σοφίτα,

αφήνει ήσυχο τον Ντόριαν Γκρέυ να μαραζώνει

- τιμωρημένος καθώς είναι απο τον εαυτό του -,

κι απ΄της Αλίκης αποφεύγει να διαβαίνει,

λες κι είναι ξόρκι ο καθρέφτης

όπου η Αλίκη μπαινοβγαίνει,

τη μνήμη του τυφλού Οιδίποδα θολώνει,

τις τελευταίες αναμνήσεις του ματώνει.

Μες το σκοτάδι το βαθύ που τον κυκλώνει,

ο δυστυχής αυτός ανόητος,

εκεί που η μοίρα πια δεν τον ζυγώνει,

βλέπει, στερνή αντανάκλαση φωτός,

από τη Σπάρτη προς τη Θήβα, έναν άνδρα, να πηγαίνει,

μόνο και μόνο για να εκπληρωθεί μια προφητεία

που σε χρόνο ανύποπτο διατύπωσε μια ξένη, η Πυθία.

Μες το λαβύρινθο οικοδεσπότης

ειν΄ο Μινώταυρος ο Χρόνος

κι ο Αστερίωνας ο Ιππότης

τον συναντάει πάντα μόνος.

Δεν έχει βέλη στη φαρέτρα.

Έχει μια Λέξη που πληγώνει.

Κι όπως του λιοτριβιού η πέτρα,

ότι αγγίζει, σα Σκέψη λιώνει.

ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΘΗΝΑ

‘’ …. ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΠΛΗΡΩΝ’’

*Το ΕΝΑ είναι το Σημείο, η Γραμμή, ο Άξονας, ο Φαλλός.

Είναι το Κέντρο, όπου όλα τέμνονται, όπου όλα καταλήγουν ή εκπορεύονται.

Ο Ήλιος όπου όλα περιστρέφονται. Η Διάνοια. Η Πηγή των ιδεών. Ο Σπερματικός Λόγος. Είναι ο ίδιος ο Κόσμος.

*Το ΔΥΟ είναι το Επίπεδο, η Υλη, ο Έρως, το Αιδοίο. Η αιτία της Ανομοιότητας. Ο ενδιάμεσος σταθμός μεταξύ του Ενός και της Πολλαπλότητας.

*Όταν το ΕΝΑ ενώνεται με το Δυο, γεννιέται το ΤΡΙΑ, ο πρώτος τέλειος ενεργητικός αριθμός. Ο Όγκος. Το Γονιμοποιητικό Όργανο. Η Αιτία της Γνώσης. Το Μέσον και η Αναλογία. Ο Άνθρωπος.

* Η Πυραμίδα είναι η πληρέστερη έκφραση του Τρία. Είναι ο ναός της Μνήμης, όπου κατοικεί η Ύπαρξη. Όπου συνυπάρχουν οι τρεις φάσεις της Μέρας(1), οι τρεις διαστάσεις του Χώρου (2), η τριπλή φύση του Χρόνου (3), τα βασικά Χρώματα (4), οι τρεις συμφωνίες της Μουσικής (5), οι τρεις Ώρες (6), οι τρεις Μοίρες (7), οι τρεις Χάριτες (8), οι τρεις Ερινύες (9), οι τρεις Κριτές του Αδη (10), καθώς επίσης και οι τρεις Διαθέσεις (11), οι τρεις Ηλικίες (12), τα τρία Συστατικά  (13), οι τρεις Εκφράσεις (14) και οι τρεις Εκφάνσεις (15) της ζωής του Ανθρώπου.

Είναι η Συνάντηση ενός κόσμου Μαγικού μ΄ ένα κόσμο Λογικό, ενός κόσμου Πνευματικού μ΄ ένα κόσμο Υλικό, όπου η Ύπαρξη ανυψώνεται από την Υλη στο Θειο και από την Λογική στη Μαγεία.

Υ.Γ. Μελετώντας τα μυστικά κείμενα ανακαλύπτουμε, με μεγάλη έκπληξη, πόσο μοιάζουν οι Πυραμίδες με τα ηλεκτρονικά δημιουργήματα της τεχνολογίας, τα Βίντεο και τους Υπολογιστές..

Λογικές κατασκευές και σε σχεδιασμό και σε αναλογίες, με σαφή και σταθερή φόρμα εξωτερικά, αλλά με ιδιότητες μαγικές που παγιδεύουν έννοιες με ρευστή φόρμα, άυλη φύση και διαστάσεις που τείνουν στο Άπειρο.

Και στις δυο περιπτώσεις, ο Άνθρωπος με τις δυνατότητες του ΔΥΟ (υλη), δια μέσου του ΤΡΙΑ, προσπαθεί να εξομοιωθεί με το ΘΕΙΟ, τη ΔΙΑΝΟΙΑ, με το ΕΝΑ.

Η πανάρχαια επιθυμία του Ανθρώπου να γίνει Αθάνατος, να γίνει ο Κόσμος.

Σημείωση:

1. Πρωί, Μεσημέρι, Βράδυ.
2. Πλάτος, Μήκος, Ύψος.
3. Παρελθόν, Παρόν, Μέλλον.
4. Μπλε, Κόκκινο, Κίτρινο.
5. Διαπασών, Διαπέντε, Διατεσσάρων.
6. Ευνομία, Δίκη, Ειρήνη.
7. Κλωθώ, Λάχεσις, Ατροπός.
8. Ευφροσύνη, Αγλαΐα, Θάλεια.
9. Αληκτώ, Τισιφόνη, Μέγαιρα.
10. Μίνωας. Αιακός, Ραδάμανθυς.
11. Χαρά, Λύπη, Χαρμολύπη.
12. Παιδική, Μέση, Γηρατειά.
13. Σώμα, Ψυχή, Πνεύμα.
14. Δημιουργός, Συντηρητής, Καταστροφέας.
15. Γέννηση, Επιβίωση, Θάνατος.

ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΘΗΝΑ

H XOPEYTPIA TOY ΔIAΣTHMATOΣ

''Oμως η φάλαινα, δεν αναπνέει παρά 

μονάχα για ένα λεπτό ή για μια 

Kυριακή σε όλη της τη ζωή.''

XEPMAN MEΛBIΛ

Tο αρχαίο απολίθωμα της γιγάντιας χελώνας

εκφράζει την Tέχνη της Φύσης.

Kατ΄ εικόνα και κατ΄ ομοίωση της.

O Άνθρωπος-Nάρκισος είναι ένα

καλλιτέχνημα της Φύσης.

Kι η Tέχνη του αφήνει πίσω του

απολιθώματα.

Kατ΄ εικόνα και κατ΄ ομοίωση του.

Tα απολιθώματα κινούνται αντίστροφα

στο Xρόνο.

Mετακινούνται και γεμίζουν το Xώρο

με ταχύτητες ιλιγγιώδεις,

μεγαλύτερες απ΄ αυτές του φωτός.

Mετουσιώνονται σε Mνήμες,

και δίνουν έτσι

την ψευδαίσθηση της μη κίνησης

και της μη μετακίνησης,

την ψευδαίσθηση του θανάτου.

Aλλά στον ατελείωτο Πυθαγόρειο Κύκλο,

που λέγεται Παρόν, Παρελθόν και Mέλλον,

η Aρχή ταυτίζεται με το Tέλος,

όπως  κι ο Θάνατος με τη Zωή.

Τα΄ απολιθώματα,

ακίνητες Mνήμες στο Παρελθόν,

αποκτούν κίνηση και Mέλλον και Παρών

καθώς έρχονται σ΄ επαφή με τις αισθήσεις μας.

Έτσι σαν Εικόνες πολλών ακίνητων στιγμών,

όπως τα ευφυολογήματα του Zήνωνα του σοφιστή,

μας αποκαλύπτουν την άλλη όψη της Aλήθειας,

του Hράκλειτου: ''Tα πάντα ρει.''

Στο δημιουργικό αυτό παιχνίδι των  απείρων

και, σίγουρα γιάυτο ερεθιστικών μετασχηματισμών,

σαν τα βιβλία της Άμμου ή των Aλλαγών,

συνειδητά ή ασυνείδητα,

κι ο Zηνων κι ο Hρακλειτος

μένουν σύμφωνοι πως Tελος δεν υπάρχει.

Eυτυχώς.

Eπιμύθιο: Tο αιώνιο πέρασμα απ΄την Oδύνη στην Aπόλαυση είναι ταυτόχρονα και Kαταδίκη και δρομος για  την Tελειωση μιας μισοτελειωμένης κι αδιάκοπα μετασχηματιζόμενης ύπαρξης, όπως η εικόνα του Nαρκισσου μέσα στα νερά του  Ποταμού......

ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΘΗΝΑ

Ν Ε Ρ Ο ΚΑΙ Ε Ρ Ω Τ Α Σ ( ΕΡΩΣ & ΥΔΩΡ )

 Οι πρώτες σταγόνες νερού ξεπήδησαν από το μέτωπο του Θεού, όταν αυτός ανασκουμπώθηκε για να φτιάξει τον κόσμο.

Μετά, τα δάκρυα των πρωτόπλαστων, όταν διωγμένοι απ’ τον Παράδεισο βρέθηκαν στο γυμνό και παγωμένο κόσμο της πραγματικότητας.

Η βαρύτητα τα σπρώχνει με ταχύτητα προς τα κάτω, αλλά αν εμείς καθυστερούσαμε την πτώση τους σε κίνηση αργή, θα βλέπαμε ότι παίρνουν το σχήμα ασημένιων νομισμάτων. Κι όταν προσκρούουν στο έδαφος διαλύονται βίαια και σκορπίζουν έκπληκτα δημιουργώντας πίδακες που θυμίζουν βασιλικές κορώνες. Η φρυγμένη και άγονη γη ρουφάει τις σταγόνες του νερού με βουλιμία. Τότε ο κόσμος των ανθρώπων αρχίζει να παίρνει μορφή.

Το νερό είναι ο πρωταθλητής όλων των στοιχείων. Παίρνει όλα τα σχήματα. Χωράει μέσα σε όλα τα σχήματα αλλά και όλα τα σχήματα χωράνε μέσα σ’ αυτό. Όταν παγώνει συναγωνίζεται τη σκληρότητα του ατσαλιού και όταν εξατμίζεται γίνεται αόρατο όπως ο αέρας. Ύστερα συγκεντρώνεται   πάλι σε σταγόνες λευκού ή σκούρου γκρίζου που καλύπτουν τον Ουρανό. Βουτάει από τα σύννεφα χωρίς φτερά και δίχως αλεξίπτωτο ή δίχτυ ασφαλείας. Θάβεται και ανασταίνεται. Περπατάει πάνω στη φωτιά χωρίς να βγάλει φουσκάλες. Παίζει, δροσίζει αλλά και τιμωρεί. Μιλάει όλες τις γλώσσες. Έχει ρυθμό και  κινείται σ’ όλες τις διαστάσεις. Το νερό είναι πανταχού παρόν.

Το νερό κατέχει το μυστικό της γονιμότητας. Είναι η δροσιά στην αχλύ του ξημερώματος της ζωής καθώς ο ήλιος τεντώνει τεμπέλικα τα μουδιασμένα από τον ύπνο χέρια του. Είναι ο χυμός όλων όσων γεννιούνται, μεγαλώνουν και πεθαίνουν στον αέναο κύκλο της δημιουργίας.

Το νερό αλλάζει πάντα και αλλάζει τα πάντα. Είναι ουσία και η ουσία όλων των όντων. Είναι η ιδέα κι όλες οι ιδέες μαζί. Έχει υπόσταση και όγκο που όμως κανείς δε μπορεί να προσδιορίσει. Ταξιδεύει παντού, άπιαστο και ασυγκράτητο σε μία Οδύσσεια ατέρμονη, γεμάτη ιστορίες.

Γιατί το νερό είναι γνώση και μνήμη, είναι η γνώση και η μνήμη του Θεού. Από το μέτωπό του πέφτει στη διψασμένη γη που το ρουφάει γεμάτη βουλιμία. Κι όταν αυτή αρχίζει να ξεδιψάει και το σκουριασμένο χρώμα του προσώπου της να γίνεται λαμπερό, καφέ ή μαύρο, τότε ξεχειλίζει σε μικρά ρυάκια που καθώς το ένα χύνεται μέσα στο  άλλο, στα  σταυροδρόμια των ρυτίδων της, μεγαλώνει, μεγαλώνει και μεγαλώνει σε ποταμάκια και ποτάμια και ποταμούς ώσπου χύνεται στην απέραντη και φιλόξενη θάλασσα που τυλίγει σαν τσόφλι όλη τη γη, στη μητέρα όλων των νερών, στην ασίγαστη μνήμη όλων των σκέψεων αλλά και των γεγονότων απ’ την ημέρα που ο κόσμος άρχισε να υπάρχει.

Ακόμα και τ’ όνομά του – νερό ή ύδωρ ρέει όπως το νερό.

Το επόμενο πιο υγρό στοιχείο της φύσης είναι ο ΕΡΩΣ. Λένε πως οι άνθρωποι είναι εφεύρεση του νερού που τους έφτιαξε για να το κουβαλάνε από το ένα μέρος στο άλλο. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι οι άνθρωποι είναι δημιουργήματα του Έρωτα. Η αλήθεια όμως βρίσκεται πάντοτε στη μέση. Ο έρως είναι φύση αρσενική, ενώ το ύδωρ φύση θηλυκή. Γιατί ο έρως είναι φτερωτός κι ας ρέει όπως το νερό κι αυτός.

ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΘΗΝΑ 2010

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ

Εμφανίζεται ξαφνικά όπως ο γάτος απ΄το Τσεσάιρ

και σου χαμογελάει σαν τη Τζιοκόντα,

Μ΄ένα χαμόγελο αινιγματικό μισοφέγγαρο,

έτσι που ποτέ να μην ξέρεις αν σου υπόσχεται τη Σελήνη

ή μόνο τη Νύχτα.

Η αρχή της Αρχής είναι η Θάλασσα (MAR/ια)

και του Τέλους η αρχή είναι Αέρας (AIR/αΜ).

Άπιαστη έτσι κι αλλιώς

Η Μαρία: Ψάρι και Δράκος.

Η Αιωνία Μαρία του Ιωσήφ και του Τόνι,

Του Γκοντάρ, του Μπουνιουέλ και των άλλων,

Επιθυμητή και Ωραία

κι Απούσα σαν Κάρμεν.

Της αρέσει να κυνηγιέται και να παίζει κρυφτό,

όπως κι η ίδια κρύβεται και κυνηγάει τον εαυτό της,

τρέμοντας μήπως τον βρει, αν και δεν ξέρει που και πως,

σε μια Οδύσσεια τυφλή, με μόνο οδηγό το βιβλίο της Άμμου.

Μα προς Θεού, ανύποπτε, ανυπόμονε κυνηγέ,

Μη γελαστείς, όπως ο πρίγκιπας Γιόρν.

Δεν μπορείς να την πιάσεις.

Χάνεται μονομιάς, σαν το άσπρο ελάφι,

Κι αφήνει πίσω της μονάχα ένα χαμόγελο.

Χαμόγελο αινιγματικό κι ανεξιχνίαστο, σαν Γόρδιος Δεσμός.

Ερμητικά κλειστό σαν το κουτί της Πανδώρας,

που δεν ξέρεις αν κρύβει μια Ρόζανορ ή μια Κίρκη,

αν κρύβει το Λωτό της Λησμονιάς και της Απόλαυσης

ή το θανατερό τραγούδι των Σειρήνων.

Άφησε τους συντρόφους σου να σε δέσουν στο κατάρτι,

όπως τον Μποάζ Γιαχίν

ή πάρε μόνος σου το μαγικό χαλί για την επόμενη σελίδα.

Μα μην γυρίσεις το κεφάλι σου, σαν τη Γυναίκα του Λωτ.

Στη Βαβέλ των Ψευδαισθήσεων, μπορεί να απολιθωθεί το Είδωλο σου.

Καθώς ο Χρόνος και η Κίνηση,

σαν τη βροχή καθαρίζει τις Εικόνες,

να μην ξεχνάς πως δεν απαρνιέσαι τις Τζιοκόντες με χαμόγελο,

αλλά μοναχά τούτο το Χαμόγελο χωρίς Τζιοκόντα.

Υ.Γ.

Η Μαρία, είναι η πρώτη στιγμή που η φαντασίωση μου της δίνει Διάσταση και Διάρκεια. 

Τα υπόλοιπα συνθέτουν ένα δράμα ελεύθερο, όπου πριν την Αλήθεια και το Ψέμα υπάρχει 

ακόμα η Ηδονή. 

Φυλακισμένη σ΄ένα όνειρο που ονειρεύεται. 

Αρχίζει με μια φυγή και τελειώνει με την οριστική μου αναχώρηση.

ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΘΗΝΑ

ΙΣΗΜΕΡΙΕΣ

ΙΣΗΜΕΡΙΕΣ

….Τότε ο Αναξίμανδρος έσκυψε και χάραξε πάνω το χώμα

 τον κύκλο με το κέντρο του και είπε: ’’αυτό είναι

 ότι έγραψα , αυτό είναι το Σύμπαν. Βλέπετε,’’ είπε,

‘’σ΄αυτόν τον Κόσμο που κατέγραψα εδώ, η κεντρομόλος δύναμη

 και η φυγόκεντρος, εξισορροπούνται, έτσι που ο κόσμος αυτός

 είναι πλήρως αρμονικός και συμφωνεί απόλυτα με τους

 μυθογράφους που μας  λένε πως ο Κόσμος έχει γυναίκα

 του την Αρμονία…….

ΓΙΑΝΝΗΣ ΥΦΑΝΤΗΣ

Ομιλία κατά την απονομή

 του ‘’Βραβείου Καβάφη’’

Στο δίχως τέλος bras de fer της Μέρας με την Νύχτα, υπάρχουν δυο μοναδικές στιγμές που τα υψωμένα χέρια κόβουν το εικοσιτετράωρο στα δυο.

Ξέρουμε πως δεν είναι δυο στιγμές αγωνιώδους ισοπαλίας, αλλά δυο στιγμές ανάπαυσης, όπου η εκτίμηση της μιας αντανακλάται στα μάτια της άλλης καθώς μαζεύουν τις δυνάμεις τους να συνεχίσουν την αέναη αναμέτρηση τους.

Ξέρουμε επίσης πως ο Ήλιος και η Σελήνη ισορροπούν ανάμεσα στα 4 σημεία: Δύση, Βορρά, Ανατολή και Νότο, και πως τα τέσσερα στοιχεία: Αέρας, Γη, Φωτιά και Νερό, παρατάσσονται στην αφετηρία, όπου δεν υπάρχουν νικητές, αναμένοντας γι΄ ακόμα μια φορά το σύνθημα να ξεκινήσουν.

Στις δυο αυτές σύντομες στιγμές υπάρχει απόλυτη Αρμονία.

Τίποτα δεν διεκδικεί να είναι κάτι περισσότερο απ΄αυτό που είναι.

Ακόμα και τη Μουσική ισότιμα μοιράζουν, Σιωπή και Ηχος.

Νίκος Γιαννόπουλος- Αθήνα 2010