Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ελληνική μουσική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ελληνική μουσική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 23 Νοεμβρίου 2011

Ο Ορφέας στο Γυάλινο Up Stage: Ασπασία Στρατηγού - "Ειπωμένα και ανείπωτα"


Δελτίο Τύπου

Ο Ορφέας συναντά τη μουσική στο Gialino Up Stage
Τετάρτη 30 Νοεμβρίου ΑΣΠΑΣΙΑ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ – «Ειπωμένα και ανείπωτα» Special guest: Παντελής Θαλασσινός

Μετά από χρόνια , επιτυχημένων συνεργασιών και συμμετοχών, στο πλάι σπουδαίων δημιουργών της Ελληνικής μουσικής σκηνής, η Ασπασία Στρατηγού πραγματοποιεί μια παράσταση όπου, συνταξιδεύουν τα καινούρια τραγούδια της, από τον πρώτο της προσωπικό δίσκο «Τα έργα της καρδιάς»(ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ/2011), αλλά και παλιά κομμάτια από την Ελληνική δισκογραφία, όλα παιγμένα και ενορχηστρωμένα με φαντασία και εκρηκτική διάθεση.

Μαζί της ο Θοδωρής Μέρμηγκας στο τραγούδι, o Νίκος Μέρμηγκας στο πολίτικο λαούτο και στο μπουζούκι, ο Βασίλης Κετεντζόγλου στην κλασική κιθάρα, ο Νίκος Γύρας στο κόντρα μπάσο και ο Δημήτρης Εμμανουήλ στα κρουστά.

Στη σκηνή θα βρεθεί καλεσμένος ο σπουδαίος τραγουδοποιός Παντελής Θαλασσινός.

Τιμή εισιτηρίου για όλες τις παραστάσεις του Ορφέα είναι 15 euro (περιλαμβάνει το πρώτο ποτό).

Ώρα έναρξης: 22.00.

Οργάνωση – Πληροφορίες - Κρατήσεις:

Γυάλινο Up Stage
Λεωφ. Συγγρού 143, Ν. Σμύρνη – Τηλ. κρατήσεων 210 9315600

Link: http://www.e-orfeas.gr/gialino/

Τρίτη 8 Νοεμβρίου 2011

O Oρφέας στο Gialino Up Stage



Δελτίο Τύπου

Ο Ορφέας συναντά τη μουσική στο Gialino Up Stage
Φέτος το Δεκέμβρη, μια δυνατή μουσική συνεργασία ξεκινά. Ο Ορφέας (www.e-orfeas.gr), με το μουσικό του στίγμα εδώ και τέσσερα χρόνια στο διαδίκτυο, συναντά το Gialino Up Stage για όμορφες βραδιές γεμάτες μουσική. Στο ζεστό και φιλόξενο χώρο του Γυάλινου, ο Ορφέας, με βαθιά προσήλωση και πίστη στο καλό τραγούδι, διοργανώνει το φετινό χειμώνα μουσικές βραδιές, ξεκινώντας από τις 30 Νοεμβρίου.

Στις βραδιές του Ορφέα στο Gialino Up Stage η μουσική ταξιδεύει ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα, τραγουδά λαϊκά, έντεχνα, ροκ και εναλλακτικά και φωτογραφίζεται μαζί με τους ανθρώπους της, παλιούς και νέους, σε φόντο πάντα πολύχρωμο.

Στις βραδιές του Ορφέα, η μουσική έχει τον πρώτο λόγο. Ή, μάλλον, η μουσική έχει το μόνο λόγο.

Πιο αναλυτικά, ο Ορφέας θα παρουσιάσει:

Τετάρτη 30 Νοεμβρίου
ΑΣΠΑΣΙΑ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ – «Ειπωμένα και ανείπωτα»
Special guest: Παντελής Θαλασσινός
Μετά από χρόνια , επιτυχημένων συνεργασιών και συμμετοχών, στο πλάι σπουδαίων δημιουργών της Ελληνικής μουσικής σκηνής, η Ασπασία Στρατηγού πραγματοποιεί μια παράσταση όπου, συνταξιδεύουν τα καινούρια τραγούδια της, από τον πρώτο της προσωπικό δίσκο "Τα έργα της καρδιάς" (ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ/2011), αλλά και παλιά κομμάτια από την Ελληνική δισκογραφία, όλα παιγμένα και ενορχηστρωμένα με φαντασία και εκρηκτική διάθεση.

Μαζί της ο Θοδωρής Μέρμηγκας στο τραγούδι, o Νίκος Μέρμηγκας στο πολίτικο λαούτο και στο μπουζούκι, ο Βασίλης Κετεντζόγλου στην κλασική κιθάρα, ο Νίκος Γύρας στο κόντρα μπάσο και ο Δημήτρης Εμμανουήλ στα κρουστά.

Στη σκηνή θα βρεθεί καλεσμένος ο σπουδαίος τραγουδοποιός Παντελής Θαλασσινός.

Τρίτη 6 και 13 Δεκεμβρίου
ΣΜΥΡΝΗ- ΜΠΟΥΕΝΟΣ ΑΪΡΕΣ - «Σμυρνέικο Ρεμπέτικο & Tango – Βίοι Παράλληλοι»
Δυο μεγάλα λιμάνια - κέντρα επικοινωνίας. Δυο κοσμοπολίτικες Μητροπόλεις, κοιτίδες μείξης λαϊκών πολιτισμικών στοιχείων, διαμόρφωσης, γέννησης και δημιουργίας νέων μουσικών ιδιωμάτων (τύπων) της εποχής του Μεσοπόλεμου , που έγιναν ο κορμός εθνικών μουσικών . Δύο πόνοι, δυο καημοί - έρωτες κι ελπίδες.
Το πρόγραμμα ΣΜΥΡΝΑΙΙΚΟ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ & ΤANGO - Bίοι Παράλληλοι επικεντρώνεται στην κλασσική εποχή αυτών των μουσικών ειδών και περιλαμβάνει τραγούδια του Σμυρναίικου Ρεμπέτικου και του Tango της δεκαετίας 1922 -1933 με το αυτό θεματικό αντικείμενο, που μεταφέρουν στις συνθήκες ζωής της εποχής εκείνης:
Ερμηνεύουν ο Κώστας Καλαφάτης - Σμυρναίικο Ρεμπέτικο –και ο Αργεντινός Bruno Dandό.

Παίζουν οι μουσικοί : Ηρακλής Βαβάτσικας – Μπαντονεόν / Yπεύθυνος Ορχήστρας, Τζέϊμι Σμιθ - Βιολί, Θανάσης Σοφράς – Μπάσο & Βασίλης Κετεντζόγλου - Κιθάρα


Τετάρτη 7 και 14 Δεκεμβρίου
ΕΥΑ ΚΑΝΕΛΛΗ – «Η Εύα Κανέλλη σε γυναικεία κλασικά λαϊκά»
Η Εύα Κανέλλη – μια , μεγάλης αξίας, λαϊκή φωνή, με γερές ρίζες από το παρελθόν του λαϊκού μας τραγουδιού – μας παρουσιάζει, με την φωνητική κι ερμηνευτική δεινότητά της, τα καλύτερα από τα κλασικά γυναικεία λαϊκά τραγούδια.

Ξεκινώντας από την Ρόζα Εσκενάζυ και φτάνοντας ως τη Χαρούλα Αλεξίου, κάνει στάσεις, σε γυναικείες λαϊκές φωνές και τραγούδια, που άφησαν εποχή και θεωρούνται κλασικά. Παράλληλα, βέβαια, τους βάζει τη δική της ισχυρότατη προσωπική λαϊκή σφραγίδα, κάνοντάς τα να μας αφορούν και σήμερα.

Τετάρτη 21 & 28/12
ΣΑΒΒΕΡΙΑ ΜΑΡΓΙΟΛΑ & ΑΜΑΛΙΑ ΤΑΤΣΗ – «Εντεχνολαϊκοί διάλογοι»
Δυο νέες όμορφες φωνές και παρουσίες, δυο ελπιδοφόρες τραγουδίστριες, η Σαββέρια Μαργιολά κι η Αμαλία Τάτση συναντιόνται και συνδιαλέγονται μουσικά κι ερμηνευτικά.

Η Σαββέρια Μαργιολά, μια φωνή με γνήσια λαϊκά ηχοχρώματα τραγουδάει λαϊκά
κι η Αμαλία Τάτση, μια έντεχνη λυρική φωνή τραγουδά έντεχνα. Αλλά κι οι δυο μαζί δοκιμάζουν, μέσα από τραγούδια και ντουέτα, να μας παρουσιάσουν τους αρμούς που ενώνουν το λαϊκό και το έντεχνο στο εντεχνολαϊκό.

Παρασκευή 30 Δεκεμβρίου
ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΤΟΥ ΟΡΦΕΑ
Μια νέα γενιά μουσικών, τραγουδοποιών και τραγουδιστών, που αναζητά το δρόμο για τη δισκογραφία, κι ο «ΟΡΦΕΑΣ» τους δίνει το βήμα να παρουσιάσουν δείγμα της δουλειάς τους, μαζεύονται για μια πλουραλιστική μουσική γιορτή, που θα την χαρακτηρίζει το νεανικό σφρίγος, κέφι κι η αισιοδοξία.
Ελάτε προπαραμονή του νέου χρόνου να διασκεδάσετε με την μουσική παρέα του «ΟΡΦΕΑ».
Σας περιμένουμε!!!

Τιμή εισιτηρίου για όλες τις παραστάσεις του Ορφέα είναι 15 euro (περιλαμβάνει το πρώτο ποτό).

Ώρα έναρξης: 22.00.

Οργάνωση – Πληροφορίες - Κρατήσεις:
Γυάλινο Up Stage
Λεωφ. Συγγρού 143, Ν. Σμύρνη – Τηλ. κρατήσεων 210 9315600

Link: http://www.e-orfeas.gr/gialino/

Σάββατο 17 Ιουλίου 2010

Έτερος ετεροχρονισμός συγχρονισμένος

Άνοιγμα στα πέρατα
και βροχή του Μάρτη
έχασα σαν έβαλα στοίχημα
πως θα 'ρθει

Μην φοβάστε στο κορμί
μαγικές ψυχές μου
έτσι με συνήθισαν
όλοι οι έρωτές μου

Μαγικές κρυψώνες μου
όλες θα σας κλείσω
τώρα τους χειμώνες μου
σαν πουλί θα ζήσω

Εποχή μου ρόδινη
συρματοπλεγμένη
όχι πως κουράστηκα
μ' άλλο δε με παίρνει

Όχι πως λευτέρωσα
όλες τις φωνές μου
μα να κρύβω δεν μπορώ
τις μικρές χαρές μου

Μέχρι να φανεί το φως
δρόμους θα διαβαίνω
όχι πως σε ξέχασα
μα δε σε προσμένω

Πέμπτη 8 Ιουλίου 2010

εεεεελαα...


Αυτό τώρα τι είναι πάλι;

Βρήκαμε το κόλπο με τις "επανενώσεις" και του βγάζουμε τα μάτια; Πήγε καλά το θέμα με τους Κατσιμιχαίους και το συνεχίζουμε;

Οι Κατσιμιχαίοι όμως ήταν άλλη ιστορία. Είπαμε, εντάξει, ξαναζεσταμένο φαγητό, αλλά είχαν σταματήσει ξαφνικά και στο κάτω-κάτω ο Χάρης απείχε 10 ολόκληρα χρόνια σχεδόν από οτιδήποτε... δικαιούνταν να ξανασμίξουν καλλτεχνικά και δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους.

Αλλά αυτό με τους Πυξ Λαξ ρε παιδιά δεν το καταλαβαίνω... Λες διαλύομαι... κάνεις τις συναυλίες σου σε στυλ "τελευταίες, ιστορικές κλπ κλπ"... και έχουν όλοι τη σιγουριά ότι σε 3-4-5 χρόνια θα γυρίσεις και θα πεις "ιστορική επανένωση"... ε είναι λίγο κοροϊδία...

... γιατί ούτε κατά προσέγγιση δεν μπορώ να πιστέψω ότι είναι "καλλιτεχνική ανάγκη" όλο αυτό...

... και ειδικά τώρα που "έφυγε" ο Ξυδούς πραγματικά δεν καταλαβαίνω...

... δηλαδή πώς μπορούν με τόσο πρόσφατο το χαμό του να ξαναβγούν στη σκηνή με το συγκρότημα που εκείνος έφτιαξε...

... άμα ήθελαν, ας έκαναν μια καλά οργανωμένη συναυλία στη μνήμη του...

... τώρα αυτό με την "επανένωση για 5 συναυλίες" τι είναι δηλαδή;

Τεσπα... μπορεί απλά εγώ να τα βλέπω όλα αρνητικά...

Παρασκευή 2 Ιουλίου 2010

...το πατάω και δεν το ξεκολλάω...

Τα κολλήματα των τελευταίων μηνώνε (τουτωνόνε)

(ξέρεις τι είναι μουσικό κόλλημα... να σου κάτσει ένα τραγούδι στον εγκέφαλο, στην ψυχή, στα στήθια, στα αυτιά, στο μυαλό, βάλε-ό,τι-θες... χωρίς ιδιαίτερο ή προφανή λόγο... να το τραγουδάς στον ύπνο σου και στο ξύπνιο σου... να σε γυροφέρνει... να λες "πώς δεν το είχα εκτιμήσει τότε που το πρωτάκουσα"...
...να έχεις λατρέψει ένα κομμάτι... να το παρατάς για λίγο καιρό... και μετά να το ξανα-μανα-ανακαλύπτεις κλπ κλπ - ο ορισμός επιδέχεται βελτιώσεις/τροποποιήσεις... βοήθησε κι εσύ το Τραγουδιστάν να βελτιωθεί.αχαχουχα!)

Κόλλημα Νο1: Ωραία κοιμωμένη - Νίκος Ξυδάκης
πιθανά αίτια: Εκείνος ο στίχος μωρέ... "στο κάστρο πώς θα μπω/πες μου το μυστικό"... ξέρεις, επιδέχεται πολλές "μεταφορές"... για... (είχα γράψει για τι, αλλά το σβησα επειδή είναι πλέον ξεπερασμένο - ή έτσι θέλω να πιστεύω)... είναι κι εκείνο το "ωραία κοιμωμένη (;) στ’αλήθεια σ’αγαπώ/δείξε μου εσύ το δρόμο και θα’ρθω να σε βρω" (...) "κοντεύω τα σαράντα (τριάντα) κι ακόμα είμαι παιδί"... ΚΑΙ αιτίες άλλες πολλές... το συνθετικό στυλ Ξυδάκη που λατρεύω... οι φωτεινές στιγμές Γκόνη που γουστάρω... το γλυκά παραμυθένιο ύφος...

Κόλλημα Νο2: Να ξημέρωνε μια μέρα - Σωκράτης Μάλαμας
Πιθανά αίτια: Πες μου εσύ για πόσα όσκαρ είναι αυτή η ερμηνεία του σώγαμπρου (=Μάλαμας)... υπερβάλω;... για δώσε λίγη βάση στο κάθε-δεύτερο-κουπλέ-και-καλά-ρεφραίν... και γενικώς σε όλο το "οικοδόμημα"... Kύριε Μιχάλη Γκανά τα σέβη μου!... και τελικά ποιός θα μου απαντήσει γιατί σκονίζεται στα ράφια μας αυτός ο δίσκος...; εεε; Και γιατί τον θυμάμαι κάθε καλοκαίρι...; Κατηγορία τραγουδιού: "πώς-δεν-το-είχα-εκτιμήσει-όταν-το-πρωτοάκουσα;"

Κόλλημα Νο3: Ballada por un Catalan - Μάρω Μαρκέλλου
Πιθανά αίτια: Ε καλά, άμα θες να μας πάρουν τα ζουμιά, ξαναρώτα... Μιλάμε για ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ... μιλάμε για κιθάρες (που λατρεύω, ξέρεις) οργιάζουσες... μιλάμε για ΕΡΜΗΝΕΙΑ... μιλάμε ότι τυραννιέμαι να το βγάλω στην κιθάρα και με πιάνουν τα...βαριά τ’αμίλητα... μιλάμε ότι πεθαίνω να τ’ακούσω λάιβ... Δεν μιλάμε άλλο,ακούμε!

Κόλλημα Νο4: Κάτω απ’το μαξιλάρι - Θ. Παπακωνσταντίνου
Πιθανά αίτια: μμμμμμμμ... ε καλά, τι θες τώρα... περίεργα όνειρα... πάλι κέντρο πέτυχε ο Θανάη’ς... θύμησες (μα πώς μ’αρέσει αυτή η λέξις!) από πρώτα φοιτητικά χρόνια (=ευτυχία!)... άψογη ενορχήστρωση (πρόσεξε πνευστά-μπουζούκι) σ’εκείνη τη συναυλία... Κατηγορία: "κομμάτι που λάτρεψες-άφησες-ξανα-μανα-ανακάλυψες-απ’την-αρχή"

Κόλλημα Νο5: Α.Μάνθος - Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Πιθανά αίτια: εντοπιό’ητα-Θανά’ης-τραγουδάρα-ψάξιμο για ιστορία τραγουδιού. Αυτό είναι το τετράπτυχο και τα υπόλοιπα σε νεότερο τεύχος... μείνε συντονισμένος-η...

Κόλλημα Νο6: Ήμερος Ύπνος - Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Πιθανά αίτια: Λιώνω για πολυφωνικά, για αυθεντικά ηπειρώτικα... πάλι εκείνη η συναυλία και ό,τι μας ξύπνησε μέσα μας... Μάνα: "τι είναι αυτά που ακούς παιδάκι μου;"... Stepas: "γουστάρεις;"... Μάνα: "όχι. Τέτοια μου βάζει κι ο πατέρας σου και μου παίρνει το κεφάλι"... Stepas: "χαχαχα. Όχι ρε μάνα... εισαγωγή από τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου είναι"... Μάνα: "Α, εντάξει τότε...", συνεχίζει η πλέιλιστ με τραγούδια Θανάση by Μελίνα Κανά... Μάνα: "Πολύ ωραία τραγούδια αυτά... Ποιά τα λέει είπαμε;" (κλασική ερώτηση)... Stepas: "η Μελίνα Κανά"... Μάνα: "Α η Μελίνα είν’αυτή; Την μπερδεύω..." (επίσης κλασικά...)

Κόλλημα Νο7: Οι γέροι - Σωκράτης Μάλαμας
Πιθανά αίτια: ρεμπετοεπιρροές-φάση στην κιθάρα by σώγαμπρος... ε δεν θέλω και πολύ... Μας το θύμισε η τελευταία του συλλογή...

Καλά ντε... μην φωνάζεις... τους σταματάω εδώ τους Θανασωκράτηδες γιατί άμα συνεχίσω... τελειωμό δεν θα’χω...

Κόλλημα Νο8: Όμορφοι κι ηττημένοι - Μαρία Παπαγεωργίου
Πιθανά αίτια: μμμμΝαι... κοίτα... για όμορφη δεν ξέρω... ηττένη σίγουρα η γενιά μας... 5-0 από ημίχρονο... Θα μου πεις κι οι πατεράδες μας τα ίδια λένε... η ηττημένη γενιά του εμφυλίου... αλλα είναι και γενιά του Πολυτεχνείου... που κέρδιζε αλλά το έφαγε στο 90+... και την πληρώνουμε τώρα οι αναπληρωματικοί... όπως και να΄χει... μιλάμε για μεγάλη ερμηνεία από τη σπουδαία Μαρία Παπαγεωργίου... και υπέροχο τραγούδι από τον πολύ αξιόλογο νέο δίσκο του Αλέξανδρου Εμμανουηλίδη...

Κόλλημα Νο9: Αυτό - Παύλος Παυλίδης
Πιθανά αίτια: Εθιστικός ρυθμός, όμορφη μελωδία... ωραίο (νέο) δισκάκι Παυλίδη...

Κόλλημα Νο10: Να κοιμηθώ - Φοίβος Δεληβοριάς
Πιθανά αίτια: Λίγο που το βάζει η Σοφία Φατούρου συχνά-πυκνά στο Μελωδία... λίγο αυτό το "μια νύχτα στις Βαλεαρίδες"... λίγο το υπέροχο δέσιμο στίχου-μουσικής-ερμηνείας by Φοίβος Δεληβοριάς... ε, δεν θέλει και πολύ ο άνθρωπας...

Κόλλημα Νο11: Γυναίκα - Γιάννης Κούτρας
Σίγουρα αίτια: Α-Ρ-Ι-Σ-Τ-Ο-Υ-Ρ-Γ-Η-Μ-Α!

Bonus τράκο:
Απόψε - Αλκίνοος Ιωαννίδης
Πιθανά αίτια: Δεν περιγράφω...

Έξτραζζζ:

Δείξε μου τον τρόπο - Ζακ Στεφάνου
Πιθανά αίτια: συνδέεται με το "Κόλλημα Νο1" όσο να’ναι... το καλύτερο τραγούδι του Ζακ Στεφάνου όπως και να’χει...

Κάν’τονε Σταύρο & Νόστιμο τρελό μικρό μου by σώγαμπρος
Πιθανά αίτια: Ναι... κοίτα... αυτός ο άνθρωπας έχει την εξής ικανό’ητα,μεταξύ των άλλων... επιλέγει να βάλει στο setslist του κομμάτια που ΚΑΡΑΓΟΥΣΤΑΡΕΙΣ έτσι κι αλλιώς... και να τα πει με τρόπο που ΚΑΡΑΓΟΥΣΤΑΡΕΙΣ... ΚΑΙ είναι κι εκείνο το "μάγκικο τρελό μικρό" που γίνεται "μαΓικό" στο τέλος....... και είναι κι άλλα... τεσπα... σταματάω...

A board de l'Aspasia - Χρήστος Θηβαίος
Πιθανά αίτια: Το άκουσα by Απόστολος Ρίζος εκείνο το βράδυ Δίπλα στο ποτάμι και θυμήθηκα αυτήν την εκπληκτική ερμηνεία Θηβαίου... Από τότε το ακούω σχεδόν κάθε μέρα. Εξαιρετικό λέμε!!

Αφού δεν μ’αγαπάς - Φοίβος Δεληβοριάς
Πιθανά αίτια: Πολλά και διάφορα αλλά δεν περιγράφω... Εξαίρετο, εξαίρετο, εξαίρετο!!

Παράτα τα - Νικόλας Άσιμος
Πιθανά αίτια: "Χιλιάδες σουπερμάρκετ γεμάτα πράματα / γιατί δεν τα βουτάμε για τα γεράματα"... ξέρεις... επανάσταση από τον καναπέ... όλοι το παθαίνουμε... (για μένα μιλάω βεβαίως και όχι για τον Άσιμο...)
"στον ύπνο σταυραετοί/στο ξύπνιο στρατιωτάκια" που λέει κι ο άλλος... πάντως ρεμπετοφάση στην κιθάρα, το’χεις καταλάβει ότι είναι το φόρτε μου,έτσι;... αλήθειες, αλήθειες, αλήθειες... Κατηγορία: "πώς-μου-είχε-διαφύγει" + "γυρόφερνε-χρόνια-στο-μυαλό-μου-αλλά-δεν-θυμόμουν-τίτλο-και-λοιπά-στοιχεία"...

~~~

Είναι κι άλλα, είναι κι άλλα
όμως δεν θα γράψω άλλα
γράφω κείμενα μεγάλα
όμως σκέψου με μια στάλα
ζω για χρόνια μες στη γυάλα
και τα κείμενα-σινιάλα
κράτα λίγα, πέτα τα άλλα
τα παχιά και τα μεγάλα.
Κι ας μου λένε "πάμε γι’άλλα"
στην εξέδρα πάντα η μπάλα

(αλλ’ αντ’ άλλα της Παρασκευής το γάλα!)
(άρα σημερινό, άρα φρέσκο... αχαχαχα... μα τι χούμορρ!)

Δευτέρα 24 Μαΐου 2010

Κάτω τα χέρια απ’ την "Απανεμιά" λέμεεεε...

Προσωρινή διακοπή παύσης (παύση στην παύση.χο!) ένεκα έκτακτης δυσάρεστης είδησης.




Η τελευταία μπουάτ της Αθήνας κινδυνεύει να κλείσει!

Δεν κατάφερε να την κλείσει η χούντα, ίσως τα καταφέρει το ΥΠΕΧΩΔΕ...

Ελπίζω πως αυτό δεν θα γίνει, αλλά σε περίπτωση που γίνει, φαντάζομαι πως ακόμα και αυτή η υπέροχης ομορφιάς περιοχή που ακούει στο όνομα "Αέρηδες" στην Πλάκα, θα αρχίσει να αποκτά κλαμπάκια, χαζομπαράκια με τσίτα τη μουσική για να μην μπορείς να μιλήσεις και φαστφουντάδικα για τους ξενύχτηδες... Σε αυτά τα μαγαζιά οι άδειες δίνονται κανονικά. Στην "Απανεμιά" δυσκολεύονται να την δώσουν...

Όπως έγινε άλλωστε σιγά-σιγά σε Ψυρρή, Θησείο και Γκάζι...

Αυτή είναι η πολιτιστική κατάντια και πρέπει να την κοιτάξουμε στα μάτια για να καταλάβουμε ποιοί είμαστε.

Η "Απανεμιά" είναι ένας χώρος που υπηρετεί ένα είδος ψυχαγωγίας και διασκέδασης το οποίο βρίσκεις πολύ δύσκολα πλέον. Η επικοινωνία με τον διπλανό σου και με τον καλλιτέχνη, η ζωντάνια, η αμεσότητα, η ανεπιτήδευτη απλότητα και το τραγούδι με άποψη για τα πράγματα είναι τα στοιχεία που κράτησαν την μπουάτ αυτή από το 1964 μέχρι σήμερα (και ελπίζω για πολλά χρόνια ακόμα)! Βρες μου εσύ μουσική σκηνή που να παίζει 4 μέρες την εβδομάδα και να έχει στο πρόγραμμά της κυριολεκτικά μερικές από τις καλύτερες στιγμές του ελληνικού τραγουδιού από τον Βαμβακάρη μέχρι τον Παυλίδη και από τον Θεοδωράκη μέχρι τον Θ. Παπακωνσταντίνου... Βρες μου εσύ μουσική σκηνή που να παίζει Νικόλα Άσιμο, Παύλο Σιδηρόπουλο, Πάνο Τζαβέλλα... Βρες μου εσύ μουσική σκηνή που να παίζει μέχρι τις 6 το πρωί, ανάλογα με τις διαθέσεις του κοινού... Βρες μου χώρο όπου μπορείς να ζητήσεις όποιο τραγούδι θέλεις, ακόμη και να σηκωθείς να το πεις στο μικρόφωνο εσύ, αν δεν το ξέρει ο καλλιτέχης!

Στην "Απανεμιά" έχω ζήσει απίστευτα όμορφες στιγμές και ειλικρινά λυπάμαι πάρα πολύ που κινδυνεύει με λουκέτο. Δεν έχω χρόνο για να γράψω περισσότερα. Δες ωστόσο εδώ την προσπάθειά μου να μιλήσω για το κλίμα του ιστορικού αυτού χώρου.

Θα βάλω τα δυνατά μου για να μπορέσω να είμαι στη έκτακτη λάιβ βραδιά των παιδιών την Τετάρτη 26 Μάη στο "Αισώπου Μύθος" στου Ψυρρή (κλικ). Το ίδιο συνιστώ και σε σένα, αν και εκεί δεν πρόκειται να καταλάβεις τι εστί μπουάτ Απανεμιά. Αυτό το καταλαβαίνεις μόνο στον ιστορικό της χώρο: στο στενάκι της Οδού Θόλου 4 στην Πλάκα.

Σοφία Ανδριανού


Βασίλης Παναγιωτίδης


Θεόφιλος Μήτσης


Βαγγέλης Ντίκος


Βαγγέλης Κορομηλής


Λαμπρίνα Ιγνατάκη

Μιχάλης Καραχάλιος


Και ο θρυλικός Παρασκευάς επί το έργον!
:-)


~~~





~~~
Photos: Alexandros Koromilas
~~~

Δευτέρα 26 Απριλίου 2010

"... την ξωτική που αγάπησε, τόσο βαθιά ομορφιά"...


Νίκος Καββαδίας
11.1.1910 - 10.2.1975

100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ
1910-2010


WILLIAM GEORGE ALLUM

Εγνώρισα κάποια φορά σ' ένα καράβι ξένο
έναν πολύ παράξενον Εγγλέζο θερμαστή
όπου δε μίλαγε ποτέ κι ούτε ποτέ είχε φίλους
και μόνο πάντα εκάπνιζε μια πίπα σκαλιστή.

Όλοι έλεγαν μια θλιβερή πως είχε ιστορία
κι όσοι είχανε στο στόκολο* με δαύτον εργαστεί
έλεγαν ότι κάποτες, απ' το λαιμό ως τα νύχια,
είχε σε κάποιο μακρινό τόπο στιγματιστεί.

Είχε στα μπράτσα του σταυρούς, σπαθιά ζωγραφισμένα,
μια μπαλαρίνα στην κοιλιά, που εχόρευε γυμνή
κι απά στο μέρος της καρδιάς στιγματισμένην είχε
με στίγματ' ανεξάλειπτα μιαν άγρια καλλονή...

Κι έλεγαν ότι τη γυναίκα αυτή είχε αγαπήσει
μ' άγριαν αγάπη, ακράτητη, βαθιά κι αληθινή·
κι αυτή πως τον απάτησε με κάποιο ναύτη αράπη
γιατί ήτανε μια αναίσθητη γυναίκα και κοινή.

Τότε προσπάθησεν αυτός να διώξει από το νου του
την ξωτική που αγάπησε, τόσο βαθιά, ομορφιά
κι από κοντά του εξάλειψεν ό,τι δικό της είχε,
έμεινεν όμως στης καρδιάς τη θέση η ζωγραφιά.

Πολλές φορές στα σκοτεινά τον είδανε τα βράδια
με βότανα το στήθος του να τρίβει, οι θερμαστές...
Του κάκου· γνώριζεν αυτός - καθώς το ξέρουμ' όλοι -
ότι του Αννάμ* τα στίγματα δε βγαίνουνε ποτές...

Κάποια βραδιά ως περνούσαμε από το Bay of Bisky*,
μ' ένα μικρό τον βρήκανε στα στήθια του σπαθί.
Ο πλοίαρχος είπε: "θέλησε το στίγμα του να σβήσει"
και διάταξε στη θάλασσα την κρύα να κηδευθεί.

Από την πρώτη ποιητική συλλογή του Νίκου Καββαδία "Μαραμπού" (1933)

Το άκουσα για πρώτη φορά σε ηλικία περίπου 14 ετών. Στο σπίτι δεν υπήρχε τότε ο δίσκος "Γραμμές των οριζόντων" (ο δεύτερος δίσκος του Μικρούτσικου σε ποίηση Καββαδία όπου και περιέχεται το παραπάνω ποίημα μελοποιημένο), οπότε δεν το είχα στα χέρια μου ώστε να το βάζω και να το ακούω όποτε θέλω. Αυτό συνετέλεσε - τότε, που ήμουν μικρός ειδικά - στο να το μυθοποιήσω μέσα μου σαν τραγούδι. Και γι' αυτό "ευθύνονται" τόσο οι στίχοι της ποίησης του Καββαδία, που εξιστορούν με απίστευτο τρόπο μια βιωματική ναυτική ιστορία, όσο και η μελοποίηση του Μικρούτσικου (συγχωρήστε με, αλλά την προτιμώ από τις υπόλοιπες) και φυσικά η ερμηνεία του Παπακωνσταντίνου αρχικά και η σχεδόν ισάξια του Θηβαίου αργότερα. Το τραγούδι λοιπόν το πετύχαινα πού και πού στο ραδιόφωνο, άντε σε καμιά συναυλία άμα θυμοταν ο καλλιτέχνης να το βάλει στο πρόγραμμα και βέβαια σε διάφορες μουσικές σκηνές από ερασιτεχνικά σχήματα. Πραγματικά κάθε φορά που το άκουγα σχεδόν ανατρίχιαζα! Σου 'χω ξαναπεί άλλωστε ότι τα ποιήματα του Καββαδία με έλκουν πάρα πολύ κεντρίζοντας το μυαλό και τα συναισθήματά μου. Είχα πλάσει που λες διάφορες εικόνες για τον ήρωα της ιστορίας. Είναι πολύ εύκολο για έναν έφηβο να μυθοποιήσει ένα τέτοιο τραγούδι και να του ερεθιστεί η φαντασία. Θα ξανατονίσω ότι δεν το είχα σε κάποια κασέτα ή κάποιο δίσκο, οπότε δεν μπορούσα να το ακούω όποτε θέλω κι έτσι δεν ήξερα τους στίχους απ' έξω. Μόνο αποσπασματικές φράσεις θυμόμουν τότε κι όταν ακούς "μ' ένα μικρό τον βρήκανε στα στήθια του σπαθί" ή "και διάταξε στη θάλασσα την κρύα να κηδευτεί", δεν θες και πολύ για να αναρωτηθείς "ποιά ήταν αυτή η τραγική φιγούρα και γιατί αυτοκτόνησε και γιατί να κηδευτεί στην κρύα θάλασσα" και τελικά τι είναι αυτό το "Μπέιοφμπίσκι"...

~~~

Νομίζω πως το "William George Allum" μελοποιήθηκε και δισκογραφήθηκε για πρώτη φορά το 1984 από τον Λάκη Παπαδόπουλο και συμπεριλήφθηκε στο δίσκο "Περίπου" με ερμηνεύτρια την Αρλέτα. Ακολούθησε το δίδυμο "Οι ξέμπαρκοι" (Ηλίας Αριώτης - Νότης Χασάπης) που μελοποίησε το ποίημα το 1986 στο δίσκο "S/S Ιόνιον 1934", ο οποίος περιλαμβάνει άλλες δέκα μελοποιήσεις Καββαδία . Και φτάνουμε στο 1991 και τις "Γραμμές των οριζόντων" του Θάνου Μικρούτσικου όπου το "William George Allum" ερμηνεύεται από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Η ίδια μελοποίηση ερμηνεύεται αργότερα από τον Χρήστο Θηβαίο και περιλαμβάνεται στον ζωντανό δίσκο "Σταυρός του Νότου - Γραμμές των οριζόντων" (2005).

Από τους "Ξέμπαρκους":





Από την Αρλέτα:




~~~

* Τι είναι τελικά αυτό το "Bay of Biscay" (ή Bisky);

Είναι ο λεγόμενος "Βισκαϊκός Κόλπος" (ή Γασκωνικός), ο κόλπος δηλαδή που σχηματίζεται ανάμεσα σε Γαλλία και Ισπανία στον Ατλαντικό Ωκεανό και είναι γνωστός για τις τρικυμίες που δημιουργούνται συχνά στο θαλάσσιο χώρο του.




* Αννάμ = Περιοχή του σημερινού Βιετνάμ, παλιό κρατίδιο της γαλλικής Ινδοκίνας

* στόκολο = το μέρος του πλοίου στο οποίο βρίσκονται οι φούρνοι, τα καζάνια και το κάρβουνο
~~~

Από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου:





Από τον Χρήστο Θηβαίο:


Κυριακή 18 Απριλίου 2010

Τραγουδιών ιστορίες #1: "Το πολλαπλό σου είδωλο" & "Από το πάρκο στη Μυροβόλο" - Χειμερινοί Κολυμβητές

Το πολλαπλό σου είδωλο

Μουσική-Στίχοι: Αργύρης Μπακιρτζής (Χειμερινοί Κολυμβητές)
Πρώτη εκτέλεση: Αργύρης Μπακιρτζής (Χειμερινοί Κολυμβητές)
Άλλες ερμηνείες: Γιώργος Νταλάρας
Δισκογραφία: "Χειμερινοί Κολυμβητές" (1981), "Ζωντανή ηχογράφηση στο Αττικόν" (1991)

Ἦρθες κι ἀπόψε ξαφνικὰ
γιὰ λίγα χάδια καὶ φιλιὰ
καὶ χάθηκες στὴ νύχτα.
Σ᾿ αὐτὸν τὸν κρύο τὸν καιρό,
μέσα στὸ σπίτι μοναχός,
διαβάζω, τραγουδάω.
Κι ἐνῷ ἀκούω τὸ χιονιᾶ,
τὸ πολλαπλό σου εἴδωλο
στὰ κρύσταλλα κοιτάζω.

Θέλεις; - Θέλω πάντα.
Ἔχεις κέφι; - Ἔχω πάντα.
Ἴσως ἔρθω... - Ἔλ᾿ ἀμέσως, μωρό μου.
Δὲ θέλω. - Μὴν ἔρθεις.
Δὲν ἔχω κέφι. - Μὴν ἔρθεις.
Ἴσως ἔρθω. - Μὴν περάσεις, μωρό μου.

Συχνάζεις στὸ «Μικρὸ καφὲ» κι ἐγὼ στὴ «Μυροβόλο»,
ἔτσι ποὺ ὅσο κι ἂν θέλουμε, ποτὲς δὲ θὰ ἰδωθοῦμε.

Ἐγὼ ξυπνάω ἀπ᾿ τὶς ἑφτά, ἐσὺ τὸ μεσημέρι
κι ὅταν τινάζω τὰ χαλιά, στὸ βόλεϊ πάντα τρέχεις.

Στὴν πὰμπ πηγαίνεις στὶς ἐννιά, ἐγὼ ἕντεκα μὲ μία,
ἔτσι ποὺ ὅσο κι ἂν θέλουμε, ποτὲς δὲ θὰ ἰδωθοῦμε.

Μὰ ποὺ θὰ πάει ὁ καιρὸς κι οἱ βουλισμένοι χρόνοι,
θὲ νά ῾ρθει κάποιο σούρουπο, ξανὰ ν᾿ ἀνταμωθοῦμε.








Από διηγήσεις του Αργύρη Μπακιρτζή:

Το πολλαπλό σου είδωλο
(...)«Η ιστορία της πρώτης εγγραφής του έχει πολύ ενδιαφέρον. Την πρώτη πλευρά του πρώτου μας δίσκου, την είχαμε γράψει σε διάστημα ενός μηνός περίπου, ενώ τη δεύτερη δεν προλάβαμε. Ενδιάμεσα αλλάξαμε κιθαρίστα, ο Παπάζογλου δεν είχε κονσόλα για να μας ηχογραφήσει κι έτσι καθυστερούσαμε πάνω από έξι μήνες να ολοκληρώσουμε το δίσκο. Ένα μεσημέρι παίρνει τηλέφωνο ο Παπάζογλου και μας λέει ότι βρήκε κονσόλα για μερικές ώρες, από μια άλλη ηχογράφηση που είχε τελειώσει πιο γρήγορα. Πήγαμε στο στούντιο και η δεύτερη πλευρά γράφτηκε όλη σε ένα απόγευμα, σε τρεις ώρες! Το τραγούδι αυτό το είχαμε αφήσει τελευταίο, επειδή είναι αρκετά δύσκολο για τη φωνή μου, ανεβαίνει πολύ ψηλά προς το τέλος. Το παίξαμε μια φορά, δεν μου άρεσε και είπα στον Παπάζογλου να το ξαναγράψουμε. Εκείνος είχε ένα ραντεβού, μάλλον με καμιά κοπέλα, και βιαζόταν, οπότε εξοργίστηκε και μίλησε άπρεπα. Ένοιωσα πολύ άσχημα. Ή έπρεπε να μαλώσω και να μη γίνει ο δίσκος, ή να σκύψω το κεφάλι και να το αφήσω να περάσει. Δεν ήξερα τι να κάνω. Οπότε, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, η κοπέλα για την οποία είχα γράψει το τραγούδι και με την οποία είχα χαθεί , ως από μηχανής θεός, κατέβαινε τις σκάλες του στούντιο στο βάθος. Μόλις την είδα ξεχάστηκα και γράφτηκε η πολύ ωραία, συγκρατημένα δραματική, εκτέλεση του δίσκου.

Το τραγούδι μιλά για το σπίτι μου στην 7ης Μεραρχίας, ένα από τα τέσσερα που έχω αλλάξει σε 27 χρόνια στην Καβάλα. Ο στίχος "...το πολλαπλό σου είδωλο, στα κρύσταλλα κοιτάζω" αναφέρεται στα κρύσταλλα με κατακόρυφες λωρίδες, που πολλαπλασιάζουν τις σκιές, της εξώπορτας του διαμερίσματος. Ακόμη χρησιμοποίησα λέξεις και εκφράσεις που είχε πει εκείνη: "θέλεις, θέλω πάντα, έχεις κέφι, έχω πάντα, έλα απόψε, μην περάσεις, μωρό μου, δε θέλω, μην έρθεις, δεν έχω κέφι, μην έρθεις, ίσως έρθω, μην περάσεις, μωρό μου". Με το στίχο "συχνάζεις στο Μικρό Καφέ κι εγώ στη Μυροβόλο" γίνεται μια αντιπαράθεση ανάμεσα στα δυο αυτά στέκια της Καβάλας. Το Μικρό Καφέ ήταν, κατά κάποιο τρόπο, πιο σινιέ, κι εκεί σύχναζαν κυριλέ, της πλάκας κυριλέ, τύποι, ενώ οι θαμώνες της Μυροβόλου ήταν, θα έλεγα, πιο αδέσμευτοι μέχρι οριακά φρικιά. Το τραγούδι περιγράφει επακριβώς αληθινές καταστάσεις. Ο στίχος "στην παμπ πηγαίνεις στις εννιά" αναφέρεται στο παλιό μπαράκι του Σαλαβάτη στη Βενιζέλου, το Vanitas, στο οποίο πήγαινα κάπου-κάπου (ένα από τα ελάχιστα μαγαζιά της Καβάλας, στα οποία σύχναζα).»

Από το πάρκο στη Μυροβόλο

Μουσική - Στίχοι: Αργύρης Μπακιρτζής (Χειμερινοί Κολυμβητές)
Πρώτη εκτέλεση: Αργύρης Μπακιρτζής - Κώστας Σιδέρης - Ισίδωρος Παπαδάμου (Χειμερινοί Κολυμβητές)
Δίσκος: "Από το πάρκο στη Μυροβόλο" (1985)

Από το πάρκο στη Μυροβόλο
Το μηχανάκι αστράφτει στον ήλιο
Αντανακλά το χαμόγελό σου
Και με διαλύει στο φως

Τα αχτένιστα μαλλιά σου καλέ μου
Χτες ήταν καλοχτενισμένα
- δείχναν πως θα παχύνεις
κι οι μπότες που δεν φοράς ποτέ σου
είχανε γίνει σύμβολο

Ένα φιλάκι δεν είναι δράμα
μη το παιδεύεις με τόσες ιδέες
κι έτσι από δράμα σε δράμα ξεπέφτεις
και επανάσταση πάλι ζητάς

πες στου μπαμπά σου όποιος σε φιλάει
να μη φοράει τα μαύρα γυαλιά
γιατί σκιάζουν τα ωραία σου μάτια
και μες στην σκιά τους τούς άλλους κοιτάς

Από το πάρκο στη Μυροβόλο
Το μηχανάκι αστράφτει στον ήλιο
Αντανακλά το χαμόγελό σου
Και με εκτινάσσει στο φως



Από το πάρκο στη Μυροβόλο
«Συμπληρωματικό του προηγούμενου, για τη διαδρομή από το πάρκο, με το γήπεδο του βόλεϊ, μέχρι τη Μυροβόλο, όπου σύχναζα, και η ηρωϊδα ερχόταν ή ήλπιζα να έλθει να με συναντήσει. Το τραγούδι αυτό στάθηκε η αφορμή της συνεργασίας μας με τη Μπάντα της Φλώρινας. Ψάχναμε να βρούμε μια μπάντα και μας είπαν ότι κάπου στην Κοζάνη ζει ο μάγος του κλαρίνου Χάρι Τζέιμς. ΄Επαθα πλάκα. "Ποιος είναι αυτός ο Χάρι Τζέιμς;" ρώτησα παντού. Τελικά ήταν ένας ντόπιος, τσιγγάνος που είχε πάει στην Αμερική και γύρισε μ' αυτό το ψευδώνυμο. Έπαιζε κλαρίνο, σπουδαίος μουσικός, αλλά δεν μπόρεσα να τον βρω. Μετά φτιάξαμε μια μπάντα με καθηγητές από ωδεία της Θεσσαλονίκης, αλλά το αποτέλεσμα ήταν μάλλον τυπικό και σφιγμένο, ενώ από παλιά ονειρευόμουνα μια μπάντα λαϊκή που θα έπαιζε πολύ ελεύθερα. Τη βρήκαμε στη Φλώρινα, μετά από ένα επεισοδιακό ταξίδι, όπου η παλιά Μερσεντές μου 170S, του 1949, τα έφτυσε στην τελευταία ανηφοριά, στο πρόσωπο του Τάσου το Βαλκάνη, "άρχοντα" της Δυτικής Μακεδονίας στο κλαρίνο, και στη μπάντα του. Η συνάντηση και η συνεργασία μαζί τους μας χάρισαν αξέχαστες στιγμές και μια βαθιά φιλία.»

Αργύρης Μπακιρτζής

Παρασκευή 16 Απριλίου 2010

Αντί επικηδείων


Μάνος Ξυδούς
15.5.1953 - 13.4.2010


Και μια αμήχανη προσπάθεια για αναδρομή στην πορεία του.

Και μερικές εφηβικές μνήμες που ευκαιρία ήθελαν πάλι να ξυπνήσουν + ΜΟΥΣΙΚΗ γιατί τώρα τελευταία τα πολλά τα "λόγια" τα βαριέμαι όλο και περισσότερο (άρρωστος θα 'μαι...) :

Θαρρώ πως άνθρωποι τόσο δημιουργικοί και γεμάτοι ενέργεια όσο ο Ξυδούς, δεν το πάνε και πολύ το "κυρελέησον" και το "ωχ τι πάθαμε", γι' αυτό το πράγμα θα το πάω χαλαρά και όπως μου βγαίνει, χωρίς πλερέζα και συμβάσεις.

~~~

Τρίτη Γυμνασίου και η τάδε με την οποία δηλώνεις ερωτευμένος κάνει τη μία σχέση πίσω από την άλλη. Εσύ στο μικρό σου δωματιάκι βάζεις το cd player στο τέρμα και τραγουδάς με πάθος. Παρακαλώ την προσοχή σου και την utmost respect σου (ε ρε Manager τι μας έχεις μάθει!) για το "αν-μου-βάζαν-το-μαχαίρι-στο-λαιμό-για-να-πω-το-κορυφαίο-των-Πυξ-Λαξ-θα-ήταν-το-πρώτο-που-θα-σκεφτόμουν" ή για το "τραγούδι-του-αδικημένου": κλικ (τώρα κάτι "κι αν σε βλέπω αδιάφορα ξερά δεν με πειράζει" ελέγχονται και ερμηνεύονται-εφαρμόζονται ποικιλοτρόπως και ανάλογα με το χαραχτήρα του παθόντος και την περίπτωσις. Έτσ';)

Εδώ έχουμε το soundtrack των κατασκηνωτικών καλοκαιριών (εντάξει, μαζί με το "Λιωμένο παγωτό"). Μυρίζει πεύκο, χώμα, νερό στο τσιμέντο που το χτυπάει ο ήλιος και μακαρόνια στη λαμαρίνα. Ήσουν μικρός κι ανέμελος για να δακρύζεις για τέτοια θέματα, μόλις που άρχιζες να καταλαβαίνεις τι είναι τα σκιρτήματα εκεί αριστερά, αλλά το τραγούδαγες κι αυτό με πάθος.

Εδώ, εκεί και παραπέρα έχουμε κι άλλη εφηβεία, αγαπημένα ακούσματα, καλοκαίρια με τα παράθυρα ανοιχτά, νου που καλπάζει, διάθεση ανεβαινοκατεβαίνουσα και στην τελική απλώς τρία όμορφα άζματα. Μνήμες, μνήμες, μνήμες.

Δώθε κι εκείθε τα πράγματα σοβαρεύουν. Rock καταστάσεις και Μάνος Ξυδούς 100%, ψυχή τε και σώματι, όπως πορεύτηκε άλλωστε μέχρι το τέλος στο σανίδι του ελληνικού τραγουδιού. Λατρεμένα ακούσματα. Αυτά με έκαναν να τον ξεχωρίσω και να πω "μα τι γνήσιος τύπος είναι αυτός;".

Δεν ήταν μόνο η συμπεριφορά του (ασυμβίβαστος και απλός) που με έκαναν να τον θεωρώ πάντα "λαϊκό ροκά". Ήταν και κάτι ενδιαφέρουσες ακροβασίες σαν κι αυτή κι εκείνη. (με τα αρνητικά τους, αλλά χαράξανε στιγμές κι αυτές...)

Αμ κι αυτό που το λάτρευα πάντα και μόλις προσφάτως αντελήβην ότι είναι δικό του;

Κι εκείνος ο δίσκος, που ανάθεμα κι αν τον θυμάται άνθρωπος. Ο "Προσέχω δυστυχώς" ντε, με τον Βασίλη (εσύ Μάνο είπαμε, τελικά δεν πρόσεχες δυστυχώς...). Που μπορεί να μην ήταν κάτι ιδιαίτερο (η αλήθεια είναι), αλλά έχω ακόμα εκείνη την κασέτα με την ιδιόγραφη αφιέρωση επάνω. Και θυμάμαι ακόμα τις νυχτερινές ακροάσεις. Και θεωρώ ακόμα σούπερ αδικημένη τη διασκευή του Ζακ Μπρελ (από Billy, από Ξυδούς) που δεν ακούγεται ποτέ και πουθενά. Και πάντα μ'άρεσε εκείνο το "ένοχος χωρίς αιτία" με το οποίο κάτι ηρωικές εποχές ξεκίναγαν και οι συναυλίες...

~~~




















~~~


Τετάρτη 14 Απριλίου 2010

Κι εσύ εκεί;


Έμαθα το όνομά του εκεί γύρω στο Γυμνάσιο μέσα από τους Πυξ-Λαξ, όταν μια μέρα αναρωτήθηκα ποιός είναι αυτός που ερμηνεύει με τόσο πάθος και τόση "ροκιά" το "Εσύ εκεί", αφού τα αυτιά μου έπαιρναν όρκο ότι δεν ήταν ούτε ο Στόκας, ούτε ο Πλιάτσικας. Νομίζω ότι οι περισσότεροι όταν ακούν το όνομα Μάνος Ξυδούς, το μυαλό τους πάει αυτομάτως στους Πυξ-Λαξ και στο προαναφερθέν τραγούδι.

Αργότερα, στο Πανεπιστήμιο πια, είχα την τύχη να μιλήσω μαζί του έστω και για λίγο, στα πλαίσια μιας συνεντευξούλας για ένα φοιτητικό περιοδικό. Η προσωπική επαφή μού επιβεβαίωσε όσα υποψιαζόμουν για αυτόν. Άνθρωπος σεμνός (σχεδόν ντροπαλός), αλλά ευθύς. Είχε εκείνο το χαμόγελο της συστολής που έδιωχνε κάθε σκέψη για "δήθεν" και υπεροψίες.

Δεν θα κρυφτώ. Τους Πυξ-Λαξ τους αγάπησα πολύ σαν έφηβος. Μεγαλώνοντας τους χλεύασα εξίσου. Δεν τους θεωρώ πλέον κάτι το τόσο σημαντικό μουσικά, όσο δείχνει η εμπορική τους απήχηση. Δεν ήταν κακό συγκρότημα. Έδωσε ωραία τραγούδια, ωραίες στιγμές. Αλλά ως εκεί.

Τον Μάνο Ξυδούς, αν και από τα λιγότερο γνωστά μέλη του συγκροτήματος, τον ξεχώριζα πάντα. Δεν ξέρω γιατί. Μάλλον επειδή μου έβγαζε κάτι το ντόμπρο. Μεγαλώνοντας και μαθαίνοντας πράγματα γι' αυτόν (και γνωρίζοντάς τον τελικά και από κοντά), η πεποίθησή μου αυτή εδραιωνόταν. Και δεν τα λέω αυτά τώρα σαν όψιμος θαυμαστής του με αφορμή το θάνατό του. Και χτες να με ρώταγες τα ίδια θα έλεγα.

Ήταν ένας καλός δημιουργός και ΠΑΝΤΑ ένας ψυχωμένος ερμηνευτής. Ακούραστος εργάτης και εραστής της μουσικής. Είχε γνώσεις, ψυχή και ειλικρίνεια. Άφησε πίσω του κάποια όμορφα τραγούδια και μια σημαντική δουλειά στο χώρο της δισκογραφίας (είχε εργαστεί σαν υπάλληλος της MINOS).

Ο ξαφνικός χαμός του με λύπησε πολύ. Το έχω ξαναπεί. Δεν χρειάζεται να είσαι κολλητός με έναν καλλιτέχνη για να νιώσεις το κενό της απουσίας του. Μόλις πριν λίγες μέρες τον βλέπαμε τον Ξυδούς στη μεγάλη συναυλία στο πλάι των Κατσιμιχαίων (στους οποίους πίστεψε πολύ όταν οι εταιρίες αρνούνταν να εκδώσουν τον πρώτο τους δίσκο στα μέσα της δεκαετίας του '80!) στο ΟΑΚΑ και αυτό και μόνο φτάνει για να νιώσει κανείς το πλήγμα στο άκουσμα της δυσάρεστης είδησης του χαμού του.

Μάνο τελικά δεν... πρόσεχες δυστυχώς. Πάνω σε πρόβα κόπηκε το νήμα της ζωής σου. Κι ας ήξερες ότι είχες πρόβλημα. Εσύ εκεί, στην αγάπη σου για το τραγούδι.

Καλό ταξίδι

ΥΓ: Ο πολυτραγουδισμένος Απρίλης δεν μας τα λέει καλά. Φυσικά και δεν ξέχασα ότι πέρυσι τον Απρίλη "έφυγε" ο Σταμάτης Μεσημέρης κι ας μην έκανα αναφορά στη συμπλήρωση ενός έτους (έλειψη χρόνου και διάθεσης). Φέτος μας πήρε πρόωρα άλλον ένα δημιουργό. Κρίμα...

Τετάρτη 31 Μαρτίου 2010

Μπγιούτιφουυυυλ


Είναι από αυτές τις περιπτώσεις που ό,τι και να πεις θα παρεξηγηθείς.

Ήδη έχουν φουντώσει οι συζητήσεις σε διάφορα φόρουμ.

Επειδή δεν έχω και πολλή όρεξη είναι η αλήθεια, θα αρκεστώ στο εξής: Αν κάποιος με ρωτούσε "Σε ενόχλησε που το Δίφωνο έβαλε εξώφυλλο τον Χαζτηγιάννη;" η απάντησή μου θα ήταν σίγουρα "Ναι". Για χίλιους δυο λόγους που βαριέμαι να αναλύσω.

Το Δίφωνο στο παρελθόν έχει πάρει συνέντευξη μέχρι και από τον Σταμάτη Γονίδη (αν θυμάμαι καλά). Δεν τον έκανε εξώφυλλο όμως. Το ότι έβαλε εξώφυλλο τον Χατζηγιάννη τώρα λέει πολλά... Το περιοδικό αυτό που το έχω λατρέψει από μικρός (το διαβάζω από το Γυμνάσιο!) δεν με έχει συνηθίσει να κάνει ένα εξώφυλλο μόνο και μόνο για να πουλήσει παραπάνω φύλλα. Αυτό το κάνουν όλα τα lifestyle έντυπα. Είναι ανάγκη να το κάνει και το Δίφωνο;

ΥΓ: Ναι ξέρω, είμαι κολλημένος, βάζω ταμπέλες, ο Χατζηγιάννης είναι ταλαντούχος, και τι πειράζει που τον έκαναν εξώφυλλο, δεν βάλαν δα και την Βανδή κλπ κλπ κλπ. Εσείς που είστε άνετοι χαρείτε με τον αχταρμά. Εγώ δεν...

ΥΓ1: Τη συνέντευξη δεν την διάβασα ακόμα. Μου είπαν ότι του κάνουν προκλητικές ερωτήσεις και προσπαθούν με το ζόρι να τον στριμώξουν. Αυτό είναι ακόμη χειρότερο κι απ' το ότι τον έκαναν εξώφυλλο. Άμα είναι έτσι, να στριμώχνετε και τον Νταλάρα και όχι να τον ρωτάτε πόσο τελειομανής και γαμάτος είναι. ΟΚ;

Σάββατο 27 Μαρτίου 2010

Θησαυροί από το youtube #10 - Λιζέτα Καλημέρη και Δημήτρης Λάππας

Ένας φίλος μού αποκάλυψε το πολύ ωραίο βίντεο.

Δημήτρης Λάππας στην κιθάρα και Λιζέτα Καλημέρη σε μία εξαιρετική ερμηνεία του "Ένα χειμωνιάτικο πρωί" της Ελένης Βιτάλη. Και όλα αυτά στην υπέροχη Καρίτσα Λάρισας:





Ένα χειμωνιάτικο πρωί

Μουσική-Στίχοι-Πρώτη εκτέλεση: Ελένη Βιτάλη
Άλλες εκτελέσεις: Χριστίνα Μαραγκόζη
Δισκογραφία: "Το απέναντι μπαλκόνι" (1989), "Ό,τι αγάπησα" (2000), "Προσκήνιο (live)" (2001)

Ένα χειμωνιάτικο πρωί
έφυγα απ' το σπίτι σαν τρελή
ο αέρας μου τρυπούσε
το κορμί και μου ζητούσε
μια απόφαση ηρωική.

Πήρα εφημερίδα και στυλό
βρήκα διαμέρισμα φτηνό
τρία νοίκια να το κλείσω
έπιπλα για να το ντύσω
και δεν θέλω να σε ξαναδώ

Ήρθε η νύχτα η σκληρή κι' εγώ
νοιώθω σαν απόκληρη εδώ
θέλω πίσω να γυρίσω
και συγνώμη να ζητήσω
αλλά ντρέπομαι να σου το πω

Πώς χωρίς εσένα είμαι μισή
δεν πετιέται έτσι μια ζωή
θέλω πίσω να γυρίσω
και συγνώμη να ζητήσω
μα με κυνηγάει μια φυγή

Ένα χειμωνιάτικο πρωί
έφυγα απ' το σπίτι σαν τρελή
ο αέρας μου τρυπούσε
το κορμί και μου ζητούσε
μια απόφαση ηρωική


Δείτε όλες τις αναρτήσεις της στήλης "Θησαυροί από το youtube" εδώ

Τρίτη 23 Μαρτίου 2010

Καλέστε αργότερα

Ε τώρα τι θες να σου πω;
(μην πεις τίποτα, βλάκα....)

Ότι το Σάββατο πήγα Κατσιμιχαίους;
(χεστήκαμε!)

Ότι το μυαλό μου δεν ήταν εκεί 100%;
(και τι μας νοιάζει;)

Ότι ήταν μόλις η τρίτη φορά στη ζωή μου που πήγα σε συναυλία ολομόναχος;
(καλά να πάθεις)

Ότι παρόλα τα παραπάνω (το μυαλό μου δεν ήταν εκεί λέμε) συγκινήθηκα αρκετά και κατευχαριστήθηκα που τους είδα πάλι μαζί;
(ε είσαι και ευσυγκίνητο αγόρι τρομάρα σου...)

Ότι τα τραγούδια τους είναι ακόμη "φρέσκα" και μοιάζουν πιο επίκαιρα από ποτέ;
(πω πωωωω κλισεδούρεεες... α πα παααα)

Ότι μου την έδωσε που δεν παίξανε τη "Μοναξιά του σχοινοβάτη";
(αχαχαχα! Το παίξανε στη Θεσσαλονίκη ρε κορόιδοοοο)

Ότι μετά πήγα Εξάρχεια και προσπάθησα να γίνω "λιώμα" χωρίς επιτυχία;
(όπα ρε πότη....)

Ότι το περπάτημα που έριξα εκείνη τη μέρα θα έχω να το θυμάμαι; (νέο προσωπικό ρεκόρ λέμε!)
(ε καλά, πρώτη φορά είναι ή σε χάλασε; Αφού εσύ πρώτα θα πάρεις σύνταξη και μετά θα βγάλεις δίπλωμα...)

Τι; Περιμένεις εντυπώσεις και παραλειπόμενα; Καλά, άμα ηρεμήσω και βρω και χρόνο θα δούμε. Μέχρι τότε, βολέψου με ένα από τα χειρότερα και πιο αδιάφορα κειμενάκια που έχω γράψει ποτέ μου: κλικ.
(σιγά ρε πολυάσχολε)


Stepas 0
Κοινός νους 10