"Stardust" *

 Mariela Constantinidis  "Stardust" 

 Acrylics and collage in streched canvas (24X18cm)

 

 

Ένα μαγικό φλυτζάνι ζωγραφιάς, ανάμεσα σε μισόσβηστες λέξεις από ιστορίες βιβλίων, χρώματα αχνά και λευκή δαντέλα, ζει γαλήνια κι ονειρεύεται. Κι όταν θελήσει να παίξει, ξεφεύγει από τον ζωγραφισμένο κόσμο του ανάλαφρα στον αέρα  και σιγανά στριφογυρίζοντας, σκορπίζει γύρω του αστερόσκονη…

Και όπως λέει γι’ αυτό ένα παραμύθι:

" Όποιος τύχει να το δει, όποιος τόχει κρατήσει,  στα μάτια στα δάχτυλα και στην καρδιά, ένα αστέρι έχει για πάντα κλείσει..."

˙˙ ô˙˙

Στη Μαριέλα :)

 

*Stardust από τις (μαγικές) ζωγραφιές της Μαριέλας Κωνσταντινίδου από την έκθεση "ένα φλυτζάνι καφέ κι ένα καλό βιβλίο"  στο καφέ - βιβλιοπωλείο "συλλαβή" (20.12.2013 ~ 12.1.2014).  Φωτογραφίες από την έκθεση εδώ

Μια μικρή καλημέρα

Μια μικρή καλημέρα ειπώθηκε από ένα παιδί το πρωί και ζαβολιάρα, ξέφυγε να παίξει με τον αέρα.

Λίγο πιο πέρα, κάποιος περπατούσε σκυφτός κοιτώντας τη γη, με χίλιες σκέψεις να στροβιλίζουν το μυαλό, κουβαλώντας στον ώμο το βάρος από ένα φορτίο ζωής.

Άκουσε ένα τρυφερό σφύριγμα σαν χάδι στ’ αυτί ... «…καλημέρα…»

σήκωσε το κεφάλι και την είδε να του χαμογελάει … κάτι  σαν να τρύπωσε μέσα του, κι έγινε για λίγο ένα μικρό ευτυχισμένο παιδί!

Σαν επιμύθιο: στα δύσκολα, ν' ακούμε προσεκτικά τον αέρα, ίσως κάτι καλό (έστω μικρό) να έχει για μας :)

Φίλοι μου, για κάποιες μέρες, ένα διάστρεμμα στον καρπό του αριστερού χεριού, θα είναι η αιτία να είναι αραιά και σύντομα τα σχόλιά μου, σας φιλώ:) 

ανθρώπινα μάτια, ο ουρανός ..κι ένα ψεματάκι τ' ουρανού

Κάποια μάτια ανθρώπινα ήταν που λέγανε:

« Τι πιο όμορφο από το να σου χαρίζει ο ουρανός το πρωί μια ανατολή για καλημέρα και να κρατάς το φως της φυλαχτό βλέποντάς το σ’ όλα τα χρώματα των λουλουδιών της μέρας…

Και το βραδάκι σ’ ένα ξέφωτο, να ονειρεύεσαι στα μάτια του το αχνό χαμόγελο ενός ξαναγεννημένου φεγγαριού κι αεράκι παραμυθιού να φέρνει μια καρδιά στ’ αστέρια.»

«Χαχααα!!» γέλασε ένα από τα καλοκάγαθα ψεματάκια τ’ουρανού, και είπε γυρίζοντας στο τελευταίο αστεράκι που λαμπύριζε εκεί λίγο πριν φέξει η άλλη αυγή: «Τα χρώματα τ’ουρανού φτάνουν στα μάτια τα ανθρώπινα όπως τους έχει οριστεί να βλέπουν το φως.. έτσι, για να γλυκάνει τις λύπες τους με χρώμα, κι ας είναι ίσως ψέμα.. και αυτή είναι μια μικρή αλήθεια..»

Το αστεράκι βιαζότανε να φύγει να πάει να κοιμηθεί, τα λόγια όμως έφτασαν σε κάποια μάτια ανθρώπινα, που είχαν μείνει ξάγρυπνα όλη τη νύχτα ν’ αναπολούν τις εικόνες της μέρας τους και τα χρώματα τους όλα. Κι εκεί, λίγο πριν φέξει η άλλη αυγή, με μιας θολώσανε τα μάτια βουρκωμένα κι έτσι σφαλίσανε τα ματοτσίνορα στον ύπνο.

Όμως κείνο το καλοκάγαθο ψεματάκι (ως πάντα ψεματάκι) λέγοντας μια μικρή αλήθεια έκρυψε μια πιο μεγάλη: «Ο ουρανός και τα χρώματά του έχει οριστεί να υπάρχουν μόνο για να τα βλέπουν τ΄ανθρώπινα μάτια». Και το επόμενο πρωί, όταν τα μάτια ήταν κλειστά στα χρώματά του, ο ουρανός έριξε μια παραπονεμένη μαγιάτικη βροχούλα και σε λίγο ξαναφώτισε μέσα από τα σύννεφα...

Την άλλη μέρα, την άλλη αυγή, ο ουρανός καθρεφτίστηκε στις θάλασσες, στις λίμνες, ακόμα και στις πρωινές δροσοσταλίδες, όμως ήταν κλειστά τα ανθρώπινα μάτια και ο πιο αγαπημένος του καθρέφτης, η κόρη των ματιών τους.

Και τότε ήταν που το ψεματάκι τ’ουρανού ψιθυρίζοντας ομολόγησε την όλη αλήθεια «Ο ουρανός έχει οριστεί να ζήσει μόνο όταν μπορεί να βλέπει τον εαυτό του να καθρεφτίζεται στ’ ανθρώπινα μάτια».

Τίποτα απ’ αυτά δεν άκουσαν τα μάτια, όμως ορθάνοιξαν γελώντας πάλι στο δικό τους ουρανό αφού δεν μπορούσαν να του είναι θυμωμένα. Κι εκείνος γλυκά τα φίλησε με το πρώτο φως της μέρας.

~ *~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

Σ' ευχαριστώ για την πρώτη έμπνευση του παραμυθιού:) 

Αστέρια μου που περνάτε από εδώ, σας αφήνω αυτό το παραμύθι για παρέα και σας εύχομαι ένα ξένοιαστο καλοκαίρι σ' έναν όμορφο, φωτεινό, δικό σας ουρανό!

Ήταν η τελευταία ανάρτηση πριν τις διακοπές για να προλάβω να σας χαιρετήσω πριν φύγετε κι εσείς Αυτή την εβδομάδα  θα τριγυρνώ λιγάκι στ' αστέρια σας, ώσπου να φύγω κι εγώ :)
Ο μετριασμός των σχολίων ενεργοποιήθηκε λόγω απουσίας από το blog, για τον φόβο των κινέζικων γραφών:)

Οι φωτογραφίες και οι συνθέσεις by Astria (που λέει κι ο Κωνσταντίνος:) όπως και η τελευταία που δεν προέκυψε από σύνθεση, μόνο zoom

μοναδικά πολύτιμα...

Πριν λίγες μέρες είχαν στείλει τ’ αστέρια την τελευταία τους αστερόσκονη στη γη.

Πέφτοντας η αστερόσκονη, ψιθυριστά σχεδόν, τραγουδούσε σε μια απαλή μελωδία τ’ ουρανού, σαν ποιηματάκι:

«είμαι η τελευταία, είμαι πολύτιμη, έτσι μου είπαν τ’ άστρα».
είμαι η τελευταία, είμαι πολύτιμη, έτσι μου είπαν τ’ άστρα».

Όμως κανείς δεν την έβλεπε, κανείς δεν την άκουγε. Ήταν γιορτή, τα βλέμματα εκείνη τη στιγμή, ήταν στραμμένα σε μία παράσταση στη μεγάλη πλατεία, όπου έπαιζε μουσική με προκλητικό χορό κάτω από δυνατούς προβολείς.

Και δεν βρέθηκε μια μικρή χούφτα να κρατήσει την αστερόσκονη. Έπεσε στην άκρη του δρόμου και μπερδεύτηκε με τη σκόνη του και κάποια αποτσίγαρα. που ήταν εκεί.

Εκείνο το βράδυ, έπεσε βροχούλα στ’ άστρα.

Και το πρωί, ο οδοκαθαριστής βλέποντας τα μαζέματά του, ακούστηκε ν’ αναρωτιέται, γιατί λαμπυρίζαν τόσο...


¨Όχι, όχι δεν τελείωσε έτσι η ιστορία :)

Ήταν ένα αεράκι που φύσαγε λίγο κάτω από τα σύννεφα, περαστικό πάνω από την πόλη. Άκουσε το τραγούδι της αστερόσκονης, πλησίασε και πρόλαβε έναν μικρό κόκκο της, μία μικρή μικρούλα αστεροσκονίτσα, πριν πέσει στη γη. Χορεύοντας μαζί της στον ρυθμό του τραγουδιού της, την ανέβασε ψηλά στον ουρανό και την απόθεσε σ’ ένα μικρό αστέρι.

Ήταν εκεί όλα μα όλα τα άστρα «της γης, τ’ ουρανού, τα μεταξύ ουρανού και γης» κι αυτή τη μια στιγμή, λαμπύρισαν πιο φωτεινά.

Και η μικρή αστερόσκονη, έλαμπε όσο ποτέ, από το φως της καλοσύνης που της χάρισε το αεράκι .

Το αεράκι γυρίζοντας στον τόπο του, φυσούσε τόσο γλυκά που από όπου πέρναγε, γέμιζε ομορφιά. Ξεπερνώντας τον εαυτό του, είχε τολμήσει να πραγματοποιήσει ένα άπιαστο όνειρό του, ένα ταξίδι στ’ αστέρια, κι από τη μικρή αστερόσκονη είχε μάθει το μυστικό της μελωδίας τ΄ουρανού…

«Κάθε κόκος αστερόσκονης που πέφτει δίπλα, κάθε αεράκι που χαϊδεύει απαλά το πρόσωπό, είναι μικρά, είναι λίγα, αλλά μοναδικά πολύτιμα.»

Αγαπημένα μου αστέρια

«της γης, τ’ ουρανού, μεταξύ ουρανού και γης»

Καλά Χριστούγεννα!!!

Αυγουστιάτικο φεγγάρι

"-Αυγουστιάτικο φεγγάρι, κι εγώ μονάχα για σένα. Κάθε δάκρυ, κάθε χαρά κι αγάπη, τα τραγούδια των πουλιών όλων της νύχτας και τ’ αρώματα των κρυφών λουλουδιών της.
Σ' αγαπώ. Μη με ξεχνάς, του χρόνου, όταν θα βγεις στον ουρανό να με θυμάσαι… "

Αυτά είπε στο Αυγουστιάτικο φεγγάρι ένα μικρό πεφταστέρι περνώντας από δίπλα του στην πορεία του χαμού. Και το φεγγάρι, το μεγάλο του Αυγούστου το φεγγάρι, γέμισε από αστερόσκονη κι έλαμψε μοναδικά στον ουρανό.
Κάποιοι που είδαν το πεφταστέρι, έκαναν ευχή να βγει αληθινή.
Άλλοι, οι περισσότεροι, έμειναν ξάγρυπνοι να φωτογραφίσουν το πιο όμορφο του χρόνου, το Αυγουστιάτικο, το λαμπερό φεγγάρι. Όταν είδαν τις φωτογραφίες στην οθόνη του υπολογιστή, πρόσεξαν γύρω κάποιες ανεπιθύμητες και ανεξήγητες απειροελάχιστες κουκίδες. Και ήτανε μόνο τα παιδικά και τα ερωτευμένα μάτια που τις είδαν να λαμπυρίζουν.

*Η φωτογραφία προέκυψε από τη σύνθεση δύο φωτογραφιών, της σελήνης και της θάλασσας στο ηλιοβασίλεμα.

Τα πράγματα δεν είναι πάντα αυτό που φαίνονται.

Escher, sky and water

Δύο άγγελοι, σαν άνθρωποι οδοιπόροι, ζήτησαν να περάσουν τη νύχτα τους στο σπίτι μιας πλούσιας οικογένειας. Τους φιλοξένησαν με δυσαρέσκεια και τους έβαλαν να κοιμηθούν νηστικοί σ΄ένα υγρό κρύο υπόγειο. Στον τοίχο του υπογείου, ο μεγαλύτερος άγγελος είδε μία τρύπα στον τοίχο και την επισκεύασε.
Την επόμενη νύχτα, οι άγγελοι έφτασαν σ’ ένα φτωχικό σπίτι, όμως ο χωρικός και η γυναίκα του που έμεναν εκεί, ήταν πολύ φιλόξενοι. Αφού τους έφεραν να φάνε τα λίγα που είχαν, τους πρόσφεραν το κρεβάτι τους για να κοιμηθούν.
Με την ανατολή του ήλιου, οι άγγελοι βρήκαν τον χωρικό και την γυναίκα του να κλαίνε. Η μοναδική τους αγελάδα που το γάλα της ήταν μία ευλογία, είχε πεθάνει.
Ο νεότερος άγγελος θυμωμένος ρώτησε τον μεγαλύτερο πώς άφησε αυτό να συμβεί και τον κατηγόρησε:
- Η πρώτη οικογένεια τα είχε όλα κι εσύ την βοήθησες. Η δεύτερη είχε λίγα αλλά τα πρόσφερε κι εσύ άφησες την αγελάδα τους να πεθάνει;!
- Μέσα στην τρύπα του τοίχου υπήρχε κρυμμένο χρυσάφι και επισκευάζοντας την τρύπα αυτό το χρυσάφι δεν θα βρισκόταν ποτέ. Και την περασμένη νύχτα, όταν κοιμόμασταν μέσα στο δωμάτιο του καλού χωρικού, ο άγγελος του θανάτου ήρθε και έψαχνε να βρει την γυναίκα του. Τον παρακάλεσα πολύ και δέχτηκε να πάρει αντί της την αγελάδα. Τα πράγματα δεν είναι πάντα αυτό που φαίνονται*

Πράγματι, πολλές φορές, κάτι που το θεωρούμε αρνητικό για μας, αποδεικνύεται πως δεν είναι, ή το αντίστροφο. Επίσης πολλά πράγματα φαίνονται αλήθειες χωρίς να είναι ή το αντίστροφο, δίκαια ενώ δεν είναι κλπ.

.........................................................
Παρακάτω ένα βίντεο από την ταινία Don Juan De Marco. Δεν έχει τίποτα κοινό, φαίνεται, με την προηγούμενη ιστορία. Μόνο που και εδώ, τα πράγματα δεν φαίνονται όπως πραγματικά είναι. Σ' όλη την ταινία εναλλάσσουν ρόλους η αλήθεια και το ψέμα, η τρελή φαντασία και η σκληρή πραγματικότητα, το υγιές και το ασθενές . Όπως είναι, ή όπως φαίνονται ότι είναι.

Οι δύο κύριοι πρωταγωνιστές είναι ένας "ψυχικά ασθενής" νέος, που μεταμφιεσμένος σε Don Juan De Marco και φορώντας μάσκα, ισχυρίζεται ότι είναι ο μεγαλύτερος εραστής που υπήρξε ποτέ και ένας ψυχίατρος, που ετοιμάζεται να συνταξιοδοτηθεί. Το περιστατικό του νέου αυτού είναι το τελευταίο του. Ο γιατρός μαθαίνει από τον νέο την αλήθεια της ζωής και αφού του εξασφαλίζει το εξιτήριο από την ψυχιατρική κλινική, του ανταποδίδει ένα δώρο στο νησί Έρως.

Quando la Ames (Όταν η αγάπη)

Με μάσκες ή χωρίς, τα πρόσωπα δεν είναι πάντα αυτό που φαίνονται!

Καλή αποκριά!

update 1/3/09 : Και καλή Σαρακοστή!!

-Το Quando la Ames τραγουδούν οι Jose Hernandez και Nydia Rojas

Το τραγουδάει επίσης και ο Bryan Adams στο

“Have you ever really loved a woman” με υπέροχους

στίχους. Μοναδικοί οι ηθοποιοί της ταινίας: Johnny Depp,

Marlon Brando, Faye Dunaway, Géraldine Pailhas

* Από μια γαλλική ιστορία «Les choses ne sont pas toujours ce qu' elles paraissent».

λαμπυρίσματα στη θάλασσα και μία πυγολαμπίδα.

Λαμπυρίσματα στη θάλασσα.
Σε ρηχά νερά αλλά και σε μεγάλα σκοτεινά βάθη.
Ανατρέποντας το αναμενόμενο, να μην υπάρχει εκεί ζωή και φως,
λαμπυρίζουν, δηλώνοντας την θαυμαστή ύπαρξή τους.



Λαμπυρίσματα κι ανάμεσα από δένδρα και θάμνους, όπου πετούν σαν μικρές φωτεινές νεραϊδούλες οι πυγολαμπίδες.


Και μια πονετική πυγολαμπίδα, μια κωλοφωτιά, άπό το βιβλίο της Μάρω Λοϊζου "ήταν και δεν ήταν", θέλει να κάνει παρέα στο φεγγάρι, που κλαίει την μοναξιά του στον ουρανό και φυσικά την αγνοεί.

"Η ΚΩΛΟΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ"

Ήταν και δεν ήταν μια φορά κι ένα καιρό
εκεί ψηλά στον ουρανό ένα φεγγαράκι.
"Μοναχούλι μου, μοναχούλι μου, μοναχούλι μου που είμαι!".
Γελούσανε τ' αστέρια που χόρευαν τριγύρω του.
Γελούσανε τα φώτα της πόλης από κάτω.
"Μοναχούλι μου, μοναχούλι μου, μοναχούλι μου που είμαι!".
Και μόνο μια μικρή μικρή κολοφωτιά,
έτσι καθώς φωσφώριζε μεσ' τα ρηχά νερά,
πόνεσε το παράπονο τούτης της μοναξιάς.
Σήκωσε τα χεράκια της και μ' όση δύναμη είχε...
"Πώς είσαι μοναχούλι σου, αφού είμαι εγώ εδώ;"
φώναξε.
Μα το φεγγάρι ήταν ψηλά και η φωνή μικρούλα
Μα το φεγγάρι έλαμπε, έσβηνε τη φωτίτσα.
"Μοναχούλι μου, μοναχούλι μου, μοναχούλι μου που είμαι!".
Γελούσαν τ'αγγελάκια κι οι κάτασπρες φτερούγες.
Γελούσαν οι διαβόλοι και τρυπούσαν τα πηρούνια.
Κανείς τους δεν τον πίστευε το βασιλιά της νύχτας.
Και μόνο η μικρή μικρή κωλοφωτιά
φώναζε κι όλο φώναζε... Μα πως να την ακούσει;
Ήταν μικρούλα τόση δα.

Και είναι αλήθεια ότι η ιστορία αυτή παίζεται συχνά στη ζωή, καμιά φορά μάλιστα εναλλάσσονται οι ρόλοι και ο ίδιος πρωταγωνιστής είναι πότε το φεγγάρι και πότε η κωλοφωτιά.
Και είναι αλήθεια ότι πολλές φορές κάποια από τ' αστέρια στον ουρανό αλλά και πολύτιμα κρύσταλα και διαμάντια, σώματα νεκρά, λάμπουν με φως δανεικό, ενώ άλλες μικρές ζωντανές, ασήμαντες υπάρξεις, ακτινοβολούν το δικό τους φως μεσ' το σκοτάδι, φως αληθινό και κεράκι ελπίδας συνάμα.

Έτσι δύσκολα, πολύπλοκα, εύκολα κι απλά...

Αφιερώνεται στην mareld γιατί όπως μας είπε, στα σουηδικά mar=θάλασσα και eld=φωτιά και μας μίλησε για την βιοφωταύγεια και στην Φαραώνα που είχε πρώτη την έμπνευση να αναρτήσει ένα αντίστοιχο βίντεο και ανταλλάξαμε σχόλια για το φως αυτό που μοιάζει με την ελπίδα.


Η πρώτη φωτ. από http://www.robinwhitfield.com/book/fireflies.jpg και η έεύτερη από http://eatmorecookies.files.wordpress.com/2007/08/firefly.gif

ανατολή

Ανατολή ενός νέου χρόνου και στη σκέψη τα λόγια του ποιητή:

«Χώρες του ήλιου και δεν μπορείτε ν' αντικρίσετε τον ήλιο.
Χώρες του ανθρώπου και δεν μπορείτε ν' αντικρίσετε τον άνθρωπο»*

Όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα τόσο κοντά μας, μας λαβώνουν..

Όμως, επίσης, πόσο κοντά μας, κάθε μέρα, είναι τα χρώματα της ανατολής και πώς μιλάνε στην καρδιά όταν τα βλέπουμε. Αρκεί να ξυπνήσουμε έγκαιρα να τη δούμε. Ν' αγαπήσουμε ξανά το πρώτο καθαρό φως της μέρας. Να πάρουμε μια βαθειά αναπνοή και δύναμη για τον δρόμο και να δούμε όλα του κόσμου τα όμορφα, τα δίπλα, τα δικά μας. Να ξεχάσουμε, να σβήσουμε του σκοταδιού τα έργα, να τα ξορκίσουμε να μην ξανάρθουν ποτέ. Ναι ο κόσμος μας είναι όμορφος, ευλογημένος, να κάνουμε ό,τι μπορούμε για μια φωτεινή Ανατολή του Αύριο.

Η υπέροχη ανατολή είναι από τον όμορφο κόσμο του Ηλιογράφου μας. Γλυκό το φως, υπόσχεται να διαλύσει την ομίχλη, να απομακρύνει τα σύννεφα. Προσέξατε την μικρή αλεπουδίτσα δεξιά κάτω;

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Kαι ενώ είχα γράψει ήδη τα πιο πάνω και έκλεινα την ανάρτηση, συμπτωματικά, η mareld μας μου θύμησε τα λόγια της αλεπούς στο παραμύθι του μικρού πρίγκιπα.** Λόγια που ήρθαν για τον νέο χρόνο και κόλλησαν έτσι απλά στα προηγούμενα λόγια και στην φωτογραφία. Δεν μπορώ να μη δώσω το βήμα στην αλεπουδίτσα, είναι λόγια από τον τρυφερό κόσμο της δικής της καρδιάς.

«Αν όμως μ' εξημερώσεις, η ζωή μου θα γίνει ηλιόλουστη. Θα αναγνωρίζω το θόρυβο ενός βήματος διαφορετικού απ' όλα τ' άλλα. Τα άλλα βήματα θα με κάνουν να κρύβομαι κάτω από τη γη. το δικό σου, σαν μουσική, θα με τραβάει έξω από τη φωλιά μου. Κι έπειτα κοίτα. Βλέπεις εκεί πέρα, τα χωράφια με το στάρι; Τα χωράφια με το στάρι δε μου θυμίζουν τίποτα. Κι αυτό είναι λυπηρό. Όμως εσύ έχεις μαλλιά χρυσαφένια. Θα είναι υπέροχο λοιπόν όταν θα με έχεις εξημερώσει. Το στάρι, που είναι χρυσαφένιο, θα μου θυμίζει εσένα. Και θα μ' αρέσει ν' ακούω τον άνεμο μέσα στα στάχια... Κέρδισα, είπε η αλεπού, το χρώμα του σταριού""Να το μυστικό μου, είπε η αλεπού. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια….»

(αλήθεια, δεν μοιάζουν πολύ τα ρήματα εξημερώνει και ξημερώνει;)

Ναι ας βλέπουμε με τα μάτια της καρδιάς. Και μία ανατολή για όλους, μακάρι, ελθέτω!


*Γ.Σεφέρης
**Antoine de Saint-Exupéry.

πουλιά μετανάστες και ένα μικρό χελιδόνι

Ταξιδεύουν μερόνυχτα, ατέλειωτα χιλιόμετρα, με ανυποψίαστη δύναμη για τα σώματά τους. Μονοσήμαντος ο προορισμός τους, αγώνας ζωής (και πεπρωμένο;). Πετούν σε μεγάλα ύψη σε σοφούς σχηματισμούς, χρησιμοποιώντας νόμους της φυσικής, γνωστούς και άγνωστους. Φτάνοντας εξασθενισμένα στο τέλος του ταξιδιού, τους περιμένουν κάποιοι εχθροί. Όταν μετά από καιρό φανούν τα σημάδια, ξεκινούν το ταξίδι της επιστροφής στην Αρχή. Και πάλι ξανά και ξανά ...

///

Το μικρό χελιδόνι του τίτλου είναι αυτό του γνωστού παραμυθιού του ευτυχισμένου πρίγκηπα του Όσκαρ Ουάιλντ. Δίπλα του είναι η φωτογραφία μιας καλαμιάς, του έρωτά του, που ήταν η πρώτη αιτία για την καθυστέρηση του ταξιδιού του μαζί με τους φίλους του για τους ζεστούς τόπους. Η άλλη αιτία για την καθυστέρηση και η καθοριστική για το τέλος του και το τέλος του αγάλματος του πρίγκηπα, ήταν η καλοσύνη τους. Αυτή ήταν όμως και η αιτία που έμειναν αιώνια...

*Δυστυχώς δεν βρέθηκε ελληνικό κείμενο

Τα μάτια της ψυχής

"Σε ένα δωμάτιο ενός γηροκομείου, υπήρχαν μόνο δύο κρεβάτια.

Το ένα ήταν δίπλα στο παράθυρο και το άλλο σε ένα σημείο από όπου δεν μπορούσε κάποιος να δει έξω. Στο κρεβάτι δίπλα στο παράθυρο ήταν ο παλαιότερος φιλοξενούμενος γέρος. Και οι δύο είχαν αδυναμία μετακίνησης και τους περιποιείτο μια νοσοκόμα για αρκετό χρόνο.

Καθημερινά ο γέρος που ήταν δίπλα στο παράθυρο, περιέγραφε με κάθε λεπτομέρεια στον άλλο τί έβλεπε από το παράθυρο. Του περιέγραφε το πάρκο που ήταν από κάτω, τα χρώματα των δένδρων και των λουλουδιών που άλλαζαν με τις εποχές, τον κόσμο που περνούσε, τα παιδιά που παίζανε και ό,τι άλλο συνέβαινε. Έτσι περνούσε ο χρόνος και ο δεύτερος γέρος συμμετείχε και αυτός στην έξω ζωή.

Μία μέρα πέθανε ο πρώτος γέρος και ο δεύτερος γέρος ζήτησε να μεταφερθεί δίπλα στο παράθυρο. Έτσι και έγινε. Με χαρά κοίταξε έξω από το παράθυρο αλλά είδε έναν τοίχο απέναντι και ακριβώς δίπλα. Τίποτα άλλο. Φώναξε τη νοσοκόμα και τη ρώτησε, πότε και γιατί έκτισαν τον τοίχο αυτό και η νοσοκόμα του είπε ότι ο τοίχος ήταν πάντα εκεί. Όταν τη ρώτησε για το πάρκο που του περιέγραφε τόσο καιρό ο άλλος γέρος, η νοσοκόμα του είπε "μα ήταν τυφλός"

Με τα μάτια της ψυχής έβλεπε ό,τι ωραίο περιέγραφε και γέμιζε το δωμάτιο φως και ζωή.

(από μία ιστορία "les yeux de l' ame")

Πιο κάτω, από την γνωστή ταινία "άρωμα γυναίκας" το τανγκό του τυφλού απόστρατου στρατιωτικού, από τις τελευταίες του επιθυμίες πριν την αυτοκτονία που είχε προσχεδιάσει και που τελικά αποτράπηκε. Έδώ χορεύει η ψυχή.

>http://