Michael Karadjis

Στις αρχές Απριλίου, χιλιάδες Σύροι σε όλη τη χώρα βγήκαν στους δρόμους εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους προς την Παλαιστίνη, καταδικάζοντας τον νέο ισραηλινό νόμο απαρτχάιντ που επιτρέπει την εκτέλεση Παλαιστινίων κρατουμένων/ομήρων, καθώς και το συνεχιζόμενο κλείσιμο του τεμένους Αλ-Άκσα στην Ιερουσαλήμ. Ο νόμος δεν ισχύει για τους Εβραίους, αλλά αποτελεί άμεση απειλή για τη ζωή περισσότερων από 10.000 Παλαιστινίων κρατουμένων σε παράνομες φυλακές στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, όπου τα στρατιωτικά «δικαστήρια» έχουν ποσοστό «καταδίκης» 96%. Διαδηλώσεις ξέσπασαν στη Δαμασκό, τη Χομς, τη Χάμα, το Χαλέπι, τη Νταράα, την Κουνέιτρα, τη Λατάκια, το Ίντλιμπ και στο παλαιστινιακό στρατόπεδο Γιαρμούκ.

Michael Karadjis

Βομβαρδίζοντας το κτίριο του Υπουργείου Άμυνας της Συρίας στη Δαμασκό, αλλά και έξω από το προεδρικό μέγαρο, μαζί με τον θάνατο 15 Σύριων στρατιωτών και αρκετών αμάχων, το Ισραήλ απλώς κλιμάκωσε αυτό που κάνει από τις 8 Δεκεμβρίου, την ημέρα που ο συριακός λαός ανέτρεψε τον προτιμώμενο από το Ισραήλ ηγέτη… Τώρα, λαμβάνοντας υπόψη όλα αυτά, υπήρξε φυσικά μια τεράστια κρίση στη νότια επαρχία Σουουέιντα, στην οποία κυριαρχούν οι Δρούζοι, και ενώ για το Ισραήλ είναι μια δικαιολογία, αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι οι πραγματικές κρίσεις και ο τρόπος με τον οποίο τις χειρίζεται μια κυβέρνηση μπορεί να είναι κρίσιμος όσον αφορά την πολιτική διευκόλυνση ενός επιτιθέμενου. Και ενώ πολλά μπορούν να ειπωθούν για τις γελοιότητες κάποιων πιο ακραίων Δρούζων ηγετών, ή για τις επιθέσεις εκδίκησης των Δρούζων εναντίον των Βεδουίνων της Σουουέιντα, η βασική ιστορία εδώ είναι η αποτρόπαια σφαγή των Δρούζων – ακόμη και τα αίσχη του Ισραήλ πρέπει να εξεταστούν στο πλαίσιο των γεγονότων που διευκόλυναν πολιτικά τις ενέργειές του.

Μύθοι που επινοήθηκαν από τα κέντρα προπαγάνδας του Πούτιν, αλλά γίνονται ευρέως πιστευτοί όχι μόνο από την καμπιστική αριστερά αλλά και από καλοπροαίρετους/ες ακτιβιστές/ριες της ειρήνης και αντιμπεριαλιστές/ριες…Ο Michael Karadjis έγραψε μια σειρά από άρθρα, για να απαντήσει σε αυτούς τους ισχυρισμούς, που αποδεικνύουν ότι όλοι τους είναι καθαροί μύθοι. Αν και έχουν επινοηθεί από τα επιτελεία προπαγάνδας του Πούτιν, αναπαράγονται σταθερά από την καμπιστική αριστερά και δυστυχώς πολλοί από αυτούς εξακολουθούν να γίνονται  πιστευτοί από μεγάλο αριθμό αριστερών, ειρηνιστών/ριων και ακτιβιστών/ριων, συμπεριλαμβανομένων πολλών που αντιτίθενται στον Πούτιν, και απλώς θέλουν να τελειώσει ο πόλεμος

του Michael Karadjis

Δεν είναι τυχαίο ότι η δημοτικότητα του Ζελένσκι στην Ουκρανία εκτοξεύτηκε μετά την ενέδρα Τραμπ-Βανς, όπου έφυγε χωρίς να υπογράψει την αποικιακή συμφωνία. Επειδή, ανεξάρτητα από το τι άλλο μπορεί να είναι στραβό με την κυβέρνηση Ζελένσκι, που είναι μια νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση με την οποία οι σοσιαλιστές θα διαφωνούσαν σε πολλά πεδία - η στάση της υπεράσπισης της αυτοδιάθεσης της Ουκρανίας έναντι του ρωσικού ιμπεριαλισμού παραμένει μια στάση με σημαντική πλειοψηφική υποστήριξη.

Michael Karadjis

Η Ρωσία και η Ουκρανία ήταν έτοιμες να υπογράψουν ειρηνευτική συμφωνία τον Απρίλιο του 2022, με την οποία η Ουκρανία δεν θα εντασσόταν στο ΝΑΤΟ, αλλά τότε ο Βρετανός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον επισκέφθηκε το Κίεβο και είπε στον Ζελένσκι να μην προχωρήσει σε αυτή τη συμφωνία, οπότε η Ουκρανία αποσύρθηκε από τις διαπραγματεύσεις, καταστρέφοντας αυτή την ευκαιρία για ειρήνη. Αυτός ο μύθος έχει αποκτήσει τέτοια αυτονομία που πιθανώς έχει αναδημοσιευτεί σχεδόν σε κάθε πιθανό αριστερό και alt-right δημοσίευμα, όχι μόνο στα αντι-ουκρανικά... Ωστόσο, δεν υπάρχει ίχνος αλήθειας σε αυτό.

Michael Karadjis

Οι συμφωνίες του Μινσκ προσέφεραν μια δίκαιη διέξοδο από την κρίση, η Ρωσία ήθελε να τις εφαρμόσει, αλλά η Ουκρανική κυβέρνηση αρνήθηκε να τις εφαρμόσει, ενθαρρυμένη από τις ΗΠΑ. Αυτοί οι ισχυρισμοί είναι εντελώς φανταστικοί, όπως θα αποδειχθεί, αλλά εγείρουν επίσης μια σειρά από επιμέρους ζητήματα: πρώτον, υπήρχαν δύο συμφωνίες του Μινσκ, οπότε τι συνέβη στην πρώτη; Ποιο είναι το πραγματικό περιεχόμενο της συμφωνίας Μινσκ ΙΙ; Πώς επιβλήθηκε στην Ουκρανία; Και ποια είναι τα στοιχεία ότι η Ουκρανία ήταν αυτή που εμπόδισε την εφαρμογή της;

του Michael Karadjis

Ο σκοπός αυτού του ισχυρισμού είναι να υποστηρίξει ότι, ενώ ο Πούτιν μπορεί να αντέδρασε υπερβολικά φτάνοντας μέχρι την εισβολή, ο ουκρανικός στρατός ήταν αυτός που έφταιγε περισσότερο από όλους πριν από την εισβολή. Ακόμη και αν παραδεχτούμε ότι η εισβολή του Πούτιν είναι εγκληματική και μπορεί να έχει ιμπεριαλιστικούς στόχους και χρησιμοποιεί μόνο τη δυσχερή θέση των Ρώσων του Ντονμπάς ως δικαιολογία, ο ισχυρισμός είναι ότι αυτή η δικαιολογία είναι γνήσια. Είναι κάτι από αυτά αληθινό; 

του Michael Karadjis

Απαντώντας σε αυτόν τον μύθο, θέλω απλώς να διευκρινίσω τη θέση μου: υποστηρίζω το δικαίωμα των εθνών και των λαών στην αυτοδιάθεση και το θεωρώ ανώτερο από οποιαδήποτε εμμονή με τα «κυρίαρχα σύνορα», τα οποία πάντα άλλαζαν στην ιστορία, τόσο για καλούς όσο και για κακούς λόγους. … γιατί λοιπόν δεν υποστηρίζω την ίδια αυτοδιάθεση του «ρωσικού λαού στο Ντονμπάς»; Λοιπόν, πέρα από το γεγονός ότι ακόμη και αν υπήρχε ένας τέτοιος αγώνας, θα ήταν επί του παρόντος ένα ασήμαντο πιόνι στη ρωσική αυτοκρατορική κατάκτηση, το βασικό πρόβλημα είναι ότι δεν υπήρξε τέτοια πραγματική κατάσταση.

του Michael Karadjis

Αυτός είναι ο τρίτος από μια σειρά γνωστών ισχυρισμών που έχουν διαδοθεί για την κατάσταση στην Ουκρανία από το 2014, οι οποίοι είναι όλοι τους απόλυτοι μύθοι. Η σκανδαλώδης προσάρτηση του κυρίαρχου ουκρανικού εδάφους της Κριμαίας από τη Ρωσία το 2014 ήταν η πρώτη προσάρτηση εντός της Ευρώπης… Ωστόσο, οι απολογητές του Πούτιν προσπάθησαν να δικαιολογήσουν αυτή την πράξη ρωσικού αυτοκρατορικού επεκτατισμού ως πράξη αυτοδιάθεσης της εθνοτικής ρωσικής πλειοψηφίας στην Κριμαία (κάτι που ειλικρινά θυμίζει την αξίωση του Χίτλερ για τη Σουδητία/ Sudetenland , ή να ισχυριστούν ότι ήταν «πάντα Ρωσία» κ.ο.κ.

του Michael Karadjis

Αυτός είναι ένας αρκετά εδραιωμένος μύθος. Ο ισχυρισμός ότι η Ουκρανία άλλαξε τον νόμο περί γλώσσας για να υποβαθμίσει τη ρωσική γλώσσα το 2014, ή πιο παραστατικά ότι απαγόρευσε τη γλώσσα, είναι ένας συνήθης ισχυρισμός που χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει τη ρωσική -σχεδόν - προσάρτηση τμημάτων του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ από το 2014. Φυσικά, η ρωσική γλώσσα δεν απαγορεύτηκε ούτε το 2014 ούτε από τότε, και επιπλέον, υπήρξε μηδενική αλλαγή του γλωσσικού νόμου το 2014- αυτό δεν συνέβη μέχρι το 2019. Ως ιστορικό, ο Ουκρανός πρόεδρος Ζελένσκι είναι ρωσόφωνος…και μάλιστα ο Ζελένσκι εξελέγη το 2019 σε μεγάλο βαθμό με τις ψήφους των ρωσόφωνων