Οι Ουκρανοί εθελοντές της αποστολής Global Sumud Flotilla στη Γάζα δηλώνουν ότι η συμμετοχή τους αποτελεί έκκληση για ανθρωπιστική πρόσβαση, διεθνή λογοδοσία και αλληλεγγύη ενάντια στην κατοχή. Οι δύο εκπρόσωποι του ουκρανικού κινήματος για τα ανθρώπινα δικαιώματα ανακοίνωσαν τη συμμετοχή τους στη διεθνή αποστολή πολιτών στη Γάζα, ενώνοντας τις δυνάμεις τους με εθελοντές από όλο τον κόσμο σε μια προσπάθεια να παραδώσουν ανθρωπιστική βοήθεια και να αμφισβητήσουν τον ισραηλινό ναυτικό αποκλεισμό της Γάζας.

Andryi Movtxan

Συνέντευξη του Andryi Movtxan, Ουκρανού ακτιβιστή που συμμετέχει στο στόλο για τη Γάζα.

Και οι δύο λαοί υποφέρουν από κατοχή, προσάρτηση και αποικιοκρατία στα κατεχόμενα εδάφη. Τόσο στη Δυτική Όχθη όσο και στην Ουκρανία, όπου υπάρχουν έποικοι που μετακινούνται από τη Ρωσία για να αλλοιώσουν την εθνοτική σύνθεση αυτών των εδαφών. Υπάρχουν πολλές ομοιότητες και αυτό θα έπρεπε να είναι προφανές για τον λαό μας, έστω και αν δεν είναι πάντα έτσι… Αλλά για μένα πρέπει να είναι σαφές ποιος είναι ο καταπιεστής και ποιος ο καταπιεζόμενος, και όλοι όσοι θέλουν δικαιοσύνη πρέπει να στέκονται στο πλευρό του καταπιεζόμενου.

Erik Helgeson

Artem Tidva

Για μένα προσωπικά, το θέμα εξελίχθηκε σε ηθικό δίλημμα. Αν έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στο να χάσω τη δουλειά μου ή να παραμείνω αδρανής ενώ σκοτώνονται παιδιά ατιμώρητα, θα έπαιρνα και πάλι την ίδια απόφαση. Αυτοί είναι οι καιροί που ζούμε. Αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να αναλάβουμε κινδύνους –μερικές φορές σε πολύ προσωπικό επίπεδο– δεν θα καταφέρουμε τίποτα ουσιαστικό… Αυτό που βιώνετε στην Ουκρανία, αυτό που βιώνουν οι Παλαιστίνιοι και αυτό που νιώθουν ήδη πολλοί άλλοι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο – δεν είναι απομονωμένες περιπτώσεις. Αν οι εργαζόμενοι δεν δράσουν συλλογικά για να αντισταθούν στον πόλεμο και τον μιλιταρισμό, αυτές οι πραγματικότητες θα εξαπλωθούν ακόμη περισσότερο.

Alleanza Antiautoritaria

Η αλληλεγγύη δεν είναι ένα σύνθημα. Είναι μια υλική στάση. Σημαίνει να επιλέξεις πλευρά όταν δεν υπάρχει τέλεια επιλογή. Και σήμερα, το να επιλέξεις σημαίνει να σταθείς στο πλευρό όσων αντιστέκονται, όσων αρνούνται να παραδοθούν, όσων προσπαθούν να υπερασπιστούν τη ζωή και την ελευθερία τους ακόμη και μέσα σε τρομακτικές συνθήκες. Όλα τα άλλα είναι ρητορείες. Και η ρητορική, όταν καλύπτει την εγκατάλειψη των καταπιεσμένων, παύει να είναι αβλαβής. Γίνεται συνενοχή.

Simon Pirani

Οι ρωσικοί βομβαρδισμοί κατά των ουκρανικών υποδομών και κατοικιών συνεχίστηκαν αδιάκοπα και αυτό το μήνα, την ώρα που η προσοχή έχει στραφεί προς την εγκληματική στρατιωτική περιπέτεια των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν. Οι ουκρανικές πόλεις βγαίνουν από τον πιο σκληρό χειμώνα που έχουν γνωρίσει μέχρι τώρα, κατά τη διάρκεια του οποίου η Ρωσία έβαλε τα δυνατά της για να τις παγώσει και να τις υποτάξει. Το πώς, ή το αν, οι σοσιαλιστές στην Ευρώπη κατανοούν τις πολιτικές και πρακτικές προκλήσεις που θέτει ο πόλεμος της Ρωσίας βρίσκεται, ασφαλώς, πολύ – πολύ χαμηλά στις ανησυχίες που απασχολούν τους περισσότερους Ουκρανούς αυτή τη στιγμή. Παρόλα αυτά, με αυτό θέλω να ασχοληθώ εδώ, γιατί αν ο «σοσιαλισμός» έχει κάποιο νόημα, τότε ο τρόπος με τον οποίο οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές απαντούν στον πιο αιματηρό πόλεμο σε αυτή την ήπειρο τα τελευταία ογδόντα χρόνια έχει μεγάλη σημασία.

Για πρώτη φορά στην Ευρώπη μετά τη ναζιστική Γερμανία, ένα ξένο έδαφος προσαρτήθηκε ανοιχτά. Ο κόσμος γνώρισε πολλές συγκρούσεις, αλλά οι προσαρτήσεις μετά το 1945 είναι εξαιρετικά σπάνιες. Μία από τις λίγες γνωστές εξαιρέσεις είναι το Ισραήλ, με την προσάρτηση των Υψωμάτων του Γκολάν και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Η ατιμωρησία της Ρωσίας ενθαρρύνει το Ισραήλ να προχωρήσει σε προσάρτηση της Δυτικής Όχθης, της Λωρίδας της Γάζας, την επέκταση των προσαρτήσεων στη Συρία και να διεκδικήσει και νέα εδάφη στο Λίβανο. Εάν η Ρωσία κερδίσει διεθνή αναγνώριση για τις προσαρτήσεις της, θα γίνει το «πρότυπο» και για άλλους και θα βυθίσει τον κόσμο σε μια νέα εποχή κατακτήσεων και χάους.

Συνέντευξη του Taras Bilous στην Sasha Talaver

Ο Taras Bilous, σοσιαλιστής που σήμερα υπηρετεί στον ουκρανικό στρατό, ζητά εδώ και καιρό διεθνή αλληλεγγύη προς την αντίσταση της Ουκρανίας. Έχει επικρίνει τις αριστερές θέσεις που τάσσονται υπέρ της διακοπής της δυτικής βοήθειας προς το Κίεβο, επιμένοντας ότι αυτό θα ήταν απλώς ανταμοιβή για τη ρωσική επιθετικότητα. Στη συνέντευξή του με την Sasha Talaver, εξετάζει την εξάντληση, τις διαπραγματεύσεις και τους λόγους για τους οποίους μια κακή εκεχειρία θα μπορούσε να αποβεί ευεργετική για την ακροδεξιά, εξηγεί δε γιατί οι Ουκρανοί πιέζουν όλο και περισσότερο για κατάπαυση του πυρός, αλλά δεν μπορούν να αποδεχθούν μια ειρηνευτική συμφωνία που δεν εγγυάται τη μελλοντική άμυνα της χώρας.

Taras Shevchuk

Τέσσερα χρόνια μετά τη μεγάλης κλίμακας εισβολή στις 24 Φεβρουαρίου 2022 και την κατάληψη της Ουκρανίας από τον στρατό μιας από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνάμεις του κόσμου, μπορούμε να δούμε ότι ο Πούτιν έχει υποστεί μια στρατηγική ήττα, ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα του πολέμου. Ο στόχος του ήταν να κατακτήσει το Κίεβο σε «λίγες μέρες», να ανατρέψει τον Ζελένσκι και να τον αντικαταστήσει με μια κυβέρνηση πιστή στο Κρεμλίνο. Όμως, η άοπλη αντίσταση ανδρών και γυναικών, που προέρχονταν από τις εργατικές γειτονιές, αναμετρήθηκε με τα άρματα μάχης με μολότοφ. Και πλήθη συγκεντρώθηκαν μπροστά από τα οπλοστάσια, απαιτώντας τουφέκια ή ό,τι όπλα μπορούσαν να βρουν. Εκατοντάδεις προσφέρθηκαν εθελοντικά. Υπήρχαν όπλα μόνο για πολύ λίγους από αυτούς. Και οι βετεράνοι ήταν καθοριστικός παράγοντας στην οργάνωση και τον συντονισμό της αντίστασης της «Εδαφικής Άμυνας».

Δίκτυο Αλληλεγγύης προς την Ουκρανία (ΗΠΑ)

Ο επιθετικός πόλεμος της Ρωσίας έχει αποβεί εξίσου θανατηφόρος με οποιονδήποτε άλλο πόλεμο στον κόσμο τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Από την έναρξη της πλήρους εισβολής της Ρωσίας στις 24 Φεβρουαρίου 2022, οι απώλειες στο πεδίο της μάχης (νεκροί, τραυματίες, αγνοούμενοι) έφτασαν τα 1,8 εκατομμύρια μέχρι το τέλος του 2025, εκ των οποίων 1,2 εκατομμύρια Ρώσοι και 600.000 Ουκρανοί. Μόνο ο αριθμός των νεκρών στο πεδίο της μάχης εκτιμάται σε περίπου 460.000 μαχητές – 325.000 Ρώσοι και 140.000 Ουκρανοί. Εκτός από τις απώλειες στο πεδίο της μάχης, οι απώλειες αμάχων στην Ουκρανία έχουν φτάσει τις 53.000, εκ των οποίων οι 14.500 είναι νεκροί... Οι συνεχείς επιθέσεις της Ρωσίας στο μέτωπο έχουν ως αποτέλεσμα τον θάνατο 1.000 ή περισσότερων Ρώσων στρατιωτών την ημέρα τα τελευταία δύο χρόνια. Με περίπου 30.000 τον μήνα, διπλάσιοι Ρώσοι στρατιώτες πεθαίνουν κάθε μήνα στην Ουκρανία σε σύγκριση με τους σχεδόν 15.000 που πέθαναν σε ολόκληρο τον 10ετή πόλεμο της Ρωσίας στο Αφγανιστάν τη δεκαετία του 1980.

Αυτή η ηθική μεταβολή στην παγκόσμια κοινή γνώμη μπορεί να είναι το σημαντικότερο επίτευγμα του Πούτιν μέχρι σήμερα. Αν επιτευχθεί αυτή η νέα συναίνεση, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα ανοίξει το δρόμο για νέους, πιο καταστροφικούς πολέμους, που θα τροφοδοτηθούν από την αναδιαμόρφωση των συνόρων των μικρότερων κρατών και την επαναβεβαίωση του ελέγχου των μεγάλων δυνάμεων επί των πρώην αποικιών τους. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο κάθε γνήσιο αντιπολεμικό κίνημα σήμερα πρέπει να σταθεί σταθερά και χωρίς επιφυλάξεις στο πλευρό των θυμάτων της επιθετικότητας. Δεν πρόκειται πλέον μόνο για την υπεράσπιση του δικαιώματος της Ουκρανίας στην ανεξαρτησία· είναι ο μόνος αξιόπιστος τρόπος για να σταματήσει ο κόσμος να παρασύρεται σε μια σπείρα κλιμακούμενων συγκρούσεων.