ασυνείδητο Quotes

“Στην αρχή αυτές οι αναδρομές, όπως και οι ακραίες διακυμάνσεις της διάθεσης που τις συνόδευαν, έμοιαζαν χαοτικά, τυχαία συμβάντα. Έπειτα όμως από μερικές εβδομάδες η Μπέττυ συνειδητοποίησε πως ακολουθούσαν ένα σταθερό σχήμα: καθώς έχανε βάρος, αναβίωνε τα μείζονα τραυματικά ή ανεπίλυτα γεγονότα της ζωής της που είχαν συμβεί όταν βρίσκονταν σε συγκεκριμένο σωματικό βάρος. Έτσι η κατάβασή της από τα εκατόν είκοσι κιλά την έβαλε σε μια τροχιά προς τα πίσω στο χρόνο, μέσα από τα περισσότερο συγκινησιακά φορτισμένα γεγονότα της ζωής της: φεύγει από το Τέξας για τη Νέα Υόρκη (εκατόν πέντε κιλά), αποφοιτά από το κολέγιο (ενενηνταπέντε κιλά), αποφασίζει να παρατήσει το προπαρασκευαστικό πρόγραμμα της ιατρικής -και μαζί το όνειρο να ανακαλύψει τη θεραπεία για τον καρκίνο που σκότωσε τον πατέρα της- (ενενήντα κιλά), νιώθει μόνη στην αποφοίτηση της απ' το λύκειο - ζηλεύει τις άλλες κόρες και τους πατεράδες τους, είναι ανίκανη να βρει συνοδό για το χορό των τελειοφοίτων (ογδονταπέντε κιλά). Τι θαυμάσια απόδειξη του κόσμου του ασυνειδήτου! Το σώμα της Μπέττυ είχε συγκρατήσει στη μνήμη του πράγματα που το μυαλό της είχε από καιρό λησμονήσει.”
― Irvin D. Yalom, Love's Executioner and Other Tales of Psychotherapy

“Όσον αφορά το ερώτημα αν η ασυνείδητη νόηση είναι «ανώτερη» ή «κατώτερη» από τη συνειδητή, αρνούμαι να δεχθώ ότι έχει οποιοδήποτε νόημα. Θεωρώ ότι κανένα ερώτημα περί «ανωτερότητας» ή «κατωτερότητας» δεν είναι επιστημονικό. Όταν ιππεύετε ένα άλογο, είναι αυτό ανώτερο ή κατώτερό σας; Είναι δυνατότερο και ταχύτερο από εσάς, αλλά εσείς μπορείτε να το κατευθύνετε όπως θέλετε. Δεν ξέρω τι νόημα θα είχε να πούμε ότι το οξυγόνο είναι ανώτερο ή κατώτερο από το υδρογόνο. Ούτε το δεξί πόδι είναι ανώτερο ή κατώτερο από το αριστερό· και τα δύο συνεργάζονται για να περπατάμε. Αυτό κάνουν και το συνειδητό και ασυνείδητο, και τη συνεργασία αυτή θα εξετάσουμε στη συνέχεια.”
― Jacques Hadamard, The Psychology of Invention in the Mathematical Field

“Στη συνέχεια, ακολουθεί το στάδιο της επαλήθευσης και του «τελειώματος». Σ' αυτή την τελική φάση της εργασίας, μπορεί να χρησιμοποιήσω αλγεβρικά σύμβολα. Πολύ συχνά, όμως, δεν τα χρησιμοποιώ με το συνήθη και κανονικό τρόπο. Δεν σπαταλώ χρόνο για να γράψω τις εξισώσεις πλήρως, με ενδιαφέρει μόνο να δω, ούτως ειπείν, πώς μοιάζουν. Αυτές οι εξισώσεις, ή κάποιοι όροι τους, συχνά διατάσσονται σε μια παράξενη και αλλόκοτη σειρά όπως οι ηθοποιοί σε μια σκηνή και με αυτό τον τρόπο μου «μιλούν» ενόσω εξακολουθώ να τις μελετώ. Αν όμως διακόψω την εργασία μου και συνεχίσω την επόμενη μέρα, ό,τι έχω γράψει με αυτό τον τρόπο είναι «νεκρό» για μένα. Γενικά, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να πετάξω τα χαρτιά μου και να ξεκινήσω τα πάντα από την αρχή, εκτός αν έχω καταλήξει, την πρώτη μέρα, σ' έναν-δυο τύπους τους οποίους έχω επαληθεύσει πλήρως και μπορώ να τους χρησιμοποιήσω ως τύπους-κόμβους.”
― Jacques Hadamard, The Psychology of Invention in the Mathematical Field