ψυχολογία Quotes

“Το ήξερα βέβαια απ' την αρχή ότι σκέτη η ισχύς της επιχειρηματολογίας μου δεν θα μπορούσε να εισχωρήσει αρκετά βαθιά, για να προκαλέσει αλλαγή. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει σχεδόν ποτέ. Ούτε για μένα δε λειτούργησε ποτέ, όσο ήμουν σε θεραπεία. Μόνο όταν ο άνθρωπος νιώσει την αποκάλυψη βαθιά στο είναι του, τότε μόνο την κατέχει. Τότε μόνο μπορεί κανείς να δράσει σύμφωνα μ' αυτήν και ν' αλλάξει. Οι λαϊκοί ψυχολόγοι πάντα μιλάνε για την «ανάληψη ευθύνης», αλλά όλ' αυτά είναι λόγια: είναι εξαιρετικά δύσκολο, ακόμα και τρομακτικό, να έχεις επίγνωση ότι εσύ και μόνον εσύ κατασκευάζεις το πλάνο της ζωής σου. Έτσι το πρόβλημα στη θεραπεία είναι πάντα πώς να μετακινηθείς από μια αναποτελεσματική διανοητική αποτίμηση μιας αλήθειας για τον εαυτό σου σε μια συγκινησιακή βίωσή της. Μόνο όταν η θεραπεία προκαλεί βαθιά συναισθήματα γίνεται μια πανίσχυρη δύναμη αλλαγής.”
― Irvin D. Yalom, Love's Executioner and Other Tales of Psychotherapy

“Κάποτε ο Φρόυντ σε μια διάλεξη που έδωσε, διατύπωσε την άποψη ότι οι διαφορές της Ψυχανάλυσης με τον Μπιχεβιορισμό ίσως και να είναι λιγότερες από όσες φαίνονται, μια και η έμφαση που δίνει η ψυχαναλυτική θεωρία στα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού και την επίδραση των γονιών στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του, δεν είναι τίποτε άλλο από την αναγνώριση του ρόλου που παίζει το «περιβάλλον» - μια έννοια καθαρά Μπιχεβιοριστική. Ένας νεαρός ψυχαναλυτής που άκουσε αυτή τη διάλεξη, έγραψε ένα αγανακτισμένο γράμμα στον Φρόυντ διαμαρτυρόμενος ότι «ένας Φροϋδικός δεν είναι δυνατόν να παραδέχεται το «περιβάλλον» σαν σημαντική έννοια στη διαμόρφωση του χαρακτήρα». Η απάντηση του Φρόυντ ήταν πολύ σύντομη: «Αγαπητό μου παιδί, εσύ είσαι Φροϋδικός. Εγώ είμαι ο Φρόυντ».”
― Giorgos Pinteris, Μια μικρή αλλαγή φέρνει μια μεγάλη

“Στις μέρες μας τα περισσότερα εκπαιδευτικά προγράμματα (συχνά κάτω από την πίεση επιτροπών πιστοποίησης ή ασφαλιστικών εταιρειών) προσφέρουν εκπαίδευση μόνο σε βραχείες «εμπειρικά υποστηριζόμενες» ψυχοθεραπείες, οι οποίες συνίστανται σε εξαιρετικά συγκεκριμένες τεχνικές που απευθύνονται σε εξειδικευμένες διαγνωστικές κατηγορίες όπως η κατάθλιψη, η διαταραχή πρόσληψης τροφής, οι κρίσεις πανικού, η διπολική διαταραχή, οι εθισμοί ή συγκεκριμένες φοβίες. Η ανησυχία μου είναι μήπως οι συγκεκριμένες παθήσεις στις οποίες επικεντρώνεται αυτήν την εποχή η ψυχοθεραπευτική εκπαίδευση έχουν σαν αποτέλεσμα να πάψουμε να βλέπουμε τον άνθρωπο ως όλο και μήπως η ανθρωπιστική ολιστική προσέγγιση που χρησιμοποίησα με τους δέκα θεραπευόμενους που αναφέρω εδώ χαθεί για πάντα. Παρότι η έρευνα για την αποτελεσματικότητα της ψυχοθεραπείας εξακολουθεί σταθερά να δείχνει ότι ο πιο σημαντικός παράγοντας που καθορίζει την έκβαση είναι η θεραπευτική σχέση, στα μεταπτυχιακά προγράμματα ψυχοθεραπείας η εκπαίδευση σπανιότατα ασχολείται με την υφή, τη δημιουργία και την εξέλιξη της σχέσης αυτής.”
― Irvin D. Yalom, Creatures of a Day: And Other Tales of Psychotherapy

“Στη συνέχεια, ακολουθεί το στάδιο της επαλήθευσης και του «τελειώματος». Σ' αυτή την τελική φάση της εργασίας, μπορεί να χρησιμοποιήσω αλγεβρικά σύμβολα. Πολύ συχνά, όμως, δεν τα χρησιμοποιώ με το συνήθη και κανονικό τρόπο. Δεν σπαταλώ χρόνο για να γράψω τις εξισώσεις πλήρως, με ενδιαφέρει μόνο να δω, ούτως ειπείν, πώς μοιάζουν. Αυτές οι εξισώσεις, ή κάποιοι όροι τους, συχνά διατάσσονται σε μια παράξενη και αλλόκοτη σειρά όπως οι ηθοποιοί σε μια σκηνή και με αυτό τον τρόπο μου «μιλούν» ενόσω εξακολουθώ να τις μελετώ. Αν όμως διακόψω την εργασία μου και συνεχίσω την επόμενη μέρα, ό,τι έχω γράψει με αυτό τον τρόπο είναι «νεκρό» για μένα. Γενικά, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να πετάξω τα χαρτιά μου και να ξεκινήσω τα πάντα από την αρχή, εκτός αν έχω καταλήξει, την πρώτη μέρα, σ' έναν-δυο τύπους τους οποίους έχω επαληθεύσει πλήρως και μπορώ να τους χρησιμοποιήσω ως τύπους-κόμβους.”
― Jacques Hadamard, The Psychology of Invention in the Mathematical Field

“Ο Ηλίας ήταν ένας μεσήλικας σύζυγος και πατέρας , με καλή δουλειά, όταν οι χειρουργοί ανακάλυψαν έναν όγκο στο μέσο του εγκεφάλου του. Η χειρουργική επέμβαση του έσωσε τη ζωή, αλλά την ίδια στιγμή τού την κατέστρεψε. Γιατί συνέβη αυτό; Γιατί μετά την επέμβαση, ο Ηλίας δυσκολευόταν να πάρει αποφάσεις. Δεν μπορούσε να καθορίσει προτεταιότητες στην δουλειά, γιατί δεν μπορούσε να αποφασίσει τι έπρεπε να γίνει πρώτο. Τελικά, απολύθηκε και προσανατολίστηκε σε μία σειρά από ριψοκόνδυνες επαγγελματικές κινήσεις, οι οποίες απέτυχαν, με αποτέλεσμα να χάσει όλες τις οικονομίες του. Η γυναίκα του τον χώρισε, αυτός ξαναπαντρεύτηκε και η δεύτερη του γυναίκα τον χώρισε. Τι συνέβη λοιπόν, μετά την επέμβαση και ο Ηλίας δεν μπορούσε να πάρει αποφάσεις; Η νοημοσύνη του ήταν ανέπαφη και η ικανότητα του να μιλάει, να σκέφεται και να επιλύεί λογικά προβλήματα ήταν τόσο οξεία όσο ήταν πάντα. Το πρόβλημα, όπως αποκαλύφθηκε, ήταν ότι ο Ηλίας δεν μπορούσε πια να βιώσει συναισθήματα, αφού κατά την απέμβαση αφαίρεσης του όγκου, διαταράχθηκε ένα τμήμα του εγκεφάλου στους πρόσθιους λοβούς , που παίζουν ρόλο στην συναισθηματική εμπερία […] Για παράδειγμα δεν βίωσε καθόλου θυμό , όταν το αφεντικό του τον απέλυσε, καθόλου άγχος όταν έκανε τις ριψοκόνδυνες επαγγελματικές επενδύσεις και καθόλου θλίψη όταν η γυναίκα του τον χώρισε.

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ευχηθεί κατά καιρούς να μπορούμε να είμαστε τόσο στωικοί και ατάραχοι. Στο κάτω κάτω, ποιος χρειάζεται το άγχος, την θλίψη, τον θυμό; Η αλήθεια είναι ότι όλοι τα χρειαζόμαστε.”
― Schacter et al., Εισαγωγή στην Ψυχολογία