Ἡ ἀντιμετώπιση τῶν πειρασμῶν.Ἀββᾶς Δωρόθεος – Ἔργα Ἀσκητικά

Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:Ἡ ἀντιμετώπιση τῶν πειρασμῶν (ὁμιλία 14-01-2009)

 ἈββᾶςΔωρόθεος – Ἔργα Ἀσκητικά

Ἐπιστολή Η´

Στον ἀδελφό πού δοκιμάζεται ἀπό πειρασμό.

Μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ καί τήν εὐχή τοῦ Γέροντα, σήμερα θά δοῦμε ἀπό τό βιβλίο τοῦ Ἀββᾶ Δωρόθεου «Ἔργα Ἀσκητικά» τίς ἀπαντήσεις τοῦ Ἁγίου Γέροντα σέ κάποιους ἀδελφούς, οἱ ὁποῖοι δοκιμαζόταν ἀπό πειρασμό. Θά δοῦμε λοιπόν πῶς ὁ Ἅγιος τούς συμβουλεύει γιά τήν ἀντιμετώπιση τῶν λογισμῶν. Βεβαίως πάντοτε οἱ ἅγιοι ἀπευθύνονται σέ πρόσωπα, δέ μιλοῦν γενικά, δηλαδή οἱ ἀπαντήσεις τους ἔχουν μιά προσωπική ἀναφορά. Ὅμως μέσα ἀπό αὐτή τήν προσωπική ἀναφορά μποροῦμε νά βγάλουμε χρήσιμα στοιχεῖα καί γιά μᾶς.

Ὅπως κάθε φορά πού κάνουμε μιά ἐρώτηση στόν πνευματικό μας, ἔχουμε μιά προσωπική ἀπάντηση, ἔτσι κι ἐδῶ ὁ ἅγιος ἀπαντᾶ στίς ἐπιστολές τῶν Πατέρων, οἱ ὁποῖοι τοῦ ἔλεγαν τούς πειρασμούς τους. Θά ἀναλύσουμε τώρα τήν ἀπάντηση πού ἔδωσε ὁ ἅγιος σέ ἀδελφό, ὁ ὁποῖος δοκιμάζεται ‘στεναχωρούμενον ὑπό πειρασμόν’. Σέ ἐρώτηση λοιπόν τοῦ μοναχοῦ τί πρέπει νά κάνει ὥστε νά ἀντιμετωπίσει ἕναν πειρασμό, ὁ ἅγιος ἀπήντησε:

«Πρῶτα-πρῶτα, παιδί μου, δέ γνωρίζουμε τόν τρόπο πού οἰκονομεῖ ὁ Θεός τή ζωή μας».

«Γιά τό φόβο τῆς μελλούσης κολάσεως καί ὅτι πρέπει ἐκεῖνος πού θέλει νά σωθεῖ ποτέ νά μήν ἀμελεῖ τή σωτηρία του» μέρος β΄ (τελευταῖο)

 

 Ἀββᾶ Δωροθέου ἔργα ἀσκητικά

ΙΒ΄ Διδασκαλία

  ΓΙΑ ΤΟ ΦΟΒΟ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΗΣ ΚΟΛΑΣΕΩΣ ΚΑΙ

 ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΣΩΘΕΙ ΠΟΤΕ

 ΝΑ ΜΗΝ ΑΜΕΛΕΙ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ

 Πρέπει λοιπόν ν᾿ ἀγωνιστεῖ κανείς, ὅπως εἶπα, ὄχι μόνο ἐνάντια στίς κακές συνήθειες καί τά πάθη, ἀλλά καί ἐνάντια στίς αἰτίες πού τά προκαλοῦν καί πού εἶναι οἱ ρίζες τους. Ἄν δέν βγοῦν οἱ ρίζες, θά ξαναφυτρώσουν τ᾿ ἀγκάθια. Γιατί ὑπάρχουν μερικά πάθη πού, ἄν κόψει κανείς τίς αἰτίες τους, τ᾿ ἀποδυναμώνει. Ὅπως ὁ φθόνος. Ἀπό μόνος του δέν εἶναι τίποτα, ἀλλά ἔχει πολλές αἰτίες. Μιά ἀπ᾿ αὐτές εἶναι ἡ φιλοδοξία – γιατί θέλοντας νά δοξασθεῖ κανείς, φθονεῖ ὅποιον δοξάζεται ἤ ὅποιον προτιμᾶται. Παρόμοια καί ἡ ὀργή προέρχεται καί ἀπό πολλά ἄλλα αἴτια ἀλλά περισσότερο ἀπό τή φιληδονία. Αὐτό διηγεῖται κάποιος γιά ἕναν ἅγιο ὅτι ἔλεγε:
«Γι᾿ αὐτό ἀρνοῦμαι τίς ἡδονές, γιά νά κόψω τίς αἰτίες τοῦ θυμοῦ»1.
Καί ὅλοι οἱ Πατέρες λένε ὅτι κάθε πάθος γεννιέται ἀπ᾿ αὐτά τά τρία βασικά πάθη, τῆς φιλοδοξίας, τῆς φιλαργυρίας καί τῆς φιληδονίας2, ὅπως μέ διάφορους τρόπους σᾶς ἔχω πεῖ.

«Γιά τό φόβο τῆς μελλούσης κολάσεως καί ὅτι πρέπει ἐκεῖνος πού θέλει νά σωθεῖ ποτέ νά μήν ἀμελεῖ τή σωτηρία του» μέρος α΄

 

 Ἀββᾶ Δωροθέου ἔργα ἀσκητικά

ΙΒ΄ Διδασκαλία

  ΓΙΑ ΤΟ ΦΟΒΟ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΗΣ ΚΟΛΑΣΕΩΣ ΚΑΙ

 ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΣΩΘΕΙ ΠΟΤΕ

 ΝΑ ΜΗΝ ΑΜΕΛΕΙ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ

   Ὅταν ἤμουν ἄρρωστος μέ πόνους στά πόδια μου, μερικοί ἀδελφοί, πού ἦρθαν νά μέ ἐπισκεφθοῦν μέ ρωτοῦσαν νά τούς πῶ τήν αἰτία, τῆς ἀρρώστιας, θέλοντας νά πετύχουν δυό πράγματα. Ἀπό τή μιά, νά μέ παρηγορήσουν καί νά μέ κάνουν νά ξεχάσω λίγο τόν πόνο μου καί ἀπό τήν ἄλλη, νά μοῦ δώσουν ἀφορμή νά τούς πῶ κάτι ὠφέλιμο. Ἀλλά ἐπειδή δέν μ᾿ ἄφηνε τότε ὁ πόνος νά σᾶς πῶ ἐκεῖνο πού ἤθελα, καλό εἶναι νά ἀκούσετε τώρα μερικά πράγματα πάνω σ᾿ αὐτό. Γιατί εἶναι εὐχάριστο νά διηγεῖται κανείς τή θλίψη, ὅταν αὐτή ἔχει πιά ξεπεραστεῖ. Καί στή θάλασσα, ὅταν ξεσηκώνεται φουρτούνα, πάντοτε στενοχωροῦνται ὅλοι οἱ ταξιδιῶτες. Μετά ὅμως, ἀφοῦ καταλαγιάσει ἡ θάλασσα, χαίρονται καί εὐχαριστοῦνται νά διηγοῦνται μεταξύ τους τά γεγονότα.
Εἶναι ὠφέλιμο, ἀδελφοί μου, ὅπως πάντα σᾶς λέω, καθετί νά τό ἀναφέρουμε στό Θεό καί νά λέμε ὅτι τίποτα δέν γίνεται χωρίς τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά, ἔστω καί ἄν ἀκόμα ὑπάρχει κάποια ἐξωτερική αἰτία, νά λέμε:

Ἄν πολεμεῖται ἤ θλίβεται κάποιος ἀπό ἕναν ἐμπαθή λογισμό καί τόν κάνει πράξη, δυναμώνει τό πάθος ἐναντίον του.

 ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Ε΄

ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΕΣΤΟΥΣ ΤΩΝ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΩΝ ΚΑΙ 

ΣΤΟΥΣ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΥΣ. ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΣΚΟΥΝ 

ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΚΑΙ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ 

ΟΙ ΑΡΧΑΡΙΟΙ ΝΑ ΥΠΟΤΑΣΣΟΝΤΑΙ Σ᾿ ΑΥΤΟΥΣ

Ἀββᾶ Δωροθέου ἔργα ἀσκητικά

Ἐρώτηση: Τί νά κάνω ἐπειδή δέν ἀντιμετωπίζω μέ τήν ἴδια ψυχική κατάσταση ὅλους τούς ἀδελφούς, ὅταν συναντιέμαι μαζί τους;

Ἀπόκριση: Δέν εἶναι δυναντόν νά ἔχεις ἀκόμα τήν ἴδια ψυχική κατάσταση στήν ἀντιμετώπιση τῶν ἀδελφῶν, ἀλλά τουλάχιστον προσπάθησε νά μή σκανδαλιστεῖς μέ κανένα, οὔτε νά προσέχεις σέ λόγο ἤ πράξη ἤ κίνηση ἀδελφοῦ πού δέν σέ ὠφελεῖ. Προσπάθησε καλύτερα νά οἰκοδομεῖς τόν ἑαυτό σου μέ τό καθετί, καί μήν ἐπιδιώκεις νά ἐπιδεικνύεσαι, μέ τά λόγια καί τά ἔργα σου, καί νά κενοδοξεῖς. Στά θέματα τῆς διατροφῆς καί τῆς ὁμιλίας σου, νά εἶσαι προσεκτικός καί ἀπαθῆς, μέχρι τήν παραμικρή λεπτομέρεια.

«Ὑπάρχουν δέ δυό μορφές ταπεινώσεως, ὅπως ἀκριβῶς καί δυό μορφές ὑπερηφάνειας»

 

 Β΄ Διδασκαλία

ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ

  Ἀββᾶ Δωροθέου ἔργα ἀσκητικά

  Μακάριος εἶναι, ἀδελφοί μου, ἐκεῖνος πού ἔχει ταπείνωση. Γιατί ἡ ταπείνωση εἶναι μεγάλη ἀρετή. Πετυχημένα δέ ὁ Ἅγιος ἐκεῖνος χαρακτήρισε αὐτόν πού ἔχει ἀληθινή ταπείνωση λέγοντας: «Ἡ ταπείνωση κάνει τόν ἄνθρωπο νά μήν ὀργίζεται, οὔτε νά ἐξοργίζει κανέναν». Καί αὐτό μοιάζει σάν παράξενο πράγμα. Γιατί ἡ ταπείνωση ἀντιτίθεται μόνο στήν κενοδοξία καί ἀπ᾿ αὐτή μόνο φαίνεται ὅτι προστατεύει τόν ἄνθρωπο. Ὀργίζεται ὅμως κανείς καί γιά χρήματα καί γιά φαγητά. Πῶς λοιπόν λέει ὅτι ἡ ταπείνωση κάνει τόν ἄνθρωπο νά μήν ὀργίζεται, οὔτε νά ἐξοργίζει κανέναν; Ἡ ταπείνωση εἶναι μεγάλη ἀρετή, ὅπως εἴπαμε, καί ἔχει τή δύναμη νά ἑλκύει τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, στήν ψυχή. Λοιπόν, ὅταν ἔρθει ἡ ἴδια ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ, σκεπάζει τήν ψυχή ἀπό τ᾿ ἄλλα δυό αὐτά βαριά πάθη. Γιατί, τί εἶναι πιό βαρύ ἀπό τό νά ὀργίζεται κανείς καί νά ἐξοργίζει τόν πλησίον;
…………
Γιατί ὅμως λέω ὅτι ἡ ταπείνωση σκεπάζει ἀπό τά δυό αὐτά μεγάλα πάθη;

ΑΒΒΑ ΔΩΡΟΘΕΟΥ ΑΣΚΗΤΙΚΑ-ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΠΡΟΕΣΤΟΥΣ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΩΝ

Ἀσκητικά-Ἐπιστολή πρός προεστούς μοναστηριῶν. Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΣΑΒΒΑΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ-ΑΒΒΑ ΔΩΡΟΘΕΟΥ ΑΣΚΗΤΙΚΑ-ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΠΡΟΕΣΤΟΥΣ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΩΝ- 

 Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης 

http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ὦ δύναμις δακρύων!

 

  Δώρησαι λοιπόν, Δέσποτα, εἰς ἐμέ τόν ἀνάξιον,

δάκρυα καθ’ ἑκάστην,

καί δύναμιν, διά νά φωτισθῇ ἡ καρδία μου

ἐν προσευχῇ καθαρᾷ

καί χύσῃ πηγάς δακρύων μετά γλυκύτητος διά παντός,διά νά ἐξαλειφθῇ δι’ ὀλίγων δακρύων

ἡ μεγάλη καί φοβερά καταδίκη,

καί κατασβεσθῇ δι’ ὀλίγου κλαυθμοῦ τό πῦρ τό καιόμενον.