κανεις δεν ειναι ετοιμος.

Είχα να σε δω πολύ καιρό.

Υπάρχουν πολλοί γεροι κοτσονάτοι, εσύ δεν είσαι πια ενας απ αυτούς.

Ποτέ δεν ένιωσα κατι για σένα, παρ οτι είσαι μέλος της οικογενείας μας, χτες που σε είδα συγκινήθηκα.

Τελικά και οι κακοί γερνανε σκέφτηκα!

Αδύναμος , σχεδόν διάφανος δεν  μπορούσες να πάρεις τα πόδια σου.

Σε έπιασα από τον ώμο, να σε βοηθησω,μου είπες κατι άσχετο...

Ο γιος σου μου ψιθύρισε κατι , και ξέσπασε σε λυγμούς.

Και εγώ με τους λυγμούς δε το εχω καθόλου και κλαίω και άσχημα.

Ίσως  ειναι από κοινες τις μέρες που οι άνθρωποι φεύγουν μυστικά και ήσυχα και οι γύρω τους προετοιμάζονται γι αυτο, σκέφτηκα.

Και μισώ τις κηδείες  ξανασκέφτηκα

κοιταξα  την μανα μου, εισαι ελαχιστα μεγαλυτερος απο αυτην...

Πρέπει να είμαι  έτοιμος και εγώ ε?

Κάνεις δεν ειναι έτοιμος για κανένα θάνατο δικού του ανθρώπου.

Έζησες μια ζωή γεμάτη, έκτισες σπίτια, παντρεύτηκες ξαναπαντρευτηκες,εκανες λεφτά, και ήρθε η ώρα..

Αυτή η εικόνα ενός αδυνάμου ηλικιωμένου, αυτή η φοβία μου η αξεπέραστη, της απόλυτης ανημποριάς, της μοναξιάς...

Πήρα τη μηχανή να γυρίσω, στο δρόμο μου, Κυριακή απόγευμα

Ψιλοβρεχε  αυτην την σπαστικη βροχη

Πηγαινα αργα..

Ενα αμάξι στολισμένο με λουλουδια, μου κορναρε ασταματητα και επιμονα

Για ενα δευτερολεπτο νομισα οτι ηταν αμαξι κηδειας ετσι γυαλιστερο και μαυρο..

Εχω ξεφυγει ε?

δεν υπαρχει σωτηρια που να κοβεται στα τρια (αντισταθειτε ομως)

ηθελα να φυγω απο τις αναρτησεις τις θλιψης

δεν ηξερα τι να "ποσταρω"

κοιτουσα τον υπολογιστη

με κοιτουσε κι αυτος

σιωπη,μονο βροχη και κυριακη

Εγω ,την μεγαλη παρασκευη

προχτες,

την εζησα

και δεν υπηρξε  ανασταση, 

δεν υπαρχει ανασταση , 

το ξερεις ε?

παρα μονο αν εισαι γυιος του θεου 

τελικα και δω μεσο πρεπει να χεις ...

δε ξερω επισης αν ο τιτλος που εβαλα 

εχει καποια λογικη

σαμπως εχει η ιδια ζωη λογικη?

δικο μου παραληλημα καθως μιλαγα στο κινητο

και αντιγραφω απο Π.Μπιρμπιλη  μερικες σειρες με νοημα

Αντισταθείτε στις απαίδευτες επιθυμίες σας, στις εύκολες ευαισθησίες, στις ανόητες ενοχές, στον αναίτιο φόβο, στα ναρκωτικά, που στην αρχή σας πάνε στο Παράδεισο κι ύστερα στην κόλαση ή στον τάφο, στα «ξίδια» που μας κάνουν να φαινόμαστε καραγκιόζηδες...

Αντισταθείτε στους νεκροθάφτες των ονείρων μας, στην τσιγκουνιά κάθε είδους, στην καχυποψία, στην κακοήθεια, στη δυσπιστία, στους βρυκόλακες, στον απάνθρωπο φόβο που σας σπέρνει η Εκκλησία, στην ψεύτικη αθωότητα, στις άδειες ηδονές…
Αντισταθείτε στους πουλημένους αρθρογράφους, στις «εκ των έσω» πληροφορίες, στο ράδιο αρβύλα, στις ανεξιχνίαστες «έγκυρες» δημοσιογραφικές πηγές…
Αντισταθείτε σε όλα όσα σας φαίνονται πάρα πολλά ή πάρα πολύ λίγα, στα ωραία λόγια που δεν αφήνουν τίποτα, σε μένα που από κεκτημένη ταχύτητα ενίοτε πουλάω πνεύμα...
Αντισταθείτε .....

κι ενα αντιο , φχαριστουμε  Νικόλα Παπαζογλου

τα πενταλεπτα της θλιψης.

Ο ήλιος ειναι στη στιγμή που δίνει το πιο λαμπερό φως του, πριν κρυφτεί πίσω από το βουνό με τις    άχαρες κεραίες, και το φως του σε νικήσει.
Κ λείνω τα μάτια , και  διαπερνά τα κλειστά βλέφαρα.

Μου ρθε η μυρουδιά από λιβάνι , γύρισα και κοίταξα το μικροσκοπικό εκκλησάκι, στη γωνία του δρόμου, 

ξέρεις αυτά τα εικονοστάσια μικρά σχεδόν κιτς, που τοποθετούν στα σημεία των ατυχημάτων στην άσφαλτο.

Ειναι για σένα  παιδί που πέρυσι καρφώθηκες  με τη μηχανή στο δέντρο, ένα ξημέρωμα του Σεπτέμβρη.

Δε σε ήξερα, άκουσα για σένα , και τα λουλούδια γύρω από το εικονοστάσι μαρτυρούν  οτι αγαπούσε πολύ κόσμος.

Mερικές φόρες κάτι παιδια  με μηχανες ανάβουν μικρά ρεσώ και στέκουν εκεί βουβά

Είκοσι  τέσσερα χρόνο παιδί.

Ξέρω όμως την μανα σου, νέα γύρω στα 45-50, ντυμένη στα μαύρα, φανερά αδυνατισμένη, με πρόσωπο ανέκφραστο 
σα  πεθαμένη κι αυτή

Καθε απόγευμα την ιδία ώρα , κάνει την  ιδία διαδρομή ,ειναι η ωρα που επιστρεφω στο σπιτι και γω, την βλεπω

αμίλητη

κοιτάζει τα σύννεφα συχνα ,,,

-λες να ισχύει αυτό που μου λέγε η γιαγιά

οτι όσοι πεθαίνουν πάνε στα σύννεφα?

κι οτι τα σύννεφα ειναι στρατιές αγγέλων

που εμείς οι θνητοί δε μπορούμε να τους δούμε?

Λες γιατί να κοιτά η μανα σου τα σύννεφα?

μήπως και σε δει κει σε κάποια γωνία?

κοιτώ και γη ψηλά, τίποτα

μονο σύννεφα, μπα είμαι ακόμη θνητός μονολογώ…-

δεν ξέρει κάνεις τι του ναι γραμμένο

το χε πει και η γιαγια μου,το θυμαμαι καλα.

ειναι τυπωμενο μεσα μου μαζι μ ολες τις ιστοριες της

έχει δίκιο,,,

Καθε απόγευμα τέτοια ώρα  όποτε σε συναντώ 
λυπημενη μανα του παιδιού

που καρφώθηκε στο δέντρο

σκίζεται η κάρδια μου στα δυο

Καθε απόγευμα τέτοια ώρα

εχω ενα πενταλεπτο θλιψης

ηρεμουν μεσα μου τα αγρια θηρια της επιπολαιοτητας και της ματαιοδοξιας

και παίρνω ένα καλό μάθημα  ζωής...

τίποτα δεν ειναι δεδομένο, το ξερεις

δε ξέρεις τι θα συμβεί στο επόμενο λεπτό, το ξερεις κι αυτο.

γιατί  χαλάμε τις στιγμές έτσι?

κάνεις δε ξέρει , τι του 'ναι γραμμένο

μετα καβαλαω τη δικη μου μηχανη, βαζω το κρανος , τ ακουστικα  του  ipod ν ακουω 

το αγαπημενο μου τραδουδι και  φευγω

απο το καθρεπτακι κοιταζω τη μανα και το καντηλακι που μικραινουν, συνεχεια οσο απομακρυνομαι.