ήταν 17 Νοέμβρη... (αναμνήσεις)

Τι να γράψω για το πολυτεχνείο εγώ?
 ντρέπομαι να γράψω κάτι, νιώθω ασήμαντος να γράψω κάτι,
 δε συγκινούμαι πια όταν περνάω απ έξω με όλο αυτό το "ξεπούλημα" που γίνεται απ  όλα τα κόμματα, 
δε συγκινούμαι και  γιατί δίπλα κάθε στιγμή  τρυπιούνται με θάνατο , 
αυτά τα παιδιά.
Δε θέλω να γράψω τίποτα
 απλα θυμήθηκα κάτι σήμερα

Ζώντας στα εξαρχεια για  αρκετά χρονια έχω "φάει" πολύ δακρυγόνο, 
και έχω κυνηγηθεί χωρίς να ανήκα ποτε σε ομάδες, 
απλα γιατί τα μπατσάκια κυνηγούσαν τους 
 κάτω από 25 ντυμένο φοιτητικά.

Ηταν  17 Νοέμβρη, εμενα  τότε στο τέλος της Καλλιδρομιου, 
τα εξαρχεια είχαν γεμίσει μικρές φωτιές
 και κάτι ελικόπτερα πετούσαν ακριβώς από πάνω μας,

Έτρεχα  λοιπόν σπίτι γιατί τα μπατσάκια ήταν ξεχυμένα στους δρόμους και κυνηγούσαν  πάλι.
Βλέπω την Αρλετα μπρος μου έξω από το σπίτι της , ήρεμη  σα να ζούσε στο δικό της σύμπαν, με το σκυλάκι της, το χε βγάλει βόλτα, σουρούπωνε κιόλας.

Ο κόσμος γύρω , χαμός! 
Σταματάω εγώ η ψωνάρα, και της  λέω, αγαπητή Αρλετα σας θαυμάζω και ευχαριστώ για τα τραγούδια σας .

Μάλιστα αρκετά απ αυτά είχαν κρατήσει παρέα την εποχή που ζούσα τον πρώτο μου ερωτα με μια συμμαθήτρια μου στην Β λυκειου... της λέω
 "και πως τελιωσε ο ερωτας αυτός " με ρωτάει χαμογελώντας
"...Ε τελιωσε ψελιζω εγώ που πίστευα ότι οι έρωτες μπορεί και  να μην τελιωνουν , είμαστε φίλοι πια..."

Α ,  πολύ καλα κάνατε ..., μου απαντα

Με  ξανακοιτάει , η Αρλετα και μου  λέει  "...νεαρέ μου να ξέρεις  , ότι κάνω  ήρθε και με βρήκε , δε το κυνήγησα..."
Η  υπερυψωμένη γκαρσονιέρα του ισογειου , στην οποια εμενα ως φοιτητής έβλεπε στο σπίτι της Αρλετας .
Είχα αναψοκοκκινησει που μου έδωσε   λίγη σημασία, και ευτυχισμένος μπήκα σπίτι , έτρεξα στην μπαλκονόπορτα και την παρακολούθησα να μπαίνει στο δικό της σπίτι .
Εννοείται ότι έβαλα την κασέτα με τραγούδια της Αρλετας και ένα αφιέρωμα μέχρι αργά το βραδυ
Το τραγούδι που ακολουθεί δεν είναι  με την Αρλετα,
 αλλα με την απίστευτη απίθανη Βίκυ Μοσχολιου σ ένα τραγούδι επίκαιρο ,
 που μου φέρνει επίσης αναμνήσεις από τα χρονια του Λυκείου, 
το τραγούδησα μαζι με τον κολητο μου τον Κωστή, αυτός έπαιζε κιθάρα, σε μια γιορτή.

τι ξερεις κοριτσι για το πολυτεχνειο?

Περναω απο το πολυτεχνειο, παντου αφισες του ΚΚΕ, μπερδεμενες φρασεις για μνημονια, εργατια, λαος και αναρωτιεμαι, ποιος θυμαται για ποιον λογο , γιατι εγινε,γιατι το τιμουμε το Πολυτεχνειο

Μια κοπελια με σταματα ... " θελετε να ενισχυσετε το ΚΚΕ? "

στο σακιδιο της στη πλατη ενα πλαστικο μπουκαλι Cola zero

την κοιταω βουβος κανει και διαιτα σκεφτομαι

Τι ξερεις κοριτσι για το πολυτεχνειο??

στο Γυμνασιο ειχα βρεθει να πουλαω οδηγητη γιατι ειχα ερωτευτει μια κνιτισα

ναι!

Γιατι στον ερωτα και στον πολεμο ολα επιτρεπονται χεχε

Ηταν ο πρωτος μου ερωτας και οπως καταλαβαινετε τι με νοιαζε μενα για την  ΚΝΕ? 

εγω την κοιταζα κι ελιωνα

τωρα τα θυμομαστε και γελαμε 

δεν ειχαμε ακουσει  λοιπον ποτε την πραγματικη ιστορια μονο αυτες τις ατακες εναντια στους εχθρους  φασιστες  τις οποιες μασαγαμε σα τσιχλες

τι μπορει να ξερει ενα δεκαεξαχρονο κοριτσι ?

οσα ηξερα και γω  

απουσιολογος και προεδρος της ταξης

αγαπητος σε ολους καθηγητες και μαθητες

ηθελα να κανω εντυπωση απο αναγκη να ειμαι αγαπητος και το παιζα τσε γκεβαρα

ακουγα νταλαρα και στη προετοιμασια για την γιορτη του πολυτεχνειου ειχα αντιγραψει 

απο κατι εκδοσεις του ΚΚΕ ολοκληρες φρασεις για το γεγονος 

ο δρομος ειχε τη δικη του ιστορια και ο δικος μου δρομος την δικη μου

μεγαλωνοντας καταλαβα πολλα, αγαπησα τον Πανουση και οχι τον Νταλαρα

ειδα την ουσια

αφιερωνω αυτο το τραγουδι στην αθωα εφηβεια μας

στις γιορτες του πολυτεχνειου στο σχολειό μας στο νησι

σ εκεινο το μικρο σινεμα 

επαιζε κιθαρα ο κωστης και γω με την Μαρουλα

τραγουδαγαμε

Το τραγούδι αυτό σε στίχους του Ιρλανδού ποιητή Brendan Behan, μεταφράστηκε από το Βασίλη Ρώτα και μελοποιήθηκε από το Μίκη Θεοδωράκη, τον Οκτώβρη του 1961 στο Παρίσι.
Το 1962 ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά με την ερμηνεία της Ντόρας Γιαννακοπούλου και το Δημήτρη Φάμπα στην κιθάρα. Ομως η πιο γνωστή ερμηνεία είναι αυτή της Μαρίας Φαραντούρη στο δίσκο “Ενας Ομηρος’’ που κυκλοφόρησε 10 χρόνια αργότερα.
Το τραγούδι αναφέρεται στην καταπίεση των Ιρλανδών από τους Βρετανούς αλλά και στην εμφύλια διαμάχη που ακολούθησε μετά την αυτονομία της Ιρλανδίας. Γι’ αυτό και ο αρχικός στίχος ήταν “σκοτώσαν οι δικοί μας το γελαστό παιδί” αφού το “γελαστό παιδί” σκοτώθηκε από σφαίρα συμπατριώτη του Ιρλανδού και όχι από “βόλι Εγγλέζου”…
 Ωστόσο, μετά τη μελοποίηση του Μίκη Θεοδωράκη, αγκαλιάστηκε απ’ όλο το λαϊκό κίνημα στη Χούντα αλλά και αργότερα. Αλλάζοντας τον επίμαχο στίχο (‘’σκοτώσαν οι φασίστες / οι εχθροί το γελαστό παιδί’’), το κομμάτι μετατράπηκε σε τραγούδι αντίστασης και αγώνα.

υγ. θα στεναχωρηθω πολυ αν στις πορειες αυτες τις μερες γινουν εκτροπα φασαριες  φωτιες και ζημιες στα μαγαζια,δεν αντεχει αυτη η πολη τιποτα αλλο πια...