σο δις ισ κριστμας! (μανα ειναι μονο μια )

άκουγα αυτό το τραγούδι 

και μου ρθε μυρουδιά απο φλούδα μανταρίνι

στη σόμπα με τα ξύλα

η γιαγιά μας καθάριζε μανταρίνια και μετα

έριχνε στη ξυλοσομπα πανω τις φλουδες

και μύριζε το δωμάτιο ολο

και ερχόταν η μυρουδιά

και  μπλεκόταν γλυκά με τις άλλες

απο τα μελομακάρονα της μάνας

Της μάνας μου ήταν πάντα πιο ωραία

Απλά μελομακαρονα ,

 με μέτρο χωρις πολλα πολλα
οπως ολος της ο τρόπος

«Έφτιαχνα  μελομακάρονα?»

με ρώτησε χτες η μανα μου

δε θυμάται πια καλα

ειναι  λιγο μετα τα ογδοντα

και η μνήμη της παιζει παιχνίδια

Σα μπαταρια αφόρτιστη

εχει αναλαμπές

Κάποιες φόρες στενοχωριέται που δε θυμάται

δε θελει και πολλα πολλα

Κουρασμένο μυαλό

όλες οι στιγμές 

όλες οι επιλογές 

ρυτίδες παντού

εντος κι εκτος

που να τα θυμηθεί όλα 

πόσα να κρατήσει 

ποσα να πετάξει

η ζωη της  σα σινεμά
με πολεμους
απώλειες
δικτατορίες
σκληρη δουλειά
πιστη πηνελοπη
τα χρονια που ο πατερας
ηταν ναυτικος

Ναι μάνα έφτιαχνες

και έφτιαχνες και ωραίο γλυκό 

«Κοπεγχάγη»

Αλλά τώρα μεγάλωσες

μάνα και πατέρας μαζί τη μίση σου ζωή

Ξέχασες ότι ήσουν γυναίκα

για μας

για να μας μεγαλώσεις

και μεγαλώσαμε  μαμα!

κι έγινες το παιδί μας

Είσαι γιαγιά χωρίς εγγόνια

κι αυτό το βλέπω κάθε μέρα στο βλέμμα σου

μια πιο πολύ βλέπω την αγωνια σου

θυμάσαι δε θυμάσαι

αυτή τη μεταφυσική αγωνια

μη μείνω μόνος τώρα που μεγαλώνω

Τι να σου πω ρε μανα

δε ξέρω 

η ζωή ξέρει καλλίτερα

Ξέρω μονo πως τώρα που είσαι αδύναμη

τωρα που "συλλαβιζεις" ξανα 

τωρα που με το "πι" κανεις τα 

βηματα τα πιο βαρια 

θα κάνω ότι μπορώ για να σου λέω ευχαριστώ

http://www.kolivas.de/archives/187110

αφιερωμενο

στη γιαγια αντιγονη

και σ ολες τις μαναδες του κοσμου

χειμώνας
ο ουρανός εχθρικός τεράστιος
ενα σπίτι φτωχικό
ενα παιδί πίσω απο τη πορτα
περιμένει ισως τον πάτερα απ τη δουλειά
η τηλεόραση ανοιχτή τέρμα

στα τζάμια των παράθυρων
ζωγραφιές παιδικές
φτιαγμένες απο αγάπη και αθωότητα
δυο τετράγωνα πιο κατω
στην ανίερη οδο
λιμουζίνες
χαρούμενα αγόρια
με γενια
  χαμένα στο διαδίκτυο
και στη ζωή
και τραγουδιστριες
με ψεύτικα μαλλια  και βλέμμα

το κοριτσάκι στη πόρτα περιμένει
μια εικόνα μια στιγμή
που διαλύει ολες τις ανόητες φοβίες
και εμμονές
η ζωη ειναι ωραια
φτανει να χεις ενα σπιτι
και παράθυρα  γεμάτα ζωγραφιές

έρχονται χριστουγεννα
το λενε οι διαφημίσεις στη τιβι
τα στολίδια στους δρόμους και στις βιτρίνες
οι περαστικοί με τα ψώνια


δυο γυναίκες
αγκαλιαζονται στο μετρο
περιμένουν το τραίνο...
μια τριτη τις φωτογραφιζει
μια δυνατή εικόνα
που κανει θρύψαλα
όλες τις ανόητες selfie  μας

μυστικα και ψεματα

ποσο καλα ξερεις τους φιλους σου?
προσφατα ειδα αυτην την υπεροχη ιταλικη ταινια 
https://www.youtube.com/watch?v=f7TahC1Upgw
αλλα  διαβασα πως γυριστηκε ηδη η ελληνικη διασκευη της
απο τον Αθεριδη
https://www.youtube.com/watch?v=5ruibV9fS4Q
πόσο καλά τους ξερεις?
αν  αφησετε ,
ολη η παρεα
τα κινητά πανω στο τραπεζι
σ ενα βραδινό γευμα
ετσι για πλάκα
με τον ορο να διαβάζονται ολα τα μηνύματα
δυνατά και οι κλήσεις των κινητών σε ανοιχτή ακρόαση
θα υπαρξουν εκπληξεις?
Το κινητό μας είναι πραγματικά πια
το μαυρο κουτι της  δικής μας πτήσης στη ζωή
Εχει επαφές και μυστικά και φωτογραφίες
 που ισως κάνεις δε ξέρει
ισως ουτε ο πιο κοντινός μας φίλος

ουτε ο γκόμενος ουτε η σύζυγος , ουτε ο κολλητος

Και τελικά πραγματικός φίλος ειν αυτός που μπορεί
άφοβα να πάρει το κινητό σου και να διαβάσει τα παντα
αλλα και να τ αποδεχτεί
Που ξεκινά και που  τελιωνει η ιδιωτικοτητα μας?
εχει δικαίωμα ο  φιλος μας να ξερει τα παντα?
ακόμη και τα πιο κρυφά μυστικά μας
Ειναι κατι μυστικά μας που  δε τα "ξερουμε"ουτε μεις οι ιδιοι
με την έννοια οτι δε θέλουμε καν να τα παραδεχτούμε σε μας
που ομως απειλούν τη σχέση μας με τους άλλους?
Ειναι οι σχέσεις των ανθρώπων τοσο δυνατές
ωστε να στηριχτούν
στην απόλυτη αλήθεια μας και τα πιο βαθια μυστικα μας?
πόσο κράτα ο έρωτας σε μια σχέση?
οι γάμοι στηρίζονται πάντα σε μικρα ψεματάκια?
ποσο αντέχει μια φίλια τη πιο κρυμμενη αληθεια  μας?
Δικη μου θεση ειναι οτι η αληθεια ειναι ο καλυτερος δρομος
με αυτους που αγαπαμε
αλλα και δυσκολος
αλλα και ποσο αναπολώ τα χρόνια που δεν είχαμε κινητά
γιατι η δικη μου γενιά των σαρανταρηδων
 εζησε και μια  εφηβεία χωρις κινητά
χωρις "γαμω applιcation" γνωριμιων
οπου μπορουσες  μ ενα χαμογελο σ ενα μπαρ να κανεις γνωριμια
ουτε viber & whats up 
ουτε emoticons που δολοφόνησαν τις μικρές τρυφερές μας λέξεις

δειτε την ταινια στα ιταλικα  αν τη βρειτε

8 χρονια μετα..

οχτω χρόνια μετά
779 ανάρτησεις
εκατοντάδες σχολια
πολλοι νέοι φίλοι
πολλές συγκινήσεις
αγάπη
χαρές
και μικρολύπες
και νευράκια
ολα αυτά τα ζείς στη μπλογκόσφαιρα
αν δε σε βρίσουν
αν δεν εχεις τουλάχιστον εναν εμπαθή
με το μπλόγκ σου
να γράφει αρνητικά
δεν εχεις καταξιωθεί χεχε
-γράφοντας αυτη την αναρτηση ακουω Χατζιδάκι
https://www.youtube.com/watch?v=H0pH8PJ5zU0
ειναι βραδακι
και ακούγεται ο ηχος
του φθινοπώρου
στο νησί
σε λιγο στη πολη-
που λες
πολλές φορές ειπα να το κλείσω
να μη ξαναγράψω
καποιες φορές
εκλαψα  διαβάζοντας αδικα σχόλια
αλλες τσαντιστηκα
αλλα δε το κλεισα
πανω απ ολα ειναι ψυχοθεραπευτικο
διαβαζω αυτά
που εγραφα
και χαιρομαι
για αυτα που εχω βρει εντος μου
αυτα τα 8 χρονια
και πετάω οτι δε χρειάζομαι πια
μ εχουν τιμησει με σχολια
ανθρωποι που ειναι ηρωες μου
ναι..
εδω μεσα εχω βρει καποιους
που ειναι οι δικοι μου ηρωες
ξέρουν αυτοι ποιοι ειναι
ειναι υπεροχο το γραψιμο
γράφε

οπως και οτι νιωθεις
κι ας κρίνουν
μη μετράς την επιτυχία του μπλογκ
με σχολια
αυτη τη φάση τη περνάς το πρώτο χρόνο
σου γραφω μου γράφεις σχόλιο
σαγαπω μαγαπας
δε παει ετσι
επιτυχια ειναι οταν εσυ εγραψες
αυτο που νιώθεις
το διαβασες το χαρηκες
και το ενιωσαν κι αλλοι
εστω κι ενας ακομη
Επισης σημασία εχει
τι γράφει ο καθε σχολιαστης
μπορει η αναρτηση σου να εχει ενα σχολιο
και ειναι τοσο γεματο
τοσο ουσιαστικο σχολιο
κι ο αλλος να εχει 40 σχολια
και να γραφουν χαζομαρουλες
χαριτωμενιες
βραβεια απο μπλογκς
δωρακια,
εκπομπες σε ιντερνετικα ραδιοφωνα
ολα
κι αλλα πολλα
τι να πρωτοθυμηθω..
σας ευχαριστώ
και συνεχιζω
ετσι ενιωσα και σας τα γραψα
οχτω χρονια μετα

μανα ειναι μονο μια (αλλα κανει για εκατο)

Μανάδες,

 αυτή η ανυπέρβλητη ράτσα η ανίκητη

Μητέρες και γιοι, 

μια ιστορία δίχως τέλος.

Μαμάδες και ενοχές ,

που μονο αυτές ξέρουν να διοχετεύουν μυστικά και ήσυχα μ ένα βλέμμα ,

"...τι? θα φύγεις για Πάσχα? δε θα μείνεις με την οικογένεια..?."

"...Ποσα Πάσχα θα ζήσω εγώ ακόμη μήπως..."

 Και να ο ύπουλος αναστεναγμός...

α ρε μάνα

σε λατρεύω για όλα αυτά που κάνεις, 

που είσαι,
που μας έμαθες , 

που μας έδωσες, 

για όλα όσα θυσίασες
 εσύ και η γενιά σου που ήταν αλλιώς 

Αλλά η ζωή ειναι ωραία ειναι μικρή ειναι αυτή που ξέρουμε 

και πρέπει να τη ζούμε δίχως ενοχές

μάνα γέρασες και ξεχνάς 

αλλες φορές   θυμάσαι τα πολυ παλιά

ποτέ δε θυμάσαι τα χάπια

ουτε τι εφαγες το μεσήμερι

γέρασες

τρέμω την ωρα που ισως δε θυμάσαι  

ποιος είμαι

δεν υπαρχει πιο αγριο πιο σφαίρα στη καρδιά

μάνα

μια ζωή ολακερη στη μαυρη αγαπημενη πλεκτη  ζακετα

που την επλεξες εσυ μοναχή σου και υπερήφανη

μάνα 

σ ευχαριστώ

κι ας μη ξερεις οτι στο γράφω εδω τωρα

και το διαβάζουν ξενοι

το βραδυ στις 8 το χάπι

μη ξεχάσω ε

αφιερωνω το τραουδι στη μανα μου

ειναι το αγαπημενο της

ανοιξη (παλι)

Καθώς η Ανοιξη κυλάει
 και κυλιέται στο πράσινο χορτάρι
το μυαλό μου γεμιζει με μαυρα συννεφα ,
και δε θελω
δε θελω
αλλα γεμίζει
και τοτε απενεργοποιω κινητά
κλειδώνω τ ακινητα
και βαζω μαυρα γυαλια
ακουστικα  στ αυτια
και παιρνω τς' αμμουδιες
και ακουω μουσικες
 σαν αυτες πιο κατω  που υπαρχουν παντα σε μια πλεηλιστ
και κοιταζω παντα τη θαλασσα
αυτη εχει τη μεγαλυτερη κατανοηση
 το γραφει και ο μιχαλης Δελτα  (*)

(Μιχάλης Δέλτα "Το Φως Των Λέξεων" / Εκδόσεις ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ 2016)

ALBUM : ΑΘΩΕΣ ΕΝΟΧΕΣ (1994)
ΜΟΥΣΙΚΗ : ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
ΣΤΙΧΟΙ :ΑΝΘΟΥΛΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ


Alexia Vassiliou - Raices Volantes (Flying Roots),
Music and procuction by Alexia Vassiliou,
Lyrics by Vicky Valanos and Alexia Vassiliou,
Translation - editing: Renia Mitatou,
Edited and corrected by Jaime Svart,
Arrangement and acoustic guitar by Vassilis Stergiou,
Album: Re-bE (Performance Street ©)

Αρλετα - Demo - Album 1974
video by aswtosgios

Ποίηση Οδυσσέας Ελύτης Σύνθεση,
 ενορχήστρωση & ερμηνεία Μαρία Βουμβάκη
 Από το CD "Το τερραίν του παραδείσου" (2006)

 
ALBUM : Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ 
Μουσική : Μιχάλης Καπούλας
Στίχοι : Μαριανίνα Κριεζή

Μουσική - στίχοι: Γιάννης Παλαμίδας
Πιάνο - Programming: Γιάννης Παλαμίδας
Kιθάρα ακουστική & ηλεκτρική: Στράτος Σπηλιωτόπουλος

ημιο

υ

ανοιξη των απο-χαιρετισμων

πρωτη τ απριλη

άνοιξη για τα καλά

μια ανοιξη αλλιωτικη

ελευθερος πια

απο πολλά βαρίδια

ανακαταταξεις

παληες φοβιες κλειδωμενες

στ αμπαρια

μια τρελλαδικο

και μια στη λησμονια

που λεει και το τραγουδι

τι να σου πω και τι να πεις

απλα δες την ανοιξη γυρω σου

νιωσε τον ανθο 

που μοσχοβολα

και απολαυσε τη τρυφερη νυχτα

απο μακρια ακουγεται

απο το μεγαφωνο

η λειτουργια των χαιρετισμων

κυριακές με σύννεφο

τραγουδα στη διαπασών η  φωτεινή

Το δεκαξι μπήκε με θράσσος
να προσέξεις σώμα και ψυχή
φωναξε δυνατά
μια κυριακή που ψιχάλιζε στη πόλη
μα εγω που ενα συννεφο διαρκως στον ουρανό μου
δε φοβηθηκα μη βραχώ
γιατι ημουν μουσκεμα απο  μικρός

στη κορνιζα με κοιτάς χαμογελαστός
τη σκαπούλαρες πάλι, σα να λες
απο μικρος ελκεις ολες τις σκοτεινές φοβιες σου
αλλα τη γλύτωσες

τι θές απο τη ζωή?
γραψτο σ ενα χαρτι
μου χες πει
και κρυψτο
θα γίνει
ολα θα γινουν , μου χες πει...

σα σοφο παιδι που ηξερε τα παντα απο νωρις, εσυ

και εγω που δεν ειμαι παρα ενα  σκυλι
που κουνάει στην ουρα του
πιστό στη  αγαπη  των περαστικών
περίμενω
στα σκαλοπάτια
 υπομονετικά και ηρεμα