μεσάνυχτα στο κεντρο της πολης, χιονι..

Κάποιες βραδιές είναι διαφορετικές

Αρκεί ενας στρατός από χιονονιφάδες

 χαρούμενες μεθυσμένες

Να σε πάρουν από το χέρι 

και να σε σύρουν στο τρελό χορό τους

Μεσάνυχτα και κατι

Κάποιες θα λιώσουν,

 οι πιο δυνατές θ αντισταθούν,

θα πάρουν δύναμη από το αλύπητο παγερό κρύο και

θα παρατείνουν τη ζωή τους για καμία μέρα ακόμη

στα καπό των αυτοκίνητων, στις σκεπή της εκκλησιάς

στα δέντρα που τις υπομένουν

Γύρισα σπίτι και σε σκεφτόμουν

Ένα τέτοιο βραδυ του φλεβαρη του  2002

Μας την έκανες έτσι ξαφνικά

Ούτε συ  ο ίδιος δε το περίμενες

Μοναχά εγώ είχα  δει στα μάτια σου

 Τρεις μέρες πριν, ένα σκοτάδι

Και βιάστηκα κείνο το μεσημέρι να στα πω όλα

Πόσο  αδελφό μου σ ένιωθα πόσο  αγαπούσα

Πόσο συγγνώμη ήθελα να σου ζητήσω για τις νεανικές μου ανώριμες

Στιγμές

Ανοίχτηκαν κανάλια και ειπώθηκαν πολλά

Και οι νιφάδες έξω  αργά κι ευγενικά

 σα χτες το βραδυ

Κι εσύ δε Σταματουσες

Και να κι άλλο κρασί ..

Στο τέλος γίναμε ντιρλα

και  είδα στα μάτια σου χαρα 
γλυκεια

Σα μηλόπιτα

Που να το ξέραμε

 ότι 4 μέρες μετά

 Αναπάντητες κλήσεις στο κινητό σου

τις κοιταζα και δεν ηξερα πως να απαντήσω

Πώς να πεις μέσα από μια ψυχρή συσκευή

Κατι τόσο  μεγάλο

Πιο μεγάλο κι από το χρόνο

Κάθε τέτοια μέρα θα σου γράφω

 μεσα απο

εκατομμύρια   χρυσές οπτικές ίνες

Κάτω από το μπετό της πολης

Θα στέλνω αυτό το γράμμα στο

Ατέλειωτο συμπαν

Κάπου κει θα σαι

Το ξερω ρε  φιλε

 Δε Θα ζωγραφίζεις πορτραίτα παλιών ερωτών

Δε θα παραπονιέσαι ότι πάχυνες πάλι

Ούτε θα ψήνεις κοτόπουλο ρολό

Κυριακή μεσημέρι

θα με κοιτάς αυτό  το χαμόγελο

με την υποψία μελαγχολίας

και δε θα σου λείπω

αλλά εσύ θα μου λείπεις πάντα

ποτε την κυριακη (δυσκολοι αποχαιρετισμοι)

δεν την ήξερα καλά

ήξερα καλά τη κόρη της

απο μικρά σε μια γειτονια

χτες έφυγε αθόρυβα

έμφραγμα είπε ο γιατρός

σημερα κηδεία

εσύ που με διαβάζεις χρονια

θα ξέρεις οτι εγώ και οι κηδείες

“δε το έχουμε”

Ειμαι ο χειροτερος ανθρωπος

Να πει τα συλληπητηρια

Μη με βάλεις να πάω σε κηδεία

νιωθω αμηχανα

δε πατώ πόδι

δε μπορώ να είμαι κοινωνικός

στον πόνο ενός ανθρώπου

δε ξερω γιατί εχει γίνει έτσι

γιατί στο χαμό κάποιου πρέπει

να πήγαινε όλος ο κόσμος να λέει αντίο

στο σπίτι

έτσι συνηθίζεται ακόμη στην επαρχεία

καλύτερα να πήγαινες μια ωρίτσα κει

στην εκκλησία, 

να τελιωνει το θεμα

ο πόνος μια απώλειας ειναι τόσο

μεγάλος

σκεφτομαι αυτό το κορίτσι

πήγαινε ο καθένας

και του λέει

τα τυπικά  "ζωη σε σας "

πιθανώς και άνθρωποι

που πάνε απο υποχρέωση

ειναι μια τελετουργία που δε αρέσει,

όταν έφυγε ο πατέρας

αλλά και αρκετά χρονια μετά

ο κολλητός μου

δεν ήθελα να είμαι με κόσμο

πριν και μετά τη κηδεία

ο πόνος μιας απώλειας ειναι τόσο προσωπικός

στο πόνο και στον θάνατο είμαστε μονοί

το πιστεύω

κάνεις δε μπορεί να νιώσει το πόνο μας

όσο εμείς

άλλο η χαρα

η χαρα μοιράζεται

ο πόνος νομίζω όχι

ήμουν μόνος και σας αποχαιρέτισα μόνος

στην εκκλησία δεν ήμουν εγώ

είχα θωρακιστεί

ήταν κάποιος άλλος

το ξέρατε καλά και οι δυο

πάντως αυτές οι ξαφνικές απώλειες

ειναι μεγάλο σοκ

σιχαίνομαι τις κηδείες

κάποτε μια φίλη μου είπε

ειναι χρήσιμο αυτό το τελετουργικό

όπως και τα μνημόσυνα

για το αντίο σου στον πεθαμένο

μνημόσυνα 3 μερών και τα λοιπά

δε θέλω

τα δικά μου μνημόσυνα

τα κάνω  όταν  νιώθω εγώ

το δικο μου αντιο..( βγηκε ο χαρος παγανιά)

Στίχοι: Κωστής Παλαμάς
Μουσική: κραουνακης
Πρώτη εκτέλεση: Σοφία Παπάζογλου


Μου σφίγγει ο καημός σαν θηλειά το λαιμό
και μες την καρδιά με δαγκώνει σαν φίδι
παράξενο θέλω ν' αρχίσω ταξίδι
χωρίς μα χωρίς τελειωμό

Το δρόμο μου αργά να τραβώ, να τραβώ
αλλά πουθενά και ποτέ να μη στέκω
ψυχή να μη βρίσκω ή πάντα να μπλέκω
με κόσμο τυφλό και βουβό

Να νιώθω τριγύρω πλατιά ερημιά
κλεισμένα τα σπίτια τα τζάκια σβησμένα
ψηλά να μη φέγγει αστέρι κανένα
και κάτω γυναίκα καμμία

Το δρόμο μου αργά να τραβώ, να τραβώ
αλλά πουθενά και ποτέ να μη στέκω
ψυχή να μη βρίσκω ή πάντα να μπλέκω
με κόσμο τυφλό και βουβό

Ίσως σε τέτοιο ταξίδι αν βρεθώ
ατέλειωτο, έρμο σ' αγνώριστη χώρα
δε θα 'χω περίσσεια λαχτάρα σαν τώρα
αγάπη από σε να χαθώ


"...μια αληθινα αντρικια φωνη ..."