Γκλούπ. Πώς να γράψεις δίχως έμπνευση; Η αλήθεια είναι ότι
δεν έχω και πολλά να πω.. Μια υπόσχεση
στον εαυτό μου. Ότι θα είμαι αυθεντική. Αυθεντική τώρα που σιωπώ και κλαίω.
Αυθεντική και άν θελήσω ποτέ να γελάσω. Όχι άλλη υποκρισία. Όχι «είμαι καλά» με
το ζόρι.
κάποιος που αγάπησα
μου έδωσε ένα κουτί γεμάτο "σκοτάδι":
μου πήρε καιρό να καταλάβω πως και αυτό υπήρξε δώρο...
Ό,τι και αν έρχεται στον δρόμο μου, ευχάριστο ή δυσάρεστο,
καλώς να έρθει. Δεν έχω ανάστημα να το πολεμήσω, δεν έχω δύναμη να του
αντισταθώ, δεν είμαι δα και τίποτα σημαντικό να μπορώ να αλλάξω τον κόσμο. Είμαι
τόσο μικρή και δεν έχω καμία εξουσία πάνω σε τίποτα. Είναι απλό... «ό,τι
και αν λέω, μέσα μου κάθεται μια γυναικούλα χλωμή, που κυττάζει τα βουνά και τη
θέλασσα και την αγάπη και το θάνατο και κλαίει». Μπορώ να είμαι αυθεντική
και να δέχομαι τον πόνο χωρίς να τον αρνιέμαι και να τον διώχνω, γιατί θα είναι
σαν να καταργώ την υπόστασή μου. Σαν να προσπαθώ να γίνω κάποια άλλη. Είμαι εγώ.
Πονάω και κρυώνω. Εγώ.
 |
| Oskar Kokoschka, Portrait of Kathe Richter, Lithograph on wove paper |
