Το μυστήριον ελύθη, αλλά το πρόβλημα παρεμένει τελικώς άλυτο.

Τρελαίνομαι που όλα σε αυτή την χώρα δουλεύουν ρολόι. Καλοκουρδισμένο, Ελβετικό.  Όλα γίνονται με την σειρά τους, με προσοχή και αποδοτικότητα. Μπαίνοντας στο νοσοκομείο την Πέμπτη το πρωί, είδα ένα συνεργείο της ΔΕΗ (Δεν Έχουμε Ηλεκτρικό) να σκάβει μία λακούβα, για εργασίες υπέθεσα, και δεν έδωσα περισσότερη σημασία, εξάλλου είχε πήξιμο η Μεσογείων και για να περάσω πεζή από απέναντι κινδύνεψε η σωματική μου ακεραιότητα, την λακούβα θα κοιτάμε τώρα;

Στο γραφείο χαμός κακό, τηλέφωνα, οργασμός (λέμε τώρα) πήξιμο, τρέξιμο, τα κέφια μου είχαν ανέβει άμα τη επιδράση της περασμένης Κβαντομηχανικής 2. (Εδώ ΕΠΙΒΑΛΕΤΑΙ να ανοίξω παρένθεση. Δεν ξέρω αν είδατε ειδήσεις την Τρίτη 5/7, αυτή που κατέβαινε την Μεσογείων γυμνή, ουρλιάζοντας ΗΜΟΥΝ ΕΓΩ! Πέρασα Κβαντομηχανική 2 με την πρώτη, χε χε, How geek am I? Ο κόπος, οι θυσίες, τα ξενύχτια και το παρολίγον nervous breakdown δεν πήγαν χαμένα! Kλείνει η παρένθεση). Πού είχαμε μείνει; Α, ναι, στον οργασμό. Και ξαφνικά ηρεμία. Ξέρω τί σκέφτεστε: Γιατί να με παραξενεύει αυτό το σύνηθες φαινόμενο της ηρεμίας άμα τω οργασμώ. (την έχω ξεκάνει την δοτική). Ωραία αποσύρω τον όρο «οργασμός» σε ότι αφορά την δουλειά. Ευχαριστημένοι; Εκεί λοιπόν που τρέχαμε, χτυπιόμασταν, σηκώναμε τα τηλέφωνα πέντε – πέντε, ξαφνικά ηρεμήσαμε. ΤΕΛΕΙΩΣ. Ε, μετά από 5 λεπτά ηρεμίας, μας μπήκαν ψύλλοι στα αυτιά που δεν χτυπάγανε τα τηλέφωνα, προσπαθούσαμε και εμείς να πάρουμε και μας συνέδεαν με Κάϊρο (Φουντούνια σαλάμ, Φουντούνια μαλέκωμ, φουντούνια κουλουβάχατα), δεν είχαμε internet, και πήρα το κέντρο. Θα το ψάξω μανδάμ! Μου λέει ο τεχνικός. Έρχεται μετά από λίγο και μου μπριφάρει στο αυτί:

-Λόγω έργων της ΔΕΗΔΟΣ, κομμέναι αι γραμμαί του ΟΤΕ (Ούτε Τηλέφωνο Έχουμε).

-Σε όλο το νοσοκομείο; Φρικάρω εγώ.

-Όχι, μόνο πέντε γραμμές κόψανε. (Είναι να σε θέλει)

-Πότε θα γίνουν; Ρωτάω και πεταρίζω τις βλεφαρίδες μου αθώα.

-Σήμερα, σήμερα γιατί αλλιώς θα χαλάσουν και οι άλλες.

    

Τον πίστεψα η αθώα κορασίδα, καλά εγώ πιστεύω ό,τι μου λένε και πρέπει να το κόψω αυτό το κουσούρι, και περίμενα να επιστρέψει η γραμμή ενώ ξέρω ότι στα συνεργεία η masturbation goes cloud. Πέμπτη μεσημέρι, δεν ήρθε, Παρασκευή πρωί, δεν ήρθε, αλλά με διαβεβαιώσανε ότι είναι στον δρόμο, έχει μποτιλιάρισμα και όπου να ‘ναι έρχεται, να μην φάμε, να την περιμένουμε. Αυτή την στιγμή που μιλάμε δοκίμασα να καλέσω το γραφείο μου και ενημερώθηκα ότι η τηλεφωνική σύνδεση που κάλεσα δεν λειτουργεί προσωρινά (προσωρινά???) για τεχνικούς λόγους. Αυτό σημαίνει δύο πράγματα. α) Ότι κατά πάσα πιθανότητα Ούτε αύριο θα Έχουμε Τηλέφωνο και β) Αύριο είναι η μέρα να μάθω βελονάκι γιατί χωρίς internet και τηλέφωνο δεν γίνεται στο γραφείο απολύτως καμία δουλειά, με εξαίρεση την απόψυξη στο ψυγείο που τώρα που το λέτε νά τι θα κάνω αύριο και θα αφήσω το βελονάκι για την ημέρα που θα κάνω εθελοντική λοβοτομή. Και το μέγα φιλοσοφικό ερώτημα, εκτός του πώς μαγειρεύεται εν τέλει το ραγού, είναι πώς είναι δυνατόν επί 4 ημέρες να μην έχουν συνδέσει πέντε κωλογραμμές, οι οποίες σημειωτέον είναι εντός Δημοσίου Νοσοκομείου; Ρητορικό το ερώτημα.       

Άγαμοι Θύται - Η λακούβα

Αχός βαρύς ακούεται, πολλά τουφέκια πέφτουν;

Πανωλεθρία, Βατερλώ. Η ανάρτηση θα μπορούσε να τιτλοφορείται και ως «Και αν ποτέ το άλλαζα, πάλι κβάντο θα ‘παιρνα», αλλά ας όψεται η δυσκολία της χτεσινής εξέτασης που μου έριξε το ηθικό. Δύσκολα λοιπόν τα πράγματα και το αποτέλεσμα αμφίβολο, το κέρατό μου. Την ώρα της εξέτασης σκεφτόμουνα τόσο πολύ που φοβήθηκα ότι θα πεθάνω! Τα στοιχήματα λένε ότι ο αριθμός των επιτυχόντων θα είναι μονοψήφιος και έχω αρχίσει να πιστεύω ότι ο καθηγητής πουλάει τα μαθήματα στον Μπέο και τον Μαρινάκη. Τα συμπτώματα της υπερέντασης ήταν εμφανή και σήμερα, μάλλον για να το θέσω καλύτερα, σήμερα καθώς προσπαθούσα να συμαζέψω το αχούρι που λέω σπίτι, έβαλα το γκαζάκι του καφέ στο ψυγείο και ΤΟΤΕ κατάλαβα ότι μάλλον το έχω παρακάνει και ενδεχομένως να χρειάζομαι ξεκούραση και ότι σήμερα όλος ο κόσμος θα είναι στις παραλίες, ενώ εγώ είμαι το σπασικλάκι της εφαρμοσμένης κβαντομηχανικής που αν μία γενική κατάσταση περιγράφεται από τον γραμμικό συνδυασμό :

ΙΨ>=c₁Iμαλάκα> + c₂Ιμή μαλάκα>

Η δική μου Ψ_Ν κυματοσυνάρτηση (Ψ της Νάντιας), θα έχει c₁=1 και  c₂=0, που για να το θέσω απλά και κατανοητά σημαίνει ότι είμαι καθαρή ιδιοκατάσταση μαλάκα, ή αλλιώς μαλάκας με περικεφαλαία! Και τί κατάλαβα;

Την ίδια στιγμή ενεργοποιείται η επίκτητη πειθαρχία μου και μου λέει ότι τα αγαθά κόποις κτώνται, και να κάνω ένα μαύρο κουράγιο άλλη μία εβδομάδα μέχρι να τελειώσω και με την πυρηνική και μετά κλαίγομαι και το φιλοσοφώ ΟΣΟ ΘΕΛΩ.  

Αλλά επειδή αισθάνομαι (άρα υπάρχω;) ότι έχω χάσει τον έλεγχο ορίστε ένα τραγουδάκι:

Locomotive Breath - Jethro Tull

Το σωματίδιο που έγινε θηρίο

Ήθελα να γράψω μία μανιασμένη ανάρτηση για την εβδομάδα μου στη δουλειά, που ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΑΚΟΜΗ, γιατί έχουμε και αύριο μία ημερίδα (γ@μΩ το κ€ρατό μου) και για τα τρελά που συμβαίνουν εκεί, καθώς και προτινόμενους τρόπους διαχείρισης του άγχους και αντιμετώπισης εκνευριστικών ζωυφίων που μόνη χαρά στην μίζερη ζωή τους είναι να σου τσαταλιάσουν το νευρικό σύστημα, αν διανοηθείς να μην βάλεις πρώτη προτεραιότητα τις μηδαμινής σημασίας εικαστικές τους παύλες. Εδώ η Λιβύη καίγεται... Αλλά θα μετριάσω την βιτριολική μου διάθεση γιατί πρίν από λίγο έμαθα ότι πέρασα την Κβάντο (από 3 αμφιθέατρα, περάσανε μόνο 45 άτομα) και έχω χεστεί από την χαρά μου! ΓΙΟΥΠΙ!

Γυρίζω μέσα στο σπίτι από δωμάτιο σε δωμάτιο, πιάνω διάφορα πράγματα και μετά τα αφήνω, ξεχνιέμαι στην τουαλέττα, κοιτάζω το ταβάνι με τα βρακιά στα γόνατα και χαζογελάω. Πόση χαρά! Πόση χαρά να έχεις κοπιάσει για μήνες και τελικά οι κόποι σου να αμοίβονται. Δεν πειράζει που δεν ήταν εντελώς ανταποδοτική η αμοιβή, είχα δωθεί σε αυτό το σκοπό και αυτό δεν εξαγοράζεται με τίποτα, αλλά έτσι και αλλιώς πέρασα ωραία στην διαδικασία. Δεν είναι συναίσθημα που έχω συχνά. Συνήθως σκίζομαι, τα δίνω όλα, τρέχω, κουράζομαι, ψάχνω για λύσεις, για να πάρω στο τέλος μία κλανιά στα μούτρα. Άλλο ένα καλό που έχει η κβαντομηχανική είναι ότι έχει τρία προβλήματα λυμένα (1)σωματίδιο σε κουτί/φρέαρ, 2) ελεύθερο σωματίδιο, 3) απλός αρμονικός ταλαντωτής). Εγώ στην δουλειά μου δεν έχω τρία προβλήματα λυμένα!

Παρακολουθώ τον αγώνα μιας ψυχής με τις αντιξοότητες της δικής του δουλειάς και αναρωτιέμαι: Γιατί τόση σπατάλη ενέργειας; ΓΙΑΤΙ; Η αποδοτικότητά μας θα ήταν αφάνταστα μεγαλύτερη αν υπήρχε επιβράβευση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ανθρώπου που δεν ξέρει πώς να χρησιμοποιεί την επιβράβευση ως κίνητρο για τους ανθρώπους που δουλεύουν για αυτή, είναι μία από τα αφεντικά μου η Μιράντα. (Έχω 7 αφεντικά, ζωή να έχουν). Σκηνικό σήμερα, εγώ ασχολούμαι με το πυρηνικό πρόγραμμα Manhattan που πρέπει να παραδωθεί αύριο στον υπουργό από τον πρόεδρο, ή με κάτι παραπλήσιας προτεραιότητας. Έχω πνιγεί στα χαρτιά και το πληκτρολόγιο έχει πάρει φωτιά. Διάλογος:

Μιράντα: Βρείτε μου το μικρό όνομα του Ναβουχοδονόσορα. (Σήκω και κάνε μου κωλοτούμπες, χωρίς κανένα λόγο, γιατί έτσι μου γουστάρει!)

Εγώ: Α, τί ενδιαφέρον! Μπορούμε να το κάνουμε από Δευτέρα, γιατί έχω να παραδώσω το πρόγραμμα Manhattan στον πρόεδρο αύριο το πρωί; Θυμάστε; Θα είστε και εσείς στην συνάντηση! (Φίλα μου τον κΩλο!)

Μιράντα: Γιατί το κάνετε αυτό; (Πώς τολμάς και δεν μου κάνεις κωλοτούμπες;) 

Εγώ: (χαμόγελο) Γιατί μας το ζήτησε η πρόεδρος και ξέρετε πόσο σημαντικό είναι το πρόγραμμα Manhattan. Μην ξεχάσω να σας πώ ότι θα είστε και εσείς στην συνάντηση με τον υπουργό αύριο. (Κάνω κάτι σημαντικό, αλλά ακόμη και ένα καλάθι με κουλουράκια να ετοίμαζα δεν θα σου έκανα το χατήρι, που να χτυπιέσαι από κάτω!)

Μιράντα: Γιατί το ζήτησε; (Και δεν το έμαθα εγώ;)

Εγώ: Δεν τον ρώτησα. Όπως όταν μου ζητάτε εσείς πράγματα τα κάνω χωρίς να ρωτάω, έτσι και με τον πρόεδρο. (Άν τραβάς κανένα ζόρι, μίλα με τον πρόεδρο)

Μιράντα: Ο καθένας εδώ μέσα κάνει ότι μαλακία του καπνίσει. (Μου σωθήκανε τα προσχήματα).

Εγώ: Χαμόγελο (Βλέπω σας εκνεύρισα, ωραία, αυτό ήθελα)

Μιράντα: (απευθύνεται στην συνάδελφο) Έχετε το τεύχος Ιούνιος 1821 του περιοδικού «Παπαρολόγος»; (Σταμάτα αυτό που κάνεις και ασχολήσου μαζί μου/άντρα θέλω, τώρα τον εθέλω) 

(η συνάδελφος ψάχνει μάταια στο αρχείο)

Εγώ: Καθότι δεν τον εκδίδουμε εμείς, δεν το έχουμε, ποτέ δεν το είχαμε και ποτέ δεν θα το έχουμε. (Δεν σταματάω, να πας να πνιγείς και εσύ και ο παπαρολόγος σου)

Μιράντα: (ψάχνοντας στην βιβλιοθήκη) Σίγουρα;

Εγώ: Ναί (Πρίν από 30 δευτερόλεπτα δεν το είχαμε, αλλά ψάξε λίγο περισσότερο, μπορεί εν τω μεταξύ να δημιουργήθηκε από το μηδέν).

Μιράντα: Καλά (φεύγει) 

Και πρίν βιαστείτε να με κακοχαρακτηρίσετε, να σας πω ότι υπηρέτησα την εν λόγω κυρία επί επτά συναπτά έτη με προθυμία και ενθουσιασμό. Έλεγα ναι, σε όλα τις τα καπρίτσια. Στεναχωρήθηκα με τις στεναχώριες της και χάρηκα με τις χαρές της. Έτρεχα όποτε μου σφύριζε, και χόρευα τον χορό της κοιλιάς, ισορροπώντας μία μπάλα στη μύτη μου και γυρίζοντας πιατάκια με ξυλάκια στα πόδια μου. Το έκανα πραγματικά επειδή το ήθελα (αυτό πρέπει να το κοιτάξω) και ποτέ δεν ήταν ευχαριστημένη. Ποτέ όμως. Μία τα πιατάκια δεν ήταν από πορσελάνη, μία η κοιλιά μου δεν κουνιόταν καλά, μία η μπάλα είχε άλλο χρώμα από αυτό που ήθελε. Έναν καλό λόγο δεν άκουσα από το στόμα της. Ξυπνήσανε οι σκλάβοι Αντωνάααακη!  Είμαι τέρας υπομονής, αλλά κάποια στιγμή τελειώνει η υπομονή και μένει το τέρας. Και αυτή η στιγμή ήρθε. Δεν είναι ότι δεν νοιάζομαι πια για αυτή, αλλά κάπως πρέπει να προστατευθώ. Πρέπει να το έχει υποψιαστεί και τώρα θέλει να με λυγίσει. Απλά εγώ δεν λυγάω με το στανιό, λυγάω με το γλυκό.

Αυτή τη στιγμή δεν με νοιάζει τίποτα! Μακάρι την Δευτέρα το απόγευμα να τα πάω καλά και στον ηλεκτρομαγνητισμό! Πάω να βάλω αθλητικά και πάω για περπάτημα στην Φωκίωνος Νέγρη. Και πάλι ΓΙΟΥΠΙ! ΖΗΤΩ Η ΚΒΑΝΤΟΜΗΧΑΝΙΚΗ!

Γιατρέ, νομίζω ότι είμαι σωματίδιο!

Ξέρω ότι σας έλειψα αυτή την εβδομάδα, άκουσα μερικά παράπονα, υπόσχομαι από βδομάδα να επανορθώσω, αλλά είχα ΠΟΡΩΘΕΙ τόσο πολύ με την κβαντομηχανική που την αντιμετωπίζω με τον ενθουσιασμό και την αφοσίωση φρεσκοερωτευμένου.

Δέν έχω χρόνο για το blog. Λύνω κβάντο και γουσταρώ.

Για όλα τ’ άλλα αδιαφορώ, λύνω κβάντο και γουσταρώ.

Οοοοοοο

Περπατάω στο δρόμο σαν ένα ευτυχισμένο οδεύον κύμα σε μηδενικό δυναμικό και σκέφτομαι εξισώσεις Schroedinger, μετασχηματισμούς Fourier και γινόμενα αβεβαιοτήτων. Δεν με ενδιαφέρει τίποτα που δεν έχει κυματοσυνάρτηση. Αν και τώρα που το ξανασκέφτομαι τα πάντα έχουν κυματοσυνάρτηση. Ας πούμε η κυματοσυνάρτηση των μέσων μαζικής μεταφοράς ήταν όλη την εβδομάδα μηδέν, Ψ(ΜΜΜ)=0.  Για να καταλαβαινόμαστε, κυματοσυνάρτηση είναι μία συνάρτηση που περιγράφει ένα σωματίδιο και περιλαμβάνει την θέση ή την ορμή του σωματιδίου και τον χρόνο.  Για να σας δώσω μία εικόνα. Αυτή την στιγμή το σωματίδιο (λέμε τώρα) Νάντια περιγράφεται από μία συνάρτηση δέλτα εντοπισμένη στην Κυψέλη, στην διεύθυνσή μου, στον πέμπτο όροφο, δηλαδή: Ψ(Ν)=5δ(χ-Κυψέλη), επί μία σταθερά κανονικοποίησης. Δεν προβλέπεται να μετακινηθεί από εκεί μέχρι αύριο το πρωί και αυτή την στιγμή βρίσκεται ξαπλωμένο στην θεμελιώδη ενεργειακή στάθμη επί του καναπέος.  

Η συνάρτηση δέλτα

Οι φίλοι μου ανησυχούν για εμένα γιατί έχω εκδηλώσει κάποια, κατά την γνώμη τους, περίεργα συμπτώματα. Πρίν από λίγο ήμουν σε μία τηλεδιάσκεψη στο skype με την παγκοσμίου φήμης, βιολόγο ερευνήτρια φίλη μου, από την Αμερική, και τον εξίσου παγκοσμίου φήμης, ηλεκτρολόγο μηχανικό φίλο μου και τα πλαίσια από τις φωτογραφίες τους αναβοσβήνανε την ώρα που μιλούσανε.  Και εγώ παρατήρησα ότι είναι γραμμικός συνδυασμός κυματοσυναρτήσεων γιατί στιγμιαία άναβε πότε το ένα, πότε το άλλο λαμπάκι και αυτοί μου είπαν ότι δεν είμαι καθόλου καλά. Περίεργο, γιατί μου το είπαν και άλλοι τελευταία.  Και όπως είπε και κάποιος συμπάσχων κβαντόπληκτος, φοβούμενος για την νοητική μου υγεία: "ανακλάσου και γύρνα!" 

Θα γυρίσω; Το πείραμα θα δείξει. Στιγμή σύγκρουσης: Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου, ώρα 10η πρωινή. Έκβαση πειράματος: Αβέβαιο.

Οι πρώτες 4 κυματοσυναρτήσεις του Απλού Αρμονικού Ταλαντωτή