Οι κουραστικές μέρες

Μου αρέσουν πολύ οι κουραστικές μέρες. Οι μέρες που ξυπνάω το πρωί και τρέχω έξαλλη στη δουλειά και δεν σηκώνω κεφάλι μέχρι να τελειώσει το ωράριο και μετά θέλω να κάτσω λίγο ακόμα, αλλά πρέπει να φύγω τρέχοντας γιατί έχω άλλη δουλειά και μετά γυρίζω σπίτι ε-ξου-θε-νω-μέ-νη! Τώρα θα ήθελα τρελά να σας εξηγήσω για τις ορθοκανονικές βάσεις, αλλά θα γίνω κουραστική. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο ενθουσιάστηκα σήμερα με τις ορθοκανονικές βάσεις και με τρώει ο κώλος μου να σας εξηγήσω. Καλά! Θα το κάνω! 

Ας πούμε ότι μία ορθοκανονική βάση είναι χονδρικά όλες οι διαστάσεις που μπορούν να περιγράψουν έναν χώρο. Στον χώρο των τριών διαστάσεων έχουμε μήκος, πλάτος και ύψος. Άλλο το μήκος, άλλο το πλάτος, άλλο το ύψος, ανεξάρτητα το ένα από το άλλο. Δηλαδή δεν μπορείς να πείς ότι το ύψος είναι 5 πλάτος. Το ύψος είναι σκέτο ύψος, δεν μπορεί να αντικατασταθεί ούτε από το μήκος, ούτε από το πλάτος. Ανεξάρτητες διαστάσεις, μην το ξεχνάτε αυτό! Αν σου λείπει μήκος, όσο πλάτος και να έχεις δεν έχεις μήκος. Αν δεν έχω μήκος, τότε δεν έχω περιγράψει όλο τον χώρο. Εντάξει, έχω περιγράψει ένα επίπεδο, δύο διαστάσεις, αλλά όχι όλο τον χώρο, τρείς διαστάσεις. Η βάση μου δεν είναι πλήρης, της λείπει μία διάσταση.

Ωραία, τώρα πάμε στην ζωή. Είδατε; Κάπου αλλού το πήγαινα! Είναι ορθοκανονική βάση και περιγράφεται από πολλές διαστάσεις, εργασία, οικογένεια, αναψυχή, φίλους, έρωτα, Θεό. Όλες αλληλεπιδρούν μεταξύ τους για να μου δώσουν τον χώρο Ζ (διάλεξα το γράμμα Ζ από την ζωή), αλλά η μία διάσταση δεν μπορεί να αντικαταστήσει την άλλη. Πρέπει να τις έχω όλες για να έχω καλύψει πλήρως τον χώρο Ζ (την ζωή μου είπαμε ντε! Από εδώ και πέρα θα το γράφω με δείκτη Ν από το Νάντια, Ζ_Ν). Εξ΄ού και το τρέξιμο από το πρωί ως το βράδυ. Για την πλήρωση του ρημαδοχώρου Ζ.  Νομίζω ότι συμβαίνει σε όλους σε κάποια φάση του δικού τους Ζ. Κυνηγάμε πολύ να αυξήσουμε την μία διάσταση, είτε αυτή είναι η δουλειά, είτε η οικογένεια, είτε ακόμα και ο Θεός και όταν δεν κοιτάμε, οι άλλες μπορεί να μηδενιστούν. Αν μηδενιστεί ακόμα και μία από αυτές, τί είπαμε παραπάνω; Σωστά! Χάνουμε την πληρότητα. Και τότε ακόμα και αν έχουμε όλες τις άλλες διαστάσεις, πάντα κάτι θα λείπει, πάντα κάτι θα είναι μισό, θα υπάρχει μία ανισορροπία, μία αίσθηση ανεκπλήρωτου και δεν θα βρίσκεται τίποτα να το καλύψει. Το Ζ_Ν είναι μία μόνιμη αναζήτηση της πληρότητας.

Αρκετά με τις φιλοσοφίες για απόψε. Νομίζω ότι αισθάνομαι ένα κενό στο γάστριο, ελληνιστί πεινάω και μάλλον ένα κενό στo κρανίο από τα καμμένα εγκεφαλικά μου κύτταρα. Μου αρέσουν όμως πολύ οι κουραστικές μέρες.

ΥΓ. Βγάζει τώρα αυτό κανένα νόημα, ή μόνο εγώ το καταλαβαίνω; Γιατί νομίζω ότι αρχίζουν να πέφτουν τα επίπεδα συνείδησής μου. Μάλλν ήμε πωλύ κουρασμένι. Θα κοιμηθό χρις να βγάλλο τα ρούχαμ.