Αχός βαρύς ακούεται, πολλά τουφέκια πέφτουν;

Πανωλεθρία, Βατερλώ. Η ανάρτηση θα μπορούσε να τιτλοφορείται και ως «Και αν ποτέ το άλλαζα, πάλι κβάντο θα ‘παιρνα», αλλά ας όψεται η δυσκολία της χτεσινής εξέτασης που μου έριξε το ηθικό. Δύσκολα λοιπόν τα πράγματα και το αποτέλεσμα αμφίβολο, το κέρατό μου. Την ώρα της εξέτασης σκεφτόμουνα τόσο πολύ που φοβήθηκα ότι θα πεθάνω! Τα στοιχήματα λένε ότι ο αριθμός των επιτυχόντων θα είναι μονοψήφιος και έχω αρχίσει να πιστεύω ότι ο καθηγητής πουλάει τα μαθήματα στον Μπέο και τον Μαρινάκη. Τα συμπτώματα της υπερέντασης ήταν εμφανή και σήμερα, μάλλον για να το θέσω καλύτερα, σήμερα καθώς προσπαθούσα να συμαζέψω το αχούρι που λέω σπίτι, έβαλα το γκαζάκι του καφέ στο ψυγείο και ΤΟΤΕ κατάλαβα ότι μάλλον το έχω παρακάνει και ενδεχομένως να χρειάζομαι ξεκούραση και ότι σήμερα όλος ο κόσμος θα είναι στις παραλίες, ενώ εγώ είμαι το σπασικλάκι της εφαρμοσμένης κβαντομηχανικής που αν μία γενική κατάσταση περιγράφεται από τον γραμμικό συνδυασμό :

ΙΨ>=c₁Iμαλάκα> + c₂Ιμή μαλάκα>

Η δική μου Ψ_Ν κυματοσυνάρτηση (Ψ της Νάντιας), θα έχει c₁=1 και  c₂=0, που για να το θέσω απλά και κατανοητά σημαίνει ότι είμαι καθαρή ιδιοκατάσταση μαλάκα, ή αλλιώς μαλάκας με περικεφαλαία! Και τί κατάλαβα;

Την ίδια στιγμή ενεργοποιείται η επίκτητη πειθαρχία μου και μου λέει ότι τα αγαθά κόποις κτώνται, και να κάνω ένα μαύρο κουράγιο άλλη μία εβδομάδα μέχρι να τελειώσω και με την πυρηνική και μετά κλαίγομαι και το φιλοσοφώ ΟΣΟ ΘΕΛΩ.  

Αλλά επειδή αισθάνομαι (άρα υπάρχω;) ότι έχω χάσει τον έλεγχο ορίστε ένα τραγουδάκι:

Locomotive Breath - Jethro Tull

Τα αδύνατα ζευγάρια (ή περί Κβαντομηχανικής μέρος ΙΙ)

Προφυλάξεις: Να διαβαστεί με επιφυλακτικότητα και επιείκεια. Άν έχετε τσούξει κανένα ποτηράκι θα το καταλάβετε καλύτερα. Να ΜΗΝ διαβάσετε αυτό το κείμενο άν έχετε εμφανίσει ποτέ συμπτώματα διπολικής διαταραχής, γιατί ενδέχεται να τα επιτείνει, έχετε υπόταση, επιληψία, ή γλαύκωμα κλειστής γωνίας.

Αυτό τον καιρό μαθαίνω να σκέφτομαι δυιστικά, ένεκα η κβαντομηχανική βλέπεις. Όχι ότι τα καταφέρνω και πολύ καλά, γιατί η ιδέα του μη συγκεκριμένου δεν είναι κάτι που δεν έχει συνηθίσει να σκέφτεται ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Και τι εννοώ: Μπαίνουμε σε ένα δωμάτιο, το φως είναι είτε ανοιχτό, είτε σβηστό. Τώρα πρέπει να μάθω να σκέφτομαι ότι το φως μπορεί να βρίσκεται σε δύο καταστάσεις, να είναι και ανοιχτό και σβηστό, με κάποιο συντελεστή βαρύτητας που καθορίζει το σύστημά μας, γραμμικός συνδυασμός καταστάσεων σου λέει μαντάμ! Δύο σωματίδια που περιστρέφονται μπορεί να είναι παράλληλα, μπορεί να είναι αντιπαράλληλα, αλλά εμείς τα φουκαριάρικα δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε σε ποιά κατάσταση βρίσκονται ακριβώς, αλλά παρηγοριόμαστε με το να υπολογίζουμε την πιθανότητα να βρίσκονται παράλληλα ή αντιπαράλληλα. Μα και αυτά τα διαολεμένα σωματίδια δεν λένε να «αποφασίσουν» τί στο καλό θέλουν να είναι. Από την άλλη, θέλοντας και μή τα σωματίδια λέγονται συζευγμένα, αφού αλληλεπιδρούν. Ούφ, πονοκέφαλος. (μου αρέσει όμως, τραβάτε με και ας κλαίω!)

Αυτό που δεν ξέρουμε ακριβώς τί γίνεται, αυτή η αβεβαιότητα σε ποιά κατάσταση βρίσκεται ακριβώς το σύστημα με τρελαίνει. Μεγαλωμένη με τετράγωνη λογική, ευκλείδια γεωμετρία και κατσικίστιο γάλα, έμαθα ότι ένα και ένα κάνουν δύο, (λένε μές στο καφενείο). Δεν μπορείς εσύ κύριε Heisenberg να έρχεσαι τώρα και να μας λές ότι ένα και ένα μπορεί να κάνει είτε μηδέν, είτε ένα, είτε δύο. Θα μας τρελάνεις τελείως; Και όμως! Τα νοητικά μου γυμνάσια αυτό τον καιρό είναι πάνω σε αυτές τις αρχές, των παράλληλων πολλαπλών ενδεχομένων. Και καλά όταν τα ενδεχόμενα είναι μόνο δύο. Θυμάστε την γάτα στο κουτί; Είτε ζωντανή, είτε νεκρή; Γιούχου! Ευκολάκι! Ας βάλουμε τώρα και έναν σκύλο και ένα ποντίκι και έναν ελέφαντα στο κουτί και πάμε όλοι μαζί να βρούμε εκ νέου τις πιθανές καταστάσεις. Εδώ σε θέλω κάρβουνα να περπατάς στον κάβουρα!

Όπως πολύ καλά καταλάβατε οι σημερινές ασκήσεις μου πέσανε κομματάκι βαριές. Θέλω να σας εισάγω ομαλά στο βίντεο που ακολουθεί. (αν περιμένετε «ομαλά» μετά από όσα έχετε ήδη διαβάσει, μπαίνετε στο νόημα, μπράβο) Ο κύριος που παράγει μουσική είναι ένας, ή δύο; Παίζει βιολί, ή τσέλο, ή μήπως δύο βιολιά, ή μήπως δύο τσέλα; Είναι δύο που παίζουν ταυτόχρονα, ή ένας ετεροχρονισμένα; Αυτό που καταγράφουν οι αισθήσεις μου είναι άθροισμα διαφορετικών πιθανών καταστάσεων. Και ακούγεται τόσο ωραία!

The Impossible Duet Handel Halvorsen Passacaglia for Cello and Violin