Articles by "μηνύματα σωτηρίας"

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μηνύματα σωτηρίας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η σκέψη του θανάτου είναι ικανή να παρακινήσει τον αμαρτωλό σε μετάνοια. Μας είναι και γνωστός και άγνωστος ο θάνατος. Γνωστός, γιατί ξέρουμε ότι όλοι θα πεθάνουμε. Άγνωστος, γιατί δεν ξέρουμε πότε, πού και πώς θα πεθάνουμε.
Όσο περισσότερο ζούμε, τόσο περισσότερο μικραίνει η ζωή μας, τόσο λιγοστεύουν οι μέρες μας και πλησιάζουμε στο θάνατο.
Είμαστε πιο κοντά του σήμερα απ΄ό,τι χθές, αυτή την ώρα απ΄ό,τι την προηγούμενη. Ο θάνατος βαδίζει αόρατος πίσω απ΄τον καθένα και τον αρπάζει τότε που δεν το υποπτεύεται. Εντούτοις, σχεδόν όλοι οι άνθρωποι - και μάλιστα οι υγιείς και οι δυνατοί - κάνουν τις ακόλουθες σκέψεις για τον ευατό τους:

- Εγώ θα ζήσω ακόμη αρκετά. Είναι πολύ μακριά το τέλος μου. Θα μαζέψω πλούτη και θα ευφραίνομαι. Μα ορμάει ξαφνικά εναντίον τους ο θάνατος και σβήνουν τα όνειρα και οι επιθυμίες. Και πεθαίνει γρήγορα εκείνος που έταξε στον εαυτό του μακροζωία. Και αφήνει τ΄αγαθά του και το σώμα του στον κόσμο εκείνος που ήθελε να συγκεντρώνει πλούτη. Άγνωστο λοιπόν μας είναι το τέλος, χριστιανοί.

Ο φιλάνθρωπος Θεός, που φροντίζει για το καλό μας, τα καθόρισε έτσι, ώστε να είμαστε πάντα έτοιμοι και να καταφεύγουμε στην ειλικρινή μετάνοια. Με ό,τι θα φύγει ο άνθρωπος από δω, μ΄αυτό και θα παρουσιαστεί μπροστά στο κριτήριο του Χριστού.

Αδελφοί, ας συλλογιστούμε προσεκτικά αυτά τα λόγια κι ας μετανοήσουμε, για να μην ταξιδέψουμε προς την αιωνιότητα με τις αμαρτίες μας και εμφανιστούμε μ΄αυτές σ΄εκείνο το δικαστήριο. Ο φιλεύσπλαχνος Θεός μας υποσχέθηκε το έλεός Του, δεν μας υποσχέθηκε όμως ότι θα ζούμε το επόμενο πρωί. Και τούτο, για να είμαστε προσεκτικοί, και όταν ξυπνάμε, να θυμόμαστε το θάνατό μας, να διορθώνουμε τον εαυτό μας, να ετοιμαζόμαστε για την έξοδό μας, ώστε να έχουμε μακάριο τέλος. Είναι φοβερή η ώρα του θανάτου.

Όλοι οι άγιοι τη σκέφτονταν κι έκλαιγαν, ικετεύοντας τον φιλάνθρωπο Θεό να τους ελεήσει εκείνη την ώρα. Εκπληκτικό! Να κλαίνε οι άγιοι στη σκέψη του θανάτου, και οι αμαρτωλοί ωστόσο να μη συγκινούνται, αν και καθημερινά κάποιον βλέπουν να πεθαίνει. Φτωχοί αμαρτωλοί! Γιατί κοιμόμαστε, ενώ ο διάβολος σαν κλέφτης αρπάζει τη σωτηρία μας; Ας γράψουμε στη μνήμη μας την ώρα του θανάτου και ας είμαστε έτοιμοι. Απ΄αυτήν θα εξαρτηθεί, αν ο άνθρωπος θα είναι αιώνια ευτυχισμένος ή αιώνια δυστυχισμένος.

Από το θάνατο ανοίγουν για τον καθένα οι πύλες της αιωνιότητας, ο δρόμος για την αιώνια μακαριότητα ή την αιώνια δυστυχία. Απ΄αυτόν τον σταθμό αρχίζει ο άνθρωπος να ζει ή να πεθαίνει αιώνια. Πού βρίσκονται τώρα όσοι έζησαν πρίν από μας και πέρασαν τη ζωή τους αμετανόητα, με κραιπάλες και ηδονές; Έφυγαν απ΄αυτόν τον κόσμο, αφήνοντας εδώ όλες τους τις χαρές. Οδηγήθηκαν καθένας στον τόπο του, περιμένοντας την τελευταία Κρίση, οπότε θα λάβουν την αμοιβή των έργων τους.

Γι΄αυτό εφόσον δεν ήρθε ακόμα για μας εκείνη η ώρα, ας στραφούμε ολόψυχα προς το Θεό μας με την πίστη και τη μετάνοια, ώστε να κερδίσουμε την αιωνιότητα. Αγαπητέ χριστιανέ! Ο θάνατος μας ακολουθεί βήμα προς βήμα χωρίς να τον βλέπουμε, και το τέλος φτάνει τότε που δεν το περιμένουμε. Γι΄αυτό να βρίσκεσαι συνέχεια σε κατάσταση μετάνοιας, έτοιμος παντού και πάντοτε για την αναχώρησή σου. Ο συνετός δούλος είναι πάντα άγρυπνος και περιμένει πότε θα τον καλέσει ο Κύριός του.

Αγρύπνα κι εσύ και περίμενε πότε θα σε καλέσει ο Κύριός σου, ο Χριστός. Να ζεις όπως θα ήθελες να σε βρει ο θάνατος. Να ζεις με ευσέβεια και να εργάζεσαι με φόβο και τρόμο για τη σωτηρία σου. Έτσι δεν θα στερηθείς την αιώνια σωτηρία, που μας δώρισε ο Κύριός μας με το αίμα Του και το θάνατό Του. Έτσι θα τελειώσεις τη ζωή σου χριστιανικά. Και είναι πραγματικά μακάριοι οι νεκροί εκείνοι πού πεθαίνουν πιστοί στον Κύριο και ενωμένοι μαζί Του".

Προς την αιωνιότητα. (Αγ. Τύχων, αρχιεπισκόπου. Βορονέζ και Ζαντόνσκ)

Είχαμε  διαβάσει πριν λίγο καιρό ένα κείμενο που έγραφε για κάποιον φαροφύλακα που ενώ μετεφέρονταν στο νοσοκομείο ετοιμοθάνατος, έλεγε και ξανάλεγε στη γυναίκα του «πρόσεχε το φως».

Να γνωρίζεις ότι πολλές φορές θα αισθανθείς τον εαυτό σου να ενοχλείται και να λείπει από μέσα του αυτή η αγία ειρήνη και γλυκιά μοναξιά και αγαπητή ελευθερία, και μερικές φορές μπορεί να σηκωθεί από τις κινήσεις της καρδιάς σου

Ο φόβος ήρθε στον άνθρωπο εξ αιτίας της αμαρτίας. Από τη στιγμή που έγινε η παρακοή η καρδιά του γέμισε φόβο. «Άκουσα τη φωνή σου και φοβήθηκα» είπε ο Αδάμ στο Θεό στον κήπο της Εδέμ.Ο φόβος τώρα θα κυριαρχεί στον έκπτωτο άνθρωπο ως την στιγμή βέβαια που ο Θεός θα στείλει τον Υιό Του τον Ιησού, για να μας πει «Μη φοβάστε». Είναι ένα μήνυμα ελπίδας.

 
Zούμε στη γη και δεν βλέπουμε το Θεό, δεν μπορούμε να Tον δούμε. Αλλά σαν έρθει το Άγιο Πνεύμα στην ψυχή, τότε θα δούμε το Θεό, όπως Tον είδε ο άγιος Στέφανος (Πραξ. 7:55-56). Η ψυχή και ο νούς αναγνωρίζουν αμέσως με το Άγιο Πνεύμα ότι Aυτός είναι ο Κύριος. Έτσι ο άγιος Συμεών ο Θεοδόχος, με το Άγιο Πνεύμα, αναγνώρισε στο μικρό βρέφος τον Κύριο (Λουκ. 2:25-32). Έτσι και ο άγιος Ιωάννης ο Bαπτιστής, με το Άγιο Πνεύμα επίσης, αναγνώρισε τον Κύριο και Tον υπέδειξε στους ανθρώπους.
Καί στον ουρανό και στη γη ο Θεός γνωρίζεται μόνο με το Άγιο Πνεύμα, όχι με την επιστήμη. Καί τα παιδιά που δεν σπούδασαν καθόλου, γνωρίζουν τον Κύριο με το Άγιο Πνεύμα. Xωρίς το Άγιο Πνεύμα κανείς δεν μπορεί να γνωρίσει το Θεό και πόσο πολύ μας αγαπάει. 
 Ακόμα κι αν διαβάζουμε ότι μας αγάπησε και έπαθε από αγάπη για μας, σκεφτόμαστε γι' αυτά μόνο με το νού, αλλά δεν καταλαβαίνουμε όπως πρέπει, με την ψυχή, την αγάπη του Xριστού. Όταν όμως μας διδάξει, τότε γνωρίζουμε με ενάργεια και αισθητά την αγάπη· τότε γινόμαστε όμοιοι με τον Κύριο. Καθένας μας μπορεί να κρίνει για το Θεό κατά το μέτρο της χάριτος του Αγίου Πνεύματος που γνώρισε. Γιατί πως είναι δυνατό να σκεφτόμαστε και να κρίνουμε για πράγματα που δεν είδαμε ή δεν ακούσαμε και δεν ξέρουμε; Oι άγιοι λένε πως είδαν το Θεό. Αλλά υπάρχουν και άνθρωποι που λένε ότι δεν υπάρχει Θεός. Eίναι φανερό πως μιλούν έτσι, γιατί δεν Τον γνώρισαν· αυτό όμως δεν σημαίνει καθόλου πως ο Θεός δεν υπάρχει. Oι άγιοι μιλούν για πράγματα που πραγματικά είδαν και γνωρίζουν. Δεν λένε, για παράδειγμα, πως είδαν ένα άλογο μήκους ενός χιλιομέτρου ή ένα πλοίο δέκα χιλιομέτρων, που δεν υπάρχουν. Κι εγώ νομίζω, πως, αν δεν υπήρχε Θεός, δεν θα μιλούσαν καν γι' Aυτόν στη γη. Oι άνθρωποι όμως θέλουν να ζούν σύμφωνα με το δικό τους θέλημα και γι' αυτό λένε πως δεν υπάρχει Θεός, βεβαιώνοντας έτσι μάλλον πως υπάρχει. Όποιος δεν γνωρίζει τη χάρη, δεν την επιζητεί.
 Oι άνθρωποι προσκολλήθηκαν στη γη, γι' αυτό οι πιο πολλοί δεν ξέρουν πως τίποτα το γήινο δεν μπορεί να συγκριθεί με τη γλυκύτητα του Αγίου Πνεύματος. Tα επίγεια μαθαίνονται με την επίγεια διάνοια, ενώ ο Θεός και όλα τα επουράνια γνωρίζονται μόνο με το Άγιο Πνεύμα. Γι' αυτό παραμένουν απρόσιτα στο νού που δεν αναγεννήθηκε. Η απιστία προέρχεται από την υπερηφάνεια. Ο υπερήφανος ισχυρίζεται πως θα γνωρίσει τα πάντα με το νού του και την επιστήμη, αλλά η γνώση του Θεού παραμένει ανέφικτη γι' αυτόν, γιατί ο Θεός γνωρίζεται μόνο με αποκάλυψη του Αγίου Πνεύματος.Ο Κύριος αποκαλύπτεται στις ταπεινές ψυχές. Σ' αυτές δείχνει τα έργα Tου, που είναι ακατάληπτα για το νού μας. Mε τον φυσικό μας νού μπορούμε να γνωρίσουμε μόνο τα γήινα πράγματα, κι αυτά μερικώς, ενώ ο Θεός και όλα τα ουράνια γνωρίζονται με το Άγιο Πνεύμα. Πολλοί άνθρωποι λένε σήμερα πως δεν υπάρχει Θεός. Mιλούν έτσι γιατί στην καρδιά τους ζεί υπερήφανο πνεύμα, που τους υποβάλλει ψέματα εναντίον της Αλήθειας και της Εκκλησίας του Θεού. Nομίζουν πως είναι σοφοί, ενώ στην πραγματικότητα δεν αντιλαμβάνονται καν ότι τέτοιοι λογισμοί δεν είναι δικοί τους, αλλά προέρχονται από τον εχθρό. 
Αν όμως κανείς τους δεχθεί στην καρδιά του και τους αγαπήσει, τότε γίνεται συγγενής με το πονηρό πνεύμα. Καί είθε να μη δώσει ο Θεός σε κανένα να πεθάνει σε τέτοια κατάσταση. Η υπερηφάνεια εμποδίζει την ψυχή να μπεί στο δρόμο της πίστεως. Στον άπιστο δίνω μια συμβουλή. Ας πεί: “Κύριε, αν υπάρχεις, φώτισέ με, και θα Σε υπηρετήσω μ' όλη μου την καρδιά και μ' όλη μου την ψυχή”. Καί ο Κύριος θα φωτίσει οπωσδήποτε μια τέτοια ταπεινή σκέψη… Γιά να σωθείς, είναι ανάγκη να ταπεινωθείς. Γιατί τον υπερήφανο, και με τη βία να τον βάλεις στον παράδεισο, κι εκεί δεν θα βρεί ανάπαυση. Κι εκεί δεν θα είναι ικανοποιημένος και θα λέει: “Γιατί δεν είμαι εγώ στην πρώτη θέση;”. Αντίθετα, η ταπεινή ψυχή είναι γεμάτη αγάπη και δεν επιδιώκει πρωτεία, αλλά επιθυμεί για όλους το καλό και ευχαριστιέται με όλα.

1. Έχομε αναφέρει με συντομία στα προηγούμενα ότι είναι πολύ επικίνδυνο, και γι΄ αυτούς ακόμη πού θεωρούνται πνευματικοί, να κρίνουν τους άλλους, πράγμα πού υπεισέρχεται ανεπαίσθητα. Και είναι το να κρίνη κανείς τους άλλους σαν να κρίνη τον εαυτόν του και να τιμωρήται από την γλώσσα του. Τώρα λοιπόν η σειρά των λόγων απαιτεί να ομιλήσωμε για την αιτία και την θύρα από όπου εισέρχεται και εξέρχεται το πάθος της πολυλογίας.
2.Η πολυλογία είναι η καθέδρα της κενοδοξίας. Καθισμένη επάνω της η κενοδοξία προβάλλει και διαφημίζει τον εαυτόν της. Η πολυλογία είναι σημάδι αγνωσίας, θύρα της καταλαλιάς, οδηγός στα ευτράπελα, πρόξενος της ψευδολογίας, σκορπισμός της κατανύξεως.
Είναι αυτή που δημιουργεί και πού προκαλεί την ακηδία. Είναι πρόδρομος του ύπνου, διασκορπισμός της «συννοίας», αφανισμός της φυλακής του νοός, απόψυξις της πνευματικής θερμότητος, αμαύρωσις της προσευχής.
 3. Η σιωπή που ασκείται με επίγνωσι και διάκρισι είναι μητέρα της προσευχής, επιστροφή από την αιχμαλωσία, διαφύλαξις του θείου πυρός, επιστάτης των λογισμών, σκοπός που παρατηρεί τους εχθρούς, δέσμευσις του πένθους, φίλη των δακρύων, καλλιεργητής της μνήμης του θανάτου, ζωγράφος της αιωνίου κολάσεως, επίμονος εξεταστής της Κρίσεως, πρόξενος πνευματικής ανησυχίας και λύπης, εχθρός της παρρησίας, σύζυγος της ησυχίας, αντίπαλος της αγάπης να κάνη τον διδάσκαλο, αύξησις της πνευματικής γνώσεως, δημιουργός θείων θεωρημάτων, μυστική πνευματική πρόοδος, κρυφή πνευματική ανάβασις.
 4. Όποιος εγνώρισε τα παραπτώματά του, εχαλιναγώγησε την γλώσσα του, ενώ ο πολύλογος δεν εγνώρισε ακόμη καθώς πρέπει τον εαυτόν του. Ο φίλος της σιωπής προσεγγίζει τον Θεόν και συνομιλώντας μυστικά μαζί Του φωτίζεται από Αυτόν. Η σιωπή του Ιησού εδημιούργησε στον Πιλάτο σεβασμό. Και η ηρεμία και η σιωπή ενός (ταπεινού) ανδρός καταργεί την κενόδοξη καυχησιολογία ενός άλλου.
 5. Ο Πέτρος, επειδή ωμίλησε, έκλαυσε πικρά. Ελησμόνησε εκείνον πού είπε: «Είπα, φυλάξω τάς οδούς μου, του μη αμαρτάνειν με έν γλώσση μου»(Ψαλμ. λη΄ 1). Και τον άλλον πού είπε: «Κρείσσον πεσείν από ύψους είς γήν ή από γλώσσης» (πρβλ. Σ. Σειράχ κ΄ 18). 
 6. Αλλά δεν επιθυμώ να γράψω περισσότερα γι΄ αυτά τα θέματα, παρ΄ όλον ότι με προτρέπουν σε αυτό οι πονηρίες των παθών, (με προτρέπουν δηλαδή να χρησιμοποιήσω την πολυλογία, ενώ ομιλώ για την σιωπή). Τούτο μόνο θα προσθέσω: Άκουσα κάποτε έναν μοναχό, πού ήθελε να εξετάση μαζί μου το θέμα της ησυχίας, να λέγη ότι η πολυλογία οπωσδήποτε γεννάται από τις εξής αιτίες: Ή από κακή συναναστροφή και κακή συνήθεια -αφού η γλώσσα, έλεγε, είναι μέλος του σώματος, όπως διαπαιδαγωγηθή, έτσι κατ΄ ανάγκην και θα συνηθίση- ή πάλι από κενοδοξία, πράγμα που συμβαίνει περισσότερο σε όσους έχουν πνευματικό πόλεμο, ή, μερικές φορές, από την γαστριμαργία. Γι΄αυτό πολλοί πολλές φορές δαμάζοντας την κοιλία δεσμεύουν με βία και την γλώσσα και την καθιστούν ανίσχυρη για πολυλογία.
 7. Αυτός που φροντίζει για την ώρα του θανάτου του, ωλιγόστευσε τα λόγια του. Και αυτός πού απέκτησε πένθος στην ψυχή του, απέφυγε σαν φωτιά την πολυλογία.
 8.Αυτός που αγάπησε την ησυχία, ασφάλισε το στόμα του. Και αυτός που ευχαριστείται να εξέρχεται από το κελλί του, εξέρχεται διότι τον διώχνει απ΄ εκεί το πάθος αυτό, (δηλαδή η πολυλογία).
 9. Εκείνος πού εδοκίμασε την οσμή του υψίστου και θείου πυρός, αποφεύγει την συνάντησι των ανθρώπων, όπως η μέλισσα τον καπνό. Την μέλισσα την διώχνει ο καπνός, και αυτόν τον ενοχλεί η συνάντησις των ανθρώπων. 
 10. Πολύ ολίγοι μπορούν να κρατήσουν το νερό χωρίς κάποιο φράγμα και κάποιο βοηθητικό μέσο. Ολιγώτεροι όμως είναι εκείνοι πού μπορούν να δαμάσουν ένα απύλωτο στόμα. Βαθμίς ενδεκάτη! Όποιος ενίκησε, περιέκοψε διά μιας πλήθος από κακά. 

 Από το βιβλίο «Κλίμαξ», Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου

* Να μνημονεύεις και ενθυμείσαι τον θεό σε κάθε καιρό, και θα σε μνημονεύσει και Αυτός όταν θα πέσεις σε κακά.
 * Όταν νιώσεις μέσα σου τη χαρά του Αγίου Πνεύματος, οι στενοχώριες και θλίψεις αυτής της ζωής, γίνονται γλυκύτερες από το μέλι.
 * Ό θεός βαστάζει και υπομένει όλες τις αδυναμίες μας όμως δεν υπομένει τον άνθρωπο πού, όλη την ώρα, γογγύζει αλλά τον παιδεύει, για να τον διορθώσει.
 * Το στόμα και η καρδιά, που σε κάθε περίσταση ευχαριστεί το θεό. δέχεται την ευλογία του θεού και τη θεία Χάρη.
* Πριν από τη χάρη του θεού, τρέχει η ταπείνωση και πριν από το παίδεμα του ανθρώπου, τρέχει η υψηλοφροσύνη. * Όπως τα φάρμακα που παίρνουμε, καθαρίζουν το σώμα μας από τα νοσογόνα μικρόβια, έτσι οι σφοδρές θλίψεις καθαρίζουν την καρδιά μας από τις πονηρές πράξεις.
 * Βγάλε από τη ζωή τους πειρασμούς και τα βάσανα και κανένας δεν αγιάζει, κανένας δε σώζεται... Όσο αυξάνονται και πληθαίνουν οί πειρασμοί και τα βάσανα, τόσο πληθαίνουν και τα στεφάνια που μας περιμένουν. 
* Οι κάθε είδους πειρασμοί μας παραχωρούνται για να ταπεινωθούμε και για να συγχωρηθούν οι αμαρτίες μας με την εξομολόγηση. Στο θεό πού είναι ή πηγή της δικαιοσύνης, δέν υπάρχει αδικία.
 * Χωρίς τους σωματικούς πειρασμούς δεν μπορείς να πλησιάσεις το θεό, και όποιος τους αποφεύγει, αποφεύγει την αρετή.
 * Ανάλογα με την σφοδρότητα των πειρασμών ορίσθηκαν τα χαρίσματα από την σοφία του θεού.
 * Ή ταπεινοφροσύνη της καρδίας είναι η γιατρειά των θλίψεων... Κατά το μέτρο της ταπεινοφροσύνης, δίνει ο θεός και τη δύναμη να υπομένεις τις συμφορές σου. Και κατά το μέτρο της υπομονής σου, το βάρος των θλίψεων σου γίνεται ελαφρό και παρηγοριέσαι. 
( Οσίου Ισαάκ τον θεοπνεύστου ) ,

Μην πικραίνεστε μ’ Εκείνον, από τον οποίο έχουμε και το είναι και τη ζωή και την αναπνοή και το λογικό, και όλα. Σας παρακαλώ, μην παραπονιέστε για Εκείνον, που έχει χιλιάδες φορές περισσότερο δίκαιο να παραπονεθεί για μας μπροστά στους αγγέλους και τους αγίους Του.
Ακόμα κι αν ο Κύριος δεν εκπληρώνει όλες τις προσευχές μας, εκείνες που φέρνουν στην ψυχή μας καρπό, κάνοντας τις ψυχές μας πλουσιότερες και πιο ώριμες. Αυτό είναι το μυστήριο, που γνώρισαν οι πνευματικοί εξερευνητές του εαυτού τους. Ας πούμε ότι όποιος σπέρνει το σιτάρι και προσεύχεται ο σπόρος να φέρει καρπό. Αντί καρπού φυτρώνει χορτάρι. Αυτός πάλι προσεύχεται για καρπό. Αλλά αντί του καρπού από το χόρτο μεγαλώνει καλάμι και στάχυ. Αυτός πάλι προσεύχεται για καρπό. Και τελικά, τα καλάμια γεμίζουν σιτάρι, και ωριμάζει, και πέφτει στην καρδιά του προσευχόμενου. Όλες οι πραγματικές μας προσευχές εν καιρώ θα φέρουν τον καρπό τους. Όπως λέει ο Ρώσος ποιητής Βγιαζέμσκι: Και την αίθρια ημέρα και κάτω από την καταιγίδα, κατά τη συνάντηση της ευτυχίας ή της ανάγκης να περάσει πάνω σου η σκιά του σύννεφου ή το φως των αστεριών, προσευχήσου! Προσευχήσου! Από την άγια προσευχή Ωριμάζουν μέσα μας οι μυστικοί καρποί. Ο Θεός μας όρισε την προσευχή όχι προκειμένου να μάθει τί χρειαζόμαστε- αφού γνωρίζει και πριν τη σύλληψή μας, τί θα χρειαστούμε σε κάθε λεπτό της ζωής μας- αλλά προκειμένου οι ψυχές μας , υπό τις ακτίνες της προσευχής, να μεγαλώνουν, να ευρύνονται, να υψώνονται και να ωριμάζουν. Εάν , προς στιγμή, δεν απαντά στις προσευχές , σημαίνει ότι δεν επιθυμεί να γίνει σε μας εκείνο που εμείς θέλουμε, αλλά εκείνο που Αυτός θέλει. Σ’ αυτήν την περίπτωση επιθυμεί για μας και μας προετοιμάζει για κάτι μεγαλύτερο και καλύτερο από εκείνο που εμείς στην προσευχή Του ζητάμε. Γι’ αυτό πρέπει με ταπεινοφροσύνη να ολοκληρώνουμε κάθε προσευχή με τη φράση: « Πατέρα, ας γίνει το θέλημά σου, όχι το δικό μου».

Ακούμε πολλές φορές ότι οι άνθρωποι κάνουν περισσότερο αναφορά στη πίστη τους για τον Θεό και λιγότερο για το Χριστό. -Που πιστεύεις; -Στο θεό -Που πιστεύεις; -Στο θεό. Λίγοι αναφέρονται μεμιάς πιστεύω στο Χριστό.Αν πιστεύουμε πραγματικά ότι ο Ιησούς είναι Υιός του Θεού και ότι Αυτός Τον απέστειλε, ο Θεός δεν θα παραπονεθεί όταν πούμε πρωτογενώς ότι πιστεύουμε στο γιο Του.αντιθέτως θα ευχαριστηθεί.Έτσι πιστεύω.Αλλά εμείς οι άνθρωποι εξακολουθούμε νάμαστε πονηροί. Τον θεό τον έχουμε προσδιορίσει σαν μια ανωτέρα δύναμη καλοσυνάτη και αγαθή,ενώ τον Ιησού τα ίδια μεν αλλά και σαν ελεγκτή των αμαρτιών μας Βλέπετε ήρθε στη γη και βρόντηξε.Και αυτό είναι κάτι που μας πειράζει... Αλλά μήπως δεν ξεχωρίζουμε ότι ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ μίλησε δια μέσω του ΠΡΩΤΟΥ; Αφού συμπεριλαμβανομένου του Αγίου Πνεύματος είναι μια ουσία.Ο Ιησούς έστελνε και θα εξακολουθεί να στέλνει σήματα σωτηρίας γιατί αγαπάει τον άνθρωπο.Ο άνθρωπος δεν αγαπά τον Ιησού.Τα σήματα που στέλνει ο Ιησούς ας τα λάβουμε σοβαρά υπόψη,όσο και αν δεν είναι ευχάριστα. Ο Ιησούς δεν θέλει να είναι αρεστός αλλά αληθινός.

Κάποτε μια παρέα είχε πάει σε μια λίμνη για ψάρεμα। Μπήκαν σε μια βάρκα να κάνουν ένα γύρω και να θαυμάσουν την ομορφιά της λίμνης. Σε λίγο όμως, πουλιά άρχισαν να βγάζουν κραυγές, ζώα να απομακρύνονται από την όχθη, και μια κουκουβάγια, πρόσθεσε στην ανησυχία το δικό της βραχνό και μονότονο λάλημα. Όπως τους εξήγησε ο οδηγός της βάρκας, όλα αυτά ήταν ένα προμήνυμα της ερχόμενης καταιγίδας. Και πραγματικά έτσι έγινε. Εκείνη τη νύχτα ξέσπασε ανεμοθύελλα.Τα πουλιά είχαν λάβει το μήνυμα και σώθηκαν.. Ο Ιησούς στο ( κεφ.16 του Ματθαίου, στιχ 1-4) έλεγξε τους θρησκευτικούς ηγέτες του λαού επειδή ήξεραν να προβλέπουν τον καιρό, αλλά δεν διέκριναν τα φανερά σημεία ότι ο Ιησούς ήταν ο προφητευόμενος Μεσσίας. Τους προειδοποίησε ότι θα έρθει ξανά να κρίνει τον κόσμο κι ότι είναι ανόητο να επιδιώκουν να κερδίσουν «όλο τον κόσμο τον εφήμερο και να χάσουν την ψυχή τους αιώνια» « μέλει γαρ ο Υιός του ανθρώπου έρχεσθαι εν τη δόξη του πατρός αυτού μετά των αγγέλων αυτού και τότε αποδώσει εκάστω κατά την πράξιν αυτού» (Ματθ.κεφ ιστ' στιχ 26- 27) Τα προειδοποιητικά σήματα αδελφέ της Τροχαίας τα προσέχουμε.Και γνωρίζουμε το γιατί.Και ευχαριστούμε την Τροχαία που τοποθετεί τις πινακίδες που τα γράφουν..Δεν ξέρω αν κάτι ανάλογο συμβαίνει με τα πνευματικά προειδοποιητικά σήματα που στέλνει ο Ιησούς, αν δηλαδή τον ευχαριστούμε.Αλλά κακά τα ψέμματα αυτά τα σήματα επειδή ελέγχουν και ξεσκεπάζουν την αμαρτωλή ζωή, ο άνθρωπος δυσανασχετεί με Αυτόν που τα'πε.


Κάποιος κάποτε ρώτησε τον απλοικό πατέρα Ευμένιο.Εφημέριο στο Αεπροκομείο Αθηνών αν έχει δει τον Θεό; Και ο π. Ευμένιος απάντησε πολύ σοφά: «Τον Θεό; Δηλαδή πρέπει να δούμε τον Θεό; Αφού αισθανόμαστε ότι είμαστε του Θεού, τι μεγαλύτερο πράγμα θέλουμε. Αυτό δεν είναι απαραίτητο. Απαραίτητο είναι να αγαπούμε τον Θεό. 'Οταν δεν αγαπούμε τον Θεό. και όλα να τα βλέπουμε. τίποτε δεν έχουμε. Το μεγάλο πρόβλημα είναι να αγαπούμε τον Θεό. Αυτό είναι το πιο σημαντικό. Βλέπουμε ότι επιτρέπει ο θεός να δούμε. Αλλά να αγαπούμε τον Θεό. δεν υπάρχει μεγαλύτερο από αυτό. «Μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες», δεν είπε ο Κύριος στον Απόστολο Θωμά; Πρέπει να δούμε; Αφού είναι η Χάρις μέσα μας, τι άλλο πρέπει να δούμε μεγαλύτερο; Οταν είμαστε στο θείο, είναι ολόκληρη η χάρις του θεού μέσα μας. Και αισθανόμαστε σαν να κατοικεί ολόκληρος η Θεότης μέσα μας. Τι άλλο μεγαλύτερο πρέπει να δούμε, δηλαδή;


1. Της γαστριμαργίας
2. Της πορνείας
3. Της φιλαργυρίας
4. Της οργής
5. Της λύπης
6. Της ακηδίας
7. Της κενοδοξίας
8. Της υπερηφάνειας.
Το να μας παρενοχλούν ή να μην μας παρενοχλούν οι οκτώ αυτοί εμπαθείς λογισμοί, αυτό δεν είναι στην εξουσία μας.
Το να επιμένουμε όμως σε αυτούς ή να μην επιμένουμε, να κινούμε τα πάθη ή να μην τα κινούμε, αυτό είναι στην εξουσία μας. Η κατάργηση των οκτώ παθών ας γίνεται με τον εξής τρόπο. Με την εγκράτεια καταργείται η γαστριμαργία. Με τον Θείο πόθο και την επιθυμία των μελλόντων αγαθών καταργείται η πορνεία.
Με την συμπάθεια προς τους φτωχούς καταργείται η φιλαργυρία. Με την αγάπη και την καλοσύνη προς όλους,καταργείται η οργή. Με την πνευματική χαρά καταργείται η κοσμική λύπη. Με την υπομονή την καρτερία και την ευχαριστία προς τον θεό καταργείται η ακηδία. Με την κρυφή εργασία των αρετών και την συνεχή προσευχή με συντριβή καρδιάς, καταργείται η κενοδοξία. Με το να μην κρίνει κανείς τον άλλο, ή να τον εξευτελίζει, όπως έκανε ο αλαζόνας Φαρισαίος, αλλά να νομίζει τον εαυτό του τελευταίο από όλους καταργείται η υπερηφάνεια.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ


Όλοι μας ταλαιπωρούμαστε στη γη και ζητάμε ελευθερία, μα λίγοι ξέρουν τι είναι ή ελευθερία και που βρίσκεται.
Κι εγώ θέλω επίσης ελευθερία και την αναζητώ μέρα και νύχτα. Έμαθα πως βρίσκεται κοντά στο θεό, και δίνεται απ' Αυτόν σε όσους έχουν ταπεινή καρδιά, σε όσους μετανόησαν και έκοψαν το θέλημά τους ενώπιον του Κυρίου. Σ' οποίον μετανοεί, ο θεός δίνει την ειρήνη Του και την ελευθερία να Τον αγαπάει. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα πολυτιμότερο στον κόσμο από την αγάπη του θεού και του πλησίον. Σ' αυτά βρίσκει η ψυχή ανάπαυση και χαρά.
Η καρδιά μου πονάει για όλον τον κόσμο και προσεύχομαι με δάκρυα γι' αυτόν, να μετανοήσουν όλοι και να γνωρίσουν το θεό, να ζήσουν με αγάπη και να γευθούν τη γλυκύτητα της ελευθερίας του θεού.
Ω, όλοι οι άνθρωποι, προσευχηθείτε και κλάψτε για τις αμαρτίες σας, για να σας συγχωρήσει ο Κύριος. Όπου υπάρχει άφεση αμαρτιών, εκεί βρίσκεται η ελευθερία της συνειδήσεως και η αγάπη, έστω και λίγη.
Ο Κύριος μας έδωσε την εντολή να αγαπάμε ο ένας τον άλλον. Αυτή είναι η αληθινή ελευθερία: η αγάπη για το θεό και τον πλησίον. Εδώ βρίσκεται και η ελευθερία και η Ισότητα. Στην κοσμική τάξη είναι αδύνατο να υπάρξει ισότητα αυτό όμως δεν έχει σημασία για την ψυχή. Δεν μπορεί να είναι ο καθένας βασιλιάς ή άρχοντας, πατριάρχης ή ηγούμενος ή διοικητής. Μπορεί όμως ο καθένας, σε οποία τάξη κι αν ανήκει, ν' αγαπάει το θεό και να είναι ευάρεστος σε Εκείνον κι αυτό είναι το σπουδαίο. Και όσοι αγαπούν περισσότερο το θεό στη γη, θα έχουν περισσότερη δόξα στη βασιλεία των ουρανών και θα είναι πιο κοντά στον Κύριο. Ο καθένας θα δοξαστεί κατά το μέτρο της αγάπης του.Η θεία χάρη δεν αφαιρεί την ελευθερία, αλλά συνεργεί μόνο στην εκπλήρωση των εντολών του θεού. Ο Αδάμ βρισκόταν στην κατάσταση της χάριτος, αλλά δεν του αφαιρέθηκε το αυτεξούσιο. Οι άγγελοι παραμένουν επίσης στο Άγιο Πνεύμα, αλλά δεν τους έχει αφαιρεθεί η ελεύθερη βούληση.
Ο Κύριος έδωσε στη γη το Άγιο Πνεύμα και όσοι το έλαβαν, αισθάνονται τον παράδεισο μέσα τους.
Ίσως πεις: Γιατί λοιπόν δεν έχω κι εγώ μια τέτοια χάρη;. Επειδή εσύ δεν παραδόθηκες στο θέλημα του θεού, αλλά ζεις σύμφωνα με το δικό σου θέλημα. Παρατηρήστε εκείνον που αγαπάει το θέλημα του: Δεν έχει ποτέ ειρήνη στην ψυχή του και δεν ευχαριστιέται με τίποτα. Γι' αυτόν όλα γίνονται όπως δεν θα έπρεπε. Όποιος όμως δόθηκε ολοκληρωτικά στο θέλημα του θεού, έχει την καθαρή προσευχή και η ψυχή του αγαπάει τον Κύριο.
Έτσι δόθηκε στο θεό η Υπεραγία Παρθένος: «Ιδού η δούλη Κυρίου γένοιτο μοι κατά το ρήμα σου» (Λουκ. 1:38).
Αν λέγαμε κι εμείς, «Ιδού ο δούλος Κυρίου γένοιτο μοι κατά το ρήμα σου», τότε τα ευαγγελικά λόγια του Κυρίου θα ζούσαν στις ψυχές μας, η αγάπη του θεού θα βασίλευε σε όλον τον κόσμο και η ζωή στη γη θα ήταν απερίγραπτα ωραία.Αλλά μολονότι τα λόγια του Κυρίου ακούγονται τόσους αιώνες σε όλη την οικουμένη, οι άνθρωποι δεν τα καταλαβαίνουν και δεν θέλουν να τα παραδεχθούν. Όποιος όμως ζει σύμφωνα με το θέλημα του θεού, αυτός θα δοξαστεί και στον ουρανό και στη γη.

(Οσίου Σιλουανού του Αθωνίτου)


Είναι μακάριος ο άνθρωπος που γνωρίζει την αρρώστια του και φροντίζει για τη θεραπεία του. Γιατί αυτό είναι το Θεμέλιο της αρετής. Όσο κανείς αφήνει τον εαυτό του σε μαλθακότητα, τόσο μένει πίσω στην πνευματική πρόοδο. Όσο τον σφίγγει, τόσο περισσότερο προχωράει μπροστά στην αρετή.
Την αρρώστια του θα την καταλάβει κανείς από τους πειρασμούς που επιτρέπει ο θεός. Με τους πειρασμούς γνωρίζει κανείς την αδυναμία του, αλλά και τη μεγαλοσύνη της βοήθειας που στέλνει ο Θεός.
Την ψυχή πρέπει να την τροφοδοτούμε με την εγκράτεια και την εσωτερική γαλήνη. Έτσι μπορεί κανείς να πλησιάσει τον Θεό και να ωφεληθεί. Ο φόβος του Θεού και της κολάσεως μας ξυπνούν από τον ύπνο.Γιατί η αμαρτία και ο διάβολος μας κοιμίζουν, και τότε χάνουμε κάθε επαφή με τον Θεό. Να μη ξεχνάμε ποτέ, ότι μόνο η βοήθεια του Θεού είναι εκείνη που σώζει και ωφελεί τον άνθρωπο. Οποίος αισθανθεί την ανάγκη της Θείας βοήθειας κάνει πολλές προσευχές, γίνεται ταπεινός και αυξάνει στην αρετή.
Ο Θεός δεν περιφρονεί ποτέ «την συντετριμμένην και τεταπεινωμένην καρδίαν».
Η ταπείνωση βοηθεί τον άνθρωπο να προσελκύσει το έλεος του Θεού. Τότε η καρδιά αισθάνεται τη Θεία βοήθεια και παίρνει δύναμη. Όταν ο άνθρωπος αισθανθεί τη Θεία βοήθεια αμέσως γεμίζει τη καρδιά του από χαρά και πίστη, και τρέχει γρήγορα στην προσευχή, που είναι καταφύγιο βοήθειας, πηγή σωτηρίας, θησαυρός αρετών και λιμάνι που σώζει τον άνθρωπο από τις τρικυμίες της ζωής. Η προσευχή ρίχνει φως στο σκοτάδι της ψυχής. Είναι ακόντιο με το οποίο χτυπάει κανείς τον διάβολο. Και αφού αγωνισθεί ο άνθρωπος και με τη βοήθεια του Θεού νικήσει, τότε στην καρδιά του έρχεται η ευφροσύνη του Θεού. Μόνο με την επαφή με τον Θεό ωφελείται ο άνθρωπος. Και όταν καταλάβει ότι η προσευχή είναι ένας θησαυρός που τον γεμίζει χαρά και ευτυχία, αμέσως αναπέμπει ευχαριστίες στον Θεό. Και τότε το έργο της προσευχής δεν το κάνει αναγκαστικά, με κόπο και μόχθο, αλλά με χαρά και λαχτάρα, γιατί γνωρίζει ότι θα ωφεληθεί πολύ απ'αυτή. Υμνολογεί και δοξάζει τον Θεό, Θαυμάζοντας τη μεγαλωσύνη Του.
Αυτός που θα προκόψει στην προσευχή δεν την συγκρίνει με κανένα από τα πράγματα του κόσμου, τα μάταια και πρόσκαιρα. Η αδιάκοπη προσευχή διώχνει από την ψυχή κάθε φόβο και δειλία και τη γεμίζει με την ευφροσύνη και τη χάρη του Θεού.Ολ' αυτά δημιουργούνται στον άνθρωπο από τη συναίσθηση της ίδιας του της αρρώστιας. Με την επίμονη προσευχή πλησιάζει τον Θεό και με πόθο τρέχει σ' Αυτόν, για να πάρει φως από το φως Του και χάρη από τη χάρη Του. Η χήρα, που αναφέρει το ιερό Ευαγγέλιο, παρακαλούσε και φώναζε δυνατά κι επίμονα πολλές φορές στον κριτή, να της αποδώσει το δίκιο της. Κι εκείνος είπε: «Τον Θεό και τους ανθρώπους δεν τους φοβάμαι ούτε τους υπολογίζω, αλλά για την επιμονή της θα της κάνω εκείνο που ζητάει». Όπως λοιπόν η χήρα φώναζε δυνατά για το δίκιο της, έτσι κι εμείς πρέπει να παρακαλούμε με ταπείνωση τον Θεό, να μας στείλει τα χαρίσματά Του. Γιατί η χήρα του Ευαγγελίου πέτυχε αυτό που ζητούσε, μολονότι ο κριτής την έδιωξε πολλές φορές, προσβάλλοντάς την κατά τον χειρότερο τρόπο.Ο Θεός γνωρίζει τι μας ωφελεί και τι όχι. Γι' αυτό άλλοτε μας δίνει ό,τι Του ζητούμε και άλλοτε όχι. Ο Θεός Θέλει το ψυχικό μας συμφέρον, μολονότι πολλές φορές δεν το καταλαβαίνουμε και ασύνετα ζητάμε να γίνει κάθε αίτημά μας δεκτό. Ο πολυεύσπλαχνος Θεός αναβάλλει μερικές φορές να στείλει τη χάρη Του, κι αυτό το κάνει για να φωνάξουμε περισσότερο και με μεγαλύτερη δύναμη στην προσευχή, κι έτσι να Τον πλησιάσουμε. Απ' αυτά που του ζητάμε άλλα τα δίνει αμέσως και άλλα αργότερα, αποβλέποντας στο ψυχικό μας συμφέρον. Εμείς βέβαια θέλουμε να μας απαντά πάντα αμέσως, αλλά ο Θεός σαν άριστος και μοναδικός παιδαγωγός μας απαντάει τότε, που θα μας ωφελήσει ψυχικά. Άλλους πάλι τους αφήνει να δοκιμασθούν στους πειρασμούς, για να αποδειχθεί αν πραγματικά τον αγαπούν.
Εάν ο άνθρωπος δεν αισθανθεί την αρρώστια του, βρίσκεται σε μεγάλο κίνδυνο, επειδή νομίζει ότι είναι κάτι. Και τότε απομακρύνεται ο Θεός απ' αυτόν. Γιατί η υπερηφάνεια είναι το μεγαλύτερο κακό που υπάρχει. Αυτός που έχει υπερηφάνεια δεν υπάρχει περίπτωση να φτάσει ποτέ στην τελειότητα.
Η ταπείνωση έρχεται με την συντριβή της καρδιάς και με την απομάκρυνση των λογισμών της υπερηφανείας. Κανένα πνευματικό έργο δεν μπορεί να σταθεί χωρίς την ταπείνωση. Μόνο με την ταπείνωση πλησιάζει κανείς τον Θεό και έρχεται η χάρη του Αγίου Πνεύματος Ο ταπεινός άνθρωπος δεν φοβάται τον πόλεμο που του κάνει ο διάβολος με τις αισχρές σκέψεις και τα σαρκικά πάθη. Γνωρίζει ότι όλ' αυτά τα επιτρέπει ο Θεός για να μην πέσει στον εγωισμό, στο φοβερό αυτό και γεμάτο από δηλητήριο φίδι. Ο άνθρωπος όμως δεν πρέπει να ζητάει ο ίδιος τους πειρασμούς. Αυτό που πρέπει να κάνει είναι να υπομένει τις δοκιμασίες, όταν τις επιτρέπει ο Θεός.
Ο άνθρωπος πρέπει να είναι προσεκτικός και να φροντίζει για τη σωτηρία της ψυχής του περισσότερο απ' όλα τα πράγματα. Γιατί η ψυχή μας αξίζει περισσότερο απ' όλο τον κόσμο, είπε ο Κύριος. Να κάνει το καλό, να έχει πίστη, να γνωρίζει την αδυναμία του και να ζητάει πάντα τη βοήθεια του Θεού.
(Από το βιβλίο "η άσκηση στη ζωή μας¨" Ι.Μ.Παρακλήτου)


Πραγματικά είναι πολύ ευτυχής ο πιστός που στην πνευματική του πορεία έμαθε να έχει μια γνήσια και στενή επικοινωνία με τον θεό κάθε στιγμή της ζωής του.Είτε ευχάριστες είναι αυτές είτε δυσάρεστες.Στο άκουσμα των απίστων με λόγια,..τι να σου κάνει και ο Θεός..κλείνουν μάτια και αυτιά.Γιατί είναι σίγουροι ότι και στις μεγαλύτερες δυσκολίες τους Αυτός θα είναι πάντοτε παρών.
Υπάρχουν πιστοί βεβαίως που εκφράζουν το παράπονο ότι οι πειρασμοί, ο χαρακτήρας τους, εχθροί ή φίλοι, ποικίλες καταστάσεις δημιουργούν προβλήματα που διαταράσσουν την στενή τους σχέση με τον Πατέρα. Όμως όλα αυτά δεν είναι η πραγματική αιτία. Το πρόβλημα δημιουργείται επειδή δεν γνωρίζουμε τι Θεό έχουμε
Είναι υπόσχεση του Πατέρα ότι Αυτός είναι ο Θεός μας. Η γνώση αυτή της θείας παρουσίας στην καρδιά, που αποκτάται καθώς προχωρούμε στη ζωή μας με τον Κύριο, είναι θαυμαστή και μας καθιστά νικητές εν τω Χριστώ και προς δόξαν Του. Αυτή τη ζωή χρειάζονται οι πιστοί, ζωή πίστης, υπομονής, και πλήρους ανάπαυσης στις υποσχέσεις Του.Οι αποκαλύψεις του Θεού δεν έρχονται και από τις πρώτες μέρες.Πρέπει οι σκέψεις και το θελημά μας να ακολουθούν Αυτόν συνεχώς και αδιαλείπτως.Έτσι δημιουργείται αυτή η στενή και γνήσια επικοινωνία που μόνο πνευματικά οφέλη ανεπανάληπτα και μοναδικά προσδίδει στον πιστό του Κυρίου.


Πολλές φορές ταξιδεύουμε με αυτοκίνητο που οδηγούμε οι ίδιοι σε δρόμους μεγάλης κυκλοφορίας και ταχύτητας. Συναντούμε στη πορεία και πολλές πινακίδες με οδηγίες και περιορισμούς. Αλλά σχεδόν πάντα βλέπουμε οδηγούς να είναι σταματημένοι και η τροχαία με ένα μπλοκ στο χέρι να τους δίνει την τιμωρία της παράβασής τους. Υπάρξουν όμως και εκείνοι που προχωρούν ήρεμοι και άφοβοι γιατί είναι σε όλα νομοταγείς.Έχουν τα απαραίτητα έγγραφα και τηρούν με υπομονή τις υποδείξεις.
Αυτά είναι παραδείγματα της ελευθερίας του καθενός. Ο ένας θεωρεί ότι μπορεί να ζει ελεύθερα όπως θέλει αδιαφορώντας για τον νόμο και για τα δικαιώματα των άλλων. Ο άλλος, που σέβεται τους νόμους, επίσης κινείται ελεύθερα χωρίς όμως να φοβάται και χωρίς να βλάπτει κανένα. Είναι δυο τύποι ελευθερίας που συναντούμε κάθε μέρα σε πάρα πολλές περιπτώσεις. Η ελευθερία που μας καλεί ο θεός να ζούμε είναι εκείνη που μας κάνει υπάκουους στο θείο νόμο. Το ερώτημα. Ζούμε με τη βοήθεια του θεού σύμφωνα μ' αυτόν; Τότε είμαστε ελεύθεροι με τη χάρη του Χριστού. Εάν παραβιάζουμε τους νόμους του θεού επικαλούμενοι «το δικαίωμα της ελευθερίας μας» τότε είμαστε στην πραγματικότητα δούλοι της αμαρτίας. Στο χέρι μας είναι τελικά να διαλέξουμε ποια ελευθερία θέλουμε...


Κάποτε μια παρέα είχε πάει σε μια λίμνη για ψάρεμα. Μπήκαν σε μια βάρκα να κάνουν ένα γύρω και να θαυμάσουν την ομορφιά της λίμνης. Σε λίγο όμως, πουλιά άρχισαν να βγάζουν κραυγές, ζώα να απομακρύνονται από την όχθη, και μια κουκουβάγια, πρόσθεσε στην ανησυχία το δικό της βραχνό και μονότονο λάλημα. Όπως τους εξήγησε ο οδηγός της βάρκας, όλα αυτά ήταν ένα προμήνυμα της ερχόμενης καταιγίδας. Και πραγματικά έτσι έγινε. Εκείνη τη νύχτα ξέσπασε ανεμοθύελλα.Τα πουλιά είχαν λάβει το μήνυμα και σώθηκαν..
Ο Ιησούς στο ( κεφ.16 του Ματθαίου, στιχ 1-4) έλεγξε τους θρησκευτικούς ηγέτες του λαού επειδή ήξεραν να προβλέπουν τον καιρό, αλλά δεν διέκριναν τα φανερά σημεία ότι ο Ιησούς ήταν ο προφητευόμενος Μεσσίας. Τους προειδοποίησε ότι θα έρθει ξανά να κρίνει τον κόσμο κι ότι είναι ανόητο να επιδιώκουν να κερδίσουν «όλο τον κόσμο τον εφήμερο και να χάσουν την ψυχή τους αιώνια»
« μέλει γαρ ο Υιός του ανθρώπου έρχεσθαι εν τη δόξη του πατρός αυτού μετά των αγγέλων αυτού και τότε αποδώσει εκάστω κατά την πράξιν αυτού» (Ματθ.κεφ ιστ' στιχ 26- 27) Τα προειδοποιητικά σήματα αδελφέ της Τροχαίας τα προσέχουμε.Και γνωρίζουμε το γιατί.Και ευχαριστούμε την Τροχαία που τοποθετεί τις πινακίδες που τα γράφουν..Δεν ξέρω αν κάτι ανάλογο συμβαίνει με τα πνευματικά προειδοποιητικά σήματα που στέλνει ο Ιησούς, αν δηλαδή τον ευχαριστούμε.Αλλά κακά τα ψέμματα αυτά τα σήματα επειδή ελέγχουν και ξεσκεπάζουν την αμαρτωλή ζωή, ο άνθρωπος δυσανασχετεί με Αυτόν που τα'πε.Ακούμε πολλές φορές ότι οι άνθρωποι κάνουν περισσότερο αναφορά στη πίστη τους για τον Θεό και λιγότερο για το Χριστό.Μήπως δεν ξεχωρίζουν ότι ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ μίλησε δια μέσω του ΠΡΩΤΟΥ; Αφού συμπεριλαμβανομένου του Αγίου Πνεύματος είναι μια ουσία.Τα σήματα που στέλνει ο Ιησούς ας τα λάβουμε σοβαρά υπόψη,όσο και αν δεν είναι ευχάριστα. Ο Ιησούς δεν θέλει να είναι αρεστός αλλά αληθινός.


Είναι δύσκολο να κάνει κανείς εγκοπή του θεληματός του.Θέλει να περνάει το δικό του,και εάν δεν το επιτυγχάνει στενοχωριέται και βρίζει.Κι αν έχει τόσα πολλά αγαθά το ξεχνά αμέσως.Παλεύει για να αποκτήσει περισσότερα,
και αυτό του φέρνει άγχος.Μήπως σ'αυτόν τον άνθρωπο κάτι λείπει;
Αν καταλάβει κανείς τα μυστικά της πνευματικής ζωής και τον μυστικό τρόπο με τον οποίο εργάζεται ο Θεός, παύει να στεναχωριέται για ό,τι του συμβαίνει, γιατί δέχεται με χαρά τα πικρά φάρμακα που του δίνει ο Θεός για την υγεία της ψυχής του. Όλα τα θεωρεί αποτελέσματα της προσευχής του, αφού ζητάει συνέχεια από τον Θεό να του λευκάνει την ψυχή.

Όταν όμως οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τις δοκιμασίες κοσμικά, βασανίζονται. Αφού ο Θεός όλους μας παρακολουθεί, πρέπει να παραδίνεται κανείς εν λευκώ σ' Αυτόν. Αλλιώς είναι βάσανο" ζητάει να του έρθουν όλα, όπως εκείνος θέλει, αλλά δεν του έρχονται όλα όπως τα θέλει, και ανάπαυση δε βρίσκει.
Εξαρτάται από το πως αντιμετωπίζει κανείς τις δοκιμασίες. Όσοι δεν έχουν καλή διάθεση, βρίζουν τον Θεό, όταν τους βρίσκουν διάφορες δοκιμασίες. «Γιατί να το πάθω εγώ αυτό; Λένε. Να, ο άλλος έχει τόσα καλά! Θεός είναι αυτός;» Δεν λένε «ήμαρτον», αλλά βασανίζονται.
Ενώ οι φιλότιμοι λένε: «Δόξα τω Θεώ! Αυτή η δοκιμασία με έφερε κοντά στον Θεό. Ο Θεός για το καλό μου το έκανε». Και ενώ μπορεί πρώτα να μην πατούσαν καθόλου στην εκκλησία, μετά αρχίζουν να εκκλησιάζονται, να εξομολογούνται, να κοινωνούν.
Πολλές φορές μάλιστα ο Θεός τους πολύ σκληρούς τους φέρνει κάποια στιγμή με μια δοκιμασία σε τέτοιο φιλότιμο, που μόνοι τους παίρνουν μεγάλη στροφή και εξιλεώνονται με τον πόνο που νιώθουν για όσα έκαναν.
(Πατ.Παίσιος)

Author Name

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.