Πολιτική και θρησκευτικότητα γύρω στο 2000 μ.Χ.

"What came out was my anger against the Greeks that were celebrating the downfall of the junta, and the junta had fallen because of Cyprus; and the Greeks were celebrating of how brave they were. So I just gave hell to the Greeks, their politicians, everybody, and it was Lambrias who recognized my voice on this, the voice on Free Cyprus, and so he told Karamanlis I was giving hell to everybody including Karamanlis!"


"— I'm not particularly religious, or I'm not religious at all. But there is some affiliation; I do pray (...)
— Whom do you pray to?
— Yeah, that's a...good question....because...I believe God is within us and that...God being good or bad or whatever depends on us. If I am a good person, then God -whoever he is- is glorified. If I'm bad, nasty, cheating, God is just going down. But from the point of view of concentrating the prayer on something, it's been this icon."

(Μαρία Μπέκετ)

KARFREITAG

Prolog

Als sie aber hinuntergingen in diesen Tagen
Zu ihren Graebern, jeder zum Seinen, ganz aufrecht nicht durch den Schmerz —
Denn sie hatten allzuviel schon ertragen —
Da sahen einige von ihnen himmelwaerts.
Und der Himmel war trueb und grau und bedrueckt.
Sieh, da geschah es, dass eine Stimme wie Erz
Wild auf sie fiel, von oben herabfiel, und einige hoerten die Stimme fragen:
Wo sind eure Helden? Ihr geht sehr gebueckt! —
Da bog sich einer zurueck und fasste sich muehsam und hatte das Herz
Und hoerte sich sagen:
Unsere Sieger liegen erschlagen.
Und siehe, da war es, als waere allen
Goettlich aufstrahlend, auf ihre trueben Stirnen gefallen.
Gingen nun aufrecht und muehlos wie trotzige Krieger
Als waeren sie alle wie jene Sieger —
Und stolz und befreit ihrer Trauer entrueckt.


Epilog

Abermals gingen einige ueber sein Feld zur Abendzeit.
Der Himmel war dunkel. Wind ging. Das Korn bluehte weit.
Sie gingen gebeugt und schwer im letzten Licht.
Ein fremder Mann ging mit ihnen. Sie kannten ihn nicht.
Sie waren traurig, weil Jesus gestorben war.
Aber einmal sagte einer: Es ist sonderbar.
Er starb fuer sich. Und starb ohne Sinn und Gewinn.
Dass ich auch nicht leben mag: dass ich einsam bin.
Sagte ein anderer: Er wusste wohl nicht, was uns frommt.
Sagte ein dritter: Ich glaube nicht, dass er wiederkommt.
Sie gingen gebeugt und schwer im letzten Licht.
Ein fremder Mann ging mit ihnen. Sie kannten ihn nicht.
Und einer sah uebers Aehrenfeld und fuehlte seine Augen brennen.
Und sprach: Dass es Menschen gibt, die fuer Menschen sterben koennen!
Und er fuehlte Staunen in sich (als er weiterspann):
Und dass es Dinge gibt, fuer die man sterben kann.
Und jeder hat sie, und er hat sie nicht
Wiel er's nicht weiss. — Das sagte er im allerletzten Licht.
Es war ein junger Mensch. Es ging um die Abendzeit.
Der Himmel war dunkel. Wind ging. Das Korn bluehte weit.
Sie gingen gebeugt und schwer im letzten Licht.
Ein fremder Mann ging mit ihnen. Sie kannten ihn nicht.

Bertolt Brecht

Επιθαλάμιο

O nuit pleine de toi, ô nuit pleine d’étoiles
j’ai besoin, pour t’aimer, de comprendre le monde
pour comprendre le monde, j’ai besoin de t’aimer.

Victor Serge

Dogma - which is living with the results of other people's thinking

Your time is limited, so don’t waste it living someone else’s life. Don’t be trapped by dogma - which is living with the results of other people’s thinking. Don’t let the noise of others' opinions drown out your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.
— Steve Jobs

Σε δημοσιές και ρούγες

‘Μάζευε κι ας είν’ και ρώγες’, λέει η παροιμία, μα η Τράπεζα το θέλει ‘Μάζευε και ας είναι και ρώγες’. Έτσι, το ρυθμικό 8σύλλαβο γίνεται ατσούμπαλο 10σύλλαβο:

‘Είμαστε τα μόνιμα θύματα ενός έκτακτου πολιτισμού’, παραπονέθηκαν οι έκτακτοι αρχαιολόγοι, και κατέλαβαν την Ακρόπολη, μη αρκούμενοι στις “ΥΠΠΟσχέσεις” του υπουργού:

Ο υπουργός τούς ικανοποίησε κάποια αιτήματα, μα αυτοί συνέχισαν, οπότε τους έστειλε την Αστυνομία:

και τα ΜΑΤ:

Μια και μιλάω για Ακρόπολη, το μέρος που αξίζει περισσότερο είναι ο αρχαίος Περίπατος, βόρειος και νότιος. Μόνο εκεί μπορείς να βρεις πράγματα τόσο αληθινά όσο το κουφάρι μιας γάτας:

ή μια ζωντανή λατρεία στο ιερό της Αφροδίτης και του Έρωτα:

[Έχω ένσταση όμως ως προς την ορολογία των πινακίδων εκεί: γιατί ‘μεταβυζαντινή’ και όχι ‘της Τουρκοκρατίας’; καλά να πρόκειται για αγιογραφία, φερειπείν, αλλά σ’ ένα τοπογραφικό σχέδιο, τι πά’ να πει ‘Μεταβυζαντινή φάση’; Γιατί όχι ‘φάση Τουρκοκρατίας’;Αλλά ούτε εκείνο το ‘Μεσαιωνική φάση’ μου αρέσει, που εννοεί ‘φάση Φραγκοκρατίας’· δηλ. η βυζαντινή φάση δεν είναι μεσαιωνική; Αυτά βέβαια δεν αφορούν μόνο τον αρχαίο Περίπατο. Αφορούν τον νεοελληνικό κομπλεξισμό. Στο τέλος θα μετονομάσουν και τη Ρωμαιοκρατία ‘Μεθελληνιστική φάση’…]

Αντιθέτως, στην κορφή του Βράχου οι λατρείες απαγορεύονται, ακόμα και τα ρούχα που δημιουργούν υποψίες νεοπαγανισμού. Μια Πολωνέζα μαθήτρια σχολείου την είχαν σταματήσει γιατί φορούσε ένα ύποπτο φουστάνι, που θα μπορούσε (με πολλά θα) να ερμηνευτεί ως απομίμηση αρχαίου φορέματος. Τα ξέκωλα, αντιθέτως, επιτρέπονται sans problème. Μπορείτε επίσης, αν δε σας δουν, να κατακεραυνώσετε σύμπασα την ψευδόπιστη αρχαία πόλη από το ύψος του κάστρου της, με επικλήσεις στο θεό της Βίβλου και ανάλογες αρές, όπως έκαναν μια φορά κάτι πελάτες μου Αμερικανοί (τί άλλο;), από κάποια χριστιανική σέχτα.

Κάτω στον πεζόδρομο της Αρεοπαγίτου (το Σύγχρονο Περίπατο) παίζουν πολλά όργανα, νοτιοαμερικάνικα και άλλα, ετούτοι μάλιστα με μεγάφωνο, μα ο συμπαθέστερος για μένα είναι ο Θρακιώτης λυράρης από το Πλόβντιβ:

Η λύρα του έχει 3 χορδές για παίξιμο και 9-10 “για την αρμονία”.

Υπάρχουν και οι κουκλίτσες. Η παρακάτω Ιταλίδα μαθήτρια, έξω από το Εθν. Αρχαιολ. Μουσείο, έχει τους κροτάφους και το πίσω μέρος του κρανίου κουρεμένους:

Χωρίς καθόλου να θέλω να τους κατηγορήσω, αν ήμουν εικαστικός θα έκανα τους φύλακες των μουσείων θέμα μου:

Στη Γλυφάδα τα πράγματα είναι πολύ ανεβασμένα. Τα περίπτερα έχουν μέχρι και humidor!

Στη Γλυφάδα επίσης, τρώγοντας έμαθα ότι it’s so easy being green. Μάλιστα. Δεν έχετε παρά να αγοράσετε εμφιαλωμένο νερό:

Στο γλέντι του Αγ. Παντελεήμονα Αχαρνών με τους μετανάστες, ένας σκύλος was put to good use (for once):

Κατά τα άλλα, αγέλη αδέσποτων σκότωσε ένα 10χρονο αγόρι που έκανε ποδήλατο σε πολυσύχναστη παραλιακή περιοχή της Σικελίας. Τρεις μέρες μετά, και ενώ οι (αν)αρμόδιοι συζητούσαν ‘συγκλονισμένοι’ το γεγονός και έπαιζαν πινγκ-πονγκ με τις ευθύνες τους, άλλη αγέλη, στην ίδια τουριστική περιοχή, επιτέθηκε σε Γερμανίδα τουρίστρια που έκανε τζόγκινγκ, της έβγαλε το ένα μάτι, της ‘κατέβασε’ το υπόλοιπο πρόσωπο και την έστειλε στο νοσοκομείο σε ‘κρίσιμη κατάσταση με αβέβαιη πρόγνωση’. Λίγους μήνες νωρίτερα, σε άλλο σημείο (πιο βόρειο) της γειτονικής χώρας, ροτβάιλερ είχε σκοτώσει έναν γνωστό του κηπουρό. Τέλος, γνωστή μου έκανε το λάθος να χαριεντίζεται με (χορτάτο) σκύλο τρώγοντας σουβλάκι. Έχασε κομμάτι από τη μύτη της. Εμένα με έχουν δαγκώσει τρεις φορές, αδέσποτα και δεσποζόμενα, γιατί τόλμησα να κάνω ποδήλατο κοντά στην περιοχή ευθύνης τους. Δε θα αργήσει, πιστεύω, το θανατηφόρο περιστατικό και στη χώρα μας. Υπομονή!

Ο αρχαιολόγος Γιάννης Πίκουλας, καθηγ. Παν. Θεσσαλίας και συνεκδότης του περιοδικού hΟΡΟΣ, στον πρόλογο του βιβλίου του Οδικό Δίκτυο και Άμυνα (1994), ευχαρίστησε τους μαθητές του (τότε) στο ΤΕΛ Ν. Φιλαδέλφειας για τις μακράς διαρκείας αποχές τους από τα μαθήματα, πράγμα που του επέτρεψε να βρει το χρόνο να συγγράψει το βιβλίο, πράγμα δυσκολότατο για έναν μάχιμο εκπαιδευτικό (το να βρει το χρόνο)!

Και ολίγον μποτιλιάρισμα, όχι Αθηνιώτικο αλλά Αραχοβίτικο:

Τέλος, η τεχνολογία, ως γνωστόν, είναι η νέα θεότης. Ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματά της είναι η πραγμάτωση της έκφρασης “Απ’ έξω κούκλα, από μέσα πανούκλα”:

Θα κλείσω με το Αλ Τζαζίρα Μάρκετ:

Ralph Waldo Emerson

Only so much do I know, as I have lived.

Cruel

Τα λόγια ενός από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια, τoυ Cruel των Prefab Sprout, από το άλμπουμ Swoon (1984):

Cruel

Cruel is the gospel that sets us all free, then takes you away from me.

There is no Chicago urban blues, more heartfelt than my lament for you.

I'm a liberal guy, too cool for the macho ache,

with a secret tooth, for the cherry on the cake.

With a pious smile, a smile that changes what I say.

While I waste my time, in regretting that the days, went from perfect to just O.K.

Lordy, what would I do ? Don't call me possessive, but God if he's smoochin' with you.

As a jealous boy root, - the world should be free, but don't you go following suit.

My heart is aligned - it couldn't be neutral, I couldn't be that way inclined.

It's hard to defend, ba ba ba, ba ba ba,these feelings my tuppentup friend.

It's cruel, ba ba ba, ba ba ba, ba ba ba, ba ba ba, ba ba it's cruel,

ba ba ba, ba ba ba, ba ba ba, ba ba ba, ba ba it's cruel,

it's crueller than cruel.

But cruel is the gospel that sets us all free, then takes you away from me.

Should a love be tender, and bleed out loud ?

Or be tougher than tough, and prouder than proud.

If I'm troubled by every folding of your skirt, am I guilty of every male inflicted hurt ?

But I don't know how to describe the Modern Rose, when I can't refer to her shape against her clothes.

With the fever of purple prose.

Lordy, what would I do ? Don't call me possessive, but God if he's smoochin' with you.

As a jealous boy root, - the world should be free, but don't you go following suit.

My heart is aligned - it couldn't be neutral, I couldn't be that way inclined.

It's hard to defend, ba ba ba, ba ba ba, these feelings my tuppentup friend.

It's cruel, ba ba ba, ba ba ba, ba ba ba, ba ba ba, ba ba it's cruel,

ba ba ba, ba ba ba, ba ba ba, ba ba ba, ba ba it's cruel,

it's crueller than cruel.

But cruel is the gospel that sets us all free, then takes you away from me.

Cruel is the gospel that sets us all free, then takes you away from me.

My contribution, to urban blues.

--------------------------------------
Η λέξη tuppentup είναι μυστήριο (άπαξ λεγόμενη).

Για περισσότερα σε σχέση με τους Prefab Sprout, εδώ και εδώ.

MUETTER VERMISSTER

Seit der Tod ihm Leib, Namen und Trauer abnahm
Hoeren sie auf, ihr Leben zu lenken
Hoeren sie auf, zu planen, zu denken
Danken fuer Troedel, den Armut und Mitleid verschenken
Staunen wie Blinde, denen's zu gar ploetzlich kam
Mitten im Sonnenschein, der sie liebend umfing
Dass di Sonne so seltsam schnell unterging.

Leben ist Suende. Liebe ist Leid.
Sueβ ist Vergessen. Schoen ist Erinnerung.
Und werden sie alt und stuerben gern heut
So ist heut und ist morgen noch lange nicht Zeit
Denn sein Platz muss frei sein. Sein Platz ist bereit.
Und werden sie alt: er ist immer jung
Viele Jahre geht er immer im Soldatenkleid.

Und die Jahre gehen. Noch ist er nicht tot.
Nie ist er tot. Nur kommt er nie wieder mehr.
Eine Kanne bleibt voll und ein Stuhl bleibt leer.
Und sie sparen ihm Bett und sie sparen ihm Brot
Und sie beten fuer ihn, und leiden sie Not
Sie bitten ihn immer wieder flehend her.

Sie fragen und sagen: sie hoeren kaum hin.
Sie sehen durch Fenster und sehen doch nicht.
Hoerten Windbrausen nicht. Sahn nicht Wolkengehn.
Waren taub, wenn der Regen rann, waren blind, wenn sie Sonne sehn.
Doch die alten Augen in muedem Gesicht
Werden strahlend und jung: sie denken an ihn.
Und glauben sie nur und verzweifeln sie nicht
So wird einmal Licht.

Oh, einmal wird Licht; sonst kann Gott nicht sein —
Und sei's, wenn sie stuerben, in letzter Zeit:
Die dunklen Zimmer werden weit.
Und hell im Licht steht einer breit.
Sein Stuhl ist frei. Sein Mahl ist bereit.
Und er bricht ihnen Brot, und er reicht ihnen Wein
Und sie laecheln im Sterben verklaert und befreit
Und gehen sehr leicht in den Himmel ein.

Bertolt Brecht

Ο Μαρξ για τον Πόλεμο του Οπίου...

It would seem as though history had first to make this whole people drunk before it could rouse them out of their hereditary stupidity.

Το πλήρες κείμενο στο http://www.marxists.org/archive/marx/works/1853/06/14.htm