Παρκάρισμα ποδηλάτου στην Ιαπωνία

Εμείς εδώ πασχίζουμε ακόμα για ποδηλατολωρίδες και ποδηλατόδρομους...

Τιμή στον Γιάννη Μόραλη

Πήγα στην έκθεση Τιμή στον Γιάννη Μόραλη, στην Εθνική Πινακοθήκη. Αποτελείται κυρίως από τα έργα της δωρεάς του ζωγράφου, το 1988, προς αυτήν, που περιλάμβανε έργα ως τα τέλη της δεκαετίας του ‘60, αλλά παρουσιάζονται και μεταγενέστερα έργα, της πιο αφαιρετικά παραστατικής περιόδου του, από άλλες συλλογές.

Κάπου λοιπόν αναφέρεται μια ομοιότητά του με τον Jean Souverbie (1891-1981), αλλά προσωπικά δε βρίσκω τόσο μεγάλη ομοιότητα. Π.χ., Souverbie:

 

και Μόραλης:

Ο Souverbie μιλάει με τον όγκο, ο Μόραλης είναι πιο επίπεδος και γεωμετρικός.

Επίσης, χρωματικά, Souverbie:

 

και Μόραλης:

Στους δύο τελευταίους πίνακες, χρωματικά ο μεν Souverbie μού θυμίζει τον Μαλιέβιτς της αρχής:

 

ο δε Μόραλης τον Μαλιέβιτς του Άσπρου Σταυρού:

(ξέρω, ξέρω· ό,τι θυμάμαι χαίρομαι…)

 

Επίσης, αναφέρει ο ίδιος ο Μόραλης την (ανεπίγνωστη) ομοιότητα μιας αυτοπροσωπογραφίας του:

 

με μια του Ντελακρουά. Λογικά, πρέπει να ‘ναι ετούτη:

 

μολονότι υπάρχει κι αυτήνη:

Με την πρώτη είναι ίδια η γωνία και οι γραμμές του κεφαλιού, ενώ με τη δεύτερη το ότι κοιτά κατάματα το θεατή. Μάλλον την πρώτη όμως νομίζω ότι εννοούσε.

 

Ακόμα, ετούτη η ζουγραφιά:

 

πώς να μη σου θυμίσει αυτούνο το σκαλιστό:

 

Στη συνέχεια, γυρίζοντας σπίτι μου, είχα μια μοναδική ποδηλατική εμπειρία: κατέβηκα την οδό Σόλωνος από την Ηρακλείτου ως την Μπόταση όλο με πράσινο, όρθιος για να μη σπάσει ο κώλος μου λόγω οδοστρώματος αλλά χωρίς να φρενάρω πουθενά. Δεκαπενταύγουστος λέμε!

Πάρκιν ποδηλάτων, 2

Στις 26 Οχτωβρίου 2008 χαιρόμουν στο τεφτέρι μου για το πάρκιν ποδηλάτων (4 θέσεων...) στην πλατεία Βικτωρίας, στο σταθμό του ηλεκτρικού. Να πώς το έχουν καταντήσει οι μηχανόβιοι, η συμπαθής αυτή τάξη (ξέρετε, όπως λέμε "η συμπαθής τάξη των ταξιτζήδων"):





Έχουν παρκάρει τις μηχανές τους πάνω στο πεζοδρόμιο και ακριβώς μπροστά στις θέσεις του πάρκιν ποδηλάτων, οι εν δικυκλισμώ συνοδοιπόροι μας.

Μιλώντας περαιτέρω για το ποδήλατο στις πόλεις της τρΕλλάδας, να και μια είδηση από το Ευρωκοινοβούλιο (μέσω Οικολόγων-Πράσινων):

Μόνιμη διακομματική κοινοβουλευτική ομάδα εργασίας (intergroup) για το ποδήλατο, δημιουργείται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η εναρκτήρια συνάντηση των ενδιαφερόμενων ευρωβουλευτών οργανώθηκε με πρωτοβουλία του γεν. γραμματέα της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Ποδηλάτου (ECF) Μπέρναρτ Ένσινκ και οικοδεσπότες τους ευρωβουλευτές Μίκαελ Κράμερ των Πράσινων και Σαϊντ Ελ Χαντράουι των Σοσιαλιστών.

Στη συνάντηση συμμετείχαν συνολικά 14 ευρωβουλευτές από τους Πράσινους, τους σοσιαλιστές, τους φιλελεύθερους, τους συντηρητικούς (Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα) και την Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία, ενώ αισθητή ήταν η απουσία της αριστεράς. Από την Ελλάδα και την ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Ευρώπης, μοναδική παρουσία ήταν αυτή του Μιχ. Τρεμόπουλου των Οικολόγων Πράσινων.

Βασική στρατηγική της ομάδας εργασίας για το ποδήλατο, που προβλέπεται να ολοκληρώσει την ίδρυσή της τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, είναι η προώθηση του στόχου για τριπλασιασμό της συμμετοχής του ποδηλάτου στις καθημερινές διαδρομές των Ευρωπαίων (από 5% σήμερα σε 15%) μέχρι το 2020. Ο στόχος αυτός αποτελεί το βασικό αίτημα της «Χάρτας των Βρυξελλών» για το ποδήλατο, που υπογράφτηκε τον περασμένο Μάιο από τους δημάρχους 30 μεγάλων ευρωπαϊκών πόλεων. Στον κατάλογο των υπογραφών, όπου περιλαμβάνονται η Βάρνα της Βουλγαρίας και η Νικομήδεια της Τουρκίας, δυστυχώς δεν υπάρχει καμιά ελληνική πόλη.

Στις προτεραιότητες της ομάδας εργασίας περιλαμβάνονται η πρόβλεψη ιδιαίτερων κοινοτικών κονδυλίων για το ποδήλατο, καθώς και η ενίσχυση της οδικής ασφάλειας των ποδηλατών. Σε υποδομές για το ποδήλατο διατίθεται σήμερα μόλις 0,9% των ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων για έργα μεταφορών.

Στους Ποδηλάτες/ισσες υπάρχει αυτός ο σύνδεσμος, για το αυτοματοποιημένο σύστημα στάθμευσης ποδηλάτων γύρω από τους σταθμούς του μετρό του Τόκιο, μιας πόλης 35 εκατομμυρίων κατοίκων.
Στο μεταξύ, στο Ελλαδιστάν προσπαθούμε να πείσουμε τους 'αρμοδίους' να φτιάξουν κανέναν ποδηλατόδρομο στην Αθήνα.

A good man

Ο καλός αυτός άνθρωπος με είδε να κλειδώνω το ποδήλατό μου σ' ένα κάγκελο του Αβραμόπουλου, στο επάνω σίδερο, και με φώναξε (καθότανε στη στάση του τρόλεϊ παραδίπλα, ψηλά στην οδό Συγγρού, στο ρεύμα της ανόδου) και μου επισήμανε ότι το όλο σίδερο ήτανε κομμένο πιο δεξιά, κι έτσι θα μπορούσε κανείς να μου κλέψει το ποδήλατο σέρνοντάς το ως το σημείο που ήταν κομμένο το σίδερο ώστε να απελευθερωθεί από το πέταλο που είχα βάλει για ασφάλεια. Τον ευχαρίστησα, κλείδωσα το πέταλο στο αποκάτω σίδερο που ήταν εντάξει, κι έφυγα. Ένα τέταρτο αργότερα επέστρεψα. Ήταν ακόμα εκεί. Τράβηξα τη φωτογραφία του. Να και το κομμένο σίδερο, προς γνώση των ποδηλατών:

Πάρκιν ποδηλάτων

Επιτέλους! Πάρκιν ειδικά για ποδήλατα στο σταθμό Βικτώρια του ΗΣΑΠ, στην οδό Χέυδεν.

Ποδηλατικά

Le Monde (γαλλική εφημερίδα), 8-9 Ιουνίου 2008: η Le Monde απαντά στις ερωτήσεις των αναγνωστών:

«Ο γιος μου, φοιτητής, έκανε ποδήλατο πάνω στο πεζοδρόμιο κι έφαγε πρόστιμο 90 ευρώ», παραπονιέται η αναγνώστριά μας Μαρτίν. Δεν αντιλέγει για το πρόστιμο, αλλά «θεωρεί πως το ποσό είναι υπερβολικό».
Μεγάλος πράγματι ο πειρασμός ν’ ανεβείς στο πεζοδρόμιο όταν είσαι σε μονόδρομο, αντί να τον παρακάμψεις. Σύμφωνα όμως με τον ΚΟΚ, το ποδήλατο είναι κανονικό όχημα. Ο ποδηλάτης επομένως έχει τις ίδιες υποχρεώσεις με τον οδηγό αυτοκινήτου και του επιβάλλονται οι ίδιες κυρώσεις, με εξαίρεση την αφαίρεση πόντων από το δίπλωμα οδήγησης.
Μονάχα τα παιδιά έως 8 χρονών έχουν δικαίωμα να ποδηλατούν πάνω στο πεζοδρόμιο. Έξω από τις αστικές περιοχές, κατά μήκος των δρόμων με κυβολιθόστρωση ή που βρίσκονται υπό ανακατασκευή, οι ποδηλάτες δικαιούνται να κυκλοφορούν στα πεζοδρόμια και στους παραδρόμους που προορίζονται για τους πεζούς, «με ταχύτητα βηματισμού όταν συναντιόνται με πεζό» (άρθρο R. 431.10 του ΚΟΚ).
Μέσα στην πόλη, μπορούν, εκτός κι αν ο δήμος έχει λάβει διαφορετική απόφαση, να χρησιμοποιούν τους πεζοδρόμους, «υπό τον όρο ότι θα κινούνται με ταχύτητα βηματισμού και δεν θα προκαλούν ενόχληση στους πεζούς» (άρθρο. 431-9). Πρέπει επομένως να απευθύνονται στο δήμο για πληροφορίες.
Ο ποδηλάτης, εάν τραβά το ποδήλατό του με το χέρι, για να διασχίσει λόγου χάρη μια διάβαση πεζών, ξαναγίνεται πεζός (άρθρο R. 412-34). Αυτό συνιστά η Πρόληψη Οδικών Ατυχημάτων για να στρίψει κανείς αριστερά με απόλυτη ασφάλεια.
Ο κατάλογος των συχνών παραβάσεων που διαπράττουν οι ποδηλάτες δεν σταματά εδώ. Τους βλέπουμε να περνάνε με κόκκινο, να πηγαίνουν αντίθετα στο ρεύμα, να τηλεφωνούν ενώ ποδηλατούν. Ξεχνούν ότι βάζουν σε κίνδυνο τον εαυτό τους, τους πεζούς και τους αυτοκινητιστές, τους οποίους αναγκάζουν να κάνουν επικίνδυνους ελιγμούς για να τους αποφύγουν. Η χρήση τηλεφώνου επισύρει πρόστιμο μόλις 22 ευρώ (παράβαση δεύτερης τάξης). Οι άλλες παραβάσεις επισύρουν πρόστιμα τέταρτης τάξης: 90 ευρώ.
Σύμφωνα με την Αστυνομία του Παρισιού, ο αριθμός παραβάσεων που διαπράττουν οι ποδηλάτες πέρασε από τις 3.904 το 2006 στις 11.269 το 2007. Αυτή η αύξηση οφείλεται εν μέρει στις εντολές προς την αστυνομία να γίνει αυστηρότερη και ίσως στην επιτυχία του Vélib, που λανσαρίστηκε τον Ιούλιο του 2007.
Μία έρευνα του Εθνικού Διυπουργικού Παρατηρητηρίου Οδικής Ασφάλειας (Onisr, Φεβρ. 2008), δείχνει πως 181 ποδηλάτες/ισσες σκοτώθηκαν και 1.745 τραυματίστηκαν βαριά στα 4.979 κυκλοφοριακά ατυχήματα που συνέβησαν το 2006. Το ποσοστό ευθύνης των ποδηλατών ήταν 44,4% στα ατυχήματα που συνέβησαν με πεζό. Τα σοβαρότερα αφορούσαν τους άνω των 65 ετών (83% σκοτωμένοι ποδηλάτες), και ακολουθούσαν οι μεταξύ 15 και 25 ετών. Τέλος, το ποσοστό σοβαρότητας των ατυχημάτων είναι πέντε φορές μεγαλύτερο στην καθαρή εξοχή απ’ ό,τι στην πόλη.
Γι’ αυτό, η Πρόληψη Οδικών Ατυχημάτων συνιστά στους ποδηλάτες να μην ποδηλατούν ποτέ περισσότεροι από δύο πλάι-πλάι (άρθρα R.431-6 και 7 του ΚΟΚ), και να μπαίνουν ο ένας πίσω από τον άλλον μόλις πέσει ο ήλιος ή όταν ένα όχημα ετοιμάζεται να τους προσπεράσει. Τους καλεί επίσης να ελέγχουν τον εξοπλισμό τους. Το κουδούνι, που πρέπει να είναι ακουστό έως περισσότερο από 50 μέτρα, τα φώτα (μπρος και πίσω) και οι ανακλαστήρες είναι υποχρεωτικά (άρθρα R.313-3 και 5, R.313-18 έως 20 και R.313-33). Η απουσία τους επισύρει πρόστιμο 33 ευρώ.
Μπορεί να προσθέσει κανείς έναν πλαγιοεξέχοντα ανακλαστήρα (écarteur de danger) πίσω και αριστερά (R.313-20), έναν καθρέφτη, ένα ανακλαστικό γιλέκο ώστε να φαίνεται από μακριά και, κυρίως, ένα κράνος. Σύμφωνα με την Επιτροπή ασφάλειας των καταναλωτών (CSC), οι κρανιακές κακώσεις αντιπροσωπεύουν το 80% των θανάτων πάνω στο ποδήλατο. Στον Καναδά, στις επαρχίες που είχαν κάνει υποχρεωτικό το κράνος, ο αριθμός των κρανιακών κακώσεων μειώθηκε κατά 80% περίπου.
Η ασφάλεια εξαρτάται επίσης από τους οδηγούς αυτοκινήτων, οι οποίοι πάρα πολύ συχνά δεν σέβονται την ελάχιστη απόσταση του 1 μέτρου που πρέπει ν’ αφήνουν ανάμεσα στο όχημά τους και στους ποδηλάτες. Οι πεζοί, τέλος, περπατούν πάνω στους ποδηλατοδρόμους ή τους διασχίζουν χωρίς να ενδιαφέρονται για τους ποδηλάτες, οι οποίοι έτσι κινδυνεύουν να πέσουν άσχημα.

Ποδηλατοπορεία 6 Απριλίου 2008

Η σημερινή ποδηλατοπορεία δεν είχε παλμό. Λίγα συνθήματα, σα να κάναμε βόλτα και όχι σα να θέλαμε να κάνουμε ακουστά τα αιτήματά μας για ποδηλατόδρομους, πρόσβαση στο μετρό κλπ.

Νομίζω πως θα έπρεπε, εφόσον ζητάμε κάτι από το Δήμο Αθηναίων και δε μας το δίνει, αντί να κάνουμε βόλτες απλώς και να καταλήγουμε στο Πεδίο του Άρεως, να κάνουμε μια στάση μπροστά από το Παλιό Δημαρχείο, στην Πλατεία Κοτζιά, όπου υπάρχει μάλιστα και άπλετος χώρος για παραμονή και φώναγμα συνθημάτων χωρίς να κλείνουμε το δρόμο επ' αόριστον, καθώς και για κανένα χάπενινγκ.

Το μόνο που θα θυμάμαι απ' αυτή την πορεία είναι το παρακάτω, όπου ένας συμμετέχων με πατίνι ρυμουλκείται από ένα ποδήλατο.

Κινέζοι ποδηλάτες στην Αθήνα

Οδός Δεληγιάννη, Μάρτης 2008. Κινέζοι ποδηλάτες από το Wuhan (Ουχάν) -φαίνεται γραμμένο στο μπουφάν ενός απ' αυτούς, στην αρχή του βίντεο, ως 武汉-, που ήρθαν αεροπορικώς από την Κίνα για να επιστρέψουν σ' αυτήν ποδηλατικώς πριν από την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων, τον Αύγουστο. Στο τέλος-τέλος του βίντεο φαίνονται και οι Αθηναίοι ποδηλάτες που τους υποδέχτηκαν.

"Ποδήλατα στην πόλη και μέσα στο μετρό!"

Η πορεία διοργανώθηκε σήμερα 20 Οχτωβρίου 2007 από τους Ποδηλάτ-ισσ-ες (www.podilates.gr) σα μια προσπάθεια πίεσης και διαμαρτυρίας για την αδιαφορία του Κράτους και της διοίκησης του Δήμου Αθηναίων, που δεν εφαρμόζουν τη λεγόμενη Μελέτη [του Θάνου] Βλαστού για τη δημιουργία ποδηλατοδρόμων, παρά το ότι η μελέτη αυτή παραγγέλθηκε από τον ίδιο το Δήμο (ή από το Υπουργείο Μεταφορών: δεν ξέρω καλά) και έχει εγκριθεί.

Η πορεία είχε καλή προσέλευση· μαζεύτηκαν γύρω στα 800 άτομα. Το σύνθημα που κυριάρχησε ήταν:

"Αυτό, αυτό, / αυτό είναι σωστό, / ποδήλατα στην πόλη / και μέσα στο μετρό" (ή και "... / ποδήλατα στους δρόμους, / στα τρένα, στο μετρό").

Άλλο που ακούστηκε ήταν:

"Δεν είμαστε Παπούα, / δεν είμαστε Ζουλού, / είμαστε η λύση / του κυκλοφοριακού".

Η πορεία ξεκίνησε στις 12.50 από το άγαλμα της Αθηνάς στο Πεδίο του Άρεως (λεωφ. Αλεξάνδρας), ανέβηκε την Αλεξάνδρας, έστριψε δεξιά στη Βασ. Σοφίας, έφτασε στο Σύνταγμα και έστριψε αριστερά στην οδό Φιλελλήνων. Στις 13.50, και ενώ η πορεία έστριβε από την οδό Φιλελλήνων αριστερά στην Αμαλίας, άρχισε να βρέχει, ευτυχώς όχι πολύ δυνατά. Η πορεία κατέβηκε την Πανεπιστημίου, έφτασε στην Ομόνοια και τέλος στην 3ης Σεπτεμβρίου, αμέσως μετά τη Χαλκοκονδύλη, όπου τα ποδήλατα άρχισαν να παρατάσσονται κατά μήκος της διαχωριστικής γραμμής ανάμεσα στη δεξιά και στη δεύτερη από δεξιά λουρίδα της 3ης Σεπτεμβρίου. Τότε, στις 14.10, άρχισε το βάψιμο με κίτρινο χρώμα της συμβολικής ποδηλατολουρίδας, συμβολικής όχι μόνο γιατί δεν υπάρχει τέτοια απόφαση από το Κράτος, αλλά και γιατί η μελέτη Βλαστού προβλέπει στην πραγματικότητα τη διαπλάτυνση του πεζοδρομίου ώστε να καλύψει όλη τη σημερινή δεξιά λουρίδα της 3ης Σεπτεμβρίου και την κατασκευή ποδηλατόδρομου πάνω σ' αυτή τη διαπλάτυνση, ενώ το βάψιμο έγινε πάνω στο οδόστρωμα της δεξιάς λουρίδας. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε παρεξηγήσεις, αλλά τι να κάνουμε;

Το κλίμα ήταν ήρεμο και η αστυνομία συνεργάστηκε, με Ζητά που πήγαινε μπροστά και περιπολικά που είχαν κλείσει ορισμένες διασταυρώσεις. Τις περισσότερες βέβαια μικροδιασταυρώσεις τις είχαν κλείσει οι ίδιοι οι ποδηλάτες, με τη μέθοδος του "ταπώματος" (corking), όπου ένας-δύο ποδηλάτες τοποθετούνται ακίνητοι με τα ποδήλατα κάθετα στον άξονα του δρόμου, μπροστά από τα σταματημένα αυτοκίνητα, στο έβγα κάθε διασταύρωσης.
Πάντως η πορεία σταματούσε και σε πολλά κόκκινα, όχι τόσο από "σεβασμό" αλλά για να προλαβαίνει να καταφτάνει η ουρά της και να ενώνεται με την κεφαλή και επίσης για να δίνεται χρόνος ώστε να φωνάζονται τα συνθήματα, να χτυπιούνται τα παλαμάκια, ν' ακούγονται όλες μαζί οι σφυρίχτρες, να ομοφωνούν οι άναρθρες κραυγές. Στη διασταύρωση των Χαυτείων πολλοί σήκωσαν τα ποδήλατα στον αέρα "ως άλλοι Ηρακλείς", πράγμα που είχε μια δυνατή διάσταση.

Να και ένα από τα λίγα ποδήλατα με συρόμενο καρότσι για παιδί:



Να και το βάψιμο του δρόμου:



Το σύνθημα πάνω στην άσφαλτο: