Να ποιος διαβάζει Kontra News!

Προχτές, ημέρα επίσκεψης της Άγγελας Μέρκελ, Γερμανοί τουρίστες διαβάζουν το πρωτοσέλιδο της Κόντρα Νιούς, γραμμένο στα γερμανικά:

Νά και το άρθρο:

Love means never having to say you're sorry

Συγνωμολογία ενέσκηψε τις τελευταίες μέρες με αφορμή το τιτίβισμα της Λένας Διβάνη για τους ελεγκτές και τους τζαμπατζήδες, αναφορικά με το επεισόδιο όπου ο νεαρός (οι περισσότεροι --και η ίδια η Λ. Διβάνη-- τον βάφτισαν "παιδί", αν και σ' έναν 18-19χρονο συνήθως λέμε "τώρα είσαι πια άντρας", και το χαίρεται· αν απευθυνθείς σ' έναν 18-19χρονο αποκαλώντας τον παιδί, θα του ανάψουν τα λαμπάκια και θα σε κατηγορήσει, δικαίως, στην καλύτερη περίπτωση για πατερναλιστική αφ' υψηλού συγκατάβαση και στη χειρότερη για ευθεία προσβολή της ενήλικης προσωπικότητάς του) έχασε τη ζωή του καθώς έπεσε στο κράσπεδο του δρόμου πηδώντας --ή σπρωγμένος-- από το τρόλεϊ, μετά τον διαπληκτισμό-συμπλοκή του μ' έναν ελεγκτή επειδή δεν είχε ακυρώσει εισιτήριο.

Αρθρογράφοι του ιντερνετίου ζήτησαν από τη Λ. Διβάνη να ζητήσει συγνώμη, και της προσήψαν ότι έγραψε άρθρο όπου υπερασπίστηκε τον εαυτό της και το τιτίβισμά της με πλήθος λέξεων, ενώ μία λέξη θα είχε αρκέσει: ΣΥΓΝΩΜΗ. Αναπτύχτηκαν θεωρίες για το πόσο δύσκολο είναι, τελικά, να ζητήσει ένας άνθρωπος συγνώμη, με παραδείγματα μάλιστα αντλημένα ακόμη και από τη σφαίρα της ορθογραφίας! (πώς λέμε "συγνώμη, έγραψα από άγνοια την τάδε λέξη λάθος";)

Η απαίτηση συγνώμης ακολουθεί την εξής διαδικασία: Εγώ-εμείς οι ομοφρονούντες θεωρώ/ούμε ότι είχες απόλυτα λάθος, ότι υπήρξες τραγική, και σου το γράψαμε σε όλους τους τόνους. Το ότι εσύ δεν το παραδέχεσαι δεν μπορεί παρά να σημαίνει ότι δεν τολμάς να ζητήσεις συγνώμη, ότι σου λείπει το ψυχικό μεγαλείο ή απλώς η ευθύτητα, η ντομπροσύνη. Την περίπτωση να μην έχεις πειστεί και γι' αυτό να επιμένεις στην άποψή σου, δεν σ' την αναγνωρίζουμε. Όσο γι' αυτούς που σε υποστηρίζουν (αλήθεια, κι αυτοί από κακώς εννοούμενο εγωισμό κινούνται; μα αυτοί δεν είχαν εκτεθεί αρχικά), εεε... τέλος πάντων, επιστρέφουμε σε σένα: ζήτα επιτέλους βρε παιδί μου μια συγνώμη, ας είναι και ανειλικρινής, πώς αλλιώς θα αποκατασταθεί η τάξη; πώς θα επέλθει η κάθαρση; τόσο κοινό σε παρακολουθεί με αγωνία (και λαχτάρα)!

--Το ίδιο δεν ζητούσε και η εθνικοφροσύνη από τους κομουνιστές; Μια δήλωση μεταμέλειας· κι αυτοί δεν είχαν το θάρρος να τη δώσουν, από γαϊδουρινό πείσμα... Το ίδιο δεν ζητούσαν και οι Κοκκινοφρουροί της Πολιτιστικής Επανάστασης; Μιαν "αυτοκριτική"...

Κυρίες και κύριοι αρθρογράφοι και opinion makers του κυβερνοχώρου, υποψήφιοι πολιτευτές/τριες και μη, η συγνώμη δεν έχει κανένα νόημα όταν επιβάλλεται στανικά από μια πλειοψηφία (αν είναι κιόλας πλειοψηφία). Πώς είστε τόσο σίγουρες/οι ότι η γυναίκα αυτή δεν επιμένει ειλικρινά, και όχι από κακώς εννοούμενο εγωισμό, στη δική της άποψη; Ποιες είναι οι αποδείξεις σας γι' αυτό; Υπάρχει κάποιο λεξικό, κάποια βίβλος, κάποιος τυφλοσούρτης στον οποίο μπορούμε να ανατρέξουμε για να μάθουμε ποια είναι η σωστή άποψη για ένα θέμα σαν κι αυτό; Αφού δεν υπάρχει, τι νόημα έχει να πιέζετε τον άλλον να ζητήσει συγνώμη; Τι αξία έχει μια συγνώμη που δίνεται υπό την απειλή του εξοστρακισμού και της κατακραυγής, και πόσο αυτή η διαδικασία μοιάζει με οχλοκρατικό δικαστήριο, παρά τους ηθικολογικούς κλαυθμηρισμούς για το "παιδί" και τις καθωσπρεπίστικες καταδίκες του ιντερνετικού λιντσαρίσματος;

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ:
Son of China's war hero apologises for attacking teachers during Cultural Revolution

Chen Xiaolu, a former Red Guard and youngest son of civil war and Sino-Japanese war hero Marshal Chen Yi (...) apologised this week for his behaviour as a young man when he physically attacked teachers at Beijing No. 8 middle school. At the time, he was serving as a student “revolutionary leader”.

In an email sent to the South China Morning Post on Wednesday, Chen said he decided to make an official apology after noticing how little China's younger generation knew about human rights abuses during the Cultural Revolution.

“As a student leader and chairman of the school’s revolutionary committee, I was directly responsible for the torture of staff, teachers, and fellow students,” Chen wrote in a tone of remorse in his statement. “And later into the movement, I - due to lack of courage - failed to save them from inhumane persecution.”

“Today I’d like to sincerely apologise to them via the internet," Chen wrote, adding he would also like to apologise to former teachers and staff, personally, in a upcoming reunion.

At the end of his statement, Chen denounced a recent trend he has noticed in China of trying to justify and glorify the Cultural Revolution.
(South China Morning Post, 21/8/13)

Γυφτιές

Το 'δαμε κι αυτό! Το "Θέατρον" του "Ελληνικού Κόσμου", του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού, χρεώνει 1 ευρώ ανά εισιτήριο για κράτηση μέσω της ιστοσελίδας του! Allez-y voir vous mêmes si vous ne voulez pas me croire.

Πέρσι το Μάη (μου φαινόταν πολύ πιο παλιά ιστορία, με όλα αυτά που έχουν συμβεί από τότε στην Ελλάδα!) είχα γράψει κάποιες σκέψεις μου για την έκθεση πτωμάτων Bodies, στο Γκάζι, που είχε προκαλέσει πολλές διαμαρτυρίες, άλλες σωστότατες (το θέμα της αβέβαιης συγκατάθεσης των νεκρών για την έκθεση των πτωμάτων τους) και άλλες αμφίβολης αντικειμενικότητας, π.χ., μεταξύ άλλων, ότι, αν θυμάμαι καλά, οι πόζες των πτωμάτων ήταν τέτοιες που εκμπανάλιζαν (δική μου λέξη!) το θάνατο και το ανθρώπινο σώμα, ου μην αλλά και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Και σε αντίστιξη επικαλούνταν στο θέμα αυτό οι επικριτές τη θεμιτή, σοβαρή χρήση των πτωμάτων από την επιστήμη και πιο συγκεκριμένα από την ιατρική.

Το ξαναθυμήθηκα γιατί, πέρα από τη χρήση ανθρώπινου δέρματος για τη δημιουργία έργων τέχνης (με τη συγκατάθεση των δωρητών), που έχει γίνει στην Αμερική, σήμερα διάβασα το άρθρο της Wikipedia για τον Vesalius (καθώς είχα πάει στη Ζάκυνθο και είδα στο λιμάνι ένα άγαλμά του, επειδή έτυχε να πεθάνει εκεί ναυαγός και άφραγκος) και έχει την εξής φωτογραφία από την εικονογράφηση του βιβλίου του De humani corporis fabrica:

όπου το περιβάλλον εργασίας του ανατόμου έχει αντικατασταθεί από ένα υποτυπώδες τοπίο, έργο του εργαστηρίου του Τιτσιάνο, απ' ό,τι λέει το άρθρο. Το οποίο άρθρο λέει παρακάτω και τα εξής:

The influence of Vesalius' plates representing the partial dissections of the human figure posing in a landscape setting is apparent in the anatomical plates prepared by the Baroque painter Pietro da Cortona (1596–1669), who executed anatomical plates with figures in dramatic poses, most with architectural or landscape backdrops.

Μπορεί να μην πρόκειται για πραγματικά πτώματα αλλά για εικόνες:

http://www.lib.uiowa.edu/hardin/rbr/imaging/cortona/zoom/zoom10.htm


για τα μέτρα όμως της εποχής σκέφτομαι ότι η σκηνοθεσία αυτή θα μπορούσε να θεωρηθεί από τους προγόνους των σύγχρονων επικριτών του εκμπαναλισμού ως εξίσου ανεπίτρεπτη --και με εξίσου αμφίβολη εγκυρότητα.

Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται

Έκανα τελικά την πρώτη μου ξενάγηση στα κινέζικα. Ιστορική ημέρα!

Άγιος Βασίλης superfluous

Στο αποψινό δελτίο της ΝΕΤ ήταν κάτι παιδάκια στο Ευγενίδειο και η δημοσιογράφος έκανε σ' ένα κοριτσάκι την κλασική ερώτηση:
"Εσένα, τι θέλεις να σου φέρει ο Άγιος Βασίλης;"

Και η απάντηση, κατόπιν σκέψεως:
"Δε θέλω να μου φέρει τίποτα, γιατί μου τα δίνουν όλα οι γονείς μου."!

Δύο τινά: ή πράγματι το παιδί δεν έχει ανεκπλήρωτες επιθυμίες, ή δεν πιστεύει στην ύπαρξη του Αϊ-Βασίλη.

Απέξω πανούκλα κι από μέσα κούκλα

Είδα προχτές τη συνέντευξη της Κωσταντίνας Κούνεβας από το Σταύρο Θοδωράκη. Στο τέλος είπε ο Θοδωράκης ότι την πρώτη φορά που την είδε έπαθε σοκ, αλλά ότι τις επόμενες μέρες πηγαίνοντας πάλι και πάλι, στο τέλος άρχισε να τη βλέπει πάλι όμορφη. Και το απέδωσε στο χαρακτήρα της. Και ακούγοντάς το θυμήθηκα μια εκπομπή που είδα πριν από κάνα μήνα, μάλλον στο Κανάλι της Βουλής, για τη "Λέσχη των Ινδικών Χοιριδίων" του πρωτοπόρου χειρούργου και ανθρωπιστή γιατρού Archibald McIndoe, όπου τα "ινδικά χοιρίδια" ήταν Βρετανοί στρατιώτες που είχαν καεί στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο beyond repair. Και βρήκαν τα "ινδικά χοιρίδια" και γυναίκες και παντρεύτηκαν, και μια τους έλεγε πως "μετά από λίγο δεν βλέπεις πια την παραμόρφωση", παρότι αυτή είναι τεράστια. Και εννοούσε όχι "δε σε νοιάζει η παραμόρφωση" αλλά "δεν τη βλέπεις".

Guide du Routard, je vous dis Merde!

Ο Guide du Routard είναι ένας γαλλικός ταξιδιωτικός οδηγός για routards, δηλ. για αλητοτουρίστες, όπως τους λέγανε παλιά (τώρα τους λένε εναλλακτικούς τουρίστες, αλλά και "αλάδωτους", όταν κλέβουν ντομάτες από τα μποστάνια και τις καταναλώνουν αλάδωτες), και για τους μηχανόβιους ταξιδιώτες (καθότι το routard είναι και συνώνυμο του motard, αν και τα κυβικά μιας μηχανής παίζουν πολύ και κατατάσσουν ποικιλοτρόπως τους ιδιοχτήτες τους στην κλίμακα της εισοδηματικής πυραμίδας). Τέλος πάντων. Ας πούμε κυρίως του τουρίστα που αναζητά φτηνές λύσεις. Στη Γαλλία έχει σπουδαία περιωπή ("Μα το γράφει στον Guide du Routard!" κττ.).

Πριν από 17 χρόνια, είχα πάει στη Σκόπελο και είχα φάει σε μια κρεπερί που τη διαφήμιζε υπερθετικά ο συγκεκριμένος Οδηγός. Σιγά τα λάχανα. Μια κρεπερί μέτρια, και με μια Γαλλίδα γριά που την είχε, αντιπαθητικιά κατά τη γνώμη μου.

Πριν από 10 χρόνια, μια Γαλλίδα τουρίστρια μου είπε πως η Πλάκα δεν αξίζει τίποτα και πως η αληθινή Αθήνα είναι στην πλατεία Βικτωρίας, και με ρωτούσε πώς θα πάει εκεί. Πηγή της; ο Guide du Routard, όπου διάβαζες κάτι του τύπου: "Αποφύγετε την τουριστική ατμόσφαιρα της Πλάκας, και, αν θέλετε να δείτε πώς ζει ο πραγματικός Αθηναίος, πηγαίντε στην πλατεία Βικτωρίας".

Πριν από μερικές μέρες, τέλος, ήμουν στη Θεσσαλονίκη, και μια άλλη Γαλλίδα τουρίστρια μου είπε πως ο Guide du Routard, πέρα από το ότι αφιερώνει στην πρώην Συμβασιλεύουσα και στη Βόρεια Ελλάδα ελάχιστες σελίδες αναλογικά (τι πρωτότυπο και εναλλακτικό, αλήθεια!), συνιστά να αποφύγει κανείς τα εστιατόρια του κέντρου της πόλης και να πάει να φάει στην... οδό Λαγκαδά, ή στην Άνω Πόλη!

ΙΚΑ: στην αιχμή της ενημέρωσης

Μπήκα στον ιστότοπο του ΙΚΑ και είδα ότι έχουν αναρτημένα τα όρια των μισθών που χρησιμοποιούν για τον υπολογισμό των ασφαλιστικών κλάσεων. Κλικάρισα επάνω και τι να δω; Έχουν ακόμα τα όρια έτους 2001, στα πλαίσια της ενημέρωσης των ασφαλισμένων για τη μετάβαση από τη δραχμή στο ευρώ. Ενημερωμένο σάιτ, όχι παίζουμε!

Τα όρια των ημερησίων μισθών και των τεκμαρτών ημερομισθίων των ασφαλιστικών κλάσεων που καθορίζονται κάθε έτος βάσει των διατάξεων του άρθρου 37 του ΑΝ. 1846/51 χρησιμοποιούνται στις διαδικασίες υπολογισμού των χορηγούμενων από το ίδρυμα παροχών καθώς και υπολογισμού καταβλητέων εισφορών ορισμένων κατηγοριών ασφαλισμένων.

Μέχρι 31/12/2001 χρησιμοποιείται ο εκφρασμένος σε Δρχ. πίνακας έτους 2001.

Από 1/1/2002 και μέχρι εκδόσεως του πίνακα ημερησίων μισθών και τεκμαρτών ημεριμισθίων έτους 2002 θα χρησιμοποιείται ο πίνακας έτους 2001 επαναεκφρασμένος σε ΕΥΡΩ, ο οποίος παρατίθεται παρακάτω.

Ημερήσιοι Μισθοί και ΤΗ των ασφαλιστικών κλάσεων έτους 2001

"Από 1/1/2002 και μέχρι εκδόσεως του πίνακα ημερησίων μισθών και τεκμαρτών ημεριμισθίων [sic] έτους 2002"... αναμείνατε στο ακουστικό σας...

Αυτή η Αρβελέρ, βρε παιδί μου...

...δεν ξέρω τι να πω. Καλή, χρυσή, απλή και άμεση, με τεράστιο απ' ό,τι λέγεται επιστημονικό έργο, αλλά πετάει κάτι κοτσάνες, που δεν ξέρω τι να σκεφτώ (και πού να κρυφτώ):

"Όλα τα ευαγγέλια γράφτηκαν στα ελληνικά. Όλα --εκτός από ένα, το κατά Ματθαίον, αλλά κι αυτό έχει μεταφραστεί από τα αραμαϊκά στα ελληνικά το 44 μ.Χ.

...τα έντονα δικά μου. Κουβέντα στο σπίτι της, καθισμένη στον καναπέ, σε παλιό αφιέρωμα της Έλενας Ακρίτα από την ΕΤ, που το είδα σήμερα στο κανάλι της Βουλής.

Είναι να μην απορείς;

Της επί χρήμασι εκδιδομένης οραγκουτάγκας το κιγκλίδωμα

Σήμερα το πρωί στην ΕΡΤ είδα ένα ντοκιμαντέρ για μια Δανέζα ονόματι Λόνε, η οποία διασώζει, φροντίζει και αναζητεί βιότοπο εγκατάστασης για αναξιοπαθούντες οραγκουτάγκους κάπου στην ... (το είδα προς το τέλος του). Έλεγε λοιπόν για μια θηλυκιά, την Κάρυ (αν θυμάμαι καλά), που η Λόνε τη διέσωσε μέσα από ένα... πορνείο. Την είχανε ξυρισμένη, κλεισμένη σ' ένα δωμάτιο και δεμένη καταγής, σε κάποια πόλη (για πόλη μου φάνηκε), και πήγαιναν οι πελάτες και τη φιστίκωναν. Να διευκρινίσω, προς άρσιν πάσης αμφιβολίας, πως οι πελάτες ανήκαν στο είδος Homo sapiens! Αφού η Λόνε την ελευθέρωσε, και μάκρυνε πάλι το τρίχωμά της, η Κάρυ ξαναέμοιασε με οραγκουτάγκα, γιατί πριν έμοιαζε με γυναίκα (τουλάχιστον στους πελάτες της...).

Kitsch is cool, 1

Ο γλυκύ μου έαρ...

Μέσα στις Ανοιξιάτικες μυρωδιές του Απριλιο-Μάη και κάτω από τις ανθισμένες κερασιές, κουτσουπιές, ακακίες και όλων των άλλων δένδρων και αγριολούλουδων, γιορτάστηκε και φέτος αισίως η μεγάλη της Χριστιανοσύνης γιορτή, η Ανάσταση του Κυρίου.

Πλήθος κόσμου, ξενιτεμένοι και επισκέπτες, τόσο τη Μ. Βδομάδα όσο και την Ανάσταση επισκέφθηκαν τα χωριά να γιορτάσουν, απλά και κατανυκτικά μέσω συγχωριανών, συγγενών και φίλων την Ανάσταση. Τα ξενοδοχεία γεμάτα, αλλά και στα σπίτια του χωριού πολλοί φίλοι φιλοξενούμενοι.

Το έθιμο του Λαζάρου με τα τραγούδια και τα στολισμένα καλάθια τηρήθηκαν και φέτος κατά γράμμα και με λουκουμάκι στο τέλος, προσφορά της Εκκλησίας. Τα Πάθη τραγουδήθηκαν μέσα στο χαγιάτι της Αγ. Παρασκευής λόγω βροχής. Και η βροχή "δεν έλεγε" να σταματήσει και η περιφορά του επιταφίου έγινε μέσα στο ναό!

Μελωδικά έψαλλαν οι χορωδίες τα εγκώμια του επιταφίου θρήνου και την ώρα που ο ιερέας έψαλλε το "έραναν τον τάφο" κοριτσάκια ντυμένα πένθιμα, με τα καλαθάκια έραναν τον τάφο, όπως οι μυροφόρες. Και περνώντας η βραδιά όλοι περίμεναν με χαρά την επόμενη μέρα, τη νύχτα της Αναστάσεως.

Στις 10:30 για μισή ώρα κατά το έθιμο, χτυπούσε η καμπάνα χαρμόσυνα.

Παρ' ότι δεν είναι και εύκολη υπόθεση το δίπλωμα της καμπάνας πολλοί ήταν αυτοί και μάλιστα νέοι, που θέλησαν να χτυπήσουν την καμπάνα σ' αυτό το πανύψηλο πέτρινο καμπαναριό παίρνοντας μια ικανοποίηση ότι τα κατάφεραν και ότι κρατούν το έθιμα στα χέρια τους με αυτό το δυνατό, αλλά γλυκό χτύπημα, που καλούσε όλους στο προσκύνημα στον μεγαλοπρεπή ναό της εκκλησίας.

Η βραδιά της Ανάστασης, με ξαστεριά και οι λαμπάδες φώτισαν όλο το προαύλιο χώρο της Εκκλησίας αλλά και την πλατεία, σ' ένα όμορφο και γιορταστικό περιβάλλον, όπου είχε στηθεί εξέδρα για να ψάλλει "ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ" από τον πρεσβύτερο και από την χορωδία των ψαλτών και να επαναλάβουν οι εκκλησιαζόμενοι δίνοντας την αίσθηση μιας χιλιόστομης χορωδίας εν μέσω βαρελότων που εκσφενδονίζονταν στον ουρανό και έσκαζαν φωτίζοντας όλο το χώρο.

Αρκετοί ήταν αυτοί που κάθισαν μέχρι το τέλος της Πασχαλινής λειτουργίας μόνο που τα κόκκινα αυγά που έβαψαν οι γυναίκες για την εκκλησία δεν έφτασαν για όλους ενώ τα κουλούρια περίσσεψαν κάτι που ακούστηκε ως παράπονο από τα χείλη του Παπά. Το τραπέζι με την μαγειρίτσα ήταν στρωμένο σχεδόν σε όλα τα σπίτια και τις ταβέρνες.

Ο οβελίας, κατά το έθιμο, ψήθηκε στη σούβλα στα περισσότερα σπιτικά, και αρκετοί προτίμησαν το ψήσιμο και στη γάστρα, ενώ στήθηκε χορός σε πολλά σπίτια με άφθονο κρασί και τσίπουρο.

Η Δευτέρα του Πάσχα και η Τρίτη ήταν μέρες για τα εξωκλήσια Αγ. Γεωργίου και Αγ. Νικολάου στα οποία παραβρέθηκε αρκετός κόσμος.

Το Καγκελάρι της Τριτολαμπρής καλό με το κόκκινο μαντήλι για τον πρώτο και ακολούθησε πανηγυράκι στην ταβέρνα της Πλατείας με το συγκρότημα του Β. Γεραγόρη και στον Γ. Λάμπρη με το συγκρότημα του Ηλία Πλαστήρα.

Και του χρόνου, να είμαστε καλά.
Χριστός Ανέστη
Χρόνια Πολλά

ΣΑΛΑΟΥΝΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
Αντ/δρος Συνομοσπονδίας

από τη
Φωνή Πανβορειοηπειρωτικής
έκδοση Πανβορειοηπειρωτικής Συνομοσπονδίας απανταχού Βορειοηπειρωτών και φίλων Ελλήνων
Μάρτιος-Απρίλιος 2009, αρ. φύλλου 12

(Για την ακριβή αντιγραφή, Κ.Κ.)

Μουτζουρώνοντας την Τζοκόντα

Η Αλεξία Κουλούρη, της εκπομπής “Τι λέει ο νόμος” του καναλιού της Βουλής, πήρε συνέντευξη από την Ειρήνη Παπά, η οποία σπάνια δίνει συνεντεύξεις, όπως μας πληροφόρησε, ευχαριστώντας την, η δημοσιογράφος. Και αντί να εκμεταλλευτεί τη (σπάνια) ευκαιρία για συζήτηση ουσίας με την έξοχη αυτή γυναίκα, η κα Κουλούρη έθεσε ερωτήματα και έκανε δηλώσεις όπως οι παρακάτω. Όπως θα δείτε, η Ειρήνη Παπά δεν της χαρίστηκε στο διάλογο μαζί της, έναν διάλογο κουφών· ελέγχεται ωστόσο, γιατί δεν φρόντισε να ελέγξει πρώτα το επίπεδο ανεγκεφαλίας της δημοσιογράφου, ώστε να αρνηθεί να συμμετάσχει σ’ αυτό το καρακατιναριό:

Έχετε ένα έντονο μεσογειακό ταμπεραμέντο.

Έχετε απωθημένα;

—Η μεγαλύτερη αξία; —Η αλήθεια. —Και τη λέγατε πάντα και την εισπράττατε πάντα;

Σας έχουν δώσει πολλά βραβεία. Το ζητούσατε αυτό; το θέλατε;

—Αυτό [το βραβείο που της απένειμε η Βουλή] σας γέμισε. —Δεν ήμουν άδεια…

Παίξατε σε ταινίες-σταθμός, όπως το Ζήτα.

—Υπήρξατε η Μούσα του [του Μιχ. Κακογιάννη]. —Δεν υπάρχουνε Μούσες.

Πρωταγωνιστήσατε σε ταινίες οι οποίες βγάλανε τη χώρα εκτός συνόρων: Ζορμπάς. Δεν έδειξε τη χώρα μας; Τις ομορφιές της;

Εσείς, τι σχέση έχετε με τα χρήματα; —[Δεν τα αποθησαυρίζω,] Τα πετάω. —Τα αξιοποιείτε.

Η πολιτική τι σας λέει; Θα μπορούσε να σας γοητεύσει;

Κάποια στιγμή η Παπά τής λέει πως ένας σκηνογράφος ή κάτι τέτοιο σκέφτεται, και της ίδιας της αρέσει η ιδέα, να φτιάξουν έναν χώρο στη μέση, όπου θα είναι καθισμένοι οι θεατές και θα περιστρέφονται. Και η Κουλούρη σχολιάζει: "Περιστρεφόμενη σκηνή". "Όχι, της λέει η Παπά, οι θεατές θα περιστρέφονται".

Και λοιπά και λοιπά. Για δε το Σχολείο, της οδού Πειραιώς, ακούσαμε λίγα και κυρίως ανούσια πράγματα, και είδαμε ακόμα λιγότερα πλάνα. Πάσχιζε η καημένη η Παπά να μιλήσει γι’ αυτό, και για το ερμηνευτικό ήθος στο αρχαίο δράμα, αλλά η άλλη το χαβά της. Ταγμένη αγωνιστικά και αταλάντευτα στη σχολή Στάη-Χατζηνικολάου. Καθώς νωρίτερα είχα παρακολουθήσει στο ίδιο κανάλι την έξοχη γαλλική ταινία για τον Μωρίς Μπεζάρ, δεν μπόρεσα να μη νιώσω στο πετσί μου, την ίδια την ώρα που ατένιζα αυτή την ωραία Ελληνίδα, τη δυστυχία του να είσαι Έλληνας. Γι’ αυτό πήρε κι αυτή των ομματιών της κι έφυγε…

Ο Μπεζάρ και το παζάρι του θανάτου

Είδα χτες μια ταινία από το κανάλι της Βουλής, με θέμα τη ζωή και το έργο του Μωρίς Μπεζάρ. Καταπληχτική, όπως και ο ίδιος ο Μπεζάρ. Η μετάφραση επίσης ήταν, περιέργως --λυπάμαι που λέω "περιέργως"--, μια χαρά. Λοιπόν στο τέλος ο Μπεζάρ σεργιανάει στις Κατακόμβες με τις 8000 μούμιες του Παλέρμου, μούμιες όλων των ηλικιών και φύλων, ντυμένες με διάφορα, απλά και μη, ρούχα. Σεργιανώντας, φιλοσοφεί περί θανάτου. Λέει:

Κοιτάξτε! Ποιος γλύπτης μπορεί να φανταστεί κάτι τέτοιο; Ίσως ο Μπέικον. Αν ήμαστε στη Γερμανία, όταν άνοιξαν τα στρατόπεδα θανάτου, δε θα το αντέχαμε. Όμως εδώ έχουμε την εντύπωση ότι όλα είναι γαλήνια. Μήπως επειδή οι άνθρωποι πέθαναν στα σπίτια τους, στη γη τους; Ενώ στο Μπούχενβαλντ μετέφεραν τον κόσμο σε αποκρουστικά μέρη, όπου βρήκαν φριχτό θάνατο. Όμως εδώ νιώθουμε γαλήνη. Είμαστε συμφιλιωμένοι με το θάνατο... Και παράλληλα, γιατί φοβόμαστε το θάνατο; Φοβόμαστε κάτι που μπορούμε να αποφύγουμε. Όμως δεν μπορούμε να αποφύγουμε το θάνατο. Όταν έκανα τα "Παραμύθια του Χόμφαν", του Όφενμπαχ, ήθελα να εμφανίσω τους ήρωες σαν ζωντανούς νεκρούς που είναι εκφραστικοί και τρομεροί. Είναι μια καρικατούρα του θανάτου, πολύ βίαιη και γελοία ταυτόχρονα. Είναι πολύ συγκινητικοί έτσι που επιθυμούν να συνεχίσουν να υπάρχουν... Όμως ακόμη και το γεγονός ότι δημιουργείς έναν ρόλο και μετά εξαφανίζεσαι είναι σαν να υποδύεσαι ένα ρόλο σε μια ταινία. Εμφανίζεσαι, γίνεται το γύρισμα και όλα τελειώνουν.

Και οι σκέψεις του αυτές με έφεραν στο θέμα που συζητιέται αυτό τον καιρό, στην έκθεση Bodies, στο Γκάζι. Ξανά:

Αν ήμαστε στη Γερμανία, όταν άνοιξαν τα στρατόπεδα θανάτου, δε θα το αντέχαμε. Όμως εδώ έχουμε την εντύπωση ότι όλα είναι γαλήνια. Μήπως επειδή οι άνθρωποι πέθαναν στα σπίτια τους, στη γη τους; Ενώ στο Μπούχενβαλντ μετέφεραν τον κόσμο σε αποκρουστικά μέρη, όπου βρήκαν φριχτό θάνατο.

Και πράγματι, η πιο βάσιμη ένσταση γι' αυτή την έκθεση αφορά την προέλευση των πτωμάτων. Από τις κινέζικες φυλακές. Χωρίς τη συγκατάθεση, τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια, κανενός: του καταδίκου, της οικογένειάς του. Να κι ένα απόσπασμα από συνέντευξη στο Papiers de Chine του Κινέζου συγγραφέα Γιου Χουα (Yu Hua), που πριν πιάσει τη γραφομηχανή ήταν οδοντογιατρός για πέντε χρόνια:

Το 1980, πήγα στις φυλακές τού Νίνγκμπο (Ningbo). Είχε εκτελεστεί ένας άντρας 22 ετών. Κι έτρεχαν γιατροί απ' όλη τη χώρα, να πάρουν άλλος τα μάτια, άλλος το δέρμα· εγώ είχα πάει να πάρω τη σιαγόνα, τη χρειαζόταν ένας από τους ασθενείς μου. Το σώμα κομματιάστηκε τελείως.

Αυτά. Όσο για τα άλλα, ότι έτσι κι αλλιώς το όλο εγχείρημα συνιστά απανθρωποποίηση του ανθρώπινου σώματος και θυμίζει Άουσβιτς, και ότι ο εμπνευστής της έκθεσης έκανε, άκουσον άκουσον, την πρώτη δημόσια νεκροτομή μετά από 200 χρόνια, νομίζω ότι είναι υπερβολικά, κατά το ότι δεν πρέπει να θέλουμε να επιβάλουμε στους άλλους τις δικές μας --σεβαστές και ενδιαφέρουσες-- φιλοσοφικές απόψεις για τέτοια ζητήματα. Ούτε η επίκληση του σκεπτικού του Γάλλου δικαστή, ο οποίος απαγόρεψε την έκθεση επειδή απανθρωποποιεί κλπ., με έπεισε. Στο εφετείο, όπου οδηγήθηκε η υπόθεση, η --ορθή, ορθότατη-- απαγόρευση στηρίχτηκε μονάχα στην αδυναμία απόδειξης ότι τα πτώματα χρησιμοποιήθηκαν με τη συγκατάθεση των νεκρών πριν πεθάνουν, ή έστω των οικογενειών τους. Η δε ατάκα του εμπνευστή της έκθεσης, ότι τότε θα πρέπει να απαγορευτεί η έκθεση και όλων των μουμιών που κοσμούν τα μουσεία, δεν είναι χαζή. Γιατί να μπορεί ο Μπεζάρ να κυκλοφορεί ανάμεσα σε 8000 μούμιες; και ας θυμηθούμε και την υπόθεση με τα οστά εκείνου του Ινδιάνου, που η φυλή του τα διεκδίκησε από την "επιστήμη", και τα κέρδισε, γιατί έπεισε το δικαστήριο ότι γι' αυτούς τα οστά ήταν πολύ πιο ιερά απ' ό,τι για την κυρα-Επιστήμη. Υπάρχει δηλαδή ψωμί εκατέρωθεν στην υπόθεση. Και οι δύο πλευρές έχουν επιχειρήματα. Ο μέγιστος κοινός παρονομαστής, λοιπόν, ας είναι η συγκατάθεση των νεκρών πια ατόμων ή των οικογενειών τους στο να εκτεθούν τα σώματά τους μεταθανάτια, και τίποτα παραπάνω. Γιατί αλλιώς πάμε κατευθείαν σε λογοκρισία. Δεν μπορεί από τη μια να διαμαρτυρόμαστε που κάποιοι κατέβασαν τη φωτογραφία με τους εκσπερματώνοντες προς το Σταυρό φαλλούς, και από την άλλη να διεκδικούμε την κατάργηση κάθε είδους έκθεσης με πτώματα, ακόμη και αν οι νεκροί είχαν δώσει τη συγκατάθεσή τους.

Πώς να εξαφανίσετε την Τουρκοκρατία

Άντε πάλι! Από το in.gr: "το νέο [αρχαιολογικό] μουσείο [Καλύμνου] στεγάζει αρχαιότητες από την Προϊστορική ώς και τη Μεταβυζαντινή εποχή". Έγραφα και στην προηγούμενη εγγραφή μου γι' αυτό. Έχει πέσει γραμμή: όχι Φραγκοκρατία, και κυρίως όχι Τουρκοκρατία, αλλά Μεταβυζαντινή εποχή. Λες να ζούμε και σήμερα σε μιαν ύστερη Μεταβυζαντινή εποχή;...

Σε δημοσιές και ρούγες

‘Μάζευε κι ας είν’ και ρώγες’, λέει η παροιμία, μα η Τράπεζα το θέλει ‘Μάζευε και ας είναι και ρώγες’. Έτσι, το ρυθμικό 8σύλλαβο γίνεται ατσούμπαλο 10σύλλαβο:

‘Είμαστε τα μόνιμα θύματα ενός έκτακτου πολιτισμού’, παραπονέθηκαν οι έκτακτοι αρχαιολόγοι, και κατέλαβαν την Ακρόπολη, μη αρκούμενοι στις “ΥΠΠΟσχέσεις” του υπουργού:

Ο υπουργός τούς ικανοποίησε κάποια αιτήματα, μα αυτοί συνέχισαν, οπότε τους έστειλε την Αστυνομία:

και τα ΜΑΤ:

Μια και μιλάω για Ακρόπολη, το μέρος που αξίζει περισσότερο είναι ο αρχαίος Περίπατος, βόρειος και νότιος. Μόνο εκεί μπορείς να βρεις πράγματα τόσο αληθινά όσο το κουφάρι μιας γάτας:

ή μια ζωντανή λατρεία στο ιερό της Αφροδίτης και του Έρωτα:

[Έχω ένσταση όμως ως προς την ορολογία των πινακίδων εκεί: γιατί ‘μεταβυζαντινή’ και όχι ‘της Τουρκοκρατίας’; καλά να πρόκειται για αγιογραφία, φερειπείν, αλλά σ’ ένα τοπογραφικό σχέδιο, τι πά’ να πει ‘Μεταβυζαντινή φάση’; Γιατί όχι ‘φάση Τουρκοκρατίας’;Αλλά ούτε εκείνο το ‘Μεσαιωνική φάση’ μου αρέσει, που εννοεί ‘φάση Φραγκοκρατίας’· δηλ. η βυζαντινή φάση δεν είναι μεσαιωνική; Αυτά βέβαια δεν αφορούν μόνο τον αρχαίο Περίπατο. Αφορούν τον νεοελληνικό κομπλεξισμό. Στο τέλος θα μετονομάσουν και τη Ρωμαιοκρατία ‘Μεθελληνιστική φάση’…]

Αντιθέτως, στην κορφή του Βράχου οι λατρείες απαγορεύονται, ακόμα και τα ρούχα που δημιουργούν υποψίες νεοπαγανισμού. Μια Πολωνέζα μαθήτρια σχολείου την είχαν σταματήσει γιατί φορούσε ένα ύποπτο φουστάνι, που θα μπορούσε (με πολλά θα) να ερμηνευτεί ως απομίμηση αρχαίου φορέματος. Τα ξέκωλα, αντιθέτως, επιτρέπονται sans problème. Μπορείτε επίσης, αν δε σας δουν, να κατακεραυνώσετε σύμπασα την ψευδόπιστη αρχαία πόλη από το ύψος του κάστρου της, με επικλήσεις στο θεό της Βίβλου και ανάλογες αρές, όπως έκαναν μια φορά κάτι πελάτες μου Αμερικανοί (τί άλλο;), από κάποια χριστιανική σέχτα.

Κάτω στον πεζόδρομο της Αρεοπαγίτου (το Σύγχρονο Περίπατο) παίζουν πολλά όργανα, νοτιοαμερικάνικα και άλλα, ετούτοι μάλιστα με μεγάφωνο, μα ο συμπαθέστερος για μένα είναι ο Θρακιώτης λυράρης από το Πλόβντιβ:

Η λύρα του έχει 3 χορδές για παίξιμο και 9-10 “για την αρμονία”.

Υπάρχουν και οι κουκλίτσες. Η παρακάτω Ιταλίδα μαθήτρια, έξω από το Εθν. Αρχαιολ. Μουσείο, έχει τους κροτάφους και το πίσω μέρος του κρανίου κουρεμένους:

Χωρίς καθόλου να θέλω να τους κατηγορήσω, αν ήμουν εικαστικός θα έκανα τους φύλακες των μουσείων θέμα μου:

Στη Γλυφάδα τα πράγματα είναι πολύ ανεβασμένα. Τα περίπτερα έχουν μέχρι και humidor!

Στη Γλυφάδα επίσης, τρώγοντας έμαθα ότι it’s so easy being green. Μάλιστα. Δεν έχετε παρά να αγοράσετε εμφιαλωμένο νερό:

Στο γλέντι του Αγ. Παντελεήμονα Αχαρνών με τους μετανάστες, ένας σκύλος was put to good use (for once):

Κατά τα άλλα, αγέλη αδέσποτων σκότωσε ένα 10χρονο αγόρι που έκανε ποδήλατο σε πολυσύχναστη παραλιακή περιοχή της Σικελίας. Τρεις μέρες μετά, και ενώ οι (αν)αρμόδιοι συζητούσαν ‘συγκλονισμένοι’ το γεγονός και έπαιζαν πινγκ-πονγκ με τις ευθύνες τους, άλλη αγέλη, στην ίδια τουριστική περιοχή, επιτέθηκε σε Γερμανίδα τουρίστρια που έκανε τζόγκινγκ, της έβγαλε το ένα μάτι, της ‘κατέβασε’ το υπόλοιπο πρόσωπο και την έστειλε στο νοσοκομείο σε ‘κρίσιμη κατάσταση με αβέβαιη πρόγνωση’. Λίγους μήνες νωρίτερα, σε άλλο σημείο (πιο βόρειο) της γειτονικής χώρας, ροτβάιλερ είχε σκοτώσει έναν γνωστό του κηπουρό. Τέλος, γνωστή μου έκανε το λάθος να χαριεντίζεται με (χορτάτο) σκύλο τρώγοντας σουβλάκι. Έχασε κομμάτι από τη μύτη της. Εμένα με έχουν δαγκώσει τρεις φορές, αδέσποτα και δεσποζόμενα, γιατί τόλμησα να κάνω ποδήλατο κοντά στην περιοχή ευθύνης τους. Δε θα αργήσει, πιστεύω, το θανατηφόρο περιστατικό και στη χώρα μας. Υπομονή!

Ο αρχαιολόγος Γιάννης Πίκουλας, καθηγ. Παν. Θεσσαλίας και συνεκδότης του περιοδικού hΟΡΟΣ, στον πρόλογο του βιβλίου του Οδικό Δίκτυο και Άμυνα (1994), ευχαρίστησε τους μαθητές του (τότε) στο ΤΕΛ Ν. Φιλαδέλφειας για τις μακράς διαρκείας αποχές τους από τα μαθήματα, πράγμα που του επέτρεψε να βρει το χρόνο να συγγράψει το βιβλίο, πράγμα δυσκολότατο για έναν μάχιμο εκπαιδευτικό (το να βρει το χρόνο)!

Και ολίγον μποτιλιάρισμα, όχι Αθηνιώτικο αλλά Αραχοβίτικο:

Τέλος, η τεχνολογία, ως γνωστόν, είναι η νέα θεότης. Ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματά της είναι η πραγμάτωση της έκφρασης “Απ’ έξω κούκλα, από μέσα πανούκλα”:

Θα κλείσω με το Αλ Τζαζίρα Μάρκετ:

Δεν είσαι δικός μας

Πρώτη φορά μου συνέβη να πέσω σε ιστότοπο που δε σ' αφήνει να μπεις μέσα για ρατσιστικούς λόγους, δηλ. βλέπει ότι μπαίνεις π.χ. από Ελλάδα, υποθέτει ότι δεν είσαι Germanic και άρα σου αρνείται την πρόσβαση:

You have reached Skadi Forum, the web's first, oldest and largest Germanic Online Community.

If you are able to read this page, it means that you are trying to access
Skadi Forum from a country which has no (or no longer) a sizeable Germanic population.

As a Germanic Online Community, we strive to preserve our cultural, spiritual, and ethnic heritage,
as well as our Germanic values and the very core of our nature and identity.
Hence, we try and prefer to limit access to Skadi Forum as far as possible to people of
Germanic or predominantly Germanic descent in order that we can foster our culture and traditions,
share our wisdom and knowledge, and build friendships, without having to deal with
non-Germanic influences which water down our culture, leading to even more "multi-culturalization."

If you are a member of Skadi Forum who currently stays in a non-Germanic country, please
contact us with your static IP address or dynamic IP address range in order that we can grant you access.

If you are a Germanic non-member who resides in a country from which you have no access
but are interested to join our community, please have at least one Skadi Regular of good standing
vouch for you and contact us with your IP address or IP address range, as well as your desired
user name and some details about you in order that we can also admit you.

Χάιλ Χίτλερ!

Μάχιμες ντουλάπες

Περισσότεροι από 100 αστυνομικοί αποσπάστηκαν από επιτελικές θέσεις στη ΓΑΔΑ για να μετάσχουν σε επιχειρήσεις "σκούπα" στο κέντρο της πρωτεύουσας και όχι μόνο.

Αυτό λέει η λεζάντα, μα αρκεί η φωτογραφία για να πειστεί κανείς ότι το καλύτερο που έχουν να κάνουν οι "επιτελικοί" είναι να χάσουν κάνα κιλό, γιατί, έτσι και τα θηράματά τους το βάλουν απλά στα πόδια, αυτοί, τέτοιοι χοντρομπαλάδες που είναι, θα σκάσουν στα πρώτα 10 μέτρα.

Βαθύ κράτος (Ελλάδα)

Προ ημερών αναφέρθηκα στο "βαθύ κομμάτι της ελληνικής ευσέβειας". Εδώ παραθέτω και μια νέα, αυτάρεσκη ουσιαστικά --ε, δικαιούμαστε κι εμείς, κοινωνιολογική αδεία, ένα "βαθύ κράτος"!--, αναφορά υπουργού στο "βαθύ κράτος" της Ελλάδας. Αναδημοσιεύω την είδηση:

Ο Υπουργός Πολιτισμού κ. Μιχάλης Λιάπης κατά τη δεύτερη ημέρα συζήτησης του Σχεδίου Νόμου «Ίδρυση Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία Μουσείο Ακρόπολης», στην Ολομέλεια της Βουλής, ανέφερε μεταξύ άλλων:
Πριν από λίγο καιρό, αντιπροσωπεία του ΠΑΣΟΚ επισκέφθηκε το Νέο Μουσείο της Ακροπόλεως. Και σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του Τύπου, εντυπωσιάστηκε από ένα έργο που με το που το βλέπεις, αντιλαμβάνεσαι αμέσως το μέγεθος της προσπάθειας που καταβλήθηκε. Αλλά και την σημασία του στην ιστορία του πολιτιστικού γίγνεσθαι της χώρας. Η ανέγερση του μουσείου αυτού που θαυμάσατε κύριοι συνάδελφοι, κατέστη τελικώς εφικτή χάρις στο ευέλικτο νομικό πλαίσιο που διέπει την λειτουργία του Οργανισμού Ανέγερσης Νέου Μουσείου Ακροπόλεως. Και σε αυτή την περίπτωση, η ευελιξία και η απαγγύλωση από τους μηχανισμούς του βαθέως κράτους, ήταν εκείνες που μας επέτρεψαν να φτάσουμε μέχρι εδώ, μετά από άπειρα προβλήματα, ατέρμονες δίκες, ατελείωτες αναβολές.

Για την ορθογραφία ("αγγύλωση", "βαθέως"), ουδέν σχόλιον. Έτσι κι αλλιώς, δεν είναι του υπουργού.

Μαθήματα ιστορίας

Διέσχιζα προ ημερών το μπουγάζι Κέρκυρας-Ηγουμενίτσας με την παντόφλα της γραμμής και, 7 η ώρα το πρωί, άνοιξε δίπλα μου μια συζήτηση από κάποιους ΚΑΠΗτες για τα όσα έλεγε η πρωινή τηλεόραση για την οικονομική κρίση. Ένας λοιπόν απ' αυτούς μέσα σε μόλις 5 λεπτά έκανε με τα σχόλιά του την εξής διαδρομή: Καραμανλής -> δάνεια -> κραχ -> Εβραίοι -> Χίτλερ (το μόνο καλό που έκανε ήταν να τους εξαφανίσει) -> Μεγ. Αλέξαντρος (πήγε τον πολιτισμό στις χώρες που κατάκτησε). Ο παπάς που ήτανε μαζί τους προσπάθησε με πολύ έμμεσο τρόπο να απαγκιστρώσει τη συζήτηση από τα αίματα. Οι άλλοι δεν σχολίασαν τίποτα, ούτε υπέρ ούτε κατά. Λίγο αργότερα, ο περί ού είχε αποκοιμηθεί με το κομπολόι στο χέρι...