Ν. Κοτζιάς: “η Αριστερά πρέπει να ωριμάσει γρήγορα”

Την εκτίμηση ότι στις εκλογές της 17ης Ιουνίου κρίνεται το αν θα υπάρξει πολιτική σωτηρίας της χώρας κάνει ο πανεπιστημιακός και συγγραφέας Νίκος Κοτζιάς, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα “Free Sunday”.

Συγκεκριμένα, ο κ. Κοτζιάς δηλώνει ότι “τα στοιχεία –προς το παρόν τουλάχιστον– δείχνουν άνοδο της ΝΔ, και ακόμα περισσότερο του ΣΥΡΙΖΑ. Το ζητούμενο είναι ποιος θα βγει πρώτος ώστε να καρπωθεί τις έδρες. Αυτή είναι η αριθμητική των εκλογών. Υπάρχει όμως και η Πολιτική με «Π» κεφαλαίο. Από αυτή τη σκοπιά, στις εκλογές κρίνεται πριν απ’ όλα το αν θα υπάρξει μια πολιτική σωτηρίας της χώρας. Αν θα συνεχίσει να πληρώνει την κρίση ο μισθωτός, ο συνταξιούχος, ο έντιμος επιχειρηματίας ή η ολιγαρχία. Ιστορικά, o κύριος λόγος που καταστρέφονται οι κοινωνίες είναι το μπλοκάρισμα των θεσμών, η υποταγή τους στα συμφέροντα μιας ολιγαρχίας η οποία επιθυμεί δυσλειτουργικές αγορές. Εμποδίζει να υπάρχει ισότιμη πρόσβαση στα τραπεζικά προϊόντα. Θέλει το κράτος ως λάφυρο και όχι ως μηχανισμό κοινωνικά δίκαιης ανάπτυξης. Για να υπάρξει στέρεη λύση πρέπει να καταστραφούν τέτοιες ολιγαρχικές δομές”. Ο κ. Κοτζιάς ασκεί κριτική σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, λέγοντας ότι “μερικές φορές ακούω τις ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και αναρωτιέμαι αν πράγματι πιστεύουν ότι δεν κυβέρνησαν εκείνοι τα τελευταία 38 χρόνια. Ότι δεν είναι εκείνοι που έφτιαξαν την Ελλάδα της συνενοχής, της αδικίας, της ύφεσης και των μπλοκαρισμένων θεσμών. Ότι δεν είναι η δική τους πολιτική που κατέστρεψε τα τελευταία χρόνια τα νοικοκυριά, που απογοήτευσε τους ανθρώπους με ταλέντο και δημιουργία, πολλοί από τους οποίους έμειναν άνεργοι ή έκλεισαν τις επιχειρήσεις τους”, προσθέτοντας, δε, ότι “όταν με επιμονή ταυτίζουν την Ευρώπη με την πολιτική της Μέρκελ, με μια άδικη λιτότητα, με ένα ρεκόρ ύφεσης, πράττουν ύβριν, δηλαδή αντιευρωπαϊσμό. Η Ευρώπη ήταν και είναι οι πνευματικές κατακτήσεις, οι ελευθερίες, τα δικαιώματα του ανθρώπου και των εργαζομένων, το κράτος δικαίου και το κοινωνικό κράτος, η δημοκρατία. Δεν ήταν και δεν θα είναι η άρνηση αυτών των αξιών, όπως γίνεται με την πολιτική των μνημονίων”.

Όσον αφορά στην Αριστερά, ο κ. Κοτζιάς υπογραμμίζει ότι “έχει ένα στοίχημα: να ωριμάσει με ταχύτητα. Να αντιληφθεί την ανάγκη για σαφήνεια, αλλά και για πρακτικές προοδευτικές λύσεις. Η πολυγλωσσία και οι ανάγκες διατήρησης εσωτερικών ισορροπιών αποτελούν αδύναμα σημεία της, αδυναμίες που δεν θα πρέπει να εξετάζονται με κακοπροαίρετους μεγεθυντικούς φακούς. Η Αριστερά βρίσκεται σε εκείνο το κύμα που διαμορφώνεται σε όλο τον δυτικό κόσμο το οποίο προωθεί διαφορετικές λύσεις στην κρίση. Λύσεις ανάπτυξης και κοινωνικά δίκαιες. Και αυτό είναι το κύριο”, επισημαίνοντας ότι “δεν συμμετέχω στον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε ως μέλος ούτε ως σύμβουλος. Παραμένω σε ένα χώρο που εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι τον ονομάζουμε χώρο της κοινωνικής δικαιοσύνης, της δημοκρατίας, του πατριωτισμού, της ρεαλιστικής ανάπτυξης. Από το φθινόπωρο θα δείτε τη δύναμη αυτού του ρεύματος. Πιο ειδικά, ως προς τα οικονομικά-κοινωνικά βρισκόμαστε κοντά στην υπάρχουσα Αριστερά, αλλά με ένα περισσότερο ρεαλιστικό πνεύμα πρακτικών λύσεων. Δεν ταυτιζόμαστε μαζί της. Στα άλλα έχουμε διαφορετικές προσεγγίσεις. Δείτε το ίδιο το ελάχιστο πρόγραμμα των 5 σημείων που παρουσίασε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ένα ενδιαφέρον πρόγραμμα για δημοκρατική οικονομική πολιτική – δεν συμφωνώ σε όλα, αλλά η κύρια επιλογή του για μια άλλη πορεία είναι υποστηρικτέα. Δεν είναι όμως ένα συνολικό κυβερνητικό πρόγραμμα. Δεν θέτει το κεντρικό ζήτημα της κυριαρχίας της χώρας. Δεν λέει τίποτα για την εξωτερική πολιτική και τα εθνικά θέματα. Κι αυτό σε εποχή παγκοσμιοποίησης και κρίσης είναι ένα έλλειμμα”.

Κατά τον κ. Κοτζιά, “η λογική της επιλογής ότι με τους συνεχείς δανεισμούς λύνουμε τα προβλήματα της χώρας και διασφαλίζουμε τη ρευστότητα είναι λάθος και παραπλανητική. Η χώρα βαδίζει σε πολυετή ύφεση-ρεκόρ, με αποτέλεσμα τα συσσωρευμένα χρέη να αυξάνουν το ποσοστό του χρέους και να οδηγείται η πατρίδα απευθείας στη χρεοκοπία. Πρέπει να αυξήσουμε το ΑΕΠ, δηλαδή να πάμε σε ανάπτυξη, με επενδύσεις σε νέους τομείς, με διαφορετικό χειρισμό του ΦΠΑ, με δημιουργία Τράπεζας Επενδύσεων και άλλα πολλά μέτρα. Να αξιοποιήσουμε το ανθρώπινο δυναμικό της χώρας αντί να είναι άνεργο. Να επιστρέψουμε στις δημόσιες επενδύσεις, εξαιρώντας τες από τον υπολογισμό του χρέους. Αυτός ο δρόμος θα είναι δύσκολος. Κανείς δεν δικαιούται να το αποκρύψει. Είναι όμως ένας δρόμος με προοπτική, εμπεριέχει στοιχεία ελπίδας και αισιοδοξίας. Ο άλλος το μόνο που κάνει είναι να ανοίγει τον πάτο του βαρελιού της ύφεσης, να ρίχνει βενζίνη στη φωτιά”. Υπογραμμίζει, δε, ότι “η πολιτική που εφάρμοσαν ήταν ακραία νεοφιλελεύθερη, ήταν η πολιτική που επέβαλε ο γερμανικός παράγοντας υπό τη Μέρκελ, άνευ αντιστάσεων από τις ηγετικές ομάδες στην Ελλάδα. Πολλοί έχουμε προτείνει εναλλακτικούς δρόμους. Προσωπικά έχω γράψει βιβλίο για την «Πολιτική Σωτηρίας» της Ελλάδας, όπου αναπτύσσω ένα αναλυτικό σχέδιο για την Ελλάδα του αύριο. Αλλά δείτε και τον Ομπάμα, τον Ολάντ, την αντιπολίτευση στη Γερμανία… Όλοι προτείνουν διαφορετικό δρόμο από εκείνο των Μέρκελ, Παπαδήμου, Σαμαρά και Βενιζέλου”.

Τέλος, αναφερόμενος στο ΠΑΣΟΚ, ο κ. Κοτζιάς τονίζει ότι “δυστυχώς, δεν τους βλέπω να επιθυμούν αλλαγές ως προς τη λογική στην οποία μόλις άσκησα κριτική. Αλλά και ως προς πολλά άλλα. Επί παραδείγματι, δύο χρόνια μιλούσαν, ιδιαίτερα το ΠΑΣΟΚ, για μονόδρομο και τώρα ξαφνικά ανακάλυψαν τη δυνατότητα αλλαγών, τροποποιήσεων. Επί δύο χρόνια δεν έκαναν καμία ουσιαστική διαπραγμάτευση και τώρα λένε ότι είναι οι κάλλιστοι διαπραγματευτές. Παριστάνουν ότι πήραν το μήνυμα των εκλογών και το ερμηνεύουν ως μια απαίτηση των πολιτών να συνεχίσουν να κυβερνούν κι εκείνοι. Στις εκλογές ο λαός είπε να αλλάξει η πολιτική και τα πρόσωπα. Δεν θέλει άλλο πολιτικούς-φεουδάρχες”, προσθέτοντας ότι “όταν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ χαρακτηρίζει το κόμμα του σάπιο, εγώ τι να προσθέσω; Η βιολογία διδάσκει ότι το σάπιο καταρρέει, εξαφανίζεται”.

ΠΗΓΗ

Δυστυχώς, όπως γίνεται από το 1821 και ύστερα, για άλλη μια φορά καλούμαστε να επιλέξουμε νταβατζή, και να ελπίζουμε να είμαστε τυχεροί επιλέγοντας νταβατζή από την πλευρά των νικητών….

Είναι προφανές ότι η Ελλάδα είναι πολύ σημαντική για να την αφήσουν να τους ξεφύγει από τα χέρια τους.  

Απ’ ότι φαίνεται, είμαστε στο Προ-πολεμική περίοδο και ακόμη οι Συμμαχίες των Διεθνών Νταβατζήδων δεν είναι ακόμα πλήρως διακριτές.

Οι Διεθνείς Νταβατζήδες Χρηματοδεσπότες και τα κρατικά οχήματά επιβολής τους (όλα;) (Άγγλοι, Γάλλοι, Αμερικάνοι, Ρώσοι, Γερμανοί, και προσφάτως Κινέζοι) έχουν ρίξει όλα τα μέσα που διαθέτουν (δες πχ το νέο βίντεο των Ανώνυμων;) στη Μάχη της Ελλάδας που θα κρίνει και τον πόλεμο για την επικράτηση σε παγκόσμιο επίπεδο...

• Οικονομικά θες; (ευρώ - δολάριο, σπάνιες γαίες)
• Ενεργειακά; (πετρέλαιο, φυσικό αέριο),
• Γεωπολιτικά; (Στενά του Σουεζ, Ελλήσποντος, ΝΑ Μεσόγειος, Μέση Ανατολή),
• Εμπορικά; (ναυτιλιακή διακίνηση εμπορευμάτων και πετρελαίου, πρόσβαση της Κίνας στην Ευρώπη)
• Συμβολικά; (Δημοκρατία, Σεισάχθεια, Ελευθερία, Αρετή)…

Οι εκλογές είναι καθοριστικές για την έκβαση της Μάχης, και ως εκ τούτου όλα επιτρέπονται…..

 

Είναι δύσκολο να καταλάβεις ποιο κόμμα ή άτομο εξυπηρετεί τα συμφέροντα ποιού Νταβατζή, αλλά με λίγο ψάξιμο μπορώ να πω ότι μπορείς να φτάσεις σε σχετικά ασφαλή συμπεράσματα…

Δυστυχώς, όπως γίνεται από το 1821 και ύστερα, για άλλη μια φορά καλούμαστε να επιλέξουμε νταβατζή, και να ελπίζουμε να είμαστε τυχεροί επιλέγοντας νταβατζή από την πλευρά των νικητών….

Τείνω να υιοθετήσω την άποψη ότι, εάν δεν:

• συζητήσουμε,
• συναποφασίσουμε και
• απαιτήσουμε

κατ' ελάχιστον και για αρχή:

• Κληρωτούς ανακλητούς βουλευτές (ή ένα μικτό σχήμα κληρωτών-αιρετών στις 3 εξουσίες),
• Δημοκρατικά ελεγχόμενη συναλλακτική μονάδα,
• πλήρη διαχωρισμό των Εξουσιών,
• Σύνταγμα με αρχίδια και
• Παιδεία να υποστηρίζει όλα τα παραπάνω η κατάσταση αυτή θα διαιωνίζεται….

Κλείνοντας παραθέτω το ακόλουθο κείμενο - αφιερωμένο στους απανταχού Νταβατζήδες της Οικουμένης:
---------------------------------------

Ύβρις

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Η ύβρις ήταν βασική αντίληψη της κοσμοθεωρίας των αρχαίων Ελλήνων. Όταν κάποιος, υπερεκτιμώντας τις ικανότητες και τη δύναμή του (σωματική^[1], αλλά κυρίως πολιτική^[2], στρατιωτική^[3] και οικονομική^[4]), συμπεριφερόταν με βίαιο, αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο απέναντι στους άλλους, στους νόμους της πολιτείας και κυρίως απέναντι στον άγραφο θεϊκό νόμο -που επέβαλλαν όρια στην ανθρώπινη δράση-, θεωρούνταν ότι διέπραττε «ὓβριν», δηλ. παρουσίαζε συμπεριφορά με την οποία επιχειρούσε να υπερβεί τη θνητή φύση του και να εξομοιωθεί με τους θεούς^[5], με συνέπεια την προσβολή και τον εξοργισμό τους.

Η βίαια, αυθάδης και αλαζονική αυτή στάση/συμπεριφορά, που αποτελούσε για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο παραβίαση της ηθικής τάξης και απόπειρα ανατροπής της κοινωνικής ισορροπίας και γενικότερα της τάξης του κόσμου, πιστευόταν ότι (επαναλαμβανόμενη, και μάλιστα μετά από προειδοποιήσεις των ίδιων των θεών^[6]) οδηγούσε τελικά στην πτώση και καταστροφή του «ὑβριστοῦ»^[7] (ὓβρις > ὑβρίζω > ὑβριστής).

Αποδίδοντας την αντίληψη σχετικά με την ύβρη και τις συνέπειές της, όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται στην αρχαιότερή της μορφή, με το σχήμα

ὓβρις→ἂτη→νέμεσις→τίσις^[8] μπορούμε να πούμε ότι οι αρχαίοι πίστευαν πως μια «ὓβρις»^[9] συνήθως προκαλούσε την επέμβαση των θεών, και κυρίως του Δία, που έστελνε στον υβριστή την «ἂτην»^[10], δηλαδή το θόλωμα, την τύφλωση του νου. Αυτή με τη σειρά της οδηγούσε τον υβριστή σε νέες ύβρεις, ώσπου να διαπράξει μια πολύ μεγάλη α-νοησία, να υποπέσει σε ένα πολύ σοβαρό σφάλμα, το οποίο προκαλούσε την «νέμεσιν»^[11], την οργή και εκδίκηση δηλαδή των θεών, που επέφερε την «τίσιν»^[12], δηλ. την τιμωρία και τη συντριβή/καταστροφή του.

Από την κλασική εποχή και μετά, σε πολλές περιπτώσεις οι έννοιες Άτη, Δίκη και Νέμεσις φαίνεται να αποκτούν στη συνείδηση των ανθρώπων ισοδύναμη σημασία, αυτήν της θείας τιμωρίας.

Η λέξη ύβρις πέρα από τη λόγια νεοελληνική χρήση της με τις σημασίες «βρισιά» (κυρίως στον πληθυντικό αριθμό «ύβρεις») και συνακόλουθα «κάτι που θίγει την τιμή και την αξιοπρέπεια κάποιου» -οι οποίες είναι φυσιολογικές εξελίξεις της αρχαίας σημασίας-, αρκετές φορές χρησιμοποιείται και στην εποχή μας, σε πιο προσεγμένο επίπεδο λόγου, με την αρχαιοελληνική σημασία της για να χαρακτηρίσει ανάλογες αλαζονικές συμπεριφορές συνανθρώπων μας.

Ονειρεύτηκα τον Κανένα

Όπως η πλειοψηφία των Ελλήνων, έτσι κι εγώ, αφού έψαξα και δε βρήκα πουθενά στους πολιτικούς που μας κυκλώνουν αυτά που πραγματικά θέλω και ζητώ από έναν ηγέτη - αληθινά - της Ελλάδας, ονειρεύτηκα τον Κανένα: τον πρωταγωνιστή εδώ και χρόνια των δημοσκοπήσεων, τον αφανή ήρωα, αυτόν που ποθούμε, αλλά δεν ξέρουμε πού να αναζητήσουμε.

 

Όταν ο Κύκλωπας Πολύφημος ρώτησε το όνομα εκείνου που του κέρασε το ωραιότερο κρασί που γεύτηκε στη ζωή του, αυτός του δήλωσε πως είναι ο Κανένας. Έτσι, όταν ο άγνωστος τύφλωσε το μοχθηρό Κύκλωπα κι εκείνος, αναζητώντας βοήθεια από τους άλλους Κύκλωπες, τους έλεγε πως τον τύφλωσε ο Κανένας, όλοι έβαλαν τα γέλια και δεν έδωσαν σημασία στις κραυγές του.

Η εντύπωση που μου δημιουργείται από την επιλογή του Κανένα ως καταλληλότερου πρωθυπουργού για τη χώρα είναι ότι οι Έλληνες δεν εκφράζουν απόγνωση, παραίτηση, απελπισία. Ο Κανένας δεν είναι απλώς ένα επιφώνημα που βγάζει την παραδοχή του Έλληνα πως δεν υπάρχει άνθρωπος να ηγηθεί, όπως πρέπει, αυτής της χώρας. Η απάντηση αυτή των Ελλήνων εκφράζει τη συλλογική μνήμη του έθνους.

 

Ο Κανένας δεν είναι ανύπαρκτος, είναι ένας ομηρικός ήρωας - ένας απρόσωπος ήρωας που μπορεί να αλλάξει την κατάσταση: υπάρχει κάπου, αλλά δε γνωρίζουμε τα χαρακτηριστικά του, το όνομά του. Είναι ένας από μας, παγιδευμένος από τους μοχθηρούς Κύκλωπες, που ψάχνει το δρόμο του, για να σώσει τους συμπατριώτες του και τον ίδιο του τον εαυτό. Κάποιος άγνωστος που ο Κύκλωπας γελάει κοροϊδευτικά μαζί του, γιατί αγνοεί τις αληθινές του δυνατότητες. Κανένας το όνομά του και σήμερα, αφού όποιος δεν είναι δικός τους, όποιος δεν κατέκτησε τη φαύλη ''επωνυμία'' του συστήματός τους, είναι ένας Κανένας... Μόνο που, όπως στην Οδύσσεια, έτσι και στην Ελλάδα της εποχής μας ο ασήμαντος Κανένας θα είναι αυτός που θα επιφέρει το καίριο χτύπημα στον μονόφθαλμο, μοχθηρό Κύκλωπα που είναι το παρόν πολιτικό σύστημα.

 

Και, όπως οι περισσότεροι Έλληνες, μιας και είναι ο Κανένας μπορώ να τον πλάσσω, όπως θέλω, και μετά να τον αναζητήσω - όχι, φυσικά, στα μεγάλα κανάλια και τις εφημερίδες, ούτε στα μπαλκόνια με τις ''λαοθάλασσες'' που πληρώνονται με τα χρήματα του ελληνικού λαού, ούτε στα Μέγαρα των βασιλιάδων που ειρωνικά έγιναν οίκοι της δημοκρατίας, δηλαδή του λαού. Τα όνειρα δεν έχουν περιορισμούς, σωστά;

 

Ονειρεύομαι τον Κανένα να μην έχει καμία σχέση με το αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου, αυτό του πολιτικού, απλά να είναι πολίτης, δηλαδή να αγαπάει την πολιτεία του και να ανησυχεί για όσα γίνονται γύρω του, να τον απασχολούν τα κοινά προβλήματα και να ψάχνει το καλύτερο για τη χώρα και τους συμπολίτες του. Να ονειρεύεται ότι θα αλλάξει τη ζωή των συμπολιτών του προς το καλύτερο, δίνοντάς τους αυτοπεποίθηση και υπευθυνότητα, ώστε ποτέ ξανά να μην αφήσουν τη μοίρα της πατρίδας τους και τη δική τους ανεξέλεγκτα στα χέρια λίγων. Να μαραζώνει με την παρακμή και τη νέα κατοχή της χώρας και να διψά να της ξαναδώσει τη θέση που της αξίζει.

Να μη βάζει τίποτα πάνω απ' το καλό της χώρας και να μη φοβάται να πει ΟΧΙ σε όσους χρόνια τώρα πληγώνουν και ταπεινώνουν την Ελλάδα και τους Έλληνες. Να ακούει τους πολίτες, να συζητά πραγματικά μαζί τους και στα κρίσιμα ζητήματα να τους αφήνει να αποφασίσουν, γιατί μόνο έτσι αναπνέει η δημοκρατία κι επιβιώνει μια χώρα: όταν ο πολίτης αντιλαμβάνεται ότι το αύριο του τόπου είναι δική του ευθύνη και ταυτίζεται με το αύριο το δικό του, οπότε δεν τον συμφέρει να αδιαφορεί. Άλλωστε οι επιλογές του λαού διαχρονικά ήταν περισσότερες φορές σωστές από αυτές των επαγγελματιών της πολιτικής.

Να είναι αληθινός Έλληνας. Να ανατριχιάζει, ακούγοντας τον εθνικό ύμνο, βλέποντας τα γεροντάκια να κλαίνε για τον τόπο τους και αντικρίζοντας το ελληνικό τοπίο. Να σέβεται και να συμμερίζεται τα συναισθήματα των πολιτών για δικαιοσύνη στα εθνικά θέματα και να μην τα πνίγει, για να μην ενοχλήσουν τον ίδιο και τις δημόσιες σχέσεις του.

 

Να έδιωχνε από εδώ την Τρόικα, το ΔΝΤ και όλους αυτούς που μας φέρονται σαν σκλάβους, γιατί αυτό θα έδινε στους Έλληνες πίσω την αυτοπεποίθησή τους σαν έθνος και σαν ανθρώπους και τη διάθεσή τους για δουλειά. Να ρωτούσαν οι υπόλοιποι δυνάστες κρατών τους εγχώριους δυνάστες ποιος τους εκθρόνισε και, όταν αυτοί με πόνο θα έλεγαν πως το έκανε ο Κανένας, να τους περιγελούσαν, όπως τον Πολύφημο οι άλλοι Κύκλωπες.

 

Να έλεγε ο Κανένας στον ελληνικό λαό πως όσο θα κρατήσουν οι δυσκολίες ο ίδιος και όποιος άλλος βρίσκεται σε δημόσιο αξίωμα δε θα αμείβεται, γιατί ο σκοπός τους είναι να βοηθήσουν, στ' αλήθεια, τη χώρα και όχι ν' αυξήσουν την προσωπική τους περιουσία.

Να έσβηνε τα χρέη των πολιτών στις τράπεζες, μιας και αυτά πληρώθηκαν και με το παραπάνω με τα τεράστια πακέτα στήριξης που τους δόθηκαν, τα οποία αποτελούνταν από χρήματα των φορολογουμένων, δηλαδή των ίδιων ανθρώπων που υποτίθεται ότι χρωστούν στις τράπεζες. Έτσι οι άνθρωποι και οι παραγωγικοί φορείς θα ρίχνονταν στη δουλειά με νέο αέρα και η παραγωγική δυνατότητα της χώρας θα ξυπνούσε - το είχε κάνει άλλωστε και ο Σόλων, δεν είναι καινούργιο. Θα αξιοποιούσε, επιτέλους, τον τεράστιο φυσικό πλούτο της χώρας με τον πιο πρόσφορο τρόπο για τη χώρα και τους πολίτες και όχι για τον ίδιο, ώστε να μην υπάρχει πλέον πεινασμένος, άστεγος, ανασφάλιστος, απελπισμένος άνθρωπος στην Ελλάδα.

 

Να επαναδιαπραγματευόταν τη θέση της Ελλάδας σε διάφορους διεθνείς ''οργανισμούς'' και, αν χρειαζόταν, να αποχωρούσε - γιατί η θέση της καμαριέρας κάποιων υπερφίαλων χωρών δεν ταιριάζει σε καμία χώρα, πολύ περισσότερο στην Ελλάδα.

Να όριζε με νόμο ο μισθός του βουλευτή να ισούται με τον κατώτατο μισθό που παίρνει Έλληνας πολίτης και ο μισθός των υπουργών και του πρωθυπουργού να ισούται με τη μικρότερη σύνταξη Έλληνα πολίτη - γιατί έτσι θα το σκέφτονταν καλύτερα όλοι αυτοί που ελαφρά τη καρδία πετσοκόβουν το μοναδικό εισόδημα των άλλων.

Να μη φοβόταν να δώσει αρμοδιότητες στους πολίτες: να έβαζε επιτροπή κληρωτών πολιτών που θα αλλάζουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα, στη θέση του αξιώματος του Προέδρου της Δημοκρατίας, με καθήκον τον έλεγχο των πεπραγμένων της εκάστοτε κυβέρνησης. Πολίτες να δικάζουν τους επίορκους βουλευτές που, φυσικά, θα έχουν απέναντι στο νόμο μεγαλύτερη ευθύνη απ' τους απλούς πολίτες, μιας και οι δικές τους πράξεις αφορούν και επηρεάζουν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων.

Η μόνη του φιλοδοξία για κέρδος από την ενασχόλησή του με τα κοινά να είναι τα λουλούδια που θα φέρνουν μετά από χρόνια στον τάφο του τα μικρά Ελληνόπουλα ως αναγνώριση πως κάτι καλό έκανε γι' αυτούς...

 

Εσείς πώς ονειρεύεστε τον Κανένα;

 

ΠΗΓΗ: ΕΝΔΕΛΕΧΕΙΑ

Πρέπει να πιέσουμε, δεξιοί και αριστεροί, να δημιουργηθεί εκλογικό μέτωπο των αντι-μνημονιακών κομμάτων, κινημάτων και μετώπων, ώστε να μπορούμε να ελπίζουμε

Κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, θα γίνουν εκλογές. Με σιγουριά κανείς δεν μπορεί να πει το πότε. Αλλά το ότι το τραπεζικό καθεστώς που μας κυβερνάει κάνει λόγο για εκλογές σημαίνει πως πάμε προς τα κει.

Αν και το ότι αυτό το τραπεζικό καθεστώς μιλάει από μόνο του για εκλογές θα έπρεπε να μας κάνει να ανησυχούμε. Διότι οι επαγγελματίες ολιγαρχικοί που μας κυβερνάνε θα οδηγήσουν την χώρα σε εκλογές εάν, και μόνον εάν, έχουν πιθανότητες να τις κερδίσουν. Η …να μην τις χάσουν.

Δηλαδή το ολιγαρχικό τραπεζικό καθεστώς θα οδηγήσει την χώρα σε εκλογές μόνο εάν έχουνε σιγουρευτεί, πως στην κυβέρνηση που θα προκύψει θα μετέχουν και δικές τους δυνάμεις.
Διαφορετικά, αν δηλαδή σχηματιστεί μια αμιγώς αντι-μνημονιακή κυβέρνηση, γνωρίζουν πολύ καλά, πως οι περισσότεροί τους, και βασικά ηγεσίες και βουλευτές που έφεραν ή ψήφισαν μνημόνια, δανειακές, εφαρμοστικούς και χαράτσια, θα καταλήξουν στις φυλακές. Οπου φυσικά και είναι η θέση τους, ως κοινοί εγκληματίες που είναι κατά του λαού. Και μαζί τους στις φυλακές θα πάνε και ορισμένοι μεγαλοσχήμονες δικαστικοί, αστυνομικοί και λοιποί αρμόδιοι και μη.


Αυτό που παίζεται λοιπόν στις επόμενες εκλογές δεν είναι απλά και ακαδημαϊκά “το μέλλον της χώρας”. Αυτό που παίζεται είναι η επιβίωσή μας. Ως λαού. Εναντι της επιβίωσης του ολιγαρχικού τραπεζικού πολιτικού συστήματος που τώρα μας κυβερνάει παράνομα. Εν ολίγοις είναι “ο θάνατός σου η ζωή μου”.

Εχουνε μέχρι τώρα εμφανιστεί αρκετά νέα κόμματα, μέτωπα, κινήσεις κλπ κλπ, με αντι-μνημονιακό προσανατολισμό. Κανονικό. Και όχι γιαλαντζί σαν της ΝΔ και του Κουβέλη, για να συνεννοούμαστε.
Αν τους αφήσουμε όλους αυτούς χωρίς πίεση, κι ανάμεσά τους υπάρχουν και σχηματισμοί που προέρχονται από τα σπλάγχνα του μολυσμένου κοινοβουλευτισμού (Σύριζα, ΚΚΕ, Καμμένος), θα κατέβουν ο καθένας μόνος του με το μαγαζάκι του.

Εμάς, σαν λαό, ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΥΜΦΕΡΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΥΤΟ. Διότι έτσι κινδυνεύουμε. Κινδυνεύουμε αυτή η εκλογική πολυδιάσπαση να μην φέρει τα ποσοστά που απαιτεί ο εκλογικός μας νόμος, ο μαγειρεμένος από τους διασημώτερους εκλογικούς σεφ.

Κινδυνεύουμε αυτή η εκλογική πολυδιάσπαση να μην φέρει τα απαιτούμενα ποσοστά για να μπορούμε να ελπίζουμε πως θα σχηματιστεί μια κυβέρνηση που θα κάνει, το λιγώτερο, δυο πράγματα

• Θα καταργήσει μνημόνια, δανειακές, εφαρμοστικούς και χαράτσια
• Θα τιμωρήσει όσους περισσότερους βρωμιάρηδες και διεφθαρμένους ολιγαρχικούς γίνεται.

Αρα πρέπει να τους πιέσουμε. Ολους. Ολοι μας. Δεξιοί κι αριστεροί. Οσο μπορεί ο καθένας μας. Με ότι μπορεί ο καθένας μας. Με γράμματα, με email, με αναρτήσεις και σχόλια στα ιστολόγια, με την παρουσία και τις ερωτήσεις μας στις τωρινές τους συγκεντρώσεις. Οχι μόνο οι δεξιοί τους δεξιούς πολιτευτές και οι αριστεροί τους αριστερούς. Αλλά ΟΛΟΙ ΟΛΟΥΣ.

Αν κατέβουν χωριστά, κοινώς τη βάψαμε. Δεν θα συζητάγανε οι ολιγαρχικοί του τραπεζικού πολιτικού συστήματος για εκλογές αν δεν είχανε σιγουρέψει πως ακόμα κι αν δεν κερδίσουν τις εκλογές, τουλάχιστον δεν θα τις χάσουν. Ούτε οι διεθνείς τραπεζίτες τοκογλύφοι, που ελέγχουνε τους επαγγελματίες ολιγαρχικούς πολιτικούς μας, κι εκείνοι που τους εκβιάζουνε με τις λίστες Χριστοφοράκου και ποιος ξέρει τι άλλο, θα τους δίνανε το πράσινο φως να κάνουν εκλογές, αν υπήρχε υποψία πως κινδυνεύει η …επένδυσή τους.

Διατρέχουμε κίνδυνο λοιπόν αν δεν σχηματιστεί εκλογικό αντι-μνημονιακό μέτωπο. Αν επικρατήσουν οι μνημονιακοί στις εκλογές, δεν την βγάζουμε άλλα τέσσερα χρόνια με χαράτσια και μνημόνια. Θα μας εξοντώσουν.

Πίεση λοιπόν. Πίεση. Σε όλους. Ολοι. Δεξιοί κι αριστεροί. Για να έχουμε ελπίδα.

Θραξ Αναρμόδιος

Ψηφισαν τον Ειδικό Λογαριασμό σε ..τροπολογια οι γνωστές κρυφοκουφάλες

Το χειρότερο σενάριο υλοποιούν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, με την συνδρομή της ΔΗΜΑΡ (τελικά δεν το ψηφισε αν και ο εκπρόσωπός της λέγεται οτι εισηγήθηκε θετικά!), καθώς συναινούν στην κατά προτεραιότητα πληρωμή των δανειστών και ότι περισσέψει να δίνεται για τις άλλες δαπάνες! Στη ζούλα ο Υπουργός Οικονομικών Φ. Σαχινίδης κατέθεσε πριν από λίγο στη Βουλή τροπολογία για «κατά προτεραιότητα εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους, προκειμένου να διατηρείται και να ενισχύεται η δημοσιονομική σταθερότητα».

Με την τροπολογία που θα ψηφιστεί σε λίγο δημιουργείται κλειστός ειδικός λογαριασμός από τον οποίο δεν θα διενεργείται καμία άλλη πληρωμή. Η χρηματοδότηση του λογαριασμού θα είναι από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και από τα ποσά που θα δίνει το ελληνικό Δημόσιο για τα δάνεια.

Η τροπολογία αναφέρει: «ο διακριτός λογαριασμός του Ελληνικού Δημοσίου με τον τίτλο «Ελληνικό Δημόσιο Εισπράξεις και Πληρωμές για την εξυπηρέτηση του Δημοσίου χρέους», που τηρείται στην Τράπεζα της Ελλάδος ή σε σύστημα που διαχειρίζεται η ΤτΕ, χρησιμοποιείται αποκλειστικά και μόνο για την άμεση εξυπηρέτηση ειδικού δημόσιου σκοπού και ειδικότερα για την εξυπηρέτηση του Δημοσίου Χρέους και δεν διενεργείται καμία άλλη πληρωμή για οποιοδήποτε άλλο σκοπό. Από το λογαριασμό αυτό πληρώνονται οι δαπάνες χρεολυσίων και τόκων όλων των δανείων, των πράξεων διαχείρισης, των παραγώγων και οι λοιπές παράλληλες δαπάνες για την εξυπηρέτηση και την εν γένει διαχείριση του Δημόσιου Χρέους. Έσοδα του λογαριασμού αυτού αποτελούν οι εισροές από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, καθώς και τα χρηματικά ποσά από τη συμμετοχή του Ελληνικού Δημοσίου στην εξυπηρέτηση του Δημοσίου χρέους. με αποφάσεις του Υπουργού Οικονομικών καθορίζεται η διαδικασία κίνησης του λογαριασμού αυτού για την πληρωμή του Δημοσίου χρέους και κάθε αναγκαίο θέμα για τη λειτουργία του».

ΠΗΓΗ

Βίντεο με τα πραγματικά γεγονότα στις Σκουριές Χαλκιδικής την 25η Μαρτίου

Σημαντική επισήμανση για τα μεταλλεία χρυσού Χαλκιδικής κάνει με σχόλιο του σε άρθρο εφημερίδας ο Επίτιμος καθηγητής Γεωλογίας Washington State University, Στέφανος Βερτόπουλος

Σημειώνει λοιπόν με σχόλιό του τα εξής:

"Δε γνωρίζω το συγκεκριμένο ζήτημα και συνεπώς δε δικαιούμαι να έχω άποψη. Θα σημειώσω όμως ότι η εταιρεία εκμετάλλευσης που αναφέρεται έχει κατάπτυστο παρελθόν και η λειτουργία της σε άλλες περιοχές έχει αξιολογηθεί με μελέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως ολέθρια για τον τοπικό πληθυσμό.

Άλλες Βαλκανικές χώρες στις οποίες η εταιρεία στο παρελθόν είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον για επενδύσεις στο πρόσφατο παρελθόν απέρριψαν συνοπτικά τις σχετικές αιτήσεις όταν διερεύνησαν την προϊστορία της. Αντιλαμβάνομαι τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει η χώρα γενικά και ιδιαίτερα η ορεινή Χαλκιδική, αλλά η υποθήκευση του μέλλοντος, του περιβάλλοντος και της υγείας των κατοίκων της περιοχής δε θα πρέπει να είναι διαπραγματεύσιμα. Το χαμηλό μεροκάματο που θα καταβάλλεται στους τοπικούς εργαζομένους δεν αντισταθμίζει ούτε τον κόπο τους ούτε την επικείμενη καταστροφή της περιοχής. Μην ξεπουλάτε τη γη σας για ένα κομμάτι ψωμί. Μην ξεπουλάτε το μέλλον των παιδιών σας.

Ευχαριστώ για την προσοχή σας."

Στέφανος Βερτόπουλος

Επίτιμος καθηγητής Γεωλογίας Washington State University, ΗΠΑ

 

ΠΗΓΗ: Ενεργοί Πολίτες Δημοτικής Ενότητας Αρναίας

Πετρέλαια, μετανάστευση και φυσικά η Κρίση χρέους κάνουν την Ελλάδα απίστευτα σημαντική στα σχέδια των νυν, πρώην και wanabe αυτοκρατόρων.

Δύο αντικρουόμενες γεωπολιτικές αναλύσεις με πολλά ιστορικά στοιχεία.

Απαιτεί χρόνο η ανάγνωση τους, αλλά αξίζει...

1. Ανάλυση Stratfor: Γερμανία-Ρωσία Συμμαχία, ή γιατί η Γερμανία δεν “καίγεται” για την ΕΕ!





2. Το τρένο της μεγάλης φυγής...

Υπενθυμίζω οτι διαβάζοντας αναλύσεις γεωπολιτικής, η κριτική σκέψη είναι πάντα απαραίτητη. Καλό είναι να αναρωτιέσαι:

• Ποιός τα γράφει;
• Πότε;
• και φυσικά Γιατί;

Όπως και τα τελευταία κοντά 600 χρόνια, η ιστορία της Ελλάδας επηρρεάζεται άμεσα απο τις κόντρες των ελίτ (είτε οικονομικές, είτε πολιτικές, είτε θρησκευτικές είναι αυτές).

Μας μοίρασαν στη Γιάλτα μια φορά το 45 (η Βρετανία 90%, η Ρωσία 10% και οι ΗΠΑ πήραν κομμάτι λίγο αργότερα) και σήμερα μάλλον βρίσκονται σε φάση αναδιαπραγμάτευσής της.

Βάλτε και λίγο Κίνα μέσα στη σάλτσα...

  

Να ποια ανάπτυξη θέλουνε: Τη μακροοικονομική.

Το Δ.Ν.Τ. βρίσκεται στη Γουατεμάλα από το 1984. 

Το ντοκιμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου (Εξάντας), που αναφέρονταν στη Γουατεμάλα αποκάλυψε τα δεινά που έχει επιφέρει εκεί το ΔΝΤ. 

Σε μια χώρα που η παιδική θνησιμότητα υπερβαίνει το 50% και οι περισσότεροι πολίτες τρέφονται από τα σκουπίδια των εκεί κρατούντων.

Αυτή η χώρα υπάκουη σαν και τη δική μας, 

θεωρείται σταθερά αναπτυσσόμενη,  

(δηλ. το ΑΕΠ φαίνεται να αυξάνει). 

= 

"Ανάπτυξη"

ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ στοχεύουν;

Δείτε τώρα λοιπόν και το παρακάτω κείμενο απο το blog Kartesios

ο τονισμός δικός μου

//

Η ΦΩΤΙΑ ΠΕΡΑΣΕ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Χτες διάβασα αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα είδηση: «Σύμφωνα με την εφημερίδα Le Parisien, η γαλλική Air Mediterranee απολύει υπαλλήλους της, πιλότους και αεροσυνοδούς, και τους προτείνει επαναπρόσληψη στην θυγατρική της στην Ελλάδα με… ελληνικό μισθό, αν και θα εξακολουθήσουν να πραγματοποιούν τα ίδια δρομολόγια στη Γαλλία! Δηλαδή ουσιαστικά θα εργάζονται στη Γαλλία, με μισθό ελληνικό και ιδιαίτερα μειωμένο… Οι αποδοχές έτσι ενός πιλότου από 6.000 ευρώ θα μειωθούν σε 3.700 ευρώ, ενώ των αεροσυνοδών των οποίων ο βασικός μισθός είναι γύρω στα 1.300 θα φτάσει τα 900 ευρώ. Δηλαδή μειώσεις 30% περίπου!». Την διάβασα εδώ.

Δεν ήθελα και δε μπορούσα να την πιστέψω, γι’ αυτό ζήτησα από μία καλή φίλη στο Παρίσι να μου πει αν έχει δημοσιευτεί και αλλού εκτός από τη συγκεκριμένη εφημερίδα. Μου είπε ότι φυσικά έχει δημοσιευτεί και στη «Le Figaro» και σε άλλες μεγάλες εφημερίδες της Γαλλίας.

Ιδού λοιπόν! Γίναμε ανταγωνιστική χώρα. Επιτέλους το καθεστώς και ο Λουκάς Παπαδήμος προσωπικά μπορούν να χαίρονται για την επιτυχία τους, ενώ οι «Μνημονιακοί» να νιώθουν δικαιωμένοι.

Αυτό δεν ήταν το ζητούμενο; Να μην ανοίγουν παραρτήματα οι ξένες εταιρείες στη Βουλγαρία, αλλά στην Ελλάδα; Εύγε επιτυχημένοι, οι ευρωπαίοι εργαζόμενοι σας ευχαριστούν.

Για να δούμε, όμως, ποιο είναι το κέρδος της Ελλάδας από αυτή την ιστορία. Μα φυσικά, κανένα. Η ανάπτυξη παραμένει και πάλι αγνοούμενη, θέσεις εργασίας δε δημιουργούνται και η Air Mediterranee θα συνεχίσει να φορολογείται στη Γαλλία καθώς δε μεταφέρει κάποια ουσιαστική δραστηριότητά της εδώ.

Η μόνη κερδισμένη στην όλη ιστορία είναι η Air Mediterranee σήμερα, η Air Berlin αύριο και άλλες ξένες εταιρείες μεθαύριο. Η ανακάλυψη του νέου παραδείσου των «παραρτημάτων» που θα καταργούν τα εργασιακά δικαιώματα στις χώρες τους made in Greece είναι μια επιτυχία των μεταρρυθμίσεων, της Τρόικας και των ελληνικών κομμάτων.

Ίσως κάποια στιγμή, αν βρούμε και κάποιο καλό κόλπο με φορολογικά κίνητρα, να καταφέρουμε να γίνουμε και τριτοκοσμικός παράδεισος των off shore. Μας χαλάει; Καθόλου! Άλλωστε αυτό δε θέλουμε; Να κοροϊδευόμαστε ότι σωζόμαστε κι ότι η ανάπτυξη είναι κοντά; Ε, δίπλα μας είναι.

Εδώ μας αρέσει να κοροϊδευόμαστε ότι θα έρθουν Γερμανοί εφοριακοί δήθεν για να ελέγξουν τη φοροδιαφυγή στην Ελλάδα και κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, κάνοντας ότι δε γνωρίζουμε πως οι ελεγκτές θα έρθουν για να ελέγχουν ότι όλα τα δημόσια έσοδα θα μπαίνουν στον «ειδικό λογαριασμό τοκογλύφων».

Φοβούνται οι Γερμανοί μήπως κρατήσουμε έστω και κάποιο μικρό μέρος για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις, για να δοθούν χρήματα που θα στηρίξουν τη λειτουργία της δημόσιας Υγείας και Παιδείας.

Όλα τα θέλουν! Μέχρι την τελευταία σταγόνα δημόσιου εσόδου. Και φυσικά δε φταίνε αυτοί, αλλά οι 199 προσκυνημένοι που ψήφισαν τη συμφωνία της πλήρους παράδοσης.

Αλλά εδώ, επίσης, μας αρέσει να κοροϊδευόμαστε ότι θα έρθουν Γάλλοι «ειδικοί» για να στήσουν ένα καλό ελληνικό δημόσιο και κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, κάνοντας ότι δε γνωρίζουμε πως κι αυτοί την ίδια ακριβώς αποστολή με τους Γερμανούς έχουν.

Άντε να εξασφαλίσουν κι ότι κάποιες προμήθειες του Δημοσίου θα γίνονται πλέον από εταιρείες γαλλικών συμφερόντων, για να στηρίξουν την πατρίδα τους και με άλλο τρόπο.

Η οικονομία δεν έχει σύνορα. Εμείς μπορεί να γίναμε φτωχομπουρδέλο για να πηδάνε οι εργοδότες, αλλά το σίγουρο είναι ότι βάρδιες θα κάνουν και «κορίτσια» από όλη την Ευρώπη.

Και Γάλλοι εργαζόμενοι θα υποστούν μειώσεις μισθών και Γερμανοί και Αυστριακοί και, γιατί όχι, Φιλανδοί. Η ειρωνεία είναι ότι θα τις υποστούν στην Ελλάδα ενώ θα εργάζονται στη Γερμανία και την Αυστρία που είναι περήφανες για τις ισχυρές οικονομίες τους.

Οικονομίες που θα ισχυροποιηθούν ακόμη περισσότερο, καθώς η μείωση του εργατικού κόστους μέσω της Ελλάδας, θα αυξήσει τα κέρδη των επιχειρήσεων. Εν ολίγοις, η «ευημερία των αριθμών και η εξαθλίωση των εργαζόμενων» θα βρει εφαρμογή σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, απλώς εμείς θα κάνουμε τη λάντζα.

Η αλήθεια είναι ότι το πείραμα που πραγματοποιείται στην Ελλάδα, θα αποκαλύψει πολλές εκπλήξεις. Πίστευα ότι η «ανταγωνιστικότητα» θα μετέτρεπε την Ελλάδα σε μία Κίνα ή Βουλγαρία όπου θα υπήρχαν θέσεις εργασίας, αλλά για σκλάβους που θα δούλευαν για ένα κομμάτι ψωμί.

Τελικά τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Η επένδυση των ξένων κεφαλαίων θα περιορίζεται στην έναρξη λειτουργίας ενός γραφείου όπου θα στεγάζεται το «παράρτημα». Εν ολίγοις και κερατάδες και δαρμένοι. Πρόκειται για πραγματικό άθλο ανικανότητας και ηλιθιότητας. Και πάλι, εύγε!

//

Να δούμε ποιός θα πάρει το τρίτο,  το ΜΑΚΡΥοικονομικόΤΕΡΟ...

Οι Τράπεζο - Πολυεθνικό - hedgο fund"αγορές", ή 

τα Κράτη και όλοι εμείς;

Παίζονται παιχνίδια σε πολλά ταμπλώ.

όπως π.χ γράφει ο Ράκος Κουρελάριος:

//




Προσέξτε μία σημερινή αναλυσούλα:

WikiLeaks: Πως έκρυψαν τα κοιτάσματα για να μας βάλουν στο Μνημόνιο! (βίντεο)

Και μία επίσης σημερινή ειδησούλα:

Παπαδήμος: “Θα πρέπει να αξιοποιηθούν οι πηγές ενέργειας της χώρας”

Δεν χρειάζεται καν να τις διαβάσετε αναλυτικά.
Οι τίτλοι τα λένε όλα.

Λέτε;

ΥΓ. Κι όπως έλεγε κι ένας φίλος το μεσημέρι, “όποιος καταλάβει τι παιχνίδια παίζονται, κατάλαβε. Όποιος δεν καταλάβει, από κει πάνε κι άλλοι”.

Ο Σύριζα ξεκαθαρίζει τη θέση του. Το κρατάμε.

Επιστολή στους αρχηγούς των κρατών της Ευρώπης, και στους Προέδρους της ΕΕ, του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, υπογραμμίζοντας ότι αυτή η κυβέρνηση δεν διαθέτει καμία λαϊκή εντολή στην Ελλάδα.

Όλη η επιστολή:

Αξιότιμοι κύριοι,

Σας αποστέλλω την παρούσα επιστολή προκειμένου να θέσω υπό την προσοχή σας ένα δημοκρατικό ζήτημα επείγουσας σημασίας για την Ελλάδα. Το ζήτημα αυτό έχει να κάνει με τις δεσμεύσεις που ανελήφθησαν τις προηγούμενες δύο ημέρες από την παρούσα κυβέρνηση, της οποίας ηγείται ο κ. Λουκάς Παπαδήμος.

Επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω ότι η κυβέρνηση αυτή δεν έχει εκλεγεί, δεν απολαμβάνει της λαϊκής υποστήριξης και έχει συνειδητά και συστηματικά πράξει ενάντια στη θέληση του ελληνικού λαού. Αυτή η κυβέρνηση δεν διαθέτει τη δημοκρατική νομιμοποίηση να δεσμεύσει μια χώρα και το λαό της για τα επόμενα χρόνια και τις επόμενες γενιές.

Ένα τέτοιο έλλειμμα νομιμοποίησης έρχεται επίσης σε σύγκρουση με την πλούσια δημοκρατική παράδοση της δικής σας χώρας. Υπό αυτήν την έννοια, αν συνεχιστεί, θα δημιουργήσει κακό προηγούμενο για την Ελλάδα και την Ευρώπη συνολικά, οι οποίες, πάνω από όλα, έχουν μια κοινή κληρονομιά πολιτικών και δημοκρατικών παραδόσεων, που πρέπει να γίνει σεβαστή. Όσο μεγάλη κι αν είναι η σοβαρότητα των περιστάσεων που αντιμετωπίζουν -επί των οποίων υπάρχει πεδίο διαφωνιών- δεν μπορούν με κανένα τρόπο να ακυρώσουν τη δημοκρατία.

Η έλλειψη δημοκρατικής νομιμοποίησης της κυβέρνησης του κ. Παπαδήμου απορρέει από τα παρακάτω δεδομένα:

1. Τα δύο πολιτικά κόμματα που υποστηρίζουν και συμμετέχουν στην κυβέρνηση δεν έχουν τη λαϊκή εξουσιοδότηση να δεσμεύσουν την Ελλάδα σε συνθήκες και συμφωνίες τέτοιου τύπου. Οι εκπρόσωποί τους εξελέγησαν στις τελευταίες εθνικές εκλογές του Οκτωβρίου 2009 με βάση πολιτικά προγράμματα εκ διαμέτρου αντίθετα με τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν από την προηγηθείσα κυβέρνηση Παπανδρέου και τις πολιτικές που διαπραγματεύεται σήμερα η παρούσα κυβέρνηση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Τρόικα και το Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Ινστιτούτο (ΔΧΙ) για το μέλλον. Τα δύο κόμματα που συνιστούν την παρούσα κυβέρνηση έχουν καταγεγραμμένο ιστορικό λεηλασίας των δημοσίων πόρων και είναι υπεύθυνα για την παρούσα οικονομική κατάσταση.

2. Ο ελληνικός λαός έχει παραπληροφορηθεί και εξαπατηθεί συστηματικά για την ένταση και τη διάρκεια των μέτρων λιτότητας, από την πρώτη εφαρμογή τους το 2010. Ως συνέπεια αυτού, έχει αποσύρει την εμπιστοσύνη του από το πολιτικό κατεστημένο της Ελλάδας. Επιπροσθέτως, η ευρέως παραδεκτή – εντός της χώρας μου και στο εξωτερικό- κατάφωρη αποτυχία αυτών των μέτρων να αντιμετωπίσουν επιτυχώς τα δημοσιονομικά προβλήματα που υποτίθεται ότι θα επιλύονταν τα προηγούμενα δύο χρόνια και η πενταετής περίοδος της διαρκώς αυξανόμενης ύφεσης, έχει περαιτέρω νομιμοποιήσει το αίτημα για αλλαγή πολιτικής, ώστε να αποκατασταθεί η κοινωνικά δίκαιη ανάπτυξη και συνεπώς η προοπτική της δημοσιονομικής εξυγίανσης.

3. Πιο συγκεκριμένα, η μη εκλεγμένη κυβέρνηση Παπαδήμου παρέχει μόνο τις ελάχιστες και μερικές φορές ακόμη και παραπλανητικές πληροφορίες σχετικά με τις συνθήκες που διαπραγματεύεται εν κρυπτώ. Δεν έχει αναπτύξει και δεν έχει επιτρέψει να αναπτυχθεί καμία ενημερωτική δημόσια συζήτηση για τις ιδιαιτέρως σοβαρές, συνεπαγόμενες μακροπρόθεσμες δεσμεύσεις. Η Ελληνική Δημοκρατία έχει στερηθεί του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος της λεπτομερούς αξιολόγησης τους. Η επονομαζόμενη δεύτερη διάσωση ψηφίστηκε μέσω μιας έκτακτης συνοπτικής διαδικασίας, μέσα σε μια κοινοβουλευτική συνεδρίαση, μιας Κυριακής. Η κύρια πτυχή αυτής της ψηφοφορίας αφορούσε το αίτημα της κυβέρνησης για εν λευκώ εξουσιοδότηση επί σχεδόν κενών κειμένων, τα οποία, μολαταύτα, θα δεσμεύσουν τη χώρα μας για τα επόμενα χρόνια.

4. Στο βαθμό που δεν έχει υπάρξει καμία πληροφόρηση για τις συμφωνίες, το περιεχόμενό τους φαίνεται πως είναι τέτοιο, ώστε να δεσμεύει τον ελληνικό λαό για τις επόμενες γενιές. Για τέτοιες δεσμεύσεις, η παρούσα κυβέρνηση και η οποιαδήποτε κυβέρνηση θα έπρεπε τουλάχιστον να ζητήσει καθαρή και ανανεωμένη εντολή.

5. Στο βαθμό που δεν έχει υπάρξει καμία πληροφόρηση για τις κινήσεις της κυβέρνησης, η βούληση του ελληνικού λαού, όπως εκφράστηκε με πολλούς και ποικιλόμορφους τρόπους, είναι η σχεδόν ομόφωνη εναντίωσή του σε αυτές. Πιο συγκεκριμένα, κατά τα τελευταία δύο χρόνια ο ελληνικός λαός, σε ολόκληρη τη χώρα εκφράζει την αντίθεσή του στις κυβερνητικές πολιτικές μέσω, μεταξύ άλλων, επαναλαμβανόμενων γενικών απεργιών και διαδηλώσεων διαμαρτυρίας, καταλήψεων, επιστολών, ηλεκτρονικών μηνυμάτων και άλλων μορφών προσωπικής επικοινωνίας με τα μέλη του Κοινοβουλίου. Η ελληνική κυβέρνηση, όχι μόνο επέλεξε να αγνοήσει τη φωνή των πολιτών, αλλά, επιπλέον, προσπάθησε να την καταπνίξει, μερικές φορές ακόμη και βίαια, προκειμένου να συνεχίσει, με αντιδημοκρατικό τρόπο, τις πολιτικές που έχουν ήδη αποδειχθεί καταστροφικές για την ελληνική οικονομία και την κοινωνία.

Για όλους αυτούς τους λόγους, σας γνωστοποιώ ότι ο ελληνικός λαός, μόλις αποκαταστήσει το δικαίωμά του να εκφράζει δημοκρατικά τη βούλησή του και ανακτήσει τον έλεγχο των δημοκρατικών του θεσμών, πιθανότατα θα επιφυλαχθεί να αναγνωρίσει ή να τηρήσει τις συμφωνίες στις οποίες ετοιμάζεται να προχωρήσει η παρούσα κυβέρνησή του. Πιο συγκεκριμένα, ο ελληνικός λαός δεν θα αποδεχθεί οποιαδήποτε απώλεια κυριαρχίας, εξωτερική παρέμβαση στα εσωτερικά θέματα της χώρας ή μαζική πώληση δημοσίων επιχειρήσεων, γης και άλλων περιουσιακών στοιχείων, που η παρούσα κυβέρνηση ετοιμάζεται να αποδεχθεί.

Αλέξης Τσίπρας
Πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ

ΠΗΓΗ

Σωστότατοι...

"Είναι καιρός να ξεπαραδοθούμε."

12.2.12 

 

Αν πείθεσαι από την επιχειρηματολογία τους, αν τρομοκρατείσαι δηλαδή μπροστά στο ενδεχόμενο το "όχι" στο νέο μνημόνιο να σημάνει πυρηνικό όλεθρο και να γυρίσει τη χώρα μερικές χιλιετηρίδες πίσω, το σέβομαι.

Με δυο επισημάνσεις όμως:

 

1) Όταν το ένα σκέλος του διλήμματος είναι ο πυρηνικός όλεθρος, στο άλλο του σκέλος μπορεί ποτέ να υπάρξει κάποιο συγκρίσιμο μέγεθος; Υπάρχει δηλαδή, βάσει της συλλογιστικής τους, κάτι που θα μπορούσε να βρίσκεται στο άλλο σκέλος του διλήμματος και να είναι μη αποδεκτό, μη συζητήσιμο, μη παραχωρήσιμο; Γιατί αν σου προβάλλουν ως το απόλυτο κακό αυτό που θα συμβεί σε περίπτωση που πεις όχι, τότε μελλοντικά δικαιολογείται και η κάθε, μα κάθε, επόμενη θυσία και επιλογή. Σε κάθε επόμενο στάδιο, αυτό το σκέλος του διλήμματος θα παραμένει πανίσχυρο και άχαστο. 

Άρα αν τρομοκρατηθείς τώρα, η μόνη συνεπής στάση που σου απομένει είναι να τρομοκρατηθείς και σε όλα τα επόμενα διλήμματα. Δεν επιλέγεις δηλαδή μόνο για τώρα, επιλέγεις και για το μέλλον, επιλέγεις και για όλες τις επόμενες φορές. Γιατί στο ένα σκέλος θα παραμένει το απόλυτο κακό, οπότε τι θα σε κάνει τότε να μην αντέξεις το επόμενο σχετικό κακό, όταν τώρα αυτό επιλέγεις να το αντέξεις;

 

2) Υπάρχει έστω και ένας που να σου υπόσχεται ότι το δίλημμα δεν θα ξανατεθεί στο μέλλον; Όχι βέβαια. Δεν υπάρχει κανείς. Υπάρχουν μήπως πολλοί που να σου λένε πως τα μέτρα που θα παρθούν τώρα είναι μεν σκληρότατα, αλλά πάντως θα βελτιώσουν την οικονομία της χώρας; Ελάχιστοι έχουν απομείνει πια. Αν το πρώτο μνημόνιο παρουσιαζόταν από τους προπαγανδιστές του ως σωτήριο, στο δεύτερο ακόμα κι αυτοί έχουν πάψει να μιλάνε για σωτηρία και επικεντρώνονται στο brand name της καταστροφής. 

 

Στο πρώτο μνημόνιο το δίλημμα ήταν "σωτηρία ή καταστροφή", στο δεύτερο το δίλημμα είναι "υπογραφή ή πυρηνικός όλεθρος", με την υπογραφή να μη σημαίνει πια την σωτηρία, αλλά μόνο τον μη πυρηνικό όλεθρο.  

 

Κι όταν πια όλοι, ειδικοί και ανειδίκευτοι, οικονομολόγοι και ακτινολόγοι, καθηγητές και μαθητάδες, σε Ελλάδα κι εξωτερικό, σου λένε ότι αυτή η συνταγή όχι μόνο δεν σε κάνει καλά, αλλά σε κάνει πολύ χειρότερα απ' ό,τι ήσουν, 

 

κι όταν, άλλωστε, είναι κάτι που και εσύ ο ίδιος έχεις εμπειρικά διαπιστώσει δυο χρόνια τώρα, 

τότε τρομοκρατήσου σήμερα όσο θες, μην αυταπατάσαι όμως πως δεν θα ξανακληθείς σε τρομοκρατικό δίλημμα αύριο και μεθαύριο και αντιμεθαύριο. 

 

Θα ξανακαλείσαι διαρκώς, με ολοένα και χειρότερους όρους, μέχρι να μην έχει καμία πια σημασία και αξία η οικονομία της χώρας σου, μέχρι να διαρρήξουν με τον πλέον απαξιωτικό τρόπο οι ίδιοι oi δανειστές τις σχέσεις μαζί της.

 

///

 

Αν πάλι δεν πείθεσαι από την επιχειρηματολογία τους, αλλά δεν κατέβεις στο Σύνταγμα, επειδή δεν βλέπεις τι νόημα θα έχει ή επειδή θα τρομοκρατηθείς από τα χημικά που θα ρίξουν ή τα επεισόδια που θα γίνουν, αυτό, όχι, δεν το σέβομαι. 

 

Τους λίγους ή τους σχετικά πολλούς μπορούν να τους διώξουν με τα χημικά και τη βία. Τους πάρα πολλούς όχι.

Δεν γίνεται να ορίζει τη ζωή μας ο φόβος, δεν γίνεται να παραδίνουμε τη ψυχή μας στην απελπισία.

Είναι καιρός να ξεπαραδοθούμε.

 

OLD BOY

Ο Δημήτρης Καζάκης στο Θησείο

Δείτε τα βίντεο...

Για να είναι ευτυχές το νέο έτος....

Η κοινωνία εναντίον της διάλυσης(ΠΟΝΤΙΚΙ 29/12/2011)

Η αποσύνθεση του πολιτικού συστήματος, με βάση τόσο τα δημοσκοπικά όσο και τα κοινωνικά δεδομένα, είναι προ των πυλών. Ένας τεράστιος κοινωνικός και πολιτικός χώρος διαλύεται - η Κεντροαριστερά. Χωρίς κανείς να μπορεί να προβλέψει ούτε πώς ούτε πότε ούτε με ποιους όρους θα ανασυντεθεί. Ίσως σύντομα δούμε, σε πρώτη φάση, να διασπάται μεταβαλλόμενη σε πλίνθους και κεράμους ατάκτως ερριμμένους.

Παράλληλα, η Κεντροδεξιά, ήδη κομμένη στα δύο, με ισχυρό πόλο τη Ν.Δ. και ασθενικό τη Δημοκρατική Συμμαχία, βιώνει την απόπειρα διείσδυσης εκ των (ακρο)δεξιών της εκ μέρους του ΛΑΟΣ. Ούτε όμως η Ν.Δ. δείχνει να είναι συμπαγής, καθώς τη διαπερνούν τρεις ασαφείς ως προς τα όριά τους πολιτικές αντιλήψεις: η «νεοφιλελεύθερη», η «πατριωτική» και η ακόμη πιο... φλου «καραμανλική».

Ήδη, αν εξαιρέσουμε τα παραδοσιακά κόμματα και σχήματα της Αριστεράς, τα οποία έχουν καθορισμένη ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα, δηλαδή το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ, έχουμε στον ενδιάμεσο με την Κεντροαριστερά χώρο, τη Δημοκρατική Αριστερά (Κουβέλης) και τους Οικολόγους Πράσινους, δύο πολιτικούς σχηματισμούς που διεκδικούν όχι μόνο την είσοδό τους στη Βουλή, αλλά και ρόλο κυβερνητικού εταίρου.

Χωρίς να μπορεί κάποιος να προβλέψει με βεβαιότητα ποιες συμμαχίες ή και νέα σχήματα μπορεί να διεκδικήσουν στο προβλεπτό μέλλον κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, μπορούμε βασίμως να συμπεράνουμε ότι προς το παρόν ζούμε το κλίμα διάλυσης, χωρίς ακόμη να διαφαίνεται πως ακριβώς θα γίνει η ανασύνθεση.

Με την αυτοδύναμη διακυβέρνηση να αποτελεί προς το παρόν μακρινό όνειρο αυτήν την εποχή, με την αποδέσμευση από τα δύο μεγάλα κόμματα τεράστιου όγκου παραδοσιακών ψηφοφόρων, είναι άγνωστο αν η ίδια η πολιτική θα ασκείται στο μέλλον με τους όρους που έχουμε συνηθίσει. Αυτό θα κριθεί όχι από τη σύνθεση των επόμενων κυβερνήσεων, αλλά από τη μορφή που θα λάβει η χώρα.

Ας μη γελιόμαστε. Μια Ελλάδα πτωχευμένη, ξεπουλημένη, κοινωνικά κατεστραμμένη και με κυριαρχία δανειστών και τοκογλύφων δεν μπορεί να λειτουργεί πολιτικά όπως την εποχή της ανέμελης κυριαρχίας του μοντέλου που σήμερα οδηγεί την κοινωνία στην καταστροφή διαλυόμενο και το ίδιο. Οι νέοι όροι άσκησης της πολιτικής με δύο τρόπους μπορεί να διαμορφωθούν:

♦ Είτε να καθοριστούν από τις ανάγκες διαχείρισης ενός πολυετούς καθεστώτος εξάρτησης και εξανδραποδισμού της ελληνικής κοινωνίας.

♦ Είτε να επιβληθούν από τον ξεσηκωμό των Ελλήνων και τη διεκδίκηση όσων μέχρι χθες... κακώς θεωρούσε αυτονόητα: κυριαρχία στον τόπο του, αποκατάσταση της τρωθείσας δημοκρατίας, οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη χωρίς πολιτικά και επιχειρηματικά παράσιτα, απελευθέρωση από τα δεσμά της τοκογλυφίας, προστασία και βελτίωση του περιβάλλοντος, εθνική ανεξαρτησία και ισότιμη συνύπαρξη με τους όποιους εταίρους και γείτονες.
Τίποτε δεν θα μας χαριστεί. Και τίποτε δεν θα κερδηθεί χωρίς σκληρό αγώνα και αλλαγή αντίλήψεων. Αυτή η κρίση είναι σαρωτική και στην ξέφρενη πορεία της θα συμπαρασύρει - ήδη το κάνει - κάθε ανόητη βεβαιότητα και κάθε σαθρή κατασκευή με την οποία ανατραφήκαμε και πορευτήκαμε τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες.

Σημείο επιστροφής στα καταστροφικά μοντέλα της μεταπολίτευσης δεν υπάρχει - και ούτε θα έπρεπε να υπάρξει. Κάθε κοινωνική κατάκτηση, κάθε λαϊκή επιθυμία θα πρέπει να διεκδικηθεί από την αρχή, με νέους, βιώσιμους όρους. Και αυτό μόνο ο ελληνικός λαός μπορεί να το κάνει. Ενωμένος. Ας ευχηθούμε το έτος που ανατέλλει να γίνει η αρχή. Όσο νωρίτερα τόσο καλύτερα. Ευτυχέστε τούς πρωταίτιους της καταστροφής. Και ευτυχές το νέο έτος...
ΠΗΓΗ

Η ατομική βόμβα που διαθέτουν τα "γουρουνάκια"

Portuguese Politician: 'We Have An Atomic Bomb That We Can Use In The Face Of The Germans And The French'

"We have an atomic bomb that we can use in the face of the Germans and the French: this atomic bomb is simply that we won't pay," said Pedro Nuno Santos, vice-president of the Socialist Party in the parliament.

"Debt is our only weapon and we must use it to impose better conditions, because recession itself is what is stopping us complying with the (EU-IMF Troika) accord. We should make the legs of the German bankers tremble," he said.

ΠΗΓΗ: Business Insider

Τρόικα και δημοσιογραφία: Με ποιον είμαστε;

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Η υπαγωγή της Ελλάδας σε καθεστώς επιτήρησης από την τρόικα, η οποία εκπροσωπεί τους κατόχους του ελληνικού δημόσιου χρέους, έχει σημάνει τον μακροχρόνιο, δίχως ορατό τέλος, έλεγχο της χώρας από τους δανειστές της. Για να επιτευχθούν οι στόχοι των επιτηρητών και να περάσουν χωρίς αντίσταση η απώλεια εθνικής κυριαρχίας, η εκποίηση της εθνικής περιουσίας, η βίαιη εκπτώχευση της πλειονότητας των Ελλήνων, ο ελληνικός λαός συκοφαντείται και εκβιάζεταισχεδόν στο σύνολό του.

● Διεφθαρμένοι, γραφειοκράτες και αντιπαραγωγικοί οι δημόσιοι υπάλληλοι.
● Διεφθαρμένοι και φοροφυγάδες οι μικρομεσαίοι και οι ελεύθεροι επαγγελματίες.
● Διεφθαρμένες συντεχνίες όλες οι επαγγελματικές και επιστημονικές κατηγορίες.
● Διεφθαρμένοι, τεμπέληδες και κλέφτες κοινοτικών κονδυλίων οι αγρότες.
● Καλομαθημένοι καλοπερασάκηδες και άπληστοι καταναλωτές με δανεικά όλοι οι υπόλοιποι.

Μια γιγαντιαία επιχείρηση συλλογικής ενοχοποίησης εξελίσσεται τα τελευταία δύο χρόνια. Ένας πολυεπίπεδος επικοινωνιακός πόλεμος, με στόχο την ακινητοποίηση και εξουδετέρωση της ελληνικής κοινωνίας, ώστε η άγρια λεηλασία εισοδημάτων, δικαιωμάτων, περιουσίας και κυριαρχίας των Ελλήνων στην ίδια τους τη χώρα να επέλθει ανενόχλητα. Με τις ελάχιστες δυνατές αντιστάσεις.

● Το ερώτημα είναι αβίαστο και ευθύ: Θα μπορούσε μια συκοφαντική επίθεση τέτοιου μεγέθους να έχει το σημερινό καθηλωτικό αποτέλεσμα χωρίς την καθοριστική συμβολή της πλειονότητας των ισχυρών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης;

● Η απάντηση είναι, δυστυχώς, κατηγορηματική: Όχι. Για την ακρίβεια, χωρίς τη σύμπραξη τόσων και τόσο ισχυρών ΜΜΕ, θα ήταν αδύνατη κάθε παρόμοια απόπειρα.
Γιατί όμως τόσα Μέσα Ενημέρωσης συμπράττουν σε ένα έγκλημα με εθνική διάσταση; Η απάντηση δεν είναι μονοδιάστατη…

Η διαπλοκή

Κατ’ αρχάς, εδώ και χρόνια, πολλά από τα ισχυρότερα ΜΜΕ αποτελούν ιδιοκτησία επιχειρηματιών πουείτε λειτουργούσαν ως ολιγοπώλια σε συγκεκριμένους οικονομικούς τομείς είτε απολάμβαναν πολλαπλά κρατικά ωφελήματα.

Υπερκοστολογημένα δημόσια έργα, κρατικές προμήθειες, σκανδαλωδώς ευνοϊκές νομοθετικές ρυθμίσειςκαι ποικίλες ενισχύσεις ήταν ένα ευρύ πεδίο δράσης για το επιχειρηματικό σύμπλεγμα που κυριάρχησε και έγινε πανίσχυρο τις τελευταίες δεκαετίες. Πάντα με τη συνδρομή των Μέσων Ενημέρωσης που είχε στην κατοχή του.

● Από τη μια η ισχύς των Μέσων είναι δεδομένη. Και οι πολιτικές τους παρεμβάσεις επίσης. Συγκροτήματα υποδεικνύουν και συχνά επιβάλλουν αρχηγούς κομμάτων και πρωθυπουργούς. Παλιά τους τέχνη κόσκινο…

● Από την άλλη οι μειώσεις μισθών, η λιτότητα, η διευκόλυνση της επιχειρηματικότητας εις βάρος των εργασιακών δικαιωμάτων και ο δραστικός περιορισμός του δημόσιου τομέα αποτελούσαν πάντα τηνατζέντα της δικής τους εκδοχής του ελληνικού εκσυγχρονισμού.

Υπ’ αυτήν την έννοια δεν είναι καθόλου παράξενη η χρόνια εμμονή στην πάση θυσία μείωση του κράτους. Πάντα θεωρούσαν ότι, όσο λιγότερα χρήματα ξοδεύει το κράτος για κοινωνική πολιτική, μισθούς και συντάξεις, τόσο περισσότερα θα καρπώνονται οι ίδιοι.

Κι από κοντά, πρόθυμοι μεταφορείς αυτών των αντιλήψεων, ένας σημαντικός αριθμός δημοσιογράφων. Ταυτισμένοι με τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ για πολλούς και ποικίλους λόγους, ανέλαβαν να κάνουν τη βρώμικη δουλειά.

● Γι’ αυτό τόσα πολλά και τόσο ισχυρά Μέσα Ενημέρωσης υποδέχθηκαν την τρόικα σαν σωτηρία της χώρας.

● Γι’ αυτό ενισχύθηκαν οι φωνές που παραδοσιακά επιζητούσαν το άνοιγμα του Καιάδα για τους «διεφθαρμένους» τόσο του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Εξαιρώντας πάντα τον εαυτό τους.

Μιντιακή χρεοκοπία

Μόνο που σήμερα ηττάται ακόμη και η προκάτ ενημέρωση. Η κατάσταση της ελεγχόμενης, προς το παρόν,χρεοκοπίας, την οποία βιώνει η Ελλάδα την τελευταία διετία, η δραματική μείωση των εισοδημάτων, η ανεργία και η ύφεση ήταν αδύνατον να αφήσουν στο απυρόβλητο τις επιχειρήσεις ΜΜΕ.
Η προβληθ
είσα ως σωτηρία της χώρας αποδεικνύεται εφιάλτης για όλους. Χωρίς εξαίρεση. Ας δούμε μερικά μόνο ενδεικτικά στοιχεία.

Η οικονομική κατάσταση των εταιρειών ΜΜΕ, και ιδιαίτερα των εισηγμένων στο χρηματιστήριο, είναι τραγική.

● Οι ζημιές των οκτώ εισηγμένων εταιρειών, το πρώτο εξάμηνο του 2011, γύρω στα 64 εκατομμύρια ευρώ, είναι κατά 60% υψηλότερες από αυτές του πρώτου εξαμήνου του 2010. Κάποιες από τις εταιρείες αυτές βρίσκονται ήδη εκτός του ταμπλό του Χρηματιστηρίου Αθηνών.

● Η μείωση των πωλήσεων των πέντε μεγαλύτερων από τις εισηγμένες εταιρείες ΜΜΕ, το πρώτο εξάμηνο του 2011, συγκριτικά με το αντίστοιχο διάστημα του 2010, ανήλθε σε 30%.

● Ακόμη και κανάλια με προνομιακή θέση στην τηλεοπτική αγορά έχουν ζημιές τετραπλάσιες από το αντίστοιχο διάστημα του 2010.

Οι εταιρείες χωρίς έσοδα συνήθως οδηγούνται σε εξωφρενικό δανεισμό. Όμως ακόμη και η στρόφιγγα των τραπεζικών δανείων σφίγγει πια συνεχώς, καθώς οι ελληνικές τράπεζες τελούν υπό την ασφυκτική επιτήρηση του ομίλου BlackRock και τη δαμόκλειο σπάθη των αυστηρότερων κανονισμών περί κεφαλαιακής επάρκειας.

Αυτό σημαίνει πως την επόμενη περίοδο ο δανεισμός των ΜΜΕ – όπως και όλων των επιχειρήσεων –, αν και όσος υπάρχει, θα διέπεται από εξαιρετικά αυστηρούς όρους.

Στην πραγματικότητα οι ελληνικές τράπεζες, ευρισκόμενες και οι ίδιες στην «εντατική», με τη μετοχική αξία τους στα «Τάρταρα», αδυνατώντας να ελέγξουν τη στρατηγική τους και την κεφαλαιακή τους επάρκεια, είναι αμφίβολο αν εν τέλει θα παραμείνουν, έστω, ελληνικές. Με το τραπεζικό σύστημα στα χέρια τωνδανειστών της Ελλάδας, τα κριτήρια χρηματοδότησης των επιμέρους οικονομικών δραστηριοτήτων θα έχουν αποικιοκρατικό χαρακτήρα.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο επιχειρήσεις Μέσων Ενημέρωσης, που σήμερα είναι χρεωμένες με δεκάδες εκατομμύρια, δεν θα είναι εύκολο να υπάρξουν διατηρώντας την αυτοτέλειά τους. Επιχειρηματίες της ενημέρωσης, οι οποίοι – και ως ΜΜΕ, αλλά και ως δραστηριοποιούμενοι σε άλλους τομείς – οφείλουν εκατοντάδες εκατομμύρια, δεν θα έχουν μέλλον αν δεν έχουν εγκαίρως δηλώσει πλήρη υποταγή στον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο.

Όπως άλλωστε έχει προσφάτως σημειώσει καυστικά ο τέως πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν-Κλοντ Τρισέ, «ο χρόνος της δημοκρατίας δεν συμπίπτει με τον χρόνο των αγορών».

Υπολειπόμαστε…

Όμως για τη μονοφωνία που εκπέμπεται από πολύ μεγάλο αριθμό Μέσων Ενημέρωσης, όπως ήδη προείπαμε, δεν ευθύνονται μόνο οι ιδιοκτήτες τους. Το πρόβλημα αφορά και εμάς, ως επαγγελματίες δημοσιογράφους. Η κριτική ότι υπολειπόμαστε του ρόλου και του καθήκοντός μας είναι καταιγιστική. Και, δυστυχώς, είναι συνήθως δίκαιη.

Το σοκ από τον πολυμέτωπο κεραυνοβόλο πόλεμο, τον οποίο εξαπέλυσαν εναντίον της χώρας μας οι δανειστές της Ελλάδας και πολύ μεγάλο μέρος του εγχώριου πολιτικού προσωπικού, δεν μας άφησε ανέγγιχτους.

● Από τη μια στοιχίζονται οι κατ’ εξοχήν πρόθυμοι να υπηρετήσουν το νέο καθεστώς.

● Από την άλλη υπάρχει η μεγάλη δημοσιογραφική μάζα. Χωρίς την οποία η λειτουργία των Μέσων είναι αδύνατη.

Η ραγδαία πτώση μισθών, η θύελλα απολύσεων, οι ανοιχτές εργοδοτικές απειλές, το κλείσιμο μέσων ενημέρωσης και η άμεση απειλή για νέα λουκέτα την επόμενη περίοδο, ο πανικός ότι η απώλεια της εργασίας ίσως σημάνει την προσωπική και οικογενειακή καταστροφή καθενός από εμάς, ειδικά σε περίοδο κοινωνικής ερήμωσης, είναι παράγοντες που επηρεάζουν αρνητικά την ποιότητα του δημοσιογραφικού προϊόντος.

Όμως οι δυσμενείς συνθήκες εργασίας δεν είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο η ελληνική δημοσιογραφία εμφανίζεται κατώτερη των περιστάσεων.

Οι δέκα πληγές της ενημέρωσης

Στην εποχή τής υπό κατάλυση οικονομικής, δημοσιονομικής και πολιτικής κυριαρχίας, στην εποχή της διαρκούς χρεοκοπίας και υπό την απειλή της επίσημης πτώχευσης, η ελληνική κοινωνία, η πολιτική και η δημοσιογραφία βιώνουν με δραματικό τρόπο την οικτρή διάψευση τεσσάρων δεκαετιών ευρωπαϊκής πορείας της Ελλάδας, η οποία ήδη διαγράφει τροχιά συντριβής.

Ειδικά η δημοσιογραφία πληρώνει τις αμαρτίες της, κυρίως των τελευταίων 15 χρόνων.

1. Οι περισσότεροι, όπως και το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, θέλαμε να πιστεύουμε ότι η συμμετοχή της Ελλάδας στον σκληρό ευρωπαϊκό πυρήνα θα διασφάλιζε εσαεί την ευημερία. Αυτός ο επίπλαστος εφησυχασμός για αρκετά χρόνια μάς ακύρωσε μετατρέποντάς μας

● σε νωθρούς διαχειριστές ειδήσεων,

● σε δήθεν ειδικούς ενός στημένου πολιτικού παιγνίου,

● σε λάτρεις και ενίοτε πρωταγωνιστές του παρασκηνίου,

● σε συμβούλους ή και εργαλεία πολιτικών και κομμάτων,

● σε στελέχη γραφείων Τύπου,

● σε διαμορφωτές της χρηματιστηριακής φούσκας και συχνά ξεδιάντροπους κερδοσκόπους,

● σε δυνάμει μέλη του πολιτικού προσωπικού,

● σε επιχειρηματίες… «παραπλεύρως της ενημέρωσης».

2. Ο έλεγχος της εξουσίας σταδιακά περιορίστηκε. Η εγκληματική διαχείριση του δημοσίου χρήματος«διέλαθε» της προσοχής μας. Εκτός αν έθιγε τους εργοδότες μας.

3. Σε πολλές περιπτώσεις, με αντάλλαγμα τη σιωπή μας, διεκδικήσαμε σε ατομικό επίπεδο μερικά ψίχουλα από την κατανομή των τεράστιων κερδών που προσέφερε η εκτίναξη των δεικτών μιας σαθρής ανάπτυξης. Διεκδικήσαμε μερτικό από την πολιτική και επιχειρηματική διαφθορά. Χωρίς να μας νοιάζει ότι την ίδια ώρα η Ελλάδα ερήμωνε, έχανε εισοδήματα, ρευστότητα και αυτονομία, τα χρέη διογκώνονταν ανεξέλεγκτα και η κρίση ερχόταν με καλπασμό.

4. Οι περισσότεροι πιστεύαμε ότι τα δανεικά της διαφθοράς θα ήταν επ’ άπειρον αγύριστα.

● Και τι έγινε αν ήδη τα πληρώναμε διπλά και τριπλά;

● Και τι έγινε που ξέραμε ότι με οικονομική και πολιτική απάτη μπήκαμε στο ευρώ;

● Και τι έγινε που βλέπαμε ότι η περιφέρεια αδυνάτιζε συνεχώς προς όφελος του γιγαντισμού της Αθήνας;

● Και τι έγινε που η εσωτερική παραγωγή καταστρεφόταν προς όφελος των υπηρεσιών, των αεριτζήδων και των διακομματικών διαχειριστών των κοινοτικών κονδυλίων;

Μας αρκούσε ο ρόλος του ντίλερ της δήθεν σταθερότητας και της πλαστής ευημερίας. Με ολίγη κριτική περί ανισομερούς κατανομής του υποτιθέμενου οφέλους από τη δολοφονική φούσκα.

5. Σχεδόν κανείς δεν αναρωτήθηκε γιατί αυξήσαμε το δημόσιο χρέος μας κατά 50% την εποχή της μεγάλης ανάπτυξης, των μεγάλων έργων, των Ολυμπιακών Αγώνων, των μεγάλων «πρωτογενών πλεονασμάτων» της διακυβέρνησης Σημίτη.

6. Οι περισσότεροι ελάχιστα ανησυχήσαμε όταν ανάλογες επιδόσεις στην αύξηση του χρέους μας είχαμε στη διακυβέρνηση Καραμανλή. Προείχε το Βατοπέδι. Το δέντρο της ανέξοδης ηθικολογίας έκρυβε τοδάσος της επερχόμενης χρεοκοπίας.

7. Όταν ενέσκηψε η Τρόικα, μας απασχόλησαν κυρίως οι λεπτομέρειες. Το πολιτικό κουτσομπολιό. Εξαντλούσαμε την ενημέρωση τιμολογώντας τη δυστυχία και την εξαθλίωση των συνταξιούχων, των υπαλλήλων, των χρεοκοπημένων επιχειρήσεων και των απολυμένων. Ελάχιστα μας κινητοποίησε η ταχύτατη μετατροπή της Ελλάδας σε μια απέραντη κοινωνική έρημο, σε ένα εξαθλιωμένο προτεκτοράτο, σε μια δουλοπαροικία χρέους.

8. Οι ερμηνείες της κρίσης εκ μέρους των περινούστατων και πλουσίως αμειβόμενων αναλυτών των ΜΜΕ είναι, στην πλειονότητά τους, τραγικές. Για τους περισσότερους ήταν και είναι ζήτημα «μείγματος πολιτικής», «άδικης κατανομής των βαρών», «νεοφιλελεύθερου» καπρίτσιου, διαφθοράς του πολιτικού συστήματος.

9. Κατά συνέπεια, όταν ο κεραυνός της επαπειλούμενης πτώχευσης έπεσε πάνω μας, εύκολα ξορκίσαμε τις «διεφθαρμένες» συντεχνίες του ιδιωτικού τομέα, τους «τεμπέληδες» υπαλλήλους του Δημοσίου, τα λαμόγια τους πολιτικούς και τις μίζες τους.

10. Τώρα όμως το ευρωσύστημα, στο οποίο είχαμε επενδύσει την πλαστή ευημερία μας, χρεοκοπείσυμπαρασύροντας σχεδόν όλες τις χώρες και τους λαούς της Ευρώπης. Απειλώντας ακόμη και την ανεξαρτησία τους.

Με ποιον είμαστε;

Η πολιτική της απάνθρωπης λιτότητας και του γενικευμένου ξεπουλήματος μας αγγίζει όλους, χωρίς τίποτενα δείχνει ότι υπάρχει φως στο τέλος αυτής της καταστροφικής διαδρομής.

● Η ώρα των κρίσιμων αποφάσεων πλησιάζει.

● Η οικονομία πεθαίνει και η δυστυχία εξαπλώνεται ραγδαία.

● Το πολιτικό σύστημα τρίζει.

● Η ενημέρωση ζει μαύρες μέρες με καταρρακωμένη την αξιοπιστία της.

● Ο ελληνικός λαός είναι επί της ουσίας απληροφόρητος για όσα τον περιμένουν. Και νιώθειεξαπατημένος. Επί της ουσίας μάς έχει ήδη απαξιώσει.

● Εμείς, ως δημοσιογράφοι, βρισκόμαστε σε πλήρη σύγχυση.

Για πολλά χρόνια συνδέσαμε το επάγγελμά μας με τη φήμη, την εξουσία και τον πλουτισμό. Έστω κι αν αναλογικά λίγοι τα κέρδισαν. Αυτό έβλεπαν σ’ εμάς και οι νεότεροι που έκαναν τη δημοσιογραφία στόχο επαγγελματικής αποκατάστασης.

Τώρα όμως ολόκληρη η ψευδέστατη κατασκευή γκρεμίζεται. Το έδαφος χάνεται κάτω από τα πόδια μας. Ο χρόνος που έχουμε μπροστά μας είναι ελάχιστος. Κι εμείς υποχρεούμαστε να απαντήσουμε στην ερώτηση που η κοινωνία μας θέτει όλο και πιο επιτακτικά: Με ποιον είμαστε;

Το μέλλον μας, ως δημοσιογράφων και ως πολιτών, θα κριθεί από την απάντησή μας…

* [Το κείμενο αυτό ήταν η εισήγηση του συντάκτη του στην ημερίδα που διοργάνωσαν, την Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2011, τα εργαστήρια Νέων Τεχνολογιών, Οπτικοακουστικό και Τεχνών και Πολιτιστικής Διαχείρισης του Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών με γενικό τίτλο: «Η επικοινωνία στο απόσπασμα: Κρίση, παραπληροφόρηση, απολύσεις στα ΜΜΕ»]
πηγή