Γ. Κοντογιώργης: Ριζική Συνταγματική Αλλαγή

Μερικές απο τις προτάσεις του καθηγητή Κοντογιώργη για την επικείμενη αλλαγή του Συντάγματος. Μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί....

Δείτε το βίντεο:

ΣΥΡΙΖΑ – «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ» : ΝΑ ΑΦΗΣΟΥΝ ΤΙΣ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΜΠΡΑΞΟΥΝ (ΕΝΑ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΥΜΠΡΑΞΗΣ)

Aπό Λαϊκό Κίνημα
Δείτε και το ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ

Α. ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ

Βλέπουμε καθημερινά στα Μ.Μ.Ε. του συντριπτικά περισσότερους εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ και των «Ανεξαρτήτων Ελλήνων» να συμφωνούν και να αλληλοσυμπληρώνονται πάνω σε βασικά σημεία της πολιτικής, που πρέπει να ακολουθήσει άμεσα η χώρα.
Πέραν των ζητημάτων χρέους, δανείων και μνημονίων,διαπιστώνουμε να αναπτύσσεται και μία κοινή αξιακή συγκρότηση λόγου, που έχει επηρεαστεί άμεσα από τις διδαχές και αξίες που εισήγαγε το «Λαϊκό Κίνημα» στην σκέψη των ανθρώπων: κοινωνία και κράτος με πρώτιστη αρχή και αξία των άνθρωπο και την κάλυψη των αναγκών του.

Καθώς τους άρεσε, το πήραν και το χρησιμοποιούν, χωρίς να αντιλαμβάνονται ακόμα την τεράστια φιλοσοφική και πολιτική του διάσταση. Σε απτό όμως και πρώτο πλαίσιο αντίληψης, η κοινή κατεύθυνση αυτή έχει την δυναμική να αποτελέσει πόλο και όρο ενότητας και σύμπραξης, δηλ. να καταλήξει στο αναγκαίο για την πολιτική αλλαγή στην χώρα. Εάν συμφωνήσουν, στο «κοινωνία με κέντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του», τότε όχι μόνο μπορούν να ενωθούν, αλλά και να δημιουργήσουν νέες και ουσιαστικές πολιτικές προτάσεις.

Β. ΤΑ ΔΥΟ ΑΓΚΑΘΙΑ και ΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΜΠΡΑΞΗΣ

Πέρα από όλα αυτά, για την σύμπραξη των ανωτέρω πολιτικών υποκειμένων και συλλογικοτήτων υπάρχουν σήμερα δύο σημεία αγκάθια, που πρέπει και οφείλουν να τα ξεπεράσουν αμφότεροι.

Β.1. Το πρώτο αφορά την εμμονή των «Ανεξαρτήτων Ελλήνων» στην «ελεύθερη αγορά», στην αιτία δηλ. του «κακού» για την Ελλάδα και όλο τον πλανήτη. Στον όρο «ελεύθερη αγορά» συνοψίζονται όλα τα άθλια δόγματα του νεοφιλελευθερισμού, της επικυριαρχίας των τραπεζών και την εταιρειοκρατία και αγοροκρατία στον πλανήτη. Τα κοινά αφεντικά των εταιρειών αυτών, τα «αφεντικά των αγορών» γίνονται με την αποδοχή των δογμάτων αυτών απόλυτοι κυρίαρχοι σε ό,τι υπάρχει και κινείται στον πλανήτη μας. Οι ίδιες οι «ελεύθερες αγορές» είναι η αιτία σε μεγάλο βαθμό της κατάστασης στην οποία περιήλθε η χώρα μας και αυτές που παρεμποδίζουν την λύση με τα κερδοσκοπικά τους παιχνίδια και επιδιώξεις. Αυτά και άλλα πολλά (π.χ. «ελεύθερες αγορές» = παγκοσμιοποίηση) ας τα αναλογιστεί ο Π. Καμμένος και οι συνοδοιπόροι του.
Εμείς θέλοντας να συμβάλλουμε στην λύση υπενθυμίζουμε καιπροτείνουμε στο κόμμα των «Ανεξαρτήτων Ελλήνων» να εξετάσουν άμεσα την μετακίνησή τους σε ένα πιο συνεπές «δεξιό» μοντέλο, που με αρκετή επιτυχία εφαρμόστηκε στην Ελλάδα από δεξιές κυβερνήσεις και κυρίως αυτές του Κων. Καραμανλή: «το μοντέλο τουΚεϋνσιανικού-Γκωλικού Προστατευτισμού» που θεωρεί αναγκαία την παρέμβαση του κράτους στην λειτουργία της οικονομίας και των «αγορών». Το «Λαϊκό Κίνημα» έχει μελετήσει τον τρόπο, ώστε ένα μοντέλο παρεμβατισμού να είναι συμβατό ακόμα και με τις αρχές της Ε.Ε., προστατεύοντας παράλληλα την κοινωνία και την χώρα από την αθλιότητα της κερδοκρατίας των αγορών.
Με την πολιτική μετακίνηση αυτή, το κόμμα των «Ανεξάρτητων Ελληνων» μπορεί να είναι πιο συμβατό με τις ίδιες τις αρχές του και όσα αλλού διακηρύσσει (που, σημειωτέον, είναι εντελώς αντιφατικά και ασύμβατα με τις «ελεύθερες αγορές), αλλά και συμβατό σε μία πολιτική συνεργασία - σύμπραξη με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ετσι λύνονται πολλά ζητήματα πραγματικής πολιτικής … .

Β.2. Αντίστοιχο αγκάθι είναι και οι θέσεις κάποιων στο ΣΥΡΙΖΑσχετικά με τα «εθνικά» ζητήματα και το «μεταναστευτικό». Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να κινηθεί σε μία κλασσική πατριωτική αντίληψη και πολιτική της αριστεράς και να διαφύγει από το άρμα της «παγκοσμιοποίησης» και τις χαλαρές εθνικά θέσεις που παραπέμπουν περισσότερο στον Χάντιγκτον, παρά στον σοσιαλισμό. Πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να αντιληφθεί την δοξασία ή πίστη των Ελλήνων ότι είμαστε έθνος με κοινή προέλευση γένους και όχι έθνος κρατικό δημιούργημα και να συμβαδίσει με την αντίληψη αυτή.
Ο κλασσικός κοινωνικός διεθνισμός της αριστεράς, αυτός που καταξίωσε την αριστερά στην Ελλάδα μέσα από την πατριωτική λογική και τους αγώνες του ΕΑΜ και αποτέλεσε την απαρχή της διάσπασης με το τότε ΚΚΕ (μην ξεχνάμε τον πατριωτικό αδέσμευτο προσδιορισμό του προπάτορα του ΣΥΡΙΖΑ : «ΚΚΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ»), προσφέρει τα πιο ουσιαστικά και απτά εργαλεία πολιτικού προσδιορισμού και δημιουργίας νέων πολιτικών θέσεων και αντίληψης. Μια πρόσφατη μετακίνηση του Αλ. Τσίπρα σε πολιτικές για το μεταναστευτικό, που είχαν προτείνει πριν από χρόνια μέλη του Λ.Κ., είναι μία πρώτη αρχή για την μετακίνηση του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα πατριωτικό διεθνιστικό λόγο και λογική. Ας μην λησμονούμε, ότι ο κοινωνικός διεθνισμός προϋποθέτει ως αναγκαίο όρο του την ύπαρξη των εθνών, ενώ η παγκοσμιοποίηση αναγνωρίζει μόνο υπηκόους κρατικών μορφωμάτων. Μία πραγματική αριστερά οφείλει να διακρίνει καθαρά αυτές τις δύο λογικές και να κινηθεί καθαρά στα πλαίσια του διεθνισμού και όχι της παγκοσμιοποίησης.
Μια τέτοια μετακίνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι αναγκαία προκειμένου να δομηθεί η λογική της αναγκαίας και συμβατής σύμπραξης.
Θεωρούμε αναγκαία και επιβεβλημένη την ενότητα, έστω και με την μορφή απλής σύμπραξης, ώστε να υπάρξει πραγματική πολιτική αλλαγή και ανάταξη της χώρας, που αναγκαστικά θα ξεκινήσει από την ήττα των κομμάτων των μνημονίων, της καταστροφής και του ξεπουλήματος της χώρας. Μιας χώρας που μοιάζει να την κατάντησαν ετοιμαθάνατη και τώρα επιδιώκουν να πάρουν τα όργανά της στο πλιάτσικο για να τα εκμεταλλευτούν σε μεταμόσχευση … .

Η συνεργασία θα ματαιώσει τους σκοπούς τους.
ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ: ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ !!!
http://laikometopo.blogspot.com/ ,
http://laikokinima.forumgreek.com/ , http://www.facebook.com/profile.php?id=100002558583334&sk=wall

ΠΗΓΗ

Δυστυχώς, όπως γίνεται από το 1821 και ύστερα, για άλλη μια φορά καλούμαστε να επιλέξουμε νταβατζή, και να ελπίζουμε να είμαστε τυχεροί επιλέγοντας νταβατζή από την πλευρά των νικητών….

Είναι προφανές ότι η Ελλάδα είναι πολύ σημαντική για να την αφήσουν να τους ξεφύγει από τα χέρια τους.  

Απ’ ότι φαίνεται, είμαστε στο Προ-πολεμική περίοδο και ακόμη οι Συμμαχίες των Διεθνών Νταβατζήδων δεν είναι ακόμα πλήρως διακριτές.

Οι Διεθνείς Νταβατζήδες Χρηματοδεσπότες και τα κρατικά οχήματά επιβολής τους (όλα;) (Άγγλοι, Γάλλοι, Αμερικάνοι, Ρώσοι, Γερμανοί, και προσφάτως Κινέζοι) έχουν ρίξει όλα τα μέσα που διαθέτουν (δες πχ το νέο βίντεο των Ανώνυμων;) στη Μάχη της Ελλάδας που θα κρίνει και τον πόλεμο για την επικράτηση σε παγκόσμιο επίπεδο...

• Οικονομικά θες; (ευρώ - δολάριο, σπάνιες γαίες)
• Ενεργειακά; (πετρέλαιο, φυσικό αέριο),
• Γεωπολιτικά; (Στενά του Σουεζ, Ελλήσποντος, ΝΑ Μεσόγειος, Μέση Ανατολή),
• Εμπορικά; (ναυτιλιακή διακίνηση εμπορευμάτων και πετρελαίου, πρόσβαση της Κίνας στην Ευρώπη)
• Συμβολικά; (Δημοκρατία, Σεισάχθεια, Ελευθερία, Αρετή)…

Οι εκλογές είναι καθοριστικές για την έκβαση της Μάχης, και ως εκ τούτου όλα επιτρέπονται…..

 

Είναι δύσκολο να καταλάβεις ποιο κόμμα ή άτομο εξυπηρετεί τα συμφέροντα ποιού Νταβατζή, αλλά με λίγο ψάξιμο μπορώ να πω ότι μπορείς να φτάσεις σε σχετικά ασφαλή συμπεράσματα…

Δυστυχώς, όπως γίνεται από το 1821 και ύστερα, για άλλη μια φορά καλούμαστε να επιλέξουμε νταβατζή, και να ελπίζουμε να είμαστε τυχεροί επιλέγοντας νταβατζή από την πλευρά των νικητών….

Τείνω να υιοθετήσω την άποψη ότι, εάν δεν:

• συζητήσουμε,
• συναποφασίσουμε και
• απαιτήσουμε

κατ' ελάχιστον και για αρχή:

• Κληρωτούς ανακλητούς βουλευτές (ή ένα μικτό σχήμα κληρωτών-αιρετών στις 3 εξουσίες),
• Δημοκρατικά ελεγχόμενη συναλλακτική μονάδα,
• πλήρη διαχωρισμό των Εξουσιών,
• Σύνταγμα με αρχίδια και
• Παιδεία να υποστηρίζει όλα τα παραπάνω η κατάσταση αυτή θα διαιωνίζεται….

Κλείνοντας παραθέτω το ακόλουθο κείμενο - αφιερωμένο στους απανταχού Νταβατζήδες της Οικουμένης:
---------------------------------------

Ύβρις

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Η ύβρις ήταν βασική αντίληψη της κοσμοθεωρίας των αρχαίων Ελλήνων. Όταν κάποιος, υπερεκτιμώντας τις ικανότητες και τη δύναμή του (σωματική^[1], αλλά κυρίως πολιτική^[2], στρατιωτική^[3] και οικονομική^[4]), συμπεριφερόταν με βίαιο, αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο απέναντι στους άλλους, στους νόμους της πολιτείας και κυρίως απέναντι στον άγραφο θεϊκό νόμο -που επέβαλλαν όρια στην ανθρώπινη δράση-, θεωρούνταν ότι διέπραττε «ὓβριν», δηλ. παρουσίαζε συμπεριφορά με την οποία επιχειρούσε να υπερβεί τη θνητή φύση του και να εξομοιωθεί με τους θεούς^[5], με συνέπεια την προσβολή και τον εξοργισμό τους.

Η βίαια, αυθάδης και αλαζονική αυτή στάση/συμπεριφορά, που αποτελούσε για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο παραβίαση της ηθικής τάξης και απόπειρα ανατροπής της κοινωνικής ισορροπίας και γενικότερα της τάξης του κόσμου, πιστευόταν ότι (επαναλαμβανόμενη, και μάλιστα μετά από προειδοποιήσεις των ίδιων των θεών^[6]) οδηγούσε τελικά στην πτώση και καταστροφή του «ὑβριστοῦ»^[7] (ὓβρις > ὑβρίζω > ὑβριστής).

Αποδίδοντας την αντίληψη σχετικά με την ύβρη και τις συνέπειές της, όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται στην αρχαιότερή της μορφή, με το σχήμα

ὓβρις→ἂτη→νέμεσις→τίσις^[8] μπορούμε να πούμε ότι οι αρχαίοι πίστευαν πως μια «ὓβρις»^[9] συνήθως προκαλούσε την επέμβαση των θεών, και κυρίως του Δία, που έστελνε στον υβριστή την «ἂτην»^[10], δηλαδή το θόλωμα, την τύφλωση του νου. Αυτή με τη σειρά της οδηγούσε τον υβριστή σε νέες ύβρεις, ώσπου να διαπράξει μια πολύ μεγάλη α-νοησία, να υποπέσει σε ένα πολύ σοβαρό σφάλμα, το οποίο προκαλούσε την «νέμεσιν»^[11], την οργή και εκδίκηση δηλαδή των θεών, που επέφερε την «τίσιν»^[12], δηλ. την τιμωρία και τη συντριβή/καταστροφή του.

Από την κλασική εποχή και μετά, σε πολλές περιπτώσεις οι έννοιες Άτη, Δίκη και Νέμεσις φαίνεται να αποκτούν στη συνείδηση των ανθρώπων ισοδύναμη σημασία, αυτήν της θείας τιμωρίας.

Η λέξη ύβρις πέρα από τη λόγια νεοελληνική χρήση της με τις σημασίες «βρισιά» (κυρίως στον πληθυντικό αριθμό «ύβρεις») και συνακόλουθα «κάτι που θίγει την τιμή και την αξιοπρέπεια κάποιου» -οι οποίες είναι φυσιολογικές εξελίξεις της αρχαίας σημασίας-, αρκετές φορές χρησιμοποιείται και στην εποχή μας, σε πιο προσεγμένο επίπεδο λόγου, με την αρχαιοελληνική σημασία της για να χαρακτηρίσει ανάλογες αλαζονικές συμπεριφορές συνανθρώπων μας.

Ονειρεύτηκα τον Κανένα

Όπως η πλειοψηφία των Ελλήνων, έτσι κι εγώ, αφού έψαξα και δε βρήκα πουθενά στους πολιτικούς που μας κυκλώνουν αυτά που πραγματικά θέλω και ζητώ από έναν ηγέτη - αληθινά - της Ελλάδας, ονειρεύτηκα τον Κανένα: τον πρωταγωνιστή εδώ και χρόνια των δημοσκοπήσεων, τον αφανή ήρωα, αυτόν που ποθούμε, αλλά δεν ξέρουμε πού να αναζητήσουμε.

 

Όταν ο Κύκλωπας Πολύφημος ρώτησε το όνομα εκείνου που του κέρασε το ωραιότερο κρασί που γεύτηκε στη ζωή του, αυτός του δήλωσε πως είναι ο Κανένας. Έτσι, όταν ο άγνωστος τύφλωσε το μοχθηρό Κύκλωπα κι εκείνος, αναζητώντας βοήθεια από τους άλλους Κύκλωπες, τους έλεγε πως τον τύφλωσε ο Κανένας, όλοι έβαλαν τα γέλια και δεν έδωσαν σημασία στις κραυγές του.

Η εντύπωση που μου δημιουργείται από την επιλογή του Κανένα ως καταλληλότερου πρωθυπουργού για τη χώρα είναι ότι οι Έλληνες δεν εκφράζουν απόγνωση, παραίτηση, απελπισία. Ο Κανένας δεν είναι απλώς ένα επιφώνημα που βγάζει την παραδοχή του Έλληνα πως δεν υπάρχει άνθρωπος να ηγηθεί, όπως πρέπει, αυτής της χώρας. Η απάντηση αυτή των Ελλήνων εκφράζει τη συλλογική μνήμη του έθνους.

 

Ο Κανένας δεν είναι ανύπαρκτος, είναι ένας ομηρικός ήρωας - ένας απρόσωπος ήρωας που μπορεί να αλλάξει την κατάσταση: υπάρχει κάπου, αλλά δε γνωρίζουμε τα χαρακτηριστικά του, το όνομά του. Είναι ένας από μας, παγιδευμένος από τους μοχθηρούς Κύκλωπες, που ψάχνει το δρόμο του, για να σώσει τους συμπατριώτες του και τον ίδιο του τον εαυτό. Κάποιος άγνωστος που ο Κύκλωπας γελάει κοροϊδευτικά μαζί του, γιατί αγνοεί τις αληθινές του δυνατότητες. Κανένας το όνομά του και σήμερα, αφού όποιος δεν είναι δικός τους, όποιος δεν κατέκτησε τη φαύλη ''επωνυμία'' του συστήματός τους, είναι ένας Κανένας... Μόνο που, όπως στην Οδύσσεια, έτσι και στην Ελλάδα της εποχής μας ο ασήμαντος Κανένας θα είναι αυτός που θα επιφέρει το καίριο χτύπημα στον μονόφθαλμο, μοχθηρό Κύκλωπα που είναι το παρόν πολιτικό σύστημα.

 

Και, όπως οι περισσότεροι Έλληνες, μιας και είναι ο Κανένας μπορώ να τον πλάσσω, όπως θέλω, και μετά να τον αναζητήσω - όχι, φυσικά, στα μεγάλα κανάλια και τις εφημερίδες, ούτε στα μπαλκόνια με τις ''λαοθάλασσες'' που πληρώνονται με τα χρήματα του ελληνικού λαού, ούτε στα Μέγαρα των βασιλιάδων που ειρωνικά έγιναν οίκοι της δημοκρατίας, δηλαδή του λαού. Τα όνειρα δεν έχουν περιορισμούς, σωστά;

 

Ονειρεύομαι τον Κανένα να μην έχει καμία σχέση με το αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου, αυτό του πολιτικού, απλά να είναι πολίτης, δηλαδή να αγαπάει την πολιτεία του και να ανησυχεί για όσα γίνονται γύρω του, να τον απασχολούν τα κοινά προβλήματα και να ψάχνει το καλύτερο για τη χώρα και τους συμπολίτες του. Να ονειρεύεται ότι θα αλλάξει τη ζωή των συμπολιτών του προς το καλύτερο, δίνοντάς τους αυτοπεποίθηση και υπευθυνότητα, ώστε ποτέ ξανά να μην αφήσουν τη μοίρα της πατρίδας τους και τη δική τους ανεξέλεγκτα στα χέρια λίγων. Να μαραζώνει με την παρακμή και τη νέα κατοχή της χώρας και να διψά να της ξαναδώσει τη θέση που της αξίζει.

Να μη βάζει τίποτα πάνω απ' το καλό της χώρας και να μη φοβάται να πει ΟΧΙ σε όσους χρόνια τώρα πληγώνουν και ταπεινώνουν την Ελλάδα και τους Έλληνες. Να ακούει τους πολίτες, να συζητά πραγματικά μαζί τους και στα κρίσιμα ζητήματα να τους αφήνει να αποφασίσουν, γιατί μόνο έτσι αναπνέει η δημοκρατία κι επιβιώνει μια χώρα: όταν ο πολίτης αντιλαμβάνεται ότι το αύριο του τόπου είναι δική του ευθύνη και ταυτίζεται με το αύριο το δικό του, οπότε δεν τον συμφέρει να αδιαφορεί. Άλλωστε οι επιλογές του λαού διαχρονικά ήταν περισσότερες φορές σωστές από αυτές των επαγγελματιών της πολιτικής.

Να είναι αληθινός Έλληνας. Να ανατριχιάζει, ακούγοντας τον εθνικό ύμνο, βλέποντας τα γεροντάκια να κλαίνε για τον τόπο τους και αντικρίζοντας το ελληνικό τοπίο. Να σέβεται και να συμμερίζεται τα συναισθήματα των πολιτών για δικαιοσύνη στα εθνικά θέματα και να μην τα πνίγει, για να μην ενοχλήσουν τον ίδιο και τις δημόσιες σχέσεις του.

 

Να έδιωχνε από εδώ την Τρόικα, το ΔΝΤ και όλους αυτούς που μας φέρονται σαν σκλάβους, γιατί αυτό θα έδινε στους Έλληνες πίσω την αυτοπεποίθησή τους σαν έθνος και σαν ανθρώπους και τη διάθεσή τους για δουλειά. Να ρωτούσαν οι υπόλοιποι δυνάστες κρατών τους εγχώριους δυνάστες ποιος τους εκθρόνισε και, όταν αυτοί με πόνο θα έλεγαν πως το έκανε ο Κανένας, να τους περιγελούσαν, όπως τον Πολύφημο οι άλλοι Κύκλωπες.

 

Να έλεγε ο Κανένας στον ελληνικό λαό πως όσο θα κρατήσουν οι δυσκολίες ο ίδιος και όποιος άλλος βρίσκεται σε δημόσιο αξίωμα δε θα αμείβεται, γιατί ο σκοπός τους είναι να βοηθήσουν, στ' αλήθεια, τη χώρα και όχι ν' αυξήσουν την προσωπική τους περιουσία.

Να έσβηνε τα χρέη των πολιτών στις τράπεζες, μιας και αυτά πληρώθηκαν και με το παραπάνω με τα τεράστια πακέτα στήριξης που τους δόθηκαν, τα οποία αποτελούνταν από χρήματα των φορολογουμένων, δηλαδή των ίδιων ανθρώπων που υποτίθεται ότι χρωστούν στις τράπεζες. Έτσι οι άνθρωποι και οι παραγωγικοί φορείς θα ρίχνονταν στη δουλειά με νέο αέρα και η παραγωγική δυνατότητα της χώρας θα ξυπνούσε - το είχε κάνει άλλωστε και ο Σόλων, δεν είναι καινούργιο. Θα αξιοποιούσε, επιτέλους, τον τεράστιο φυσικό πλούτο της χώρας με τον πιο πρόσφορο τρόπο για τη χώρα και τους πολίτες και όχι για τον ίδιο, ώστε να μην υπάρχει πλέον πεινασμένος, άστεγος, ανασφάλιστος, απελπισμένος άνθρωπος στην Ελλάδα.

 

Να επαναδιαπραγματευόταν τη θέση της Ελλάδας σε διάφορους διεθνείς ''οργανισμούς'' και, αν χρειαζόταν, να αποχωρούσε - γιατί η θέση της καμαριέρας κάποιων υπερφίαλων χωρών δεν ταιριάζει σε καμία χώρα, πολύ περισσότερο στην Ελλάδα.

Να όριζε με νόμο ο μισθός του βουλευτή να ισούται με τον κατώτατο μισθό που παίρνει Έλληνας πολίτης και ο μισθός των υπουργών και του πρωθυπουργού να ισούται με τη μικρότερη σύνταξη Έλληνα πολίτη - γιατί έτσι θα το σκέφτονταν καλύτερα όλοι αυτοί που ελαφρά τη καρδία πετσοκόβουν το μοναδικό εισόδημα των άλλων.

Να μη φοβόταν να δώσει αρμοδιότητες στους πολίτες: να έβαζε επιτροπή κληρωτών πολιτών που θα αλλάζουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα, στη θέση του αξιώματος του Προέδρου της Δημοκρατίας, με καθήκον τον έλεγχο των πεπραγμένων της εκάστοτε κυβέρνησης. Πολίτες να δικάζουν τους επίορκους βουλευτές που, φυσικά, θα έχουν απέναντι στο νόμο μεγαλύτερη ευθύνη απ' τους απλούς πολίτες, μιας και οι δικές τους πράξεις αφορούν και επηρεάζουν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων.

Η μόνη του φιλοδοξία για κέρδος από την ενασχόλησή του με τα κοινά να είναι τα λουλούδια που θα φέρνουν μετά από χρόνια στον τάφο του τα μικρά Ελληνόπουλα ως αναγνώριση πως κάτι καλό έκανε γι' αυτούς...

 

Εσείς πώς ονειρεύεστε τον Κανένα;

 

ΠΗΓΗ: ΕΝΔΕΛΕΧΕΙΑ

Πρέπει να πιέσουμε, δεξιοί και αριστεροί, να δημιουργηθεί εκλογικό μέτωπο των αντι-μνημονιακών κομμάτων, κινημάτων και μετώπων, ώστε να μπορούμε να ελπίζουμε

Κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, θα γίνουν εκλογές. Με σιγουριά κανείς δεν μπορεί να πει το πότε. Αλλά το ότι το τραπεζικό καθεστώς που μας κυβερνάει κάνει λόγο για εκλογές σημαίνει πως πάμε προς τα κει.

Αν και το ότι αυτό το τραπεζικό καθεστώς μιλάει από μόνο του για εκλογές θα έπρεπε να μας κάνει να ανησυχούμε. Διότι οι επαγγελματίες ολιγαρχικοί που μας κυβερνάνε θα οδηγήσουν την χώρα σε εκλογές εάν, και μόνον εάν, έχουν πιθανότητες να τις κερδίσουν. Η …να μην τις χάσουν.

Δηλαδή το ολιγαρχικό τραπεζικό καθεστώς θα οδηγήσει την χώρα σε εκλογές μόνο εάν έχουνε σιγουρευτεί, πως στην κυβέρνηση που θα προκύψει θα μετέχουν και δικές τους δυνάμεις.
Διαφορετικά, αν δηλαδή σχηματιστεί μια αμιγώς αντι-μνημονιακή κυβέρνηση, γνωρίζουν πολύ καλά, πως οι περισσότεροί τους, και βασικά ηγεσίες και βουλευτές που έφεραν ή ψήφισαν μνημόνια, δανειακές, εφαρμοστικούς και χαράτσια, θα καταλήξουν στις φυλακές. Οπου φυσικά και είναι η θέση τους, ως κοινοί εγκληματίες που είναι κατά του λαού. Και μαζί τους στις φυλακές θα πάνε και ορισμένοι μεγαλοσχήμονες δικαστικοί, αστυνομικοί και λοιποί αρμόδιοι και μη.


Αυτό που παίζεται λοιπόν στις επόμενες εκλογές δεν είναι απλά και ακαδημαϊκά “το μέλλον της χώρας”. Αυτό που παίζεται είναι η επιβίωσή μας. Ως λαού. Εναντι της επιβίωσης του ολιγαρχικού τραπεζικού πολιτικού συστήματος που τώρα μας κυβερνάει παράνομα. Εν ολίγοις είναι “ο θάνατός σου η ζωή μου”.

Εχουνε μέχρι τώρα εμφανιστεί αρκετά νέα κόμματα, μέτωπα, κινήσεις κλπ κλπ, με αντι-μνημονιακό προσανατολισμό. Κανονικό. Και όχι γιαλαντζί σαν της ΝΔ και του Κουβέλη, για να συνεννοούμαστε.
Αν τους αφήσουμε όλους αυτούς χωρίς πίεση, κι ανάμεσά τους υπάρχουν και σχηματισμοί που προέρχονται από τα σπλάγχνα του μολυσμένου κοινοβουλευτισμού (Σύριζα, ΚΚΕ, Καμμένος), θα κατέβουν ο καθένας μόνος του με το μαγαζάκι του.

Εμάς, σαν λαό, ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΥΜΦΕΡΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΥΤΟ. Διότι έτσι κινδυνεύουμε. Κινδυνεύουμε αυτή η εκλογική πολυδιάσπαση να μην φέρει τα ποσοστά που απαιτεί ο εκλογικός μας νόμος, ο μαγειρεμένος από τους διασημώτερους εκλογικούς σεφ.

Κινδυνεύουμε αυτή η εκλογική πολυδιάσπαση να μην φέρει τα απαιτούμενα ποσοστά για να μπορούμε να ελπίζουμε πως θα σχηματιστεί μια κυβέρνηση που θα κάνει, το λιγώτερο, δυο πράγματα

• Θα καταργήσει μνημόνια, δανειακές, εφαρμοστικούς και χαράτσια
• Θα τιμωρήσει όσους περισσότερους βρωμιάρηδες και διεφθαρμένους ολιγαρχικούς γίνεται.

Αρα πρέπει να τους πιέσουμε. Ολους. Ολοι μας. Δεξιοί κι αριστεροί. Οσο μπορεί ο καθένας μας. Με ότι μπορεί ο καθένας μας. Με γράμματα, με email, με αναρτήσεις και σχόλια στα ιστολόγια, με την παρουσία και τις ερωτήσεις μας στις τωρινές τους συγκεντρώσεις. Οχι μόνο οι δεξιοί τους δεξιούς πολιτευτές και οι αριστεροί τους αριστερούς. Αλλά ΟΛΟΙ ΟΛΟΥΣ.

Αν κατέβουν χωριστά, κοινώς τη βάψαμε. Δεν θα συζητάγανε οι ολιγαρχικοί του τραπεζικού πολιτικού συστήματος για εκλογές αν δεν είχανε σιγουρέψει πως ακόμα κι αν δεν κερδίσουν τις εκλογές, τουλάχιστον δεν θα τις χάσουν. Ούτε οι διεθνείς τραπεζίτες τοκογλύφοι, που ελέγχουνε τους επαγγελματίες ολιγαρχικούς πολιτικούς μας, κι εκείνοι που τους εκβιάζουνε με τις λίστες Χριστοφοράκου και ποιος ξέρει τι άλλο, θα τους δίνανε το πράσινο φως να κάνουν εκλογές, αν υπήρχε υποψία πως κινδυνεύει η …επένδυσή τους.

Διατρέχουμε κίνδυνο λοιπόν αν δεν σχηματιστεί εκλογικό αντι-μνημονιακό μέτωπο. Αν επικρατήσουν οι μνημονιακοί στις εκλογές, δεν την βγάζουμε άλλα τέσσερα χρόνια με χαράτσια και μνημόνια. Θα μας εξοντώσουν.

Πίεση λοιπόν. Πίεση. Σε όλους. Ολοι. Δεξιοί κι αριστεροί. Για να έχουμε ελπίδα.

Θραξ Αναρμόδιος

ΒΙΝΤΕΟ: Καζάκης, Καλογερόπουλος στον Κολοκοτρώνη 25η Μαρτίου

Πρόταση για μια "άλλη" κυβέρνηση

Ο Κώστας Καββαθάς, στο άρθρο του: Οι προβληματισμοί μου για τις εκλογές,

αναρωτιέται ποιό κόμμα να ψηφίσει στις επόμενες εκλογές

Έτσι, αφού απορρίπτει, εκ της άτοπου απαγωγής, όλα τα γνωστά κόμματα καταλήγει στο εν λόγω άρθρο ως εξής:

Με το δίκιο σας απορείτε τι ψήφισα στις εικονικές κάλπες που έστησα για τις ανάγκες του παρόντος πονήματος. Λοιπόν… Έφτιαξα μία κυβέρνηση που αποτελείται από 100 «πυροβολημένους», περήφανους, μορφωμένους πολίτες. Από άνδρες και γυναίκες που, δεν φοράνε γραβάτες και Λουμπουτέν αλλά, ψηφιακά “φυσεκλίκια” και μπαντάνες και στα χέρια κρατάνε σκουπόξυλα. Που μιλάνε στο λαό αφού ΠΡΩΤΑ ζητήσουν συγγνώμη επειδή θα του “φάνε” την ώρα και σκύβουν το κεφάλι από ντροπή όταν περπατούν στο δρόμο.


Μία κυβέρνηση που, πρώτα θα εξηγούσε πως λειτουργεί το σύστημα των οικονομικών δολοφόνων πίνουν (πραγματικά) το αίμα των λαών και μετά θα καλούσε τους νέους Αγρότες, τους Δασκάλους, τους Μηχανικούς, τους Γιατρούς, και κάθε Εργαζόμενο που θα ήθελε να στηθεί το “Δημόσιο” του 21ου αιώνα αλλά, και όλους τους πολίτες που νοιάζονται για αυτή την χώρα, να βάλουν πλάτη για να απαλλαγούν από τα καρτούν της Πολιτικής και Οικονομικής ζωής

Φανταστείτε μία “επαναστατική” κυβέρνηση που δεν θα έτρεχε πίσω απ’ τα παπαγαλάκια των καθεστωτικών ΜΜΕ αλλά, θα τα ανάγκαζε, με το αφόρητο χιούμορ των μελών της, να τρέχουν αυτά ξωπίσω τους. Μία κυβέρνηση με σημαία την προσωπική και εθνική αξιοπρέπεια και βάθρο την ταπεινότητα και το μέτρο
Τι λέτε; Μία παρόμοια κυβέρνηση θα μπορούσε να γυρίσει το πλοίο ή θα την έπαιρναν με τις πέτρες;_Κ.Κ.

Καλό ερώτημα, που μάλλον η απάντηση είναι ΝΑΙ και στα δύο σκέλη του.

Και το πλοίο θα ήταν δυνατόν να το γύρισει, και με τις πέτρες θα την παίρνανε.

Αλλά αφού έγινε στην Τυνησία, όπου ένας Blogger συμμετέχει ως υπουργός στη  κυβέρνηση, μπορεί να γίνει και εδώ.

Απλά θεωρώ οτι η συμμετοχή μόνο ένος blogger, σαν τσόντα, σε υφιστάμενα πολιτικά κόμματα και κυβερνητικά σχήματα, δεν αποτελεί λύση.

Μια κυβέρνηση αποτελούμένη, ως επι το πλείστον, απο  ανθρώπους που συστηματικά δεν φοβήθηκαν να πάρουν θέση και να καταθέσουν την άποψη τους για την πορεία της χώρας, σε περιόδους σκοταδιστικούς και απόκρυψης της αλήθειας, θα είναι σίγουρα καλύτερη απο αυτές που μας προτείνουν τα ΜΜΕ, οι τραπεζίτες και οι πολυεθνικές.

Γιατί, όπως έγραψα και σε σχόλιο μου:

"Ανθρώπους που μπορείς να τους εμπιστευτείς καθώς ξέρεις τι πρεσβεύουν, το βάθος και το πλάτος των γνώσεών τους, και τις αναλυτικές και συνθετικές τους ικανότητες. Αυτούς τους ανθρωπους μπορείς να τους εμπιστευτείς ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΞΕΡΕΙΣ, όχι απο την τηλεόραση αλλά επειδή γνωρίζεις τη στάση τους (τα γραπτά μένουν).

Το θέμα είναι η πλατφόρμα συνεργασίας και ο συντονισμός για την αποτύπωση ξεκάθαρου και συνεκτικού προγράμματος δράσεων.

Εαν βγείς και μιλήσεις ΞΕΚΑΘΑΡΑ στο λαό, μόνο τότε έχεις ελπίδα να τον κινητοποίησεις σε ένα πανεθνικό σχέδιο αναγέννησης.

Χρόνο δεν έχουμε."

Το πλήρες άρθρο του Κ. Καββαθά εδώ

Η Ferrari και η Rolls Royce του Μίκη

Ο γνωστότατος καλλιτέχνης και άξιος σεβασμού για την καλλιτεχνική του παρουσία, η οποία τραγουδήθηκε από το σύνολο σχεδόν του Ελληνικού λαού, τον τελευταίο χρόνο έχει ενεργοποιηθεί (και πάλι) στην πολιτική, με την δημιουργία της «Σπίθας». Και θέλετε η μουσική του, θέλετε οι μνήμες και οι αγώνες των Ελλήνων που συνοδεύτηκαν από αυτήν, θέλετε την ανάγκη να βρεθεί το πρόσωπο μέσω του οποίου θα ήταν δυνατή μία συσπείρωση και επανάσταση των Ελλήνων κατά του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, πολύ γρήγορα η Ελλάδα γέμισε από «σπίθες» με την ελπίδα πως αυτές σύντομα θα γίνουν φωτιά που θα κατακάψει εκείνους που σαν σύγχρονοι εφιάλτες παρέδωσαν την χώρα σε ξένες «δάνειες δυνάμεις», που βίασαν κατ’ επανάληψη και κατά συρροή το Σύνταγμα, που εργάστηκαν προς την κατεύθυνση διάλυσης της οικονομίας και του κοινωνικού ιστού…

Αλλά, η ελπίδα ποτέ δεν μπόρεσε να γίνει πράξη και αυτό αποτελεί ένα παράδοξο, αφού στις τάξεις των «σπιθών» έτρεξαν να συμμετάσχουν άνθρωποι των γραμμάτων, των επιστημών, άνθρωποι από διάφορες κοινωνικές, οικονομικές και επαγγελματικές τάξεις. Άνθρωποι διαπιστωμένα ικανότατοι στους χώρους εργασίας τους, επιστήμονες των οποίων η αναγνώριση και οι ικανότητες είναι δεδομένες, προσωπικότητες που τάχθηκαν ως στρατιώτες υποτασσόμενοι στον μέγιστο σκοπό, στην επαναφορά της Δημοκρατίας και στην απελευθέρωση της Ελλάδας. Άνθρωποι που δεν έσκυψαν το κεφάλι στα κόμματα εξουσίας και γι αυτό δεν τους επετράπη η συμμετοχή τους στα πολιτικά δρώμενα που οι ίδιοι έβλεπαν πως οδηγούν την πατρίδα στην καταστροφή. Άνθρωποι, που χωρίς κομματικές παρωπίδες, δεν ξέχασαν ποτέ τον ρόλο του ατόμου στο σύνολο και την αξία του ικανού συνόλου. Άνθρωποι που απογοητεύτηκαν αλλά ποτέ δεν ξέχασαν ότι είναι άνθρωποι και παρά τα αξιώματά τους συμπεριφέρονταν σαν ίσοι προς ίσους, επειδή αυτή ήταν η Παιδεία τους, αυτό ήταν το πιστεύω τους…

Αυτό το λαμπρό υλικό, δυστυχώς, δεν μπόρεσε να το εκμεταλλευθεί ο Μίκης, ο οποίος αρκείται σε περιοδικές ανακοινώσεις. Αυτούς τους ανθρώπους που θα έπρεπε να χωριστούν σε επιστημονικούς τομείς για να εργαστούν προς την κατεύθυνση του σχεδιασμού ενός κράτους της επόμενης ημέρας χωρίς να υπάρξει κανένα χρονικό ή άλλο κενό, αλλά και προς την κατεύθυνση δημιουργίας ενός εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού με σαφείς στόχους και σκοπούς σε βάθος δεκαετιών, ο Μίκης Θεοδωράκης «κατόρθωσε» να τους κρατήσει άπραγους, μακριά από όλα εκείνα που ήθελαν και που μπορούσαν να προσφέρουν. Κατόρθωσε ο μουσικοσυνθέτης να του χαρισθεί μία Ferrari και αφού έκανε μία βόλτα για να δείξει ότι είναι ο ιδιοκτήτης της, την πάρκαρε και δεν ασχολήθηκε ξανά μαζί της.

Πριν από δύο περίπου μήνες, ο Μίκης αποφάσισε να κάνει ένα επιπλέον πολιτικό κίνημα, την ΕΛΑΔΑ, το οποίο δεν είναι κόμμα, αλλά κάτι σαν λέσχη πολιτικού προβληματισμού… Και πάλι συγκέντρωσε τα φώτα της δημοσιότητας επάνω του και πάλι κατόρθωσε να δημιουργήσει ελπίδες, αλλά δυστυχώς… φρούδες. Αυτή τη φορά του δόθηκε μία Rolls Royce για να βάλει στην «πολιτική» (απολίτικη) συλλογή του.

Κι έτσι, επιπλέον λαμπροί συμπατριώτες μας «εγκλωβίσθηκαν» μέσα στο καινούργιο παιχνίδι του μουσικοσυνθέτη, τοποθετήθηκαν στον πάγο, κοιτάζοντας τις «Σπίθες» και ευελπιστώντας πως θα φανούν χρήσιμοι… Δυστυχώς, πέρα από τις κινήσεις εντυπωσιασμού, πέρα από την δημιουργία πρόσκαιρης εκτόνωσης, πέρα από την αχρήστευση ικανότατων επιστημόνων, το μόνο που έχει γίνει κατορθωτό είναι να αναμένουν όλοι την επόμενη ανακοίνωση του Μίκη…

Γιατί συμβαίνει, άραγε, αυτό; Άλλο η μουσική και άλλο η πολιτική, άλλο τα νιάτα και άλλο τα γηρατειά, άλλο τα όνειρα και άλλο οι εφιάλτες… Μήπως η "Ferrari" και η "Rolls Royce" θα πρέπει γίνουν, επιτέλους, χρηστικές; Η Ελλάδα περιμένει, γνωρίζοντας πως είναι άδολοι, άνθρωποι και -κυρίως- πατριώτες. Η νέα Ελλάδα στηρίζει τις ελπίδες της ακριβώς σε αυτούς που ξέρουν τι ακριβώς πρέπει να κάνουν κι έχουν πραγματικά πολύ δουλειά μπροστά τους για να κατορθώσουν να ανατάξουν την κλινήρη πατρίδα που κομματιάζεται στο κρεβάτι του τροϊκανού προκρούστη…

Κωνσταντίνος

Με τέτοιες ενέργειες έχουμε ελπίδα...

Ομάδα Εθελοντικής Δράσης νομού Πιερίας (www.otoposmou.gr)

Μια πρωτοβουλία, που αποδεικνύει ότι με φαντασία και αλληλεγγύη, πολλά μπορούν να αλλάξουν, ανέλαβε η Ομάδα Εθελοντικής Δράσης του Ν. Πιερίας.
Μέσω του διαδικτύου και της ιστοσελίδας Ο τόπος μου, κατάφεραν να διαθέσουν μέσα σε μόλις 10 ώρες 24 τόνους πατάτας, χωρίς τη μεσολάβηση μεσαζόντων και λοιπών αρπακτικών, με αποτέλεσμα οι τιμές να είναι πολύ χαμηλές (25 λεπτά το κιλό).

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα, η παράδοση θα γίνει το Σάββατο 25 Φεβρουαρίου από τις 09:00 το πρωί στην Κατερίνη και η ποιότητα της πατάτας θα είναι άριστη.

Η “πρωτοβουλία 2,5€ το δεκάκιλο”, αγκαλιάστηκε από τους πολίτες με στόχο να χτυπήσουν τα σούπερ μάρκετ και τους μεσάζοντες. Τις επόμενες ημέρες το ίδιο αναμένεται να γίνει και με άλλα προϊόντα, όπως ρύζι και όσπρια.

 Μάλιστα, όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα, ήδη αλυσίδα σούπερ μάρκετ στη Β. Ελλάδα…θορυβήθηκε από τις ενέργειες τις ομάδας και έβγαλε σε προσφορά, πατάτες Νευροκοπίου προς 0,34 ευρώ το κιλό, δηλαδή από 7 ευρώ το δεκάκιλο, κατέβηκε ξαφνικά στα 3,4 ευρώ το δεκάκιλο, κάτι που καταδεικνύει και το μέγεθος της αισχροκέρδειας.


Ο Ηλίας Τσολακίδης, μέλος της Ομάδας Εθελοντικής Δράσης του νομού Πιερίας εξήγησε πως η ιδέα γεννήθηκε από μια ανάλογη πρωτοβουλία στη Θεσσαλονίκη, όταν παραγωγοί της Δράμας μοίρασαν στους περαστικούς πάνω από 10 τόνους πατάτες Νευροκοπίου, με στόχο να διαμαρτυρηθούν για την χαμηλή τιμή, με την οποία αγοράζουν οι έμποροι.

“Σκεφτήκαμε λοιπόν ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε κι εμείς κάτι ανάλογο στην περιοχή μας,

Πήραμε τηλέφωνο στον αγροτικό συνεταιρισμό στο Νευροκόπι και τους ζητήσαμε ονόματα παραγωγών τους οποίους παρακαλέσαμε να έρθουν στην Κατερίνη για να μας πουλήσουν πατάτες. Ρωτήσαμε πόσο θα κόστιζε το κιλό αν μας έφερναν ένα φορτηγό με 24 τόνους. Μας απάντησαν ότι θα μπορούσαν να μας φέρουν αυτή την ποσότητα αντί 23 λεπτών το κιλό. Τους είπαμε όχι, θα σας δώσουμε 25 λεπτά το κιλό”, αναφέρει ο κ. Τσολακίδης.

Στη συνέχεια τα μέλη της ομάδας, μέσω της παραπάνω διαδικτυακής εφαρμογής, όπου ο καθένας μπορούσε να παραγγείλει πατάτες, κατάφεραν να τις διαθέσουν. Η εφαρμογή άρχισε να λειτουργεί την Τετάρτη και μέσα σε 10 ώρες είχαν πουληθεί όλες !
Από UDemand

Σχέδιο Α…

Για να πετύχουμε αλλαγή της καταστροφικής πορείας της χώρας πρέπει να καταστρώσουμε ένα  Βασικό σχέδιο. Μόλις αυτό γίνει θα το βάλουμε κάτω και θα δούμε ποιος περισσεύει (κόμμα, πολιτικό, πρόσωπο, φορείς).

 

Για όσο οι υπουργοί σχεδιάσουν το πολιτικό τους μέλλον και την επανεκλογή τους,  μέχρι ο Βοριδής να καταλήξει αν θα πάει στην ΝΔ και ο Σκανδαλίδης να τελειώσει το προξενιό Λοβέρδου Βενιζέλου, μέχρι να αποσαφηνίσει τι θα κάνουν οι διαγραμμένοι βουλευτές  και ποιος θα γίνει πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και μέχρι να τελειώσει ο καυγάς για το ποιος και πως θα “πρωτοσώσει” την χώρα …

Ας ξεκινήσουμε  να φτιάχνουμε το σχέδιο μας ξεκινώντας από τα βασικά και  αναζητώντας δωρεάν μέσα με τα οποία θα μπορούσαμε να δώσουμε ώθηση στην πραγματική οικονομία.

Θα ξεκινήσουμε απο το πρωτογενή τομέα που είναι εκείνος ο τομέας που μπορεί να παράξει σχεδόν άμεσα ΑΕΠ και εξαγώγιμα προϊόντα. Αυτές τις μέρες ξεκινά η καλλιεργητική περίοδος στην χώρα μας και όμως  όλοι οι αγρότες βρίσκονται στα τυφλά. Φυσικά δεν υπάρχει ούτε φέτος ένα στοιχειώδες σχέδιο,  που να καλυπτει το βασικό πρόβλημα  το μέσου  αγρότη που περιγράφεται  πολύ απλά με την φράση

“Δεν ξέρει τι του ξημερώνει” τι να παράξει που, πως και πόσο θα πουλήσει.

Και όμως υπάρχουν δυο τρία πράγματα που θα μπορούσαν να έχουν γίνει χωρίς ούτε ένα ευρώ.

Θα μπορούμε για παράδειγμα να έχει δημοσιευτεί μια λίστα με τις περσινές τιμές στις οποίες διακινήθηκαν προϊόντα και την εξέλιξη τους διαχρονικά. Συνδυαζόμενη με μια ενδεικτική μελέτη για το που θα κινηθούν τα ίδια προϊόντα φέτος, θα οδηγούσε του παραγωγούς:

• Να αναζητήσουν τρόπους καλλιέργειας που θα μειώνουν το κόστος παραγωγής αυτών των προϊόντων.

•  Θα οδηγούσε άμεσα σε καλλιέργειες ανταγωνιστικές διεθνώς πάνω στις οποίες θα μπορούσαν να στηρίξουν το εισόδημα τους.

Μια ακόμη  δημοσιευμένη λίστα με τα προϊόντα που εισάγουν χώρες της ΕΕ και ενδεικτικές τιμές αυτών θα δημιουργούσε ανάλογα αποτελέσματα και θα προσανατόλιζε του αγρότες σε αυτές τις καλλιέργειες. Επιπλέον θα δημιουργούσε ένα παραγωγικό ανταγωνισμό που θα έδινε εύκολο και σχεδόν άμεσο εισόδημα στις αγροτικές περιοχές της χώρας.

Δευτερευόντως αυτό θα έδινε  μικρές λύσεις  σε θέματα όπως:

• Ανεργία
• ποιοτική γεωργία
• ανάπτυξη Πρωτογένη τομέα οικονομίας με οφέλη στις τοπικές κοινωνίες
• μικρότερα οφέλη για τους άλλους τομείς της αγοράς
•  αυτάρκεια τροφίμων
•  προσανατολισμός αγροτών
•  ενημερωμένοι αγρότες που επιχειρούν.

Αν υπήρχαν ακόμη:

α.Μια τρίτη λίστα στην όποια θα αναγράφονταν οι ποσότητες πέραν των οποίων δημιουργείται σε ένα προϊών πλεόνασμα το οποίο μειώνει τις τιμές και

β.Μια ηλεκτρονική καταγραφή των καλλιεργούμενων στρεμμάτων ανά καλλιέργεια και πως αυτό καθορίζει τις προσδόκιμες ποσότητες/τρέχουσες τιμές.

Είναι αυτονόητο ότι με όλα αυτά τα σχεδόν τσάμπα εργαλεία ο αγρότης θα μπορούσε να ψαχτεί, να σχεδιάσει, να καλλιεργήσει να αναπροσαρμόσει, να παράξει και να παραδώσει παραγωγή  -δηλαδή ΑΕΠ- γνωρίζοντας  σχεδόν σε κάθε του βήμα το που βαδίζει και το πόσα μπορεί να ξοδέψει για αυτό το πρωιόν.

Και αυτός ο αγρότης είναι η βάση στην οποία μπορούμε να κτίσουμε και για το μέλλον.

‘Ένα μέλλον με εξειδίκευση καλλιεργειών ανά μικρόκλιμα.

Με τεχνολογική και γνωσιολογική εξειδίκευση ανά καλλιέργεια ή παραγωγή για κάθε νέο αγρότη.

Με πιστοποιημένους παραγωγούς για ποιοτικό προϊών.

Με επιδότηση στην εξαγωγή -και όχι στην παραγωγή- που επέτυχε ο αγρότης και μόνο ο αγρότης, και όχι ο έμπορος.

Με αγρότες που αντιλαμβάνονται την έννοια του επιχειρηματικού ρίσκου.

Με προϊόντα ανταγωνιστικά πάνω στα οποία μπορεί να στηθεί μεταποιητικός τομέας ακόμη και απο τους ίδιους τους παραγωγούς.

Τελικά αν είναι να υπάρξει ένα σχέδιο αναδιάρθρωσης της οικονομίας θα πρέπει μαζί με τις περικοπές και τις μεταρρυθμίσεις να υπάρξει παραγωγή. Φθηνή και καλή παράγωγη ανταγωνιστική στο εξωτερικό και στο εσωτερικο σε σχέση με τα εισαγώμενα. Η πρωτογενής παράγωγη είναι η βάση πάνω στην οποία θα στηθούν οι υπόλοιποι παραγωγικοι τομείς.

Μπορείτε να προσθέσετε ότι θέλετε έχοντας κατά νου ότι όσα περισσότερα ολοκληρωμένα σχέδια καταρτίζονται από πολίτες, τόσο περισσότεροι παρόντες πολιτικοί της χρεοκοπίας ξηλώνονται  γιατι περισεύουν απο το ίδιο σχέδιο. Όσο θα συμβαίνει αυτό τόσο  θα αυξανεται  το ΑΕΠ της χώρας και  θα  γλυτωνουμε αυτά που τρώνε.

Δουλέψτε το!  Περάστε απο την “οργή” στο “μετά” και ίσως την σώσουμε την πατρίδα… Μιλήστε.

ΠΗΓΗ

"...δεν υπάρχει κανένας λόγος να τρομοκρατούμαστε από μία ενδεχόμενη στάση πληρωμών"

ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΣΚΛΑΒΟΙ: Η κρίση της Ελλάδας είναι διαφορετική, από αυτήν των υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης - η επίλυση της είναι πάρα πολύ απλή, ενώ δεν υπάρχει κανένας λόγος εξόδου από το Ευρώ, χρεοκοπίας ή διαγραφής οφειλών εκ μέρους των πιστωτών της

“Οι ασιατικές «τίγρεις», το 1997, αναγκάσθηκαν να ζητήσουν τη «βοήθεια» των πυροσβεστών του ΔΝΤ, οι οποίοι βέβαια εργαζόταν προς όφελος της χώρας, η οποία προκάλεσε τις πυρκαγιές. Φυσικά το «Ταμείο» αντέδρασε θετικά στην αρχή, παρέχοντας τα δάνεια που του ζητήθηκαν – αφού ο πραγματικός σκοπός του ήταν να προστατεύσει από τη χρεοκοπία τις τράπεζες, τα συνταξιοδοτικά ταμεία, τα επενδυτικά κεφάλαια, τους ιδιώτες κερδοσκόπους κλπ., οι οποίοι είχαν επενδύσει τεράστια ποσά στην ασιατική φούσκα των ακινήτων, «στοιχηματίζοντας» στη συνέχεια στο «σπάσιμο» της, το οποίο θα προκαλούσε τη ραγδαία υποτίμηση των νομισμάτων τους.

Τα πρώτα δάνεια λοιπόν δόθηκαν, σε συμφωνία με το ΔΝΤ, με την προϋπόθεση να χρησιμοποιηθούν από τις κυβερνήσεις της Ινδονησίας, της Ταϊλάνδης και της Ν. Κορέας, για την εξόφληση των ξένων κερδοσκόπων. Αμέσως μετά, αφού εξοφλήθηκαν δηλαδή οι «δυτικοί» κερδοσκόποι, ακολούθησε η «θεραπεία-σοκ», με την υποχρέωση των τοπικών πληθυσμών σε μία καταστροφική υφεσιακή πολιτική λιτότητας άνευ προηγουμένου. Οι μισθοί κατακρεουργήθηκαν, οι δαπάνες για την Υγεία, την Παιδεία κλπ. περιορίσθηκαν στο ελάχιστο και τα δάνεια προς τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις σταμάτησαν σχεδόν εξ ολοκλήρου.

Από τη Ν. Κορέα μέχρι την Ινδονησία, εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένων έχασαν τις θέσεις απασχόλησης τους, οδηγούμενοι στην ανεργία, ενώ απαγορεύθηκε στα κράτη να προσφέρουν οποιουδήποτε είδους βοήθεια στους πληγέντες Πολίτες τους. Πολλά σχολεία έκλεισαν, τα φάρμακα στα νοσοκομεία τελείωσαν, οι άνθρωποι πέθαιναν στους δρόμους, η εγκληματικότητα ξεπέρασε ακόμη και την πιο νοσηρή φαντασία, ενώ η πείνα και η έλλειψη τροφής έφτασαν στο απροχώρητο. Ένας ολόκληρος τομέας της μεσαίας τάξης, η οποία ανήκε στους κερδισμένους της προηγούμενης δεκαετίας, έπαψε πια να υπάρχει.

Όπως πάντα, αυτοί που πλήρωσαν τα περισσότερα ήταν τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα, ενώ η λεηλασία της ιδιωτικής περιουσίας (ακίνητα, οικόπεδα κλπ.), μέσω της υπερβολικής φορολόγησης, όπως συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Πολλές κοινωφελείς επιχειρήσεις «αποκρατικοποιήθηκαν», επίσης το τραπεζικό σύστημα, καταλήγοντας στην ιδιοκτησία των ξένων πολυεθνικών σε τιμές ευκαιρίας, το κόστος ζωής εκτινάχθηκε στα ύψη, ενώ η δημόσια περιουσία περιήλθε στα χέρια των εισβολέων – πάντοτε με νομιμοφανείς, απόλυτα διαφανείς διαδικασίες.

Η επέλαση του ΔΝΤ δεν είχε τελικά να ζηλέψει τίποτα, σε σχέση με τη διεξαγωγή ενός συμβατικού πολέμου – αφού άφησε ανθρώπινα ερείπια στο πέρασμα της και κοινωνίες που δεν πρόκειται ποτέ να συνέλθουν, από το σοκ της απόλυτης εξαθλίωσης και της καταστροφής. Σε κάθε περίπτωση, οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής της Ασίας δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσουν τα βασανιστήρια που υπέστησαν από τους αιμοχαρείς μισθοφόρους των τοκογλύφων, οι οποίοι δεν έχουν κανενός είδους ηθικούς φραγμούς, όταν «εκτελούν» τις απίστευτες εντολές της «σκιώδους» ηγεσίας τους” (Νομισματικές παρενέργειες). 
 

ΑΡΘΡΟ

Η Ιστορία είναι γεμάτη από προδοσίες, από προδότες (άρθρο μας), από εκβιαστές, από εκβιαζομένους, καθώς επίσης από δειλούς λαούς - οι οποίοι προτιμούν την υποδούλωση, από την επώδυνη εξέγερση εναντίον αυτών που επιβουλεύονται την Ελευθερία και τη Δημοκρατία στη χώρα τους.

Στα πλαίσια αυτά, με στόχο την δημιουργία σύγχρονων σκλάβων, άβουλων, φθηνών υπηρετών της παγκόσμιας και τοπικής ελίτ, η απειλή της χρεοκοπίας λειτουργεί πάρα πολύ επιτυχημένα - αφού επιτρέπει τη θυματοποίηση των μαζών και την επιβολή «κυρώσεων» κάθε είδους, με στόχο τη διευκόλυνση των εκάστοτε εισβολέων (ο σκοπός των οποίων είναι η λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, η καταστροφή της μεσαίας τάξης, στην οποία στηρίζεται η Δημοκρατία, καθώς επίσης η μετατροπή της χώρας σε επίσημο προτεκτοράτο). 

Επίσης φαίνεται να λειτουργεί επιτυχημένα και η αντικατάσταση των δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων από διορισμένους «τεχνοκράτες» – οι οποίοι συνήθως απολαμβάνουν την εμπιστοσύνη των λαών, επειδή οι Πολίτες έχουν απογοητευθεί από τη διαφθορά, από τη διαπλοκή, από την ανικανότητα και από την «ανεπάρκεια» των πολιτικών «ανδρών» τους (άρθρο μας). Στο σημείο αυτό, η σημερινή πολιτική «επίθεση» εναντίον των αρχών της αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας, στηρίζεται στους παρακάτω τρεις (εσφαλμένους) ισχυρισμούς:

(α) Δεν μπορεί να εμπιστευθεί κανείς ότι, οι λαοί θα στηρίξουν εκείνες τις πολιτικές αποφάσεις, οι οποίες είναι απαραίτητες για τη διατήρηση και την καλυτέρευση της κοινωνίας.

(β) Θα πρέπει κανείς να επιλέξει μεταξύ Δημοκρατίας και Επάρκειας – ικανότητας δηλαδή στη διαχείριση των κρατικών υποθέσεων. Σε περιόδους κρίσεων λοιπόν, όπως η σημερινή, η Επάρκεια οφείλει να προηγείται της Δημοκρατίας – επομένως, οι τεχνοκράτες των πολιτικών. 

(γ) Οι κυβερνήσεις, ειδικά οι δημοκρατικά εκλεγείσες, έχουν χάσει την ικανότητα να διαχειρίζονται σωστά τα βασικά προβλήματα - τα οποία αντιμετωπίζουν οι σημερινές κοινωνίες, στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης.

Σε γενικές γραμμές λοιπόν, η υποχρέωση των εκλεγμένων κυβερνήσεων να λογοδοτούν απέναντι στους λαούς τους, θεωρείται ως μία περιττή επιβάρυνση – ειδικά επειδή οι δημοκρατικές κυβερνήσεις πιστεύουν ότι, οι Πολίτες θα στραφούν εναντίον τους, εάν επιχειρήσουν να εφαρμόσουν εκείνα τα μέτρα, τα οποία θεωρούν απαραίτητα οι αγορές (κατάλυση του κοινωνικού κράτους), για να συνεχίζουν να δανείζουν τα κράτη.

Επομένως, η τοποθέτηση τεχνοκρατών στις κυβερνήσεις, όπως συμβαίνει στις τράπεζες και στις υπόλοιπες επιχειρήσεις, η οποία δημιουργεί μεγαλύτερη εμπιστοσύνη τόσο στις αγορές, όσο και στους Πολίτες, ενισχύεται από τα κόμματα και τους θεσμούς – ενώ η Πολιτική φαίνεται να περιορίζεται στο ρόλο του απλού μεσολαβητή μεταξύ των διορισμένων εκ των αγορών τεχνοκρατικών κυβερνήσεων και των Πολιτών.    

Η ΣΤΡΕΒΛΗ ΕΙΚΟΝΑ

“Η Ελλάδα ζει, χρόνια τώρα, πάνω από τις δυνάμεις της”, αναφέρει η πρόσφατη μελέτη του γερμανικού ινστιτούτου οικονομικών ερευνών (DIW), συνεχίζοντας “Η κατανάλωση υπερβαίνει κατά πολύ την παραγωγή αγαθών. Ένας πολύ βασικός παράγοντας της οικονομικής αδυναμίας της χώρας είναι η συγκριτικά αρνητική σχέση τιμών και προσφερομένων υπηρεσιών (price for value).

Ειδικά όσον αφορά τον Τουρισμό, ο οποίος είναι ένας εκ των κύριων πυλώνων της οικονομίας της, η Ελλάδα πρέπει να ανταγωνίζεται με χώρες εκτός Ευρώπης, όπως η Τυνησία, το Μαρόκο κλπ. Το κόστος εργασίας όμως ανά ώρα στην Ελλάδα, είναι πολύ υψηλότερο από τους ανταγωνιστές της – αφού ανέρχεται στα 11,39 Ευρώ, όταν στην Πορτογαλία είναι μόλις 8,49 €, στην Τουρκία 4 € και στη Βουλγαρία 1,55 €. Εάν λοιπόν δεν περιορισθούν αισθητά οι αμοιβές, είναι αδύνατον να διαφύγει η Ελλάδα από την κρίση χρέους και δανεισμού – οπότε δεν έχει κανένα νόημα η διάσωση της από την Ευρώπη”.  

Με κριτήριο την παραπάνω «μελέτη» θα έπρεπε κανείς να υποθέσει ότι, η Ελλάδα είναι μία πολύ φτωχή χώρα - η οποία είναι πλέον αδύνατον να επιβιώσει, στηριζόμενη στις δικές της δυνάμεις, οπότε είναι υποχρεωμένη να συνθηκολογήσει με τους τοκογλύφους δανειστές της και τον «μπράβο» τους: το ΔΝΤ. Εν τούτοις, τόσο ο «Ισολογισμός» του ιδιωτικού τομέα της, όσο και του δημοσίου, εμφανίζουν μία εντελώς διαφορετική εικόνα – η οποία δεν μπορεί να μην είναι πραγματική.

Απέναντι στα χρέη του δημοσίου της λοιπόν (παθητικό) υπάρχουν αρκετά περιουσιακά στοιχεία (ενεργητικό), τα οποία είναι κατά πολύ υψηλότερα – σε γενικές γραμμές δε, κερδοφόρες εταιρείες του δημοσίου, τεράστια ακίνητη περιουσία, υπόγειος πλούτος, γερμανικές αποζημιώσεις κλπ.

Το ίδιο συμβαίνει και με τον ιδιωτικό τομέα της, ο οποίος είναι ο λιγότερο χρεωμένος στην Ευρώπη (το συνολικό μας χρέος είναι αντίστοιχο με αυτό της Γερμανίας, ενώ διαθέτουμε πολύ περισσότερα περιουσιακά στοιχεία). Ειδικά όσον αφορά τα ακίνητα, με κριτήριο την πρόσφατη ειδική φορολόγηση τους (χαράτσι), η οποία ανήλθε στα 2,4 δις € μόνο για το 2011, εάν σημειώσουμε ότι αφορά περίπου το 1/500 της αξίας τους, συμπεραίνουμε ότι η συνολική αντικειμενική αξίας τους υπερβαίνει το 1,2 τρις € - έναντι κατά πολύ χαμηλότερων χρεών. 
   

Επομένως, πως είναι δυνατόν να αντιμετωπίζεται η Ελλάδα ως μία φτωχή χώρα, μη παραγωγική και ανίκανη να ανταπεξέλθει με τις υποχρεώσεις της; Εάν ήταν πράγματι έτσι, πως εξηγείται η εξαιρετικά θετική «καθαρή θέση» της, συγκριτικά με πολλές άλλες χώρες; 

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Για να μπορέσει κανείς να οδηγηθεί σε ασφαλή συμπεράσματα, καθώς επίσης στη λύση του προβλήματος της Ελλάδας, οφείλει να ξεκινήσει από την εποχή πριν την εισαγωγή του Ευρώ. Τότε τα νομίσματα των χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου υποτιμούταν διαρκώς, επειδή οι κεντρικές τράπεζες τους «τύπωναν» συνεχώς νέα χρήματα – με αποτέλεσμα να διατηρούνται υψηλά τα επιτόκια δανεισμού.

Όταν υιοθετήθηκε το κοινό νόμισμα, η κατάσταση άλλαξε ριζικά – ειδικά στον τομέα των επιτοκίων. Με εξαίρεση την Ελλάδα λοιπόν, στην οποία μόνο ο δημόσιος τομέας εκμεταλλεύθηκε την πτώση των επιτοκίων αυξάνοντας το δανεισμό του, σε όλες τις υπόλοιπες χώρες αυξήθηκε κυρίως ο ιδιωτικός δανεισμός (τράπεζες, επιχειρήσεις, νοικοκυριά). Έτσι οδηγηθήκαμε στη σημερινή κρίση χρέους της Ευρωζώνης, η οποία οφείλεται στην υπερχρέωση του ιδιωτικού τομέα (πάντοτε με εξαίρεση την Ελλάδα) - σαν αποτέλεσμα της μη ισορροπημένης κατανομής ελλειμμάτων και πλεονασμάτων (άρθρο μας).

Στα πλαίσια αυτά, με σκοπό τη διάσωση του ιδιωτικού τομέα και κυρίως των τραπεζών, ο δημόσιος τομέας αναγκάσθηκε να «επωμισθεί» χρέη – με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος της Ιρλανδίας, για παράδειγμα, να ανέλθει στο 110% του ΑΕΠ της (θα συνεχίσει να αυξάνεται), από μόλις 30% πριν την κρίση (το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ισπανίας σήμερα απειλείται με κατάρρευση – αφού τα κόκκινα δάνεια των τραπεζών υπολογίζονται στα 175 δις €, από «μόλις» 134,1 δις € το Νοέμβρη του 2011).

Η κρίση λοιπόν της Ευρωζώνης ήταν (είναι) το αποτέλεσμα των πολύ υψηλών ιδιωτικών χρεών, τα οποία τελικά εκβάλλουν στα δημόσια – μέσω της διάσωσης των τραπεζών, της ανεργίας, της ύφεσης κλπ.

Αντίθετα, η κρίση της Ελλάδας οφείλετο στο δημόσιο τομέα της – ενώ ο ιδιωτικός ήταν απόλυτα υγιής. Σύμφωνα όμως με την οικονομική θεωρεία, μία ιδιωτική κρίση χρέους είναι πολύ πιο δύσκολο να επιλυθεί, από μία κρίση δημοσίου χρέους – η οποία είναι πάρα πολύ εύκολη στην διαχείριση της, αφού αρκεί ο περιορισμός των δαπανών και η ορθολογική αύξηση της φορολόγησης.

Απλούστερα, τα χρήματα βρίσκονται μέσα στη χώρα, αλλά είναι λάθος κατανεμημένα – οπότε αρκεί η σωστή κατανομή τους, για να λυθεί το πρόβλημα. Στο παράδειγμα της Ελλάδας, γνωρίζοντας ότι το ιδιωτικό χρέος της είναι μόλις 170% του ΑΕΠ της, ενώ το δημόσιο 160% (συνολικό 330%), αρκεί να αυξηθεί το ιδιωτικό στα 250% (μέσω επενδύσεων των ιδιωτών σε κρατικές εταιρείες, ακίνητα κλπ.), για να περιορισθεί το δημόσιο στο 80% του ΑΕΠ της.  

Η επίλυση μίας κρίσης ιδιωτικού χρέους είναι όμως πολύ πιο δύσκολη – αφού απαιτεί πλεονασματικά ισοζύγια εξωτερικών συναλλαγών (αύξηση των εξαγωγών, μείωση των εισαγωγών, εσωτερική υποτίμηση κλπ.), για μεγάλες χρονικές περιόδους. Η Γερμανία τα κατάφερε μετά το 2000 (τότε οι άνεργοι Γερμανοί ξεπερνούσαν τα 5 εκ.), μειώνοντας επί δέκα έτη τις αμοιβές των εργαζομένων της και αυξάνοντας τις εξαγωγές της, εις βάρος των «εταίρων» της. Εν τούτοις, αφενός μεν ήταν η μοναδική που το επεδίωκε τότε, αφετέρου δε συνέβη σε εποχή παγκόσμιας ανάπτυξης.

Σήμερα οι συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικές – όχι μόνο λόγω της υφιστάμενης παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, αλλά και επειδή είναι πολλές οι χώρες, οι οποίες πρέπει να προσπαθήσουν να λύσουν τα προβλήματα του ιδιωτικού χρέους τους, αυξάνοντας τις εξαγωγές τους εις βάρος των άλλων.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η κρίση χρέους της Ελλάδας είναι εντελώς διαφορετική, από την κρίση των υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης. Η επίλυση της είναι εξαιρετικά εύκολη, ενώ τα περιουσιακά της στοιχεία είναι κατά πολύ υψηλότερα των οφειλών της. Δεν υπάρχει λοιπόν απολύτως κανένας λόγος εξόδου της από το Ευρώ ή διαγραφής χρεών εκ μέρους των πιστωτών της – στόχος των οποίων είναι, με τη βοήθεια του ΔΝΤ, η λεηλασία της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας της (όπως συνέβη στην Τουρκία, όπου κατέρρευσαν όλα τα υφιστάμενα πολιτικά κόμματα και «διορίσθηκε» στην εξουσία η κυβέρνηση, η οποία τελικά ξεπούλησε τη χώρα της – άρθρο μας). 

Αυτό που χρειάζεται η πατρίδα μας είναι η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των οφειλών της (χρεολύσια), με μη τοκογλυφικά επιτόκια – ίσα με αυτά που προσφέρει η ΕΚΤ στις εμπορικές τράπεζες (1%). Επίσης οι επενδύσεις εκ μέρους του ιδιωτικού της τομέα, με στόχο την ανάπτυξη – γεγονός όμως που απαιτεί την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των Πολιτών στην Πολιτική, καθώς επίσης ένα σωστό, λειτουργικό και αποτελεσματικό επιχειρηματικό/φορολογικό πλαίσιο.

Έχοντας την άποψη δε ότι, όλα τα παραπάνω είναι γνωστά σε όλους, ειδικά στη Γερμανία, στο ΔΝΤ και στην κυβέρνηση, δεν μπορούμε παρά να υποθέσουμε πως κάτι άλλο κρύβεται πίσω από τις προσπάθειες χρεοκοπίας της πάμπλουτης χώρας μας – δηλαδή, κάτι που δεν μπορεί να εξηγηθεί ή έστω να αιτιολογηθεί, με τη βοήθεια της οικονομικής επιστήμης.

Ολοκληρώνοντας οφείλουμε να συμπληρώσουμε ότι, η συνεχιζόμενη προσπάθεια ανακεφαλαιοποίησης των Ελληνικών τραπεζών, οι οποίες είναι επίσης οι λιγότερο χρεωμένες στην Ευρωζώνη (20% του ΑΕΠ), με την έκδοση κοινών μετοχών, δεν έχει τελικό στόχο την κρατικοποίηση, αλλά την ιδιωτικοποίηση τους από τους ξένους εισβολείς – οπότε οφείλει να μας προβληματίσει η εικόνα των «κακών τραπεζιτών», με την οποία σκόπιμα «βομβαρδιζόμαστε».

Τέλος, δεν υπάρχει κανένας λόγος να τρομοκρατούμαστε από μία ενδεχόμενη στάση πληρωμών – πόσο μάλλον αφού ήδη βιώνουμε συνθήκες χρεοκοπίας. Οι δανειστές μας υποχρεώνουν να έχουμε πρωτογενή πλεονάσματα (όπως και σε συνθήκες χρεοκοπίας), τα νέα δάνεια εξυπηρετούν μόνο την εξόφληση των παλαιοτέρων, ενώ είμαστε ήδη (και θα είμαστε) εκτός αγορών. Επομένως, δεν έχουμε κανέναν απολύτως λόγο να συνεχίσουμε να είμαστε το πειραματόζωο της Ευρώπης – πόσο μάλλον του ΔΝΤ και των διεθνών τοκογλύφων. Ας μην ξεχνάμε δε ότι, από την ενδεχόμενη διαγραφή των 100 δις € (άρθρο μας), τα 50 δις € περίπου είναι δικά μας – των Ελληνικών τραπεζών δηλαδή και των ασφαλιστικών μας ταμείων. 
       

ΥΓ: Είναι ευνόητο το ότι, πριν εξαγοράσεις κάτι, κάνεις ότι μπορείς για να περιορίσεις/ελαχιστοποιήσεις την αξία του – έτσι ώστε να σου κοστίσει όσο το δυνατόν λιγότερα. Η αξία των περιουσιακών στοιχείων τώρα μίας χώρας, δημοσίων και ιδιωτικών (μετοχές, ακίνητα κλπ.), μειώνεται, όσο της ανήκουν, ανάλογα με τη μείωση των μισθών και εισοδημάτων των κατοίκων της – στον περιορισμό των οποίων συμβάλλει τα μέγιστα η σκόπιμη ύφεση, η ανεργία, οι χρεοκοπίες των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και ο διασυρμός της. Είναι προφανής λοιπόν ο σκοπός των τελευταίων απαιτήσεων του ΔΝΤ – ενώ απορούμε σε σχέση με το ποιοι βουλευτές-εκπρόσωποι των Ελλήνων, θα ψηφίσουν υπέρ της λεηλασίας της Ελλάδας και των Πολιτών της, οι οποίοι τους εκλέγουν για να υπερασπίσουν τα συμφέροντα της πατρίδας τους.

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)

Αθήνα, 05. Φεβρουαρίου 2012



ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2525.aspx