ΝΤΑΛΑΡΑ, Ο ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ ΣΕ ΨΑΧΝΕΙ. Α, ΚΑΙ ΒΡΕΧΕΙ ΣΤΗΝ ΦΤΩΧΟΓΕΙΤΟΝΙΑ.

Απόσπασμα απο άρθρο του Βελισσάριου Δραγάτση στο newsbomb.gr
 

Ως οικειοθελής συνήγορος του Θεόδωρου Πάγκαλου εμφανίστηκε ο Γιώργος Νταλάρας σε συνέντευξη που έδωσε πριν από λίγη ώρα στην τηλεόραση. Υποστήριξε ότι συμφωνεί με το ενδεχόμενο εκχώρησης των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων! 


Πριν ακόμα ολοκληρώσει το ερώτημά της η κ. Πόπη Τσαπανίδου, ο γνωστός καλλιτέχνης έσπευσε να συμφωνήσει με την άποψη του αντιπροέδρου της κυβέρνησης κ. Θεόδωρου Πάγκαλου περί εκχώρησης της εθνικής κυριαρχίας λέγοντας: «Συμφωνώ αλλά δεν υπερβάλλω»!


Ο κ. Γιώργος Νταλάρας είπε επί λέξει: «Συμφωνώ γιατί κατ’ ανάγκη πρέπει να συμφωνήσω. Αν και τα Μνημόνια είναι κατακριτέα επί της ουσίας. Δεν θέλαμε ποτέ να τα ζήσουμε αυτά. Πρέπει να δούμε ποιοι μας οδήγησαν σ’ αυτά τα Μνημόνια και ποιοι φταίνε από τους κυβερνήτες μας, ποια κόμματα, ποιοι απέχουν, ποιοι δεν δουλεύουν γι’ αυτά, ποιοι μένουν με την ασπίδα της “μη συμμετοχής” και δεν δουλεύουν γι’ αυτό ενώ θα έπρεπε να ήμαστε ενωμένοι». Έφθασε μάλιστα να υιοθετήσει πλήρως τις απόψεις που έχει διατυπώσει επανειλημμένως ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος επέλεξε τη σύζυγό του Άννα Νταλάρα στην ηγετική ομάδα που στήριξε την κυβέρνηση που οδήγησε τη χώρα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στον ασφυκτικό έλεγχο της τρόικας.


Υιοθετεί ρητορική Παπανδρέου


«Δεν συμφωνώ με τα Μνημόνια αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε πίσω. Είναι: Ή Μνημόνιο ή καταστροφή», σημείωσε ο κ. Νταλάρας επιβεβαιώνοντας τη γνωστή τακτική διλημμάτων που έθεσε επανειλημμένως κατά την προηγούμενη διετία ο κ. Παπανδρέου.


Παρά τις φεντεραλιστικές απόψεις που εξέφρασε, συμφωνώντας προφανώς με τον κ. Πάγκαλο, ο κ. Νταλάρας υποστήριξε σε άλλο σημείο της συνέντευξής του ότι η Ελλάδα δεν ήταν έτοιμη να προσχωρήσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, να υπογράψει τη συνθήκη του Μάαστριχτ και τελικά να ενταχθεί στην Ευρωζώνη. Κατηγόρησε μάλιστα τις πολιτικές ηγεσίες ότι δεν διαπραγματεύθηκαν ενώ ισχυρίσθηκε ότι «δεν υπάρχει κράτος».



Ο Νταλάρας ο Ευρωπαίος και η Άννα η αριστερή... 

Τί μου θύμισε...


 

Μικρά κι ανήλιαγα στενά
και σπίτια χαμηλά μου
βρέχει στη φτωχογειτονιά
βρέχει και στην καρδιά μου

Αχ ψεύτη κι άδικε ντουνιά
άναψες τον καημό μου
είσαι μικρός και δε χωράς
τον αναστεναγμό μου

Οι συμφορές αμέτρητες
δεν έχει ο κόσμος άλλες
φεύγουν οι μέρες μου βαρειά
σαν της βροχής τις στάλες

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης

Μου ξανάρχονται ένα ένα χρόνια δοξασμένα

να 'τανε το 21 να 'ρθει μια στιγμή

Να περνάω καβαλάρης στο πλατύ τ' αλώνι

και με τον Κολοκοτρώνη να 'πινα κρασί

Να πολεμάω τις μέρες στα κάστρα

και το σπαθί μου να πιάνει φωτιά

και να κρατάω τις νύχτες με τ' άστρα

μια Τουρκοπούλα αγκαλιά

Μου ξανάρχονται ένα ένα χρόνια δοξασμένα

να 'τανε το 21 να 'ρθει μια βραδιά

Πρώτος το χορό να σέρνω στου Μοριά τις στράτες

και ξοπίσω μου Μανιάτες και οι Ψαριανοί

Κι όταν λαβωμένος γέρνω κάτω απ' τους μπαξέδες

να με ραίνουν μενεξέδες χέρια κι ουρανοί

Να πολεμάω τις μέρες στα κάστρα

και το σπαθί μου να πιάνει φωτιά

και να κρατάω τις νύχτες με τ' άστρα

μια Τουρκοπούλα αγκαλιά

Μου ξανάρχονται ένα ένα χρόνια δοξασμένα

να 'τανε το 21 να 'ρθει μια βραδιά

Στίχοι: Σώτια Τσώτου
Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής

Και η άποψη του Καζαντζίδη για το άτομο

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΠΟΥ ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ “ΜΕΓΑΛΟΙ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ” ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ

απο τα Νεώτερα Νέα

ΟΣΟ ΤΟΥΣ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΘΑ ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ

ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ ΔΟΣΗ ΔΑΝΕΙΟΥ

”ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΣΩΤΗΡΕΣ”

ΟΙ ΕΚΜΑΥΛΙΣΜΕΝΟΙ “ΕΛΛΗΝΕΣ” ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΘΑ ΓΛΥΤΩΣΟΥΝ??

Ατυχώς στην Ελλάδα δεν έχουμε διανοούμενους, δεν φαίνονται ποτέ πουθενά για το καλό μας. Μόνο τα “σκατά” τους τρώμε στη μάπα από τα κουραδομήντια. Δηλαδή, το “ότι δηλώσεις είσαι”, την αναισθησία για το συνάνθρωπο, τον ναρκισισμό, το ξεπουλημα του παραδόπιστου σε ότι αποφέρει χρήμα και φήμη, την αδιαφορία για την κοινωνία, τις δημόσιες σχέσεις του κώλου, τον υποκειμενισμό του “δημιουργού”, την τύφλα ως προς το ρόλο της γνώσης, την πραχτώρευση ντόπιων και ξένων συμφερόντων(βλέπε ΔΟΛιους, ”αγγλίδες”) κ.ο.κ.

Η γαλλική εφημερίδα “LIBERATION” δημοσίευσε χθες ένα σημαντικό κείμενο αντιμνημονιακής συμπαράστασης προς τον ελληνικό λαό και ενάντια στις ισοπεδωτικές πολιτικές που με αφετηρία την Ελλάδα προβλέπεται να επεκταθούν σε όλη την Ευρώπη. Συνυπογράφεται από κορυφαίους γάλλους στοχαστές- μεταξύ των οποίων ο Μπαντιού, ο Μπαλιμπάρ, ο Νανσύ, ο Ρανσιέρ, η Μπάρμπαρα Κασσέν, ο Μισέλ Σουριά, ο Ντιντί -Υμπερμάν,ο Ρογκοζίνσκι, κ.ά. Κινητοποιήθηκαν με πρωτοβουλία του Ελληνικού περιοδικού αληthεια που τους πρότεινε και το κείμενο για συνυπογραφή. Συνοδεύεται από ένα κάλεσμα για τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής επιτροπής αλληλεγγύης που ήδη βρίσκει ανταπόκριση σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Το κείμενο θα δημοσιευτεί και στην “Guardian” και στο ιταλικό “Μανιφέστο” αλλά πιστεύεται ότι θα δημοσιευτεί και αλλού δεδομένου ότι υπογραφές και μέιλ συμπαράστασης λαμβάνονται από πολλές χώρες. Δυστυχώς τα μηνύματα που έρχονται από πολλές χώρες της Ευρώπης είναιν δυσοίωνα και αφήνουν να διαφανεί η προέλαση οικονομικών πολιτικών που δεν οδηγούν απλά στην προγραμματισμένη εξαθλίωση ολόκληρων πληθυσμών αλλά και που ισοπεδώνουν την ίδια την έννοια του πολιτισμού διαλύοντας τα πάντα μέσα στη λογιστική του κέρδους, της μόνης αξίας που αναγνωρίζουν οι αγορές.

Το κείμενο που υπέγραψαν οι Γάλλοι διανοούμενοι αναφέρει τα εξής:

“Τη στιγμή που ένας στους δύο Έλληνες νέους είναι άνεργος, 25.000 άστεγοι περιπλανώνται στους δρόμους της Αθήνας, το 30% του πληθυσμού βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχιας, χιλιάδες οικογένειες υποχρεούνται να βάλουν τα παιδιά τους σε ιδρύματα προκειμένου να μην πεθάνουν από την πείνα και το κρύο, νεόφτωχοι και πρόσφυγες δίνουν μάχες για τους σκουπιδοτενεκέδες στους δημόσιους χώρους, οι «σωτήρες» της Ελλάδας, υπό το πρόσχημα ότι οι Έλληνες «δεν καταβάλουν αρκετές προσπάθειες», επιβάλλουν ένα νέο σχέδιο βοήθειας που διπλασιάζει τη χορηγούμενη θανατηφόρα δόση. Ένα σχέδιο που καταργεί το εργατικό Δίκαιο και καταδικάζει τους φτωχούς σε ακραία ένδεια, εξαφανίζοντας παράλληλα τις μεσαίες τάξεις.

Ο στόχος δεν είναι σε καμία περίπτωση η «σωτηρία» της Ελλάδας: όλοι οι οικονομολόγοι που είναι άξιοι του ονόματός τους συμφωνούν επ’ αυτού. Το ζητούμενο είναι να κερδηθεί χρόνος προκειμένου να σωθούν οι πιστωτές ενώ παράλληλα η χώρα οδηγείται σε μια προδιαγεγραμμένη χρεοκοπία. Πρωτίστως, το ζητούμενο είναι να μετατραπεί η Ελλάδα σε εργαστήριο μιας κοινωνικής μεταλλαγής που θα γενικευθεί, σε έναν δεύτερο χρόνο, σε ολόκληρη την Ευρώπη. Το μοντέλο που δοκιμάζεται πάνω στους Έλληνες είναι εκείνο μιας κοινωνίας χωρίς δημόσιες υπηρεσίες, στο πλαίσιο της οποίας τα σχολεία, τα νοσοκομεία και τα ιατρικά κέντρα κατεδαφίζονται, η υγεία καθίσταται προνόμιο των πλουσίων, οι ευπαθείς πληθυσμοί προορίζονται για μια προγραμματισμένη εξόντωση, ενώ όσοι εξακολουθούν να έχουν μια εργασία καταδικάζονται σε ακραίες μορφές εργασιακής επισφάλειας και οικονομικής εξαθλίωσης.

Προκειμένου όμως αυτή η αντεπίθεση του νεοφιλελευθερισμού να πετύχει τον στόχο της χρειάζεται να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς που καταργεί τα πλέον στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα. Με διαταγή των σωτήρων, βλέπουμε λοιπόν να εγκαθίστανται στην Ευρώπη κυβερνήσεις τεχνοκρατών που περιφρονούν τη λαϊκή κυριαρχία. Πρόκειται για ένα σημείο καμπής όσον αφορά στα κοινοβουλευτικά καθεστώτα στο πλαίσιο των οποίων βλέπουμε τους «αντιπροσώπους του λαού» να εξουσιοδοτούν εν λευκώ τους ειδικούς και τους τραπεζίτες, απαρνούμενοι την υποτιθέμενη εξουσία τους να αποφασίζουν. Ένα είδος κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος, το οποίο προσφεύγει, μεταξύ άλλων, και σε ένα διευρυμένο κατασταλτικό οπλοστάσιο απέναντι στις λαϊκές διαμαρτυρίες. Έτσι, από τη στιγμή που οι βουλευτές επικύρωσαν την διαμετρικά αντίθετη με την εντολή που είχαν λάβει σύμβαση που τους υπαγόρευσε η Τρόικα (Ευρωπαϊκή Ένωση, Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), μια εξουσία στερούμενη δημοκρατικής νομιμότητας υποθήκευσε το μέλλον της χώρας για τα επόμενα τριάντα ή σαράντα χρόνια.

Παράλληλα, η Ευρωπαϊκή Ένωση ετοιμάζεται να δημιουργήσει έναν δεσμευμένο τραπεζικό λογαριασμό στον οποίον θα κατατίθεται απευθείας η βοήθεια προς την Ελλάδα προκειμένου να χρησιμοποιείται αποκλειστικά προς όφελος του χρέους. Τα έσοδα της χώρας οφείλουν να αφιερώνονται κατά «απόλυτη προτεραιότητα» στην εξόφληση των πιστωτών και, εφόσον παραστεί ανάγκη, να κατατίθενται απευθείας σε αυτόν τον λογαριασμό την διαχείριση του οποίου έχει αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Σύμβαση υπαγορεύει ρητά ότι κάθε νέα υποχρέωση που θα προκύπτει στο πλαίσιό της θα διέπεται από το αγγλικό δίκαιο, το οποίο απαιτεί υλικές εγγυήσεις, ενώ οι διενέξεις θα εκδικάζονται από τα δικαστήρια του Λουξεμβούργου, με την Ελλάδα να έχει αποποιηθεί εκ των προτέρων κάθε δικαίωμα προσφυγής ενάντια σε όποια κατάσχεση αποφασίσουν οι πιστωτές της. Για να ολοκληρωθεί η εικόνα, οι ιδιωτικοποιήσεις έχουν ανατεθεί σε ένα Ταμείο υπό τη διαχείριση της Τρόικας στο οποίο θα κατατίθενται οι τίτλοι ιδιοκτησίας των δημοσίων αγαθών. Εν συντομία, έχουμε να κάνουμε με μια γενικευμένη λεηλασία, χαρακτηριστικό γνώρισμα του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού που προσφέρει εν προκειμένω στον εαυτό του μια θεσμική καθοσίωση. Στο βαθμό που πωλητές και αγοραστές θα κάθονται στην ίδια πλευρά του τραπεζιού, δεν έχουμε την παραμικρή αμφιβολία ότι το εν λόγω εγχείρημα ιδιωτικοποιήσεων αποτελεί πραγματικό συμπόσιο για τους αγοραστές.

Όλα τα μέτρα που έχουν ληφθεί έως τώρα είχαν ως μοναδικό αποτέλεσμα την εμβάθυνση του ελληνικού εθνικού χρέους το οποίο, με τη βοήθεια των σωτήρων που δανείζουν με τοκογλυφικά επιτόκια, έχει κυριολεκτικά εκτοξευθεί στα ύψη προσεγγίζοντας το 170% ενός ακαθάριστου εθνικού προϊόντος σε ελεύθερη πτώση, ενώ το 2009 δεν αντιπροσώπευε παρά το 120%. Μπορεί κανείς να στοιχηματίσει ότι αυτός ο εσμός σχεδίων σωτηρίας -τα οποία παρουσιάζονται κάθε φορά ως «τελικά»- δεν στόχευε παρά στο να εξασθενίσει ολοένα και περισσότερο τη θέση της Ελλάδας ούτως ώστε, στερούμενη κάθε δυνατότητας να προτείνει από μόνη της τους όρους μιας ανασυγκρότησης , να εξαναγκαστεί να εκχωρήσει τα πάντα στους πιστωτές της υπό τον εκβιασμό «καταστροφή ή λιτότητα». Η τεχνητή και καταναγκαστική επιδείνωση του προβλήματος του χρέους χρησιμοποιήθηκε σαν όπλο εφόδου για την άλωση μιας κοινωνίας στο σύνολό της.

Σκόπιμα χρησιμοποιούμε εδώ όρους που ανήκουν στη στρατιωτική ορολογία: πρόκειται σαφώς για έναν πόλεμο που διεξάγεται με τα μέσα της οικονομίας, της πολιτικής και του δικαίου, έναν πόλεμο ταξικό εναντίον ολόκληρης της κοινωνίας. Και τα λάφυρα που η χρηματοπιστωτική τάξη υπολογίζει να αποσπάσει από «τον εχθρό» είναι τα κοινωνικά κεκτημένα και τα δημοκρατικά δικαιώματα, αλλά αυτό που διακυβεύεται σε τελική ανάλυση είναι η δυνατότητα για μια ανθρώπινη ζωή. Και η ζωή εκείνων που δεν παράγουν ή δεν καταναλώνουν αρκετά σε σύγκριση με τις στρατηγικές μεγιστοποίησης του κέρδους, δεν πρέπει να διατηρηθεί.

Έτσι, η αδυναμία μιας χώρας πιασμένης στη μέγγενη της χωρίς όρια κερδοσκοπίας και των καταστροφικών σχεδίων σωτηρίας, γίνεται η μυστική πόρτα από την οποία εισβάλλει βίαια ένα μοντέλο κοινωνίας σύμφωνο προς τις απαιτήσεις του νέο-φιλελεύθερου φονταμενταλισμού. Μοντέλο που προορίζεται για ολόκληρη την Ευρώπη και πέραν αυτής. Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα, και γι αυτό η υπεράσπιση του ελληνικού λαού δεν είναι συρρικνώσιμη σε μια χειρονομία αλληλεγγύης ή αφηρημένης ανθρωπιάς: διακυβεύεται το μέλλον της δημοκρατίας και η τύχη των ευρωπαϊκών λαών. Παντού η «επιτακτική αναγκαιότητα» μιας «οδυνηρής αλλά σωτήριας» λιτότητας θα μας παρουσιαστεί ως το μέσον για να αποφύγουμε τη μοίρα της Ελλάδας, ενώ οδηγεί κατευθείαν σε αυτήν.

ΘΕΣΜΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

Μπροστά σε αυτή την οργανωμένη επίθεση ενάντια στην κοινωνία, μπροστά στην καταστροφή και των τελευταίων νησίδων της δημοκρατίας, καλούμε τους συμπολίτες μας, τους γάλλους και ευρωπαίους φίλους μας να εκφρασθούν σθεναρά. Δεν πρέπει να αφήσουμε το μονοπώλιο του λόγου στους ειδήμονες και στους πολιτικάντηδες. Το γεγονός ότι το αίτημα κυρίως των γερμανών και των γάλλων ιθυνόντων είναι η απαγόρευση πλέον των εκλογών στην Ελλάδα μπορεί να μάς αφήνει άραγε αδιάφορους; Ο στιγματισμός και η συστηματική δυσφήμηση ενός λαού δεν θα άξιζε άραγε μια απάντηση; Είναι δυνατόν να μην υψώσουμε την φωνή μας ενάντια στη θεσμική δολοφονία του ελληνικού λαού; Και μπορούμε άραγε να σιωπούμε μπροστά στην καταναγκαστική εγκαθίδρυση ενός συστήματος που θέτει εκτός νόμου ακόμη και την ίδια την ιδέα της κοινωνικής αλληλεγγύης;

Βρισκόμαστε σε ένα σημείο μη επιστροφής. Είναι επείγον να δώσουμε τη μάχη των αριθμών και τον πόλεμο των λέξεων για να αναχαιτίσουμε την ακραίο-φιλελεύθερη ρητορική του φόβου και της παραπληροφόρησης. Είναι επείγον να αποδομήσουμε τα μαθήματα ηθικής που συσκοτίζουν την πραγματική διαδικασία που εκτυλίσσεται μέσα στην κοινωνία. Είναι κάτι περισσότερο από επείγον να απομυθοποιήσουμε τη ρατσιστική εμμονή περί ελληνικής «ιδιαιτερότητας» που φιλοδοξεί να αναγάγει τον υποτιθέμενο εθνικό χαρακτήρα ενός λαού (τεμπελιά ή κατά βούληση πονηριά) σε πρωταρχική αιτία μιας κρίσης η οποία στην πραγματικότητα είναι παγκόσμια. Αυτό που μετρά σήμερα δεν είναι οι ιδιαιτερότητες, πραγματικές ή φαντασιακές, αλλά τα κοινά: η τύχη ενός λαού που θα επηρεάσει και τους άλλους.

Πολλές τεχνικές λύσεις έχουν προταθεί για να βγούμε από το δίλημμα «ή καταστροφή της κοινωνίας ή πτώχευση» (πράγμα που σημαίνει, το βλέπουμε σήμερα: «και καταστροφή και πτώχευση). Όλες οι λύσεις πρέπει να εξεταστούν σαν στοιχεία στοχασμού προκειμένου να οικοδομήσουμε μιαν άλλη Ευρώπη. Αλλά κατ’ αρχάς πρέπει να καταγγείλουμε το έγκλημα, να αναδείξουμε την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο ελληνικός λαός, εξ αιτίας των «σχεδίων βοήθειας» τα οποία έχουν συλληφθεί από και για τους κερδοσκόπους και τους πιστωτές. Τη στιγμή που ένα κίνημα υποστήριξης υφαίνεται σε όλο τον κόσμο, όπου τα δίκτυα Ιντερνέτ βουίζουν από πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, οι γάλλοι διανοούμενοι θα ήταν άραγε οι τελευταίοι που θα ύψωναν τη φωνή τους υπέρ της Ελλάδας; Χωρίς να περιμένουμε περισσότερο, ας πολλαπλασιάσουμε τα άρθρα, τις παρεμβάσεις στα μέσα, τις συζητήσεις, τις εκκλήσεις, τις διαδηλώσεις. Γιατί κάθε πρωτοβουλία είναι καλοδεχούμενη, κάθε πρωτοβουλία είναι επείγουσα. Σε ό,τι μας αφορά, ιδού τι προτείνουμε: να προχωρήσουμε τάχιστα στη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής επιτροπής διανοουμένων και καλλιτεχνών για την αλληλεγγύη προς τον ελληνικό λαό που αντιστέκεται.

Αν δεν είμαστε εμείς, ποιος θα είναι;

Αν δεν είναι η ώρα τώρα, πότε θα είναι;”

Είμαστε μια κοινωνία που έχει χαλαρώσει τους δεσμούς ανάμεσα στα μέλη της από την πραχτώρικη υπονόμευση δεκαετιών. Χρησιμοποιήθηκε ένα μεγάλο προσόν του φιλοπρόοδου ελληνικού λαού που είναι ανοικτός σε ξένες επιδράσεις, η προσαρμοστικότητα. Του απαγόρευσαν όμως να μετασχηματίσει τις επιδράσεις στη γλώσσα του με την πολύ συστηματική πλύση εγκεφάλου από τα κανάλια των "νταβάδων" και με την "αποδόμηση" της Παιδείας. Σ' αυτήν την τελευταία συνέβαλαν ενθουσιωδώς οι εξαγορασμένοι "ελληνόφωνοι" διανοούμενοι.

105 ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ/ΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ!

ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ-ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ-ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ!

Ονειρευόμαστε μια άλλη κοινωνία, με ανθρώπους που θα είναι περήφανοι για την εργασία και τη ζωή τους. Μια άλλη κοινωνία δημοκρατίας και αλληλεγγύης, όπου το πολύτιμοαγαθό του χρόνου θα προσφέρεται σε όλους, για να απολαμβάνουν τους καρπούς του ανθρώπινου πολιτισμού.

Οι άνθρωποι δεν είναι απόβλητα για να στοιβάζονται στις χωματερές της ανεργίας ούτε μηχανές για να εξοφλούν τα χρέη των ολίγων.

Παρεμβαίνουμε δημόσια για να απαιτήσουμε να μπει τέρμα στην ιδεολογική τρομοκρατία, τα συνεχή εκβιαστικά διλήμματα που καταλήγουν να ζητούν την ανοχή, την συναίνεσή και την υποταγή μας στα νέα δεινά που ετοιμάζουν κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ.

Ενώνουμε τη φωνή μας με την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που συνθλίβεται από τα Μνημόνιααλλά και αγωνίζεται, γεμίζοντας τις πλατείες και λέμε: Δεν τα φάγαμε μαζί! Αυτοί τα έφαγαν, αυτοί υπέγραψαν τα παράνομα δάνεια, αυτοί θα λογοδοτήσουν!

 Το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα πηγαίνει όπισθεν ολοταχώς, ψεύδεται μέσα στην αποδεδειγμένη ενδοτικότητα του. Οδηγεί τη χώρα σε προσχεδιασμένο αδιέξοδο με συνέπειες μη αναστρέψιμες και χωρίς νομιμοποίηση εκποιεί τον δημόσιο πλούτο και τον πολιτισμό.

Ο κόσμος όμως δεν αντέχει άλλο και έχει αποφασίσει να αψηφήσει νουθεσίες και οδηγίες που τον αιχμαλωτίζουν σε άκαρπη αναμονή.
Ξέρει ότι ο δικομματισμός ξόφλησε και ζητάει έλεγχο του χρέους.

Η χώρα δεν είναι τα ντουβάρια, οι δρόμοι και η ξεραμένη γη, είναι οι άνθρωποι που εγκαταλείπονται, οινέοι που ρίχνονται στην απελπισία της ανεργίας, η δημόσια υγεία και η δημόσια παιδεία που καταργούνται.
 

Ο κόσμος αρνείται να υποθηκεύσει το μέλλον του σε όποιον το ορέγεται. Απαιτεί έξοδο από το Μνημόνιο.

Στην Ελλάδα και αλλού αναδύεται ένα κοινωνικό μέτωπο αντίστασης, που θα διαμορφώσει ένα νέο πολιτικό ήθος, δημοκρατικό, αυτοκριτικό, ευέλικτο.

Οι εξεγέρσεις και οι μαζικές κινητοποιήσεις που συγκλονίζουν τον κόσμο, από την πλατεία Ταχρίρ μέχρι την Πουέρτα δελ Σολ, δείχνουν ότι κάτι νέο γεννιέται. Μια ευρωπαϊκή και παγκόσμια συμμαχία των λαών, ένας βαθύς κοινωνικός ριζοσπαστισμός, που μπορεί να ανατρέψει το νεοφιλελεύθερο εφιάλτη και την ισοπέδωση της ζωής μας, γίνεται για πρώτη φορά ορατός.

Μπορούμε να κερδίσουμε τον πόλεμο που μας έχουν κηρύξει με τις «ανθρωπιστικές» επεμβάσεις τους και την απάνθρωπη ειρήνη τους.

Ως μέρος του μετώπου αντίστασης, ρήξης και ελπίδας που γεννιέται στους δημόσιους χώρους, τις πλατείες, τους δρόμους και τους τόπους δουλειάς μέσα στη φρίκη ενός καπιταλισμού που σαπίζει τρώγοντας ανθρώπους, δηλώνουμε το παρόν μας σε όλες τις κινητοποιήσεις, τις απεργίες, τις συνελεύσεις και τονίζουμε:

ΔΕ ΧΡΩΣΤΑΜΕ – ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ – ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ

Υπογραφές

1. Αθανασάκης Νίκος, μουσικός
2. Ανδρεάδης Γιάγκος , πανεπιστημιακός
3. Αντωνίου Περικλής, φωτογράφος
4. Ασημακόπουλος Γιάννης, εικαστικός
5. Αστρινάκη Ράνια , πανεπιστημιακός
6. Βαλαβάνη Νάντια, συγγραφέας
7. Βάος Αντώνης, ιστορικός
8. Βασιλακάκης Βασίλης, εικαστικός
9. Βατικιώτης Λεωνίδας , πανεπιστημιακός
10. Βενετόπουλος Μπάμπης εικαστικός
11. Βέττα Καλλιόπη, τραγουδίστρια
12. Βλαντή Μαρία, εικαστικός
13. Βούλγαρης Παντελής, σκηνοθέτης
14. Γέρου Κάτια, ηθοποιός
15. Γκρους Τάσος, μουσικοσυνθέτης
16. Δημητρίου Αλία, σκηνοθέτις
17. Δημητρίου Σωτήρης, ανθρωπολόγος
18. Δημητρούκα Αγαθή , συγγραφέας
19. Διαμαντίδης Κώστας, συγγραφέας
20. Δούκα Μάρω , συγγραφέας
21. Ζαφειροπούλου Λίντα, μουσική παραγωγός
22. Ζιόβας Γιώργος, ηθοποιός, ποιητής
23. Ζουλιάτης Κώστας, μουσικός
24. Ζουρούδης Δημήτρης, εικαστικός
25. Ιωαννίδου Αλεξάνδρα, σλαβολόγος
26. Ιωάννου Γιάννης μουσικοσυνθέτης
27. Καζαντζάκη Λήδα , τεχνοκριτικός
28. Καλαϊτζής Γιάννης, εικαστικός
29. Καπαρουδάκης Αποστόλης, δημοσιογράφος
30. Καπελώνης Κωστής, σκηνοθέτης- ηθοποιός
31. Καραμπέτη Καριοφιλιά, ηθοποιός
32. Καρτερός Θανάσης, δημοσιογράφος
33. Κασίτας Αντώνης, εικονολήπτης
34. Καρυστιάνη Ιωάννα , συγγραφέας
35. Κατζουράκης Δημήτρης, αρχιτέκτων
36. Κατζουράκης Κυριάκος, εικαστικός
37. Κιμπουρόπουλος Γιάννης , δημοσιογράφος
38. Κόγκος Γιώργος, Μουσικός
39. Κοκκίνου Μαρία, ζωγράφος
40. Κομνηνού Μαρία, πανεπιστημιακός
41. Κοντοδήμα Αριάννα, δικηγόρος
42. Κοροβέσης Περικλής, συγγραφέας
43. Κουβελάκης Στάθης, πανεπιστημιακός
44. Κουλλιά Καίτη, τραγουδίστρια
45. Κούνδουρος Δημήτρης, συγγραφέας
46. Κούνδουρος Νίκος, σκηνοθέτης
47. Κουτσούμπα Δέσποινα, αρχαιολόγος
48. Κοψίνη Χριστίνα, δημοσιογράφος
49. Κρεμμύδας Κώστας, ποιητής
50. Κωνσταντακόπουλος Δημήτρης, δημοσιογράφος, συγγραφέας
51. Κωνσταντόπουλος Θοδωρής, σκηνοθέτης
52. Λαπαβίτσας Κώστας, πανεπιστημιακός
53. Λουπάκη Ευγενία, δημοσιογράφος
54. Μανιάτης Γιώργος, πανεπιστημιακός
55. Μανιάτης Γιάννης-Ιόλαος, επιμελητής εκδόσεων
56. Μαρκέτος Σπύρος, πανεπιστημιακός
57. Ματζίρη Σωτηρία, κριτικός
58. Μαυρολέων Άννα, πανεπιστημιακός
59. Μονδέλος Στέφανος, σκηνοθέτης
60. Μορταράκος Κυριάκος, εικαστικός
61. Μοσχοχωρίτου Όλγα, κριτικός θεάτρου, συγγραφέας
62. Μπιτσάκης Ευτύχης, πανεπιστημιακός
63. Ντέκα Μαρία, γραμματέας ΙΔΙΣ
64. Παναγιωτοπούλου Δέσποινα, σκηνοθέτις
65. Πάντος- Κίκκος Στέφανος, αρχιτέκτων
66. Παπαδημητρίου Μάνια, ηθοποιός
67. Παπαδόπουλος Μάνος, σκηνοθέτης
68. Παπαθανασίου Νίκος, μουσικός
69. Παπακωνσταντίνου Πέτρος, δημοσιογράφος
70. Παπαχρήστος Δημήτρης, συγγραφέας
71. Πολενάκης Λέανδρος, κριτικός, συγγραφέας
72. Πολέντας Μανώλης, δημοσιογράφος
73. Πολίτη Τζίνα, πανεπιστημιακός
74. Πολίτης Νίκος, σκηνογράφος,
75. Πουλοπούλου Κορνηλία , πανεπιστημιακός
76. Ραυτογιάννης Γιώργος, ειδικός δικανικός αναλυτής
77. Ρηγοπούλου Πέπη, πανεπιστημιακός
78. Ρούσης Γιώργος, πανεπιστημιακός
79. Σαγιάς Γιώργος, πανεπιστημιακός
80. Σαρλή Ευφροσύνη, εκπαιδευτικός
81. Σεβαστάκης Δημήτρης, ζωγράφος, πανεπιστημιακός
82. Σαχίνη Αγγελική, ιστορικός τέχνης
83. Σαχίνης Ξενής, εικαστικός
84. Σιατερλή Βέρα, εικαστικός
85. Σιατερλή Δήμητρα , εικαστικός
86. Σιάχος Μιχάλης, δημοσιογράφος
87. Σιούτη Τζένη , εκπαιδευτικός
88. Σκαμνάκης Θανάσης, δημοσιογράφος
89. Σκαρέντζος Νίκος, σκηνοθέτης
90. Σκλάβος Δημήτρης, σκηνοθέτης
91. Σούσης Ισαάκ, στιχουργός, ποιητής
92. Σπύρου Δημήτρης, σκηνοθέτης
93. Σταυρόπουλος Στάθης, δημοσιογράφος-σκιτσογράφος
94. Στεφανίδης Μάνος, ιστορικός τέχνης
95. Τακάκη Καλλιόπη, ηθοποιός
96. Τουλιάτος Νίκος, μουσικός
97. Τριανταφύλλου Μαρώ, συγγραφέας
98. Τρουλλινού Νίκη, συγγραφέας
99. Τσακνής Διονύσης, μουσικοσυνθέτης
100. Τσατά Βάνα, βιολόγος
101. Φουρίκης Χρήστος, ζωγράφος
102. Φραντζής Παναγιώτης, δημοσιογράφος
103. Χαραλάμπους Πάνος, εικαστικός, πανεπιστημιακός
104. Χαρβαλιάς Γιώργος, εικαστικός,πανεπιστημιακός
105. Χρύσης Αλέξανδρος, πανεπιστημιακός

 

ΠΗΓΗ: ISKRA

ΤΩΡΑ ΜΠΟΡΕΊΤΕ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΣΙΓΟΥΡΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΟΥΣ ΔΕ ΘΑ ΔΕΙΤΕ ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΥΣ ΣΕ ΕΚΠΟΜΠΕΣ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΕΠΙΔΟΤΟΥΜΕΝΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΠΑΝΗΓΥΡΑΚΙΑ....


ΜΠΡΑΒΟ