Στο "φως" η Αριστοτελική Σχολή στην Κρήτη

απο το News 247

Στο όρος Αστερούσια στην κορυφή του Κόφινα ανακαλύφθηκε η Αριστοτελική Σχολή στην Κρήτη που είχε δημιουργήσει ο ιερωμένος φιλόσοφος Ιωσήφ Φιλάγρης.

Η Σχολή, που λειτουργούσε δίπλα στο Μετόχι των Τριών Ιεραρχών το οποίο ανήκει στη Μονή Κουδουμά, αποτελούσε κέντρο πνευματικής και πολιτικής αντίστασης στα πρώτα σκληρά χρόνια της Ενετοκρατίας.

Ήταν τότε που οι κατακτητές απέκοψαν την Κρήτη από το Βυζάντιο και ήθελαν βιαίως να την εκλατινίσουν με την κατάργηση της ελληνικής γλώσσας, της εκπαίδευσης και της Ορθόδοξης Εκκλησίας, κάτι που είχε αποτέλεσμα τις διαρκείς επαναστάσεις και εξεγέρσεις των Κρητών μέχρι που ενσωμάτωσαν τους Ενετούς κατακτητές.

Το μείζον θέμα για την ελληνική ιστορία, αλλά και για την παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά είναι πως ο Ιωσήφ Φιλάγρης, μετά τους διωγμούς που εξαπέλυσαν οι Βενετοί, έφυγε από το Ηράκλειο, πήγε στα απρόσιτα Αστερούσια και δημιούργησε μία Σχολή Φιλοσοφίας, που δίδασκε Φιλοσοφία, Αστρονομία, Γραμματική, Θεολογία και Ιατρική.

Είχε όμως στήσει ταυτόχρονα και ένα εξελιγμένο εργαστήριο αντιγραφής αρχαίων κειμένων -ο ίδιος ήταν αριστοτελικός φιλόσοφος με σπουδές στο Πανδιδακτήριο της Κωνσταντινούπολης-. Η ομάδα του αντέγραφε αρχαία κείμενα, την εργασία των οποίων επόπτευε ο ίδιος και έκανε τα σχόλια πλαγίως των κειμένων.

Τα κείμενα αυτά, εκτός από την Κρήτη και την Κωνσταντινούπολη, ταξίδευαν στην Ευρώπη, συμβάλλοντας στη διάσωση και διάχυση της αρχαίας ελληνικής σκέψης, που υπήρξε το εφαλτήριο της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού. Στη χειμαζόμενη σήμερα Ευρώπη από τα έγκατα της ελληνικής γης φυτρώνει η ελπίδα του πνεύματος και της αντίστασης.

Ο Αριστοτέλης θέτει το ζήτημα της άμεσης δημοκρατίας, της πολιτικής ισότητας, της απελευθέρωσης των δούλων για πρώτη φορά παγκοσμίως, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ελευθερίας, μαζί με τις επιστημονικές μεθόδους ανάλυσης των κοινωνικών και επιστημονικών φαινομένων στις θετικές επιστήμες. Μάλιστα, κώδικες των αντιγράφων του Φιλάγρη έχουν βρεθεί μέχρι στιγμής στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Λονδίνου, των Παρισίων, της Βιέννης και του Βουκουρεστίου.

Η ανακάλυψη, όπως αναφέρει η "Ελευθεροτυπία", έγινε πριν από μερικές ημέρες από τον ομότιμο καθηγητή της Βυζαντινής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Αθανάσιο Παλιούρα. Ήδη προγραμματίζεται για το επόμενο διάστημα εκτεταμένη ανασκαφή για να έρθει στην επιφάνεια όλο το κτηριακό συγκρότημα της Σχολής Φιλοσοφίας και του μοναστηριακού συμπλέγματος.

Σ.: Ελλάδα, Κρήτη, Δύση, Φιλοσοφία, Επιστήμη, Φύση, Ιστορία, Διαφωτισμός, Δημοκρατία, Δράση, Ελευθερία, Τέχνη, Ισότητα, Δικαισύνη.  

 Ένα αριστουργηματικό σενάριο για μια ταινία που θα άφηνε εποχή, εαν ποτέ γυριζόταν. Άντε γειά!

ΒΙΝΤΕΟ: Οι Μυστικές Δυνάμεις του Χρόνου

Η ψυχή του Έλληνα: περί νεοπουριτανισμού

«Ο προτεσταντισμός γέννησε τον καπιταλισμό» μας λέει ο Βέμπερ. «Λάθος. Ο καπιταλισμός γέννησε τον προτεσταντισμό» διαφωνεί ο Μαρξ. Όποιος και να έχει δίκιο, είναι δεδομένη η σχέση μεταξύ των δύο. Ο προτεσταντισμός έβαλε τη λατρεία και ο καπιταλισμός το χρήμα. Και μαζί δημιούργησαν την λατρεία του χρήματος. Πήραν τον «τεμπέλη», «άξεστο» χωριάτη και τον έκαναν έναν «εργατικό», ατομιστή αστό. Πέταξαν τα πολλά φρου φρου και αρώματα της Εκκλησίας -παπάδες, άμφια, λειτουργίες- και κράτησαν κάποια βασικά, έτσι για το φολκλόρ της υπόθεσης. Τα υπόλοιπα τα αντικατέστησαν με τον πουριτανισμό. Ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για την δημιουργία πειθήνιων πολιτών. Όταν απουσιάζει η ηθική, εμφανίζεται η ηθικολογία. Ο καθωσπρεπισμός και η υποκρισία...
Ήταν η αρχή της δημιουργίας αυτού που σήμερα αποκαλούμε «άνθρωπο ρομπότ»...

Υπόδειγμα πουριτανού παλαιού τύπου. Όπως κάθε παραθρησκευτική ομάδα, απαιτείται ένα εκκεντρικό καπέλο για να ξεχωρίζει από τους άλλους.

Επειδής, όμως, οι πουριτανοί είχαν και κάποιες αρχές -φιλανθρωπία, αλλυλεγγύη κλπ- τις πέταξαν και αυτές και, από όλο το οικοδόμημα της θρησκείας, κράτησαν την τυφλή υποταγή, τις ενοχές και την εγκράτεια. Και φτιάξανε τον Αμερικάνο-Ευρωπαίο παλαιάς κοπής. Εργασία, συσσώρευση χρημάτων, ασκητική ζωή. Επειδή όμως η βιομηχανία πρόκοψε και έπρεπε το πόπολο να γίνει καταναλωτής, πετάξανε και την εγκράτεια και φτιάξανε τον Αμερικανό-Ευρωπαίο νέας κοπής. Εργασία και κατανάλωση. Τον ενήλικα έφηβο που κοιτάει τη πάρτη του και τα θέλει όλα τώρα. Τον ιδανικό ανικανοποίητο εαυτούλη μπέμπη που ζει για να ψωνίζει, μπα και ικανοποιηθεί... Αλλά που νιώθει ελεύθερος. Ανεξάρτητος. Αλλαζόνας και αυτάρεσκος μέσα στην υποτιθέμενη ελευθερία του (που συνήθως περιορίζεται στην ελευθερία επιλογής κουρέματος και φαγητού)

Βασανιστήρια από την Ιερά Εξέταση. Η Ιερά Εξέταση καταργήθηκε, η νοοτροπία της όχι...

Αλλά εδώ έχουμε ένα παράδοξο. Ο παραμεταυπερμοντέρνος άνθρωπος είναι ένας ανεξάρτητος ατομιστής που δεν έχει καμία δέσμευση, κανέναν ηθικό φραγμό, κανένα όριο και αυτοικανοποιείται, νομίζοντας ότι αυτή η εφηβική κατάσταση λέγεται «ελευθερία». Ως εδώ καλά. Πως γίνεται, όμως, αυτός ο άνθρωπος, ο «προοδευτικός», να μεταμορφώνεται σε Σταυροφόρο, έτοιμο να επιβάλλει με το ζόρι τις ιδέες του σε ολόκληρο το κόσμο, έτοιμος να ρίξει στη πυρά κάθε διαφωνούντα; Πως γίνεται οι σύγχρονες δυτικές κοινωνίες της ελευθερίας και της «ανεκτικότητας» (τι ηλίθια έννοια κι αυτή!!) να έχουν γεμίσει από νόμους, απαγορεύσεις, καταδίκες;

Μετανοείτε! Μόνον έτσι θα βρείτε τον επουράνιο παράδεισο. Ή τον επίγειο...
Ήρθαμε να σας σώσουμε!

Είναι προφανές. Είναι θέμα νοοτροπίας. Η πλειοψηφία των δυτικών είναι άθεοι, αλλά η νοοτροπία του Ιεροεξεταστή, του Σταυροφόρου, δεν άλλαξε. Απλά μεταφέρθηκε στα... εγκόσμια. Από την «εξαγωγή δημοκρατίας» των Η.Π.Α. στο Ιράκ, μέχρι την «πολιτική ορθότητα» των «ευαίσθητων», την ισοπέδωση των πολιτισμών από την «πολυπολιτισμικότητα» και ... την «υγιεινή ζωή» των health-freeks! Ένας φανατικός ζήλος να μας κάνουν να ζούμε καλύτερα, με μπόμπες οι πρώτοι και με νόμους και απαγορεύσεις οι υπόλοιποι...

Κάθε προοδευτικός άνθρωπος που θέλει να... απελευθερώσει τους συνανθρώπους του, ξεκινάει πάντα το θεάρεστο έργο του με νόμους, απαγορεύσεις και φυλακίσεις. Στη φωτογραφία αισθητική ρύπανση, κάπου στην ημιάγρια Δύση

Ταιριάζει, όμως, η δήθεν ελευθεριότητα του δυτικού ανθρώπου, με τις πάσης φύσεως απαγορεύσεις και υποδείξεις; Κι όμως, ταιριάζει! Καθότι μπέμπης, θέλει να ικανοποιεί όλες του τις ορέξεις, αλλά παράλληλα, χρειάζεται και καθοδήγηση. Κάποιον να του λέει τι να κάνει. Και τι να μην κάνει. Άλλωστε οι απαγορεύσεις εξυπηρετούν και άλλους σκοπούς.

Καταχώριση για κάποια, δυτικού τύπου, κοσμική Σταυροφορία. Είναι εμφανής η ψυχανωμαλία των εμπνευστών της.

Ξεχάσαμε, βλέπεις, και κάτι. Μπορεί η Δύση να κατήργησε την θρησκεία, αλλά κράτησε ένα στοιχείο πολύ σημαντικό, που το έφερε στην κοσμική ζωή και το κατέστησε κυρίαρχη έννοια στην σύγχρονη εποχή. Την ενοχή. Η ενοχή είναι πολύ αποτελεσματικότερη από την καταστολή και την βία. Ο πολίτης πρέπει να νιώθει ένοχος για τα πάντα. Αυτός φταίει. Για όλα, από την οικονομία που παραπαίει, μέχρι τα πάντα του ζωολογικού κήπου που δεν ζευγαρώνουν.
Στον Προμηθέα Δεσμώτη, την εξουσία διασφάλιζαν οι δύο βοηθοί του Δία, το Κράτος και η Βία. Σήμερα αντικαταστάθηκαν από τον Φόβο και την Ενοχή...

Διακοσμητικό γλυπτό καθεδρικού Ναού της Δύσης. Είναι εμφανή τα συναισθήματα που προσπαθεί να εμφυσήσει: φόβος, ενοχή, υποταγή

Συγκριτικά με την Δύση, καθολική και προτεσταντική, εμείς οι Ορθόδοξοι έχουμε κάποιες διαφορές. Για την ορθοδοξία, ο κόσμος δεν είναι μια επίγεια κόλαση, στην οποία μας βασανίζει το άθλιο σαρκίο μας μέχρι να πεθάνουμε. Ο κόσμος είναι δημιούργημα του Θεού, δείχνει την χάρη και το μεγαλείο του και, φυσικά, μας καλεί να χαρούμε και εμείς τη ζωή μας. Σε εμάς δεν υπάρχει η αγωνία και το άγχος της Αποκάλυψης. Η Ορθοδοξία δεν έχει Καθαρτήριο. Οι Εκκλησίες μας έχουν εικόνες Αγίων σε συστολή και ταπεινότητα, όχι αγάλματα αποκρουστικών τεράτων-gargoyle, έτοιμα να μας κατασπαράξουν και να μας γεμίσουν ενοχές. Και πως να γίνει αλλοιώς; Η Ορθοδοξία μπολιάστηκε από την αρχαιοελληνική αρμονία, όχι τον δυτικό μεσσιανισμό. Σταυροφορίες, Ιερά Εξέταση, κάψιμο μαγισσών δεν έχουν θέση εδώ. Ακόμη και σήμερα, παρά το γεγονός ότι επηρρεαστήκαμε πολύ από τη Δύση, οι διαφορές είναι ορατές. Σούργελα τύπου Λουκά, που περιφέρεται στα μεσημεριανάδικα και γελάει ο κόσμος, στην Αμερική θα είχανε κανάλι, εφημερίδες, εκατομμύρια δολλάρια και χιλιάδες πιστούς.

Ορθόδοξοι Ιερείς από παλιά φωτογραφία

Γιατί εδώ η υπερβολή και η υστερία της Δύσης δεν περνάει τόσο εύκολα. Τόσο η θρησκευτική, όσο και η κοσμική. Σταυροφόροι του τάδε και του δείνα, ιεροκήρυκες που θέλουν το καλό μας με το στανιό, γελοίοι ηθικολόγοι και προπαγανδιστές της «σωστής ζωής» αντιμετωπίζονται πάντα με τον ίδιο τρόπο, όπως έμεινε στην ιστορία ο δικτάτορας Πάγκαλος, που μέτραγε με το υποδεκάμετρο τις φούστες: ΓΕΛΟΙΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ

μοναχός του Αγίου Όρους, με το σκουφάκι του, κάνει ένα διάλειμμα στο περιβόλι του...

Γιατί πως να το κάνεις, βρε παιδί μου, εμείς τα βλέπουμε αλλοιώς τα πράγματα. Τη σταυροφορία, ακόμα και για το πιο σωστό πράγμα, την βλέπουμε με μισό μάτι. Όσο και να συμφωνούμε με κάποιον, μόλις αυτός ξεπεράσει τα όρια, γινόμαστε καχύποπτοι... Κάτι η Τουρκοκρατία και η Φραγκοκρατία που μας έκαναν ολίγον αντιεξουσιαστές, κάτι το μεσογειακό κλίμα που μας κάνει ολίγον γλεντζέδες, κάτι ο απόηχος του Διογένη και του Αριστοφάνη που μας κάνει ολίγον κριτικούς απέναντι σε κάθε υποκρισία και υπερβολή, κάτι η Ορθοδοξία που μας κάνει μετρημένους και ταπεινούς, έχουμε καταφέρει, και στα εύκολα και στα δύσκολα, να μπορούμε να φχαριστιόμαστε λιγάκι τη ζωή μας, χωρίς να παίρνουμε το γιαταγάνι να υποδείξουμε στον δίπλα πως θα ζει, «για το καλό του»...

η Κανέλη το 2060

 ΠΗΓΗ: Το καταπληκτικό ΞΥΛΑ ΠΕΤΡΕΣ

Το "MATRIX" υπάρχει όσο το πιστεύεις

Είμαστε όλοι οι ΆΝΘΡΩΠΟΙ δικτυωμένοι?  


Ορίζουμε εμείς την τύχη μας ή είμαστε απλά ροή ενέργειας και ύλης?

ΠΟΛΛΕΣ ΟΙ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΝΑΔΥΟΝΤΑΙ!

ΕΝΑ ΟΡΓΟΥΕΛΙΚΟ ΣΕΝΑΡΙΟ, ΜΕ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ, ΠΟΥ ΕΚΠΡΟΣΩΠΕΙ ΜΙΑ ΑΦΗΓΗΣΗ ΤΥΠΟΥ "MATRIX"...


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ...

Οπουδήποτε υπάρχει ροή, υπάρχει και ένα εν δυνάμει δίκτυο. Αλλά όπως είχε πει ο Ηράκλειτος “ τά πάντα ῥεῖ “ . Παραφράζοντας λοιπόν το παραπάνω απόφθεγμα μπορούμε να πούμε ότι παντού μπορεί να δημιουργηθεί ένα δίκτυο. Ένα δίκτυο μπορεί να είναι φυσικό (πχ το δίκτυο του υδροφόρου ορίζοντα) ή τεχνητό (πχ διαδίκτυο, ίντερνετ).


Σε γενικές γραμμές τα δίκτυα διέπονται από συγκεκριμένους κανόνες. Υπάρχουν σημεία συσσώρευσης, κέντρα επεξεργασίας, δίαυλοι μεταφοράς ή μεταγωγής, ενδιάμεσοι σταθμοί ή κόμβοι, μονάδες εξόδου κα.

Τα δίκτυα μπορούν να αφορούν νερό (υδραυλικό δίκτυο), ηλεκτρισμό (ηλεκτρικό δίκτυο), δρόμους (οδικό δίκτυο), πληροφορία (πληροφορική), γνώση (πανεπιστήμια), χρήμα (τράπεζες-ασφάλειες) , ιδέα (πολιτική-κόμματα), ανθρώπους (Νέα Τάξη Πραγμάτων) κ.α.

Σε όλα τα δίκτυα προκειμένου να μπορούν να μελετηθούν, να επεξεργαστούν και τέλος να ελεγχθούν έχουμε ορίσει συγκεκριμένα μεγέθη. Τα πιο βασικά από αυτά αφορούν:

• Την ποσότητα της δικτυωμένης οντότητας που διέρχεται από τους αγωγούς.
• Την ορμή, την ποσότητα δηλαδή της δικτυωμένης οντότητας που διέρχεται από τους αγωγούς στη μονάδα του χρόνου.
• Την ποσότητα της διαθέσιμης οντότητας.
• Την αντίσταση που συναντά η ροή της οντότητας. κ.α

Από τα παραπάνω δίκτυα θα επικεντρωθούμε σε αυτό των ανθρώπων. Το συγκεκριμένο δίκτυο όμως έχει ορισμένες ιδιαιτερότητες:

• Είναι ένα τεχνητό δίκτυο όπου ο σχεδιαστής αυτού (άνθρωπος-υποκείμενο) ή διαχειριστής και η ρέουσα οντότητα (άνθρωπος-αντικείμενο-ρευστό) είναι της ιδίας φύσεως.
• Ο άνθρωπος-ρευστό είναι εξαρτημένος από άλλα τεχνητά δίκτυα στα οποία ο ίδιος άνθρωπος-αντικείμενο είναι διαχειριστής, χρησιμοποιεί πχ ο άνθρωπος-ρευστό ένα υδραυλικό δίκτυο για να πιει νερό.

Η δυσκολία επομένως του συγκεκριμένου υπερδικτύου έγκειται στο γεγονός ότι η υπό δικτύωση οντότητα διαχειρίζεται άλλα δίκτυα. Για να υπερκεράσει αυτή τη δυσκολία ο διαχειριστής του υπερδικτύου όρισε την έννοια του χρήστη.

Το νεοταξικό επομένως υπερδίκτυο δεν είναι ένα δίκτυο ανθρώπων αλλά ένα δίκτυο χρηστών.


Για τη μετάπτωση του ανθρώπου από το επίπεδο του διαχειριστή στο επίπεδο του χρήστη χρησιμοποιούνται διάφορα εργαλεία ελέγχου δικτύων όπως το χρήμα, η τροφή, οι χρηματαγορές, ο δανεισμός, Η ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ.  Το τελευταίο είναι το σημαντικότερο μια που ο άνθρωπος είναι από τη φύση του ελεύθερο ον, για να ελεγχθεί επομένως αυτός ο βαθμός ελευθερίας, ο διαχειριστής του υπερδικτύου προσπαθεί να καταγράψει τα πάντα που αφορούν τις οντότητες των υπολοίπων δικτύων που χρησιμοποιεί ο χρήστης.

Ο όρος “ βαθμός ελευθερίας” χρησιμοποιήθηκε εσκεμμένα για να γίνει ο συνειρμός με το βαθμό ελευθερίας των ηλεκτρονίων, στοιχεία του ηλεκτρικού δικτύου, χρήστες του οποίου είμαστε όλοι μας.  
Όπως λοιπόν εμείς αδιαφορούμε, αγνοούμε και περιφρονούμε τους βαθμούς ελευθερίας των ηλεκτρονίων που κινούνται μέσα σε έναν αγωγό ρεύματος, έτσι και ο διαχειριστής του υπερδικτύου αδιαφορεί για το δικό μας βαθμό ελευθερίας, δεν τον ενδιαφέρει η φύση ή η ποιότητα του βαθμού ελευθερίας μας. Τον ενδιαφέρει μονάχα να τον μετατρέψει σε ένα μετρήσιμο μέγεθος και προς αυτήν την κατάσταση καταγράφει όλα όσα είναι δικτυωμένα με τη ζωή μας, δηλαδή όλα τα υποδίκτυα στα οποία ήμασταν διαχειριστές και καταλήξαμε χρήστες.

Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο ο νεοταξικός διαχειριστής αδιαφορεί για το ποιοι είμαστε, δεν τον ενδιαφέρει αν λεγόμαστε Παναγιώτης, Σοφία, Αναξίμανδρος, Αρισταρχίδας, Δημήτρης, Περσεφόνη κλπ. Το μόνο για το οποίο ενδιαφέρεται είναι το πόσοι είμαστε, πόση θερμοκρασία ανεβάζουμε, τι αλληλεπίδραση έχουμε μεταξύ μας, ποια ποσότητα ανθρώπων-ηλεκτρονίων διέρχονται από τους αγωγούς-δρόμους κλπ. 



Προς αυτήν επομένως την κατεύθυνση, αφού είναι διαχειριστής του υπερδικτύου, θέλει να ελέγχει όλα τα θεμελιώδη στοιχεία του δικτύου (ροή, σημεία συσσώρευσης κλπ), να περιορίσει την τοπική υπερφόρτωση και την δημιουργία ανεξέλεγκτων σημείων υψηλού δυναμικού. Για αυτόν ακριβώς το λόγο δημιούργησε ένα άλλο τεχνητό δίκτυο: το life style (που εμπεριέχει τη μουσική και τα ΜΜΜΕ) αποστολή του οποίου είναι η εξομοίωση των ανθρώπων-ρευστών, η ποιοτική και εμφανισιακή τους ουδετεροποίηση και επομένως εξουδετεροποίηση δια της απαγωγής της δυναμικής που έχει ο κάθε άνθρωπος.

Εδώ έρχεται η μεγάλη αντίθεση του διαχειριστή του νεοταξικού υπερδικτύου με τον μεγαλύτερο διαχειριστή της ανθρωπότητας, τον Μέγα Αλέξανδρο. Ενώ ο Αλέξανδρος προσπάθησε να δικτυώσει πολιτισμούς, ο σύγχρονος διαχειριστής δικτυώνει μονάδες διαγράφοντας πολιτισμούς. Οι πολιτισμικές διαφοροποιήσεις είναι εμπόδιο προς απαλοιφή στο σύγχρονο υπερδίκτυο. Ίσως τα πρώτα ισοπεδωτικά υπερδίκτυα να είναι οι Εβραϊκές θρησκείες, αλλά αυτό είναι θέμα άλλης συζήτησης.

Μετά λοιπόν την καταγραφή, έλεγχο, μονοδρόμηση των μεταφορών, των επικοινωνιών, των εμπορικών κέντρων η νεοταξική παγκόσμια διαχείριση θα επιχειρήσει (το επιχειρεί ήδη) να μονοδρομήσει και τα βασικότερα υποδίκτυα στα οποία μέχρι σήμερα ήμασταν εμείς διαχειριστές. Αυτά της τροφής και του πόσιμου νερού. Επειδή όμως αυτός ο διαχειριστής θέλει να παίξει το ρόλο του Θεού αλλά θεός δεν είναι, ότι δεν μπορεί να ελέγξει το καταστρέφει. Έτσι καταστρέφει τον υδροφόρο ορίζοντα, μολύνει την ατμόσφαιρα, εξαφανίζει ζωντανούς οργανισμούς προκειμένου να εξαρτήσει τον άνθρωπο από προϊόντα που ο Θεός-διαχειριστής μπορεί να ελέγχει, όπως πχ τα μεταλλαγμένα τρόφιμα, το εμφιαλωμένο νερό, τη μονοκαλλιέργεια, την εξάρτηση από ορυκτά καύσιμα.

Ο παράφρον λοιπόν επίδοξος σημερινός Θεός-διαχειριστής του νεοταξικού υπερδικτύου είναι μικρός, βλαξ  και ανίκανος αφού λόγο της ανικανότητας του να διαχειριστεί το όλον, καταστρέφει το μερικό-ανεξέλεγκτο και δημιουργεί ανάγκες για το υπόλοιπο-λίγο-ελεγχόμενο. Ίσως λοιπόν αυτό που διαφημίστηκε ως το θαυμαστό επίτευγμα του 20ου αιώνα, η χαρτογράφιση του δισοξυριβοζονουκλεϊνικού οξέως (DNA) να αποδειχθεί στο μέλλον η χειρότερη στιγμή της ανθρωπότητας αφού δεν έχει τόση σημασία το ποια είναι η ανακάλυψη αλλά το ποιος τη διαχειρίζεται. Για όσο διάστημα πάντως την παγκόσμια διαχείριση την είχαν οι Έλληνες, η ανθρωπότητα μεγαλούργησε. 

Αυτός λοιπόν είναι και ο λόγος που βιάζονται και εξαλείφονται τα έθνη, οι θρησκείες, η διαφορετικότητα και ομογενοποιούνται τα πάντα. Αυτός είναι ο λόγος που όλα τα τηλεοπτικά (και δικτυωμένα) κανάλια των ΜΜΜΕ προβάλλουν συγκεκριμένες και παγκοσμιοποιημένες εκπομπές και τηλεπαιχνίδια, αυτός είναι ο λόγος που πιθανόν να γελάσατε όταν διαβάσατε το παραπάνω πραγματικό Λακωνικό όνομα (Αρισταρχίδας) ενώ αν έγραφα Πήτερ ή Νάντια θα σας φαινόταν φυσιολογικό. Το πως βέβαια επιδρούν στο είναι μας δια της αυθυποβολής τα ονόματα μας είναι θέμα άλλου άρθρου. Το σίγουρο είναι ότι διαφορετικά μεγαλώνει ένα παιδί που ονομάζεται Αριστοτέλης και διαφορετικά αν μεγαλώσει με το όνομα Τζακ, ειδικά αν γνωρίζει την Ελληνική γλώσσα. Έτσι λοιπόν ο Στηβ, η Ντάνα, ο Πίτ και ο Τζιμ δεν είναι απλά ονόματα, αλλά ειδικά σχεδιασμένα ονόματα του life style που οδηγούν στην ομογενοποίηση μας. Το επόμενο φυσικά στάδια θα είναι η εξάλειψη της γραφής των Ελλήνων, θέμα που έχω αναπτύξει στο περί γρεκοεγγλέζικων.

Η τύχη επομένως της ανθρωπότητας είναι στα χέρια μας. Εμείς θα αποφασίσουμε αν είμαστε ζωντανοί οργανισμοί ή ηλεκτρόνια στο υπερδίκτυο της νέας Τάξης Πραγμάτων. Για όσο όμως διάστημα η κοινωνικότητα μας εξαντλείται στο διαδίκτυο και η δημοκρατικότητα μας εκφράζεται κάθε 4 χρόνια με ένα κομμάτι χαρτί, θα είμαστε απλά κεφάλια προς καταμέτρηση ή αλλιώς πρόβατα. Η απόφαση είναι δική μας.

ΠΡΟΣΟΧΗ: ακόμη και οι βίαιες αντιδράσεις είναι σχεδιασμένα εργαλεία εκτόνωσης του συσσωρευμένου δυναμικού. Οι βία εξυπηρετεί τον θεό-διαχειριστή ο οποίος ενδεχομένως να την έχει υπολογίσει. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία και όχι εύκολες λύσεις όπως η βία.

Το συγκεκριμένο νεοταξικό  υπερδίκτυο διατρέχει ένα επίσης σοβαρότατο κίνδυνο. Αν η κεντρική διαχείριση έχει ξεφύγει από τον ανθρώπινο έλεγχο, αν δηλαδή στη κορυφή της πυραμίδας δε βρίσκονται άνθρωποι αλλά λογισμικά, ελοχεύει ο σοβαρός κίνδυνος να ξεφύγει ο έλεγχος (αν δεν έχει ήδη ξεφύγει) σε τόσο υψηλό επίπεδο που να είναι αδύνατη η επαναφορά του, ο επαναπροσδιορισμός και επαναπρογραμματισμός αφού κάτι τέτοιο θα σημάνει την κατάργηση του δικτύου. Είναι επομένως απίθανο οι δημιουργοί του δικτύου να το καταργήσουν. Θα προσπαθούν διαρκώς να το βελτιώσουν ή να το διορθώσουν ενώ εμείς θα αναλωνόμαστε σε ιδεολογικές διαμάχες και αντιπαραθέσεις.

Επομένως η λύση είναι η διατήρηση της σχέσης του ανθρώπου με τη φύση και την παράδοση του, αφού η απεξάρτηση από αυτά και η προσκόλληση του στις αρχές λειτουργίας του υπερδικτύου θα επιφέρουν την πλήρη εξάρτησή του από αόρατες και ανεξέλεγκτες δυνάμεις και τελικά θα καταργήσουν τον ίδιο τον άνθρωπο.

ΠΗΓΗ:  ΣΤΡΑΒΩΝ ΑΜΑΣΕΥΣ:

Η στρατηγική παραπλάνησης του ανθρώπου απο τα ΜΜΕ

Λύσεις? Υπάρχουν. Και είναι αρκετές.

Αλλά δεν μπορεί ο καθένας, μόνος του, να τις ανακαλύψει. 

Μόνο να τις αισθανθεί. Όταν ψάχνεις απεγνωσμένα για λύσεις, για να διαμορφώσεις ΑΠΟΨΗ και να τις ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ με τον συνάνθρωπο σου, τότε στρέφεσαι, απο συνήθεια ή ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΑ, στα ΜΜΕ.

Και κει έρχεται η πληροφοριακή καταιγίδα, η προπαγάνδα, οι πληρωμένες απαντήσεις. Έρχονται οι "εταιρείες", τα καρτελ. 

Η 4η εξουσία (ΜΜΕ) που κυριαρχεί. 

Που ενθυλακώνει και την 1η (νομοθετική) και τη 2η (εκτελεστική) και τη 3η εξουσία (δικαστική). Που τις τρέφει και τρέφεται απο αυτές.


Ψάχνεις να ακούσεις τη φωνή του απλού λαού. Αυτή που άκουγαν οι πατεράδες και οι παπούδες μας στο καφενείο. Τα ξεκάθαρα λόγια. Την φωνή που θα εκφράσει και ΧΑΡΑ αλλά και ΑΓΩΝΙΑ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ, όταν νιώθουμε έτσι. 


Φωνές με νηφαλιότητα, με αυθεντική αγάπη για τον απέναντι. Όχι ψευτο-καυγάδες στα τηλεπαράθυρα. 


Όχι να σου λένε ΕΝΑ όταν είναι ΠΕΝΤΕ τα θέματα. 

Η θάλασσα είναι πολύ θολή για να ψαρέψεις για λύσεις. 

Μάλλον, όμως, μας έχουν κοροϊδεψει. 

ΠΗΓΗ: http://xilapetres.blogspot.com/

Δεν ψαρεύουμε σε θάλασσα, αλλά σε ΕΝΥΔΡΕΙΟ. 

Οι λύσεις που μας παρουσιάζουν περιορίζονται σε ένα μικρό πεδίο, προκαθορισμένο σε meeting rooms Εταιρειών "Δημοσιών Σχέσεων" και "Επικοινωνίας". 

Όλοι θέλουν έναν image maker! Μια Civitas... (δες εδώ)

Είναι απλό. ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΛΑΜΙ ΚΑΙ ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΓΙΑ ΨΑΡΕΜΑ.

ΕΞΩ. ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΠΛΑΝΟ ΜΑΣ. ΣΤΗΝ ΑΚΤΗ.

ΤΟ ΕΝΥΔΡΕΙΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΣΟ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ. 

Και όπως πολύ εύστοχα το είπε ο Τσόμσκυ, και περιγράφει άριστα τη ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ τους:

"The smart way to keep people passive and obedient is to strictly limit the spectrum of acceptable opinion, but allow very lively debate within that spectrum." 

— Noam Chomsky

Κβαντικά Άλματα, τα όρια της Επιστήμης και η Λογική

Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης: "Κινέζοι επιστήμονες ΔΙΑΚΤΙΝΙΣΑΝ πληροφορία σε απόσταση 10 μιλίων!" παραθέτω ένα κείμενο πάνω στις φιλοσοφικές διαστάσεις της Κβαντομηχανικής, της Απροσδιοριστίας και της Σχετικότητας.

ΑΙΤΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΙΑ:  

           Οι πρόοδοι των φυσικών επιστημών, ειδικά στο χώρο της μικροφυσικής οδήγησαν σε μια αμφισβήτηση των λογικών αρχών: τόσο της αρχής της ταυτότητας (π.χ. εφόσον ανάμεσα στα απειροελάχιστα κλάσματα του δεπτερολέπτου, κατά τα οποία και μόνο μπορεί να παρατηρηθεί ένα σωματίδιο, παρεμβάλλονται μεγάλα διαστήματα εξαφάνισής του, θα μπορούσαμε να διαβεβαιώσουμε ότι αυτό είναι ίσο με τον εαυτό του, όταν και η ίδια η ύπαρξή του δεν είναι κάτι το αυτονόητο;), όσο και της αρχής της του αποκλειόμενου τρίτου μέσου (ανάμεσα στις δύο αντιφατικές προτάσεις α) τα σωματίδια υπάρχουν και β) τα σωματίδια δεν υπάρχουν, ο νους δεν μπορεί να απορρίψει τη μία ως ψευδόμενη και να δεχτεί την άλλη ως αληθινή, οπότε μόνο πιθανολογικά μπορούμε να αποφανθούμε), και της αρχής της αιτιότητας (παρατηρώντας ένα φαινόμενο το επηρεάζουμε). Είναι όμως τόσο απλά τα πράγματα; 

Η αδυναμία μας να έχουμε σαφή και αδιαφιλονίκητη γνώση σε ορισμένα θέματα της μικροφυσικής δεν αποδεικνύει τόσο την ανεπάρκεια των λογικών αρχών όσο τις δυσκολίες που συναντά η επιστήμη (π.χ. τα εργαστηριακά μας όργανα) στην προσπάθειά της να κατακτήσει γνωστικά έναν τομέα του επιστητού. Αν τα σωματίδια υπάρχουν πραγματικά, τότε ασφαλώς είναι ίσα με τον εαυτό τους – όποιος κι αν είναι αυτός – ή με το σύνολο των γνωρισμάτων τους – όποιο κι αν είναι αυτό. Επίσης η πιθανολογική αντιμετώπιση της αντίφασης (υπάρχουν – δεν υπάρχουν τα σωματίδια) δεν οδηγεί κατ’ ανάγκη στην απόρριψη της αρχής του αποκλειόμενου τρίτου μέσου, αλλά επιβεβαιώνει απλώς την (προσωρινή ή οριστική) αδυναμία της επιστήμης να αποφανθεί με βεβαιότητα υπέρ της ύπαρξης ή της ανυπαρξίας των σωματιδίων. Η αρχή του αποκλειόμενου τρίτου θα κλονιζόταν – και μαζί της η αρχή της αντίφασης – μόνο στην περίπτωση που η ύπαρξη και η ανυπαρξία των σωματιδίων θα οδηγούνταν από την επιστήμη σε συμβιβασμό και θα θεωρούνταν ότι ισχύουν ταυτόχρονα στην αντικειμενική πραγματικότητα. Αλλά κάτι τέτοιο ούτε έχει διαπιστωθεί ούτε το υποστηρίζει κανείς σοβαρά. Επιπλέον είναι λάθος να γίνεται σύγχυση ανάμεσα στην αιτιότητα και τον ντετερμινισμό. Ο ντετερμινισμός δέχεται ότι τα ίδια αίτια οδηγούν στα ίδια αποτελέσματα σύμφωνα με σταθερούς νόμους που επιτρέπουν την πρόβλεψη των φαινομένων. Η αιτιότητα, αντίθετα, περιορίζεται να δεχτεί ότι κανένα αποτέλεσμα δεν μπορεί να προέκυψε αναίτια, αλλά έχει οπωσδήποτε την εξήγησή του, άσχετα αν η επιστήμη αδυνατεί να τη συλλάβει και να τη διατυπώσει.

            Η κριτική λοιπόν των λογικών αρχών αποδεικνύει όχι ότι αυτές είναι λανθασμένες, αλλά ότι αυτές είναι απλώς ανεφάρμοστες εκεί όπου δεν υπάρχει η δυνατότητα εμπειρικής (στη μικροφυσική) ή αποδεικτικής (στα μαθηματικά) επαλήθευσής τους. Είναι σόφισμα το να παρουσιάζουμε την απροσδιοριστία σαν λογική κατηγορία, ενώ πρόκειται για την ψυχολογική στάση ενός υποκειμένου που δεν μπορεί να πάρει απόφαση, γιατί δεν του προσκόμισαν τα απαραίτητα δεδομένα ή γιατί το πρόβλημα έχει τεθεί λανθασμένα. Επομένως οι λογικές αρχές δεν παύουν να ισχύουν, αλλά εκλεπτύνεται η διατύπωσή τους. Λ.χ. η αρχή της ταυτότητας και η αρχή της αντίφασης επαναδιατυπώνονται ως εξής: ταυτόχρονα και ως προς το ίδιο σημείο αναφοράς δεν είναι δυνατόν κάτι να ισχύει και να μην ισχύει, επαναδιατύπωση που.. είχε διατυπωθεί είκοσι πέντε αιώνες πριν, σχεδόν με τον ίδιο τρόπο, από τον Πλάτωνα, πριν οι μεταμοντέρνοι αρχίσουν τις χαοτικές σοφιστείες. (4/1/2007)

Αναφορικά με την τυχαιότητα, η οποία δήθεν αντικρούει την αρχή της αιτιότητας, πρέπει να σκεφτούμε τι είναι το τυχαίο και μήπως συγχέουμε ορισμένες έννοιες. Είναι άλλο πράγμα το ανεξήγητο κι άλλο πράγμα το μη προβλέψιμο. Με αυτή την έννοια, η τυχαιότητα είναι η συνάντηση ή συνδυασμός γεγονότων που ανήκουν σε αιτιώδεις σειρές ανεξάρτητες μεταξύ τους. Το τυχαίο, ή μάλλον αυτό που μας φαίνεται τυχαίο και δίχως αιτία, δεν συνεπάγεται κάποια απροσδιοριστία και έλλειψη λογικής εξήγησης. Το μόνο που δηλώνει είναι ότι δεν γνωρίζουμε όλους τους νόμους ούτε όλες τις αιτιώδεις σειρές. Η πολλαπλότητα των παραγόντων και η πολυπλοκότητα των νόμων που οδηγούν βάσει της αρχής της αιτιότητας σε ένα «τυχαίο» γεγονός, συνεπάγεται την άγνοιά μας για ορισμένους από αυτούς. Έτσι, λανθασμένα θεωρούμε ακατανόητο και τυχαίο και δίχως αιτία όποιο γεγονός στην πραγματικότητα υπακούει μεν στην αιτιότητα αλλά λόγω της πολυπλοκότητας των παραγόντων που το καθορίζουν και του πεπερασμένου της ανθρώπινης γνώσης μάς φαίνεται δίχως αιτία.

            Αναφερθήκαμε πριν στον ντετερμινισμό. Η απόλυτη απόδειξη (ή κατάρριψη) του ντετερμινισμού θα ήταν δυνατή μόνον εάν, έχοντας γνωρίσει όλους τους νόμους κι όλες τις αιτίες όλων, επαναλαμβάνονταν τα ίδια ακριβώς πράγματα σε όλο το σύμπαν, ακριβώς όπως θα το προβλέπαμε. Αυτό όμως δεν γίνεται, δεν είναι δηλαδή δυνατή η ανασύσταση των συνθηκών του «πειράματος», διότι απλούστατα ποτέ δεν επαναλαμβάνονται ακριβώς τα ίδια πράγματα, με τον ίδιο τρόπο και στον ίδιο χρόνο στο σύμπαν. Επομένως (στην προσπάθεια να γίνει κριτική στην αιτιότητα) η μομφή κατά του ντετερμινισμού είναι μομφή κατά ενός αχυράνθρωπου. (6/1/2007)

Πηγή: http://www.portaaurea.gr/page1.htm

Η μεγαλύτερη φιλοσοφική ανακάλυψη των αρχαίων Ελλήνων...

Αριστοτέλης, 384 -322 π.Χ.

ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΤΕΛΟΛΟΓΙΑ
απο τον Βασίλη Ραφαηλίδη,
στην κριτική του στο έργο του Κισλόφσκι "Δίχως τέλος" (απόσπασμα) - "Πέρα από τον Κινηματογράφο"

... ό,τι δεν έχει αρχή δεν έχει και τέλος...

... ο Θεός είναι άναρχος. Αν κάποτε άρχιζε την ύπαρξή του σα Θεός, θα τελείωνε κιόλας...

... και η ψυχή δεν έχει αρχή. Γι' αυτό ούτε αυτή έχει τέλος: είναι αιώνια...

... όμως, το σώμα έχει αρχή (γέννηση) και τέλος (θάνατος). Οπότε, για όσους πιστεύουν στην αθανασία της ψυχής, μπαίνει το ερώτημα: πότε και κάτω από ποιες συνθήκες η αθάνατη ψυχή συναντά το θνητό σώμα;

... για τους χριστιανούς, η απάντηση είναι απλή: το συναντά στη διάρκεια της κυοφορίας. Πράγμα που καθιστά απαγορευτική την έκτρωση. Σε μια τέτοια περίπτωση, μαζί με το έμβρυο θα πεταγόταν στα σκουπίδια και η ψυχή...

... την ίδια ιδεολογική καταγωγή έχει και η απαγόρευση του αυνανισμού: μαζί με το σπέρμα θα εξαφανιστεί και η δυνατότητα να έρθει στον κόσμο μια νέα ψυχή. Δηλαδή ένα κομμάτι του Θεού, που ενσαρκώνεται με κάθε γέννηση...

... αν το τέλος δεν έχει σκοπό, αν δηλαδή η διαδικασία που θα καταλήξει σε ένα τέλος δεν κατατείνει στην επίτευξη ενός προκαθορισμένου προγράμματος, τότε το τέλος έχει μια έννοια απλώς μαθηματική. Όμως, αυτό που ενδιαφέρει τον αγωνιούντα για το τέλος του άνθρωπο δεν είναι, ας πούμε, το τέλος της μέρας, ή του έτους, ή των ετών της ζωής του, αλλά το τέλος νοούμενο σα μηδέν, σαν τίποτα, σαν όριο πέρα απ' το οποίο τίποτα δεν μπορεί να είναι ίδιο μ' αυτό που ήταν πριν απ' το τέλος...

-------------

... στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία, τέλος σημαίνει σκοπός...

-------------