Εμφύλιος το εθνικό μας χόμπι …

Το 2009 όταν ανέλαβε ο ΓΑΠ τη διακυβέρνηση της χώρας, ο πατέρας μου, που δεν είναι πια στο μάταιο αυτό κόσμο, καθώς κοιτάζαμε τα βραδινά δελτία με τα αποτελέσματα και πριν συμβεί οτιδήποτε από όσα συνέβησαν στη συνέχεια στην πατρίδα μας, αναφώνησε.. «Ένας Γεώργιος Παπανδρέου στο τιμόνι της χώρας; Πόσα χρόνια πίσω με γυρίζει.. Λες και βλέπω μπροστά μου τον εμφύλιο να ξανάρχεται...» Όλοι βέβαια αρχίσαμε να τον πειράζουμε και να του λέμε, αμάν πια αυτό το εμφυλιακό σύνδρομο, 84 χρονών κι ακόμα να το ξεχάσεις; Τότε γύρισε μας κοίταξε και είπε, «Στα σοβαρά, πιστεύετε πως όσοι δημιούργησαν εκείνη την εθνική συμφορά, τη πιο μεγάλη συμφορά που έχει γνωρίσει η νεώτερη ιστορία μας, όσα κέντρα έδρασαν τότε, όσοι άνθρωποι πήραν μέρος στις τακτικές που οδήγησαν στον εμφύλιο, όσοι ξένοι που έστρωναν τα σχέδιά τους με τη βοήθεια ντόπιων προδοτών, και μεθόδευσαν την σφαγή του ελληνικού λαού, είναι παρελθόν; Εξαφανίστηκαν στο πέρασμα του χρόνου; »....

Η μάνα μου γελώντας του λέει «ξύπνα, το 45 τελείωσε, η Ελλάδα είναι στον 21ο αιώνα, το τείχος του Βερολίνου έπεσε, ο ΓΑΠ δεν είναι ο πατέρας της δημοκρατίας αλλά ο Γιωργάκης, κι οι νέοι ούτε ξέρουν για τι πράγμα συζητάς. Εκείνος σκεπτικός, δεν μίλησε για λίγο και μετά είπε, «αυτή είναι η συμφορά, πως οι νέοι δεν ξέρουν για τι πράγμα μιλάω... και το χειρότερο υπάρχουν πάρα πολλοί που δεν είναι νέοι, αλλά είναι τόσο ηλίθιοι, ή αποβλακωμένοι που ούτε αυτοί θυμούνται για τι πράγμα μιλάω..» Η μόνη σταθερή που έχει ο έλληνας από εκείνα τα τραγικά χρόνια της εθνικής συμφοράς ήταν μία «ο Μελιγαλάς είναι εδώ». Δεν έφυγε ποτέ. Η πηγάδα δεν σφραγίστηκε οριστικά και αμετάκλητα. Η μη αναμόχλευση των παθών δεν έγινε delete. Πρόγραμμα που έπαιζε και παίζει συνέχεια στο παρασκήνιο της δημοκρατικής επιφάνειας ήταν. Σε ένα λαό, όσοι θέλουν να χειρίζονται τις καταστάσεις προς το συμφέρον των εντολέων τους, το βασικό πράγμα που πρέπει να γνωρίζουν είναι το εθνικό ελάττωμα. Και το εθνικό ελάττωμα είναι πως είμαστε όντως «έθνος ανάδελφον». Και κάποιος πολύ παλιός πρόγονος είχε πει κάτι, που άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται και δυστυχώς θα μας οδηγήσει σε νέες συμφορές, για να κλαιγόμαστε μετά πως δεν γνωρίζαμε τη σοβαρότητα της κατάστασης...
«Για τους ανόητους, δάσκαλος δεν είναι η λογική, αλλά η συμφορά».. Από τον εμφύλιο δεν βγήκαμε ποτέ. Κι αυτό δεν το λέω έτσι για πλάκα. Σκεφθείτε το καλύτερα. Σε κάθε σπίτι, σε όλη την επικράτεια υπάρχουν μνημόσυνα και μνήμες των θυμάτων εκείνου του αίσχους. Οι οικογένειες που είχαν θύματα από τη κάθε πλευρά δεν ήταν άκληροι. Υπήρξαν παιδιά και εγγόνια που μεγάλωσαν με τις ιστορίες από τους παππούδες, το κερί να καίει στα σπίτια κάτω από τις φωτογραφίες των νεκρών. Μια φορά ο πατέρας μου μετά από χρόνια , από τη λήξη του πολέμου, καθόταν στο καφενείο του χωριού και κουβέντιαζε μ’ ένα συγχωριανό που ήταν δεξιός και ήξερε πως είχε υπηρετήσει στα τάγματα ασφαλείας και ο οποίος δεν ήθελε να θυμάται τίποτα από όλα αυτά. Τον ρώτησε ένα πράγμα μόνο. Για πες μου βρε αδερφέ γιατί έκανες ότι έκανες. Και ξέρετε τι είπε; «Ήμουν τρομοκρατημένος μ’ αυτά που μάθαινα. Εγώ ήθελα να έχω το μικρό εκκλησάκι που είχα κτίσει με τα χέρια μου στην αυλή του σπιτιού για να φυλάω τα κόκαλα της μάνας μου. Κι είχα ακούσει πως αν ερχόντουσαν οι συμμορίτες θα μου έκαιγαν την εκκλησία και τα κόκαλα μαζί και μπορεί να με κρεμάγανε που θα βλεπαν πως έχω σχέση με τη θρησκεία»
Έχετε την εντύπωση πως δεν έχει ακριβώς το ίδιο βάρος για έναν εγγονό, ο παππούς που έσωσε τη χώρα από τους ναζιστές κατακτητές , και ο παππούς του έσωσε τη χώρα από το κίνδυνο των κουμουνιστών συμμοριτών όπως τους αποκαλούσαν; Όλα τα θύματα του εμφυλίου, δεν πήραν ποτέ απάντηση για το τι πραγματικά συνέβη . Γιατί οι ηθικοί αυτουργοί του εμφύλιου σπαραγμού δεν δικάστηκαν ποτέ. Όσοι μηχανογράφησαν και κατέστρωσαν τα σχέδια της συμφοράς για προσωπικός τους όφελος, για κομματικά συμφέροντα, για οικονομικά συμφέροντα ή πολύ απλά γιατί ήταν υπάλληλοι ξένων κέντρων εξουσίας, δεν πέρασαν σ’ αυτήν εδώ τη πατρίδα από καμία Νυρεμβέργη.
Έγινε της μόδας να λέμε «καταδικάζουμε τη βία από όποια μεριά κι αν προέρχεται» Τι σημαίνει αυτό; Ποιος από τη μία ή την άλλη μεριά καταδικάζει τον εαυτό του και τη βία του; Είμαστε σοβαροί ή κάνουμε πως δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει. Όταν άνθρωποι φωνάζουν πως με το Παπαδόπουλο ήταν καλύτερα νομίζετε πως δεν το πιστεύουν; Όταν άνθρωποι λένε πως ονειρεύονται τη σοσιαλιστική ανατροπή νομίζετε πως δεν το πιστεύουν; Όταν νέοι λένε πως μισούν τους κουμουνιστές ή από την άλλη μεριά μισούν τους φασίστες έχετε την εντύπωση πως το λένε έτσι? Δεν έχουν καταβολές από τα σπίτια τους που έχουν μυηθεί σ΄αυτήν την αντίληψη, δεν νοιώθουν πως ταιριάζουν τα χνώτα τους με τη μια πλευρά ή την άλλη; Δεν μισούν με πάθος αυτόν που θεωρούν αντίπαλο και δεν αγαπούν με πάθος αυτό που πιστεύουν σαν δίκιο; Τι νομίζετε πως είναι video game που μετά θα το κλείσουμε και θα πάμε για μπύρες;
Όσοι γνωρίζουν το διαίρει και βασίλευε νομίζετε πως δεν είναι πλέον άριστοι χειριστές αυτής της διαχρονικής τεχνικής που έχει χρησιμοποιηθεί σε κάθε γωνιά του πλανήτη ανά τους αιώνες όπου έχει πέσει ακόμα και μια σταγόνα αίμα; Μέσα από ένα αιώνιο μαρτύριο αλληλοσφαγής ο άνθρωπος έχει προχωρήσει σε όλη τη παμπάλαια ιστορία του. Με αίμα κατακτήθηκαν τα πλούτη των πιο δυνατών, με αίμα κερδήθηκαν και τα δικαιώματα που μπορεί να απολαμβάνει κάθε άνθρωπος. Με αίμα έχουν οριστεί τα σύνορα στις πατρίδες του κόσμου. Με αίμα έχουν οριστεί και τα όρια ανάμεσα στους ίδιους τους ανθρώπους. Οι φιλήσυχοι πολίτες , που κοιτάνε τη δουλειά τους, και τριγυρίζουν σαν παιδιά των λουλουδιών, νομίζουν πως και η δημοκρατία (η όποια δημοκρατία) τους έχει προσφερθεί από καλοσύνη κι όχι γιατί πολλοί πάρα πολλοί θυσιάστηκαν για να την απολαμβάνουν ακόμα κι εκείνοι που δεν κούνησαν δαχτυλάκι για να τη κατακτήσουν. Έχουν την εντύπωση πως η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η δικαιοσύνη είναι δώρα που τους έκανε κάποιος όταν γεννήθηκαν και θα τα έχουν πάντα να τα χειρίζονται σαν τη παιδική τους χαρά με όποιο κόστος .
Τώρα φιλήσυχε τι θα κάνεις; Οι γνωρίζοντες, έχοντες και κατέχοντες ανάβουν τα φυτιλάκια. Και να δούμε πόσοι θα μπορούν να κοιμούνται ήσυχα. Αυτή τη στιγμή αυτό που μας τσακίζει είναι ένα απάνθρωπο σχέδιο οικονομικής εξόντωσης του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού. Αυτό που θα πεθάνει το κόσμο θα είναι η έλλειψη φαγητού, φαρμάκων, πόρων για να επιβιώσει. Αυτό που θα σκοτώσει χιλιάδες ανθρώπους θα είναι το σχέδιο ισοπέδωσης κάθε λογικής. Κι ίσως στο βάθος κήπος να είναι κι άλλα σχέδια φρίκης που τώρα δεν φαίνονται. Και όλα αυτά ποιοι τα ρυθμίζουν; Ποιοι είναι για άλλη μια φορά ΟΙ ΗΘΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ; Μια ολόκληρη κοινωνία αποκοιμισμένη, αδιάφορη, με μόνη ενασχόληση το εγώ κι εσύ και όλοι οι γνωστοί, πέφτει ξαφνικά από τα σύννεφα γιατί ανακαλύπτει πως υπάρχει μια πηγάδα ακόμα που δεν έχει κλείσει. Λες και δεν γινόταν κάθε χρόνο το μνημόσυνο.
Η διαίρεση των ανθρώπων σε στρατόπεδα είναι θλιβερή. Αλλά η υποκριτική κοινωνία είναι αποκρουστική.. Που βρίσκεται η αντικειμενική αλήθεια; Τι έχει συμβεί σ’ αυτόν εδώ το τόπο επί τέλους; Έχει συμβεί από ότι φαίνεται ένα συγκεκριμένο πράγμα.. Κατοικείται η χώρα από πολίτες που έχουν καταντήσει τόσο προβλέψιμοι ώστε να χρειάζεται κανείς για να τους κουρδίσει ο ελάχιστος κόπος. Σε λίγο γίνομαι 53, κι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έχω ακούσει τις λέξεις ταγματαλήτες και κουμουνιστοσυμμορίτες αμέτρητες φορές. Έχω δει ξανά και ξανά σαν τα σκυλιά να τσακωνόμαστε κάτω από σημαιάκια μπλε, πράσινα, κόκκινα, μαύρα... Ναι κι οι άλλοι λαοί έτσι έκαναν σωστά, αλλά εμείς βρε παιδί μου λες και δεν βρίσκουμε τίποτα άλλο να μας ενώσει για να ξεκολλήσουμε από το καναπέ, εκτός από αυτά που μας χωρίζουν.
Τρία χρόνια τόσοι άνθρωποι φώναζαν, να βρούμε ένα τρόπο ενωμένοι ν’ αφήσουμε στην άκρη αυτά που μας χωρίζουν, και να βρούμε μια κοινή συνισταμένη γιατί χανόμαστε. Πέρα βρέχει. Ο καθένας κολλημένος στο μαγαζάκι του. Δεν κουνιόταν ρούπι κανένας. Μόλις μας έδωσαν το σύνθημα και τον αόρατο εχθρό, μόλις ανέστησαν την εθνική μας αρρώστια, λες και μας κούρδισαν. Καλά πάμε. Μη κλείσετε τη τηλεόραση ο πρώτος κύκλος είναι. Έχει πέντε έξι ακόμα η σειρά μέχρι να φτάσει στη κορύφωση. Υπομονή.
ΠΗΓΗ

Οι εκατέρωθεν κρυμμένες αλήθειες

Ο Φαήλος Κρανιδιώτης ανασύρει από το χρονοντούλαπο της Ιστορίας κρυμμένες αλήθειες.
Είμαστε στο 2013 κι όμως συζητάμε για την πηγάδα του Μελιγαλά. Γιατί; Μα απλούστατα, γιατί δεν τα έχουμε ξεκαθαρίσει ακόμη κι ας είναι εύκολο, από την άποψη της λογικής και της ιστορικής αλήθειας. Κύριοι υπεύθυνοι γι’ αυτό, αφενός μεν, η κυριαρχία της ανακυκλωμένης αριστεράντζας στον δημόσιο βίο, που προσπάθησε να… κερδίσει τον Εμφύλιο στα «χαρτιά», αφετέρου δε, οι ενοχικές ηγεσίες της μεταπολιτευτικής Δεξιάς. Αν τέλος πάντων ήταν Δεξιά αυτό το πράγμα, που ξαφνικά έπαψε να τιμά τους πεσόντες του Εθνικού Στρατού. Λες κι ήταν σκυλιά ή ξένοι μισθοφόροι κι όχι τα στρατευμένα τέκνα του λαού, κληρωτοί, που δεν άφησαν να γίνει η Ελλάδα Αλβανία και τα σύνορά της να πάνε πίσω στη Θεσσαλία. Δόξα και τιμή στον ανώνυμο μαχητή του Γράμμου, μαζί με τη χριστιανική συγχώρεση, σε όσους της άλλης όχθης, πλανημένοι από ενσυνείδητους κι ασυγχώρητους γενίτσαρους, σήκωσαν όπλα κατά του έθνους και λερώθηκαν με την προδοσία.

Η Αριστερά είχε γίνει επί δεκαετίες η ιερή αγελάδα της πολιτικής. Ψωραλέα αλλά… ιερή. Κι ενώ ηττήθηκε κατά κράτος στρατιωτικά και ηθικά, πήρε τη «ρεβάνς» στα πανεπιστήμια, στην πέτσινη ιστοριογραφία, στα ΜΜΕ και στην τέχνη. Φάγαμε στη μάπα τσιμεντένια κι ακούνητα πλάνα με αντάρτες, να φαν κι οι κότες. Κινηματογραφική υπνοπαιδεία.

Χρησιμοποιώ δε τον όρο Εμφύλιος κατ’ οικονομίαν και διότι στην πρώτη φάση του, ως τα Δεκεμβριανά, τα αληθινά, όχι τα «μαϊμού» του Αλέξη της βαρεμένης Αριστεράς του φρεντοτσίνο και της κουκουλοφόρας αλητείας, Ελληνες ήταν ένθεν και ένθεν.

Ο τελευταίος γύρος, με το ρέκβιεμ της καταστολής της ανταρσίας στον Γράμμο, είναι όμως άλλη Ιστορία. Στην τελική φάση, όταν ο Εθνικός Στρατός έδινε το τελικό χτύπημα, τα τρία τέταρτα των ανταρτών ήταν σλαβόφωνοι ΣΝΟΦίτες, συμμορίτες ανακυκλωμένοι συνεργάτες των Γερμανών, που από τα βοηθητικά Τάγματα των S.S. γύρισαν την τραγιάσκα τους ανάποδα και γίνανε «κομμουνιστές», αφού το ΚΚΕ τους υποσχόταν «εθνική αποκατάσταση». Γι’ αυτό και γράφανε στα «ντόπικα» στον Γράμμο «Ζήτω ο Ζαχαριάδης» και «Ζήτω ο Μάρκος»! Ο αείμνηστος στρατηγός Παπαθανασίου, Διοικητής της Μοίρας των ΛΟΚ που έδωσε σκληρή μάχη στον Γράμμο, μου περιέγραψε μια ενδιαφέρουσα ιστορία, που επαναλαμβάνω. Οι καταδρομείς του, μετά το πέρας της μάχης, είχαν μαζέψει σε ένα μαντρί τους ρακένδυτους αιχμαλώτους του ΔΣΕ, άνδρες και γυναίκες. Ενας από τους λοκατζήδες ήρθε και του είπε «κύριε διοικητά, έρχεστε λίγο;» με βλέμμα έντονης απορίας. Κι όταν τον ρώτησε τι συμβαίνει, ο αρειμάνιος καταδρομέας τού είπε δείχνοντας τους αιχμάλωτους αντάρτες: «Από αυτούς εδώ κανείς δεν μιλάει ελληνικά». Ηταν όλοι σλαβόφωνοι αυτονομιστές! Αυτές οι εφεδρείες είχαν απομείνει στον μοιραίο Ζαχαριάδη. Γι’ αυτό κι η Αριστερά τηρεί αυτή την ιταμή στάση στο ψευδομακεδονικό. Εχει τη φωλιά της χεσμένη. Εχουν τα παλιά συνεταιράκια τους ράμματα για τη γούνα της. Συνένοχοι.

Οι Ταγματασφαλίτες ήταν τεσσάρων ειδών. Καταρχήν, μια μικρή μειοψηφία φανατικών εθνικοσοσιαλιστών. Μετά υπήρχαν αρκετοί που θεωρούσαν τους Γερμανούς προσωρινούς αλλά τον κίνδυνο κομμουνιστικής δικτατορίας μεγαλύτερο κι επικείμενο. Υστερα ήταν ένας ικανός αριθμός κυνηγημένων από τη βία του ΕΛΑΣ, που εξόντωνε όποιον θεωρούσε απειλή για το μονοπώλιο της αντίστασης και την επικείμενη έφοδο κατάληψης της εξουσίας, οι οποίοι ζήτησαν καταφύγιο στα Τάγματα του Ράλλη. Και, τέλος, υπήρχε ένας συρφετός από λούμπεν πλιατσικολόγους, που θεώρησαν τη μικρή προσωρινή εξουσία της στολής και του όπλου τους χρυσή ευκαιρία για ατιμώρητη, όπως νόμιζαν, εγκληματική δράση.

Σε όποια κατηγορία όμως κι αν ανήκαν, ήταν προδότες. Νέτα σκέτα. Οπλίζονταν κι έπαιρναν εντολές από τους Γερμανούς. Η ιστορική στρατιωτική αναφορά Ελληνα αξιωματικού των Ταγμάτων, ύστερα από κοινή επιχείρηση με τους ναζί, «απώλειες: εκ των ημετέρων, εις Γερμανός» δεν είναι εφεύρημα της Αριστεράς. Η άνανδρη δολοφονία της αδελφής, του πατέρα ή της συζύγου από τον ΕΛΑΣ, σε μια ομαλή εξέλιξη, όπου θα τιμωρούνταν όλοι οι προδότες μετακατοχικά, άρα και οι καταταγέντες στα Τάγματα, στην καλύτερη περίπτωση, θα ήταν το πολύ λόγος η θανατική ποινή να μετατραπεί σε ισόβια κάθειρξη. Ομως, το εμφυλιακό αστικό κράτος, με άμεσο τον κίνδυνο της κομμουνιστικής ανταρσίας και θέλοντας να αντιμετωπίσει πάση δυνάμει τους άλλους προδότες, «ξέπλυνε» και τους Ταγματασφαλίτες, αφού είχε χρεία και του τελευταίου στρατιώτη.

Προδότες ήταν, από την άλλη, κι όσοι σκοπούσαν στην κατάληψη της εξουσίας και στην επιβολή κομμουνιστικής δικτατορίας, δολοφόνησαν αθώους πατριώτες, όπως τον ήρωα Ψαρρό και τους Ευζώνους του 5/42, εφάρμοσαν ως κόκκινοι φασίστες την «οικογενειακή ευθύνη» και π.χ. στην πηγάδα, μαζί με τους Ταγματασφαλίτες, πέρασαν λεπίδι και γυναικόπαιδα ή απλά άμαχους, θεωρούμενους πολιτικούς αντιπάλους.

Η πικρή αλήθεια για την Εθνική Αντίσταση είναι ότι περισσότεροι Γερμανοί πέθαναν από αυτοκτονίες, ατυχήματα ή ασθένειες παρά από τη δράση του ΕΛΑΣ, ο οποίος ξόδεψε περισσότερες σφαίρες κατά Ελλήνων παρά κατά του κατακτητή. Ετσι είναι και όποιος ενοχλείται πρόβλημά του.
Οποιος λοιπόν ηρωοποιεί τους πεσόντες Ταγματασφαλίτες είναι ανιστόρητος και θαυμάζει προδότες. Γλίτωσαν το στρατοδικείο που δεν έγινε ποτέ.

Οποιος ηρωοποιεί φονιάδες γυναικοπαίδων κι άμαχων πολιτικών αντιπάλων, γιατί υπήρχαν και τέτοια θύματα στον Μελιγαλά, είναι εξίσου ανιστόρητος και θαυμάζει επίσης εγκληματίες. Τόσο απλά…

Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης

Οι γερμανοί ξανάρχονται

Απολύτως επίκαιρη ταινία που αποκαλύπτει πως:
"Οι γερμανοί που έχουμε μέσα μας" ξανάρχονται.

περισσότερα

Ο «πόλεμος» άρχισε – εδώ Ρέθυμνο

Στο Ρέθυμνο έγινε η αρχή για τον πόλεμο και εντός σχολείων. Εδώ προβάλλονται όλες οι απόψεις.
Οι Ρεθυμνιώτες που «θέλουν» ξέρουν την αλήθεια.
Σημαντικό ερώτημα: Ποιοι ήταν οι «επισκέπτες» στο χώρο του σχολείου;
Οι καθηγητές του σχολείου ξέρουν; Οφείλουν να μας πουν χωρίς «φόβο και πάθος». Ισχύει και εδώ το "ο φόβος φυλάει τα έρημα";
Τον πόλεμο θα τον αρχίσουν από τα σχολεία; Ποιο είναι το σχέδιο; Μήπως αυτός είναι ο θερισμός της πολυετούς σποράς της "δημοκρατικής αγωγής";
Περισσότερα εδώ και εδώ

Θύματα εμφυλίου τότε και σήμερα…

Ο Τ. Καμπύλης παρουσιάζει στην «καθημερινή» μια άλλη μαρτυρία για την νεότερη ιστορία μας. Μεταξύ των άλλων αναφέρει στην αυτοβιογραφία του ο παπα-Μιχαήλ Κοσβύρας έναν απολογισμό της περιοχής των Τρικάλων:
Θύματα των γερμανών : 723
Θύματα του εμφυλίου : 1786
Η αναλογία δίνει 2,5 φορές περισσότερα θύματα του εμφυλίου.
Αυτά ως υπενθύμιση για το σήμερα που η πατρίδα βρίσκεται εν μέσω ενός «ακήρυκτου» εμφυλίου.

Εορτές μνήμης και μίσους

Η Ελλάδα χώρα μνημείων και μνημοσύνων. Μια χώρα με υπερεπάρκεια ημερομηνιών και εορτών που να θυμίζουν στους νεώτερους, αγώνες και θυσίες προγόνων για να υπάρχει αυτή η πατρίδα ελεύθερη σήμερα.
Να θυμίζουν νίκες των ενωμένων Ελλήνων ενάντια σε υπέρτερους σε αριθμό και υλική δύναμη κατακτητές ( 1821, 1912, 1940 ) που ενάντια στην δύναμη της ύλης αντιπαρατάχτηκε η δύναμη της ψυχής και της θέλησης για ελευθερία.
Εκτός όμως από αυτές της μνήμες θυσίας και υπερηφάνειας μερίδα συμπολιτών μας θέλουν να θυμούνται και δυστυχώς να «εορτάζουν» και γεγονότα εθνικής σφαγής και «αυτογενοκτονίας ».
Οι συνένοχοι και συμμέτοχοι της εθνικής σφαγής «εορτάζουν » οι μεν «νικητές» το τέλος του εμφυλίου με την νίκη στο Γράμμο και Βίτσι, οι δε «ηττημένοι» αποκαλύπτουν συχνά – πυκνά και νέες πλακέτες με ονόματα ηρώων μαχητών του Δημοκρατικού Στρατού στις μάχες με τους «μοναρχοφασίστες» όπως τους λένε.
Τις εορτές των δεξιών οι αριστεροί τις αποκαλούν «γιορτές μίσους» ενώ τις δικές τους «εορτές μνήμης και αγάπης» και αντίστροφα. Και για να ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα ο εμφύλιος καμία σχέση δεν είχε με ταξικό αγώνα. Αντιπαρατάχτηκαν δύο στρατοί στην υπηρεσία και με βοήθεια ξένων δυνάμεων.
Υλικό πολέμου ήταν δυστυχείς Έλληνες. Νικητές δεν υπήρξαν. Ένας ηττημένος και βαριά πληγωμένος υπήρξε για τα επόμενα 50 χρόνια. Η Ελλάδα! Δυστυχώς υπάρχουν κάποιοι που και τώρα θέλουν να ζουν και να αναπαράγουν μνήμες εμφυλίου.
Επειδή όμως όταν αρνούμαστε την γνώση της ιστορίας ίσως αυτή να επαναλαμβάνεται μία ενδιαφέρουσα πρόταση θα ήταν η εξής :
Ένα μνημείο με ένα ανδριάντα που θα αναπαριστά ένα γεγονός. Την ιστορική συνάντηση και χειραψία των Βαφειάδη – Τσακαλώτου ( στρατιωτικών ηγετών των δύο στρατών ). Και κάτω από αυτήν, σε κοινό μνημόσυνο, να μαζεύονται κάθε χρόνο, οι Έλληνες και να κλαίνε αγκαλιασμένοι, ο καθένας για τα δικά του λάθη ( γιατί εγκλήματα και λάθη υπήρξαν και από τις δύο πλευρές ). Και ένα σύνθημα να βροντοφωνάζουν ΠΟΤΕ ΠΙΑ!
Συνέλληνες δεν έχουμε ούτε την πολυτέλεια, ούτε το δικαίωμα να κληροδοτήσουμε στις επόμενες γενιές τα μίση και τις διαστροφές του παρελθόντος που πότισαν την χώρα με περισσότερα αίμα και δυστυχία από αυτό που προκάλεσαν, ακόμα και οι ξένοι κατακτητές.