Η αλήθεια που τρέμουν

Εδώ όλη η αλήθεια της κατάντιας μας.

- Σίγουρα θα θυμηθείτε την δεκαετία του 90 που σας παρακάλαγαν όλοι οι γνωστοί σας που δούλευαν σε τράπεζες να πάρετε δάνειο. Είχαν προμήθεια ανάλογα με τα δάνεια που κατάφερναν να δώσουν.
- Σίγουρα θα θυμηθείτε με τι αγωνία περίμεναν ακόμα και οι γιαγιάδες να πάρουν τη σύνταξη να την καταθέσουν στο χρηματιστήριο.
- Σίγουρα θα θυμηθείτε τα άδεια γραφεία των δημοσίων υπαλλήλων, γιατί αυτοί κρεμόντουσαν τα πρωινά στις βιτρίνες των τραπεζών παρακολουθώντας τις τιμές στο χρηματιστήριο.
- Σίγουρα δεν θα ξεχάσετε (5 ημέρες πριν από τις εκλογές του 2000) την εμφάνιση του (τσάρου) Γιάννου Παπαντωνίου στην τηλεόραση και να δηλώνει ότι: "το χρηματιστήριο 7000 μονάδες αποδεικνύει την εικόνα της εξαιρετικής οικονομίας μας". Έμμεσα προέτρεπε τους Έλληνες "παίξτε τα ρέστα σας". Ταυτόχρονα οι τράπεζες δάνειζαν με υποθήκες σπίτια και αποθήκες, για να τα παίξουν οι μαλακοέλληνες στο χρηματιστήριο.
- Τότε (1999) μόνο ο Καρατζαφέρης (ήταν ακόμα βουλευτής στη ΝΔ), ζήταγε και μέσα στη βουλή και από το κανάλι του (ΤΗΛΕΑΣΤΥ) να επέμβει εισαγγελέας στο χρηματιστήριο.
- Γι' αυτό όταν αργότερα έφτιαξε κόμμα (ΛΑΟΣ) τον πολέμαγαν όλοι και τον αποκαλούσαν φασίστα.
Όποιον χαλάει την πιάτσα των κλεφτών, απατεώνων και φονιάδων στην Ελλαδάρα μας τον αποκαλούν "φασίστα, ακροδεξιό κλπ" και καθαρίζουν. Όπλο τους τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης.

Και τώρα διαβάστε με προσοχή όλο το άρθρο επιβεβαίωσης και εξήγησης όλων αυτών που ζήσαμε.

Γαιδουρο - οικονομία ...

Μια μέρα εμφανίστηκε σε ένα χωριό ένας άνδρας με γραβάτα. Ανέβηκε σε ένα παγκάκι και φώναξε σε όλο τον τοπικό πληθυσμό ότι θα αγόραζε όλα τα γαϊδούρια που θα του πήγαιναν, έναντι 100 ευρώ και μάλιστα μετρητά. Οι ντόπιοι το βρήκαν λίγο περίεργο, αλλά η τιμή ήταν πολύ καλή και όσοι προχώρησαν στην πώληση γύρισαν σπίτι με το τσαντάκι γεμάτο και το χαμόγελο στα χείλη. Ο άνδρας με τη γραβάτα επέστρεψε την επόμενη μέρα και πρόσφερε 150 ευρώ για κάθε απούλητο γάιδαρο, κι έτσι οι περισσότεροι κάτοικοι πούλησαν τα ζώα τους. Τις επόμενες ημέρες προσέφερε 300 ευρώ για όσα ελάχιστα ζώα ήταν ακόμα απούλητα με αποτέλεσμα και οι τελευταίοι αμετανόητοι να πουλήσουν τα γαϊδούρια τους. Μετά συνειδητοποίησε ότι στο χωριό δεν έμεινε πια ούτε ένας γάιδαρος.... και ανακοίνωσε σε όλους ότι θα επέστρεφε μετά από μια εβδομάδα για να αγοράσει οποιοδήποτε γάιδαρο έβρισκε έναντι 500 ευρώ!! Και αποχώρησε.

Την επόμενη μέρα ανέθεσε στον συνέταιρό του το κοπάδι των γαϊδάρων που είχε αγοράσει και τον έστειλε στο ίδιο χωριό με εντολή να τα πουλήσει όλα στην τιμή των 400 ευρώ το ένα.

Οι κάτοικοι βλέποντας την δυνατότητα να κερδίσουν 100 ευρώ την επόμενη εβδομάδα, αγόρασαν ξανά τα ζώα τους 4 φορές πιο ακριβά από ότι τα είχανε πουλήσει, και για να το κάνουν αυτό, αναγκάστηκαν να ζητήσουν δάνειο από την τοπική τράπεζα.

Όπως φαντάζεστε, μετά την συναλλαγή οι δύο επιχειρηματίες έφυγαν διακοπές σε έναν φορολογικό παράδεισο της Καραϊβικής, ενώ οι κάτοικοι του χωριού βρέθηκαν υπερχρεωμένοι, απογοητευμένοι, και με τα γαϊδούρια στην κατοχή τους που δεν άξιζαν πλέον τίποτα.

Φυσικά οι αγρότες προσπάθησαν να πουλήσουν τα ζώα για να καλύψουν τα χρέη. Μάταια. Η αξία τους είχε πατώσει. Η τράπεζα λοιπόν κατάσχεσε τα γαϊδούρια και εν συνεχεία τα νοίκιασε στους πρώην ιδιοκτήτες τους.

Ο τραπεζίτης όμως πήγε στον δήμαρχο του χωριού και του εξήγησε ότι εάν δεν ανακτούσε τα κεφάλαια που είχε δανείσει θα κατέρρεε και αυτός, και κατά συνέπεια θα ζητούσε αμέσως το κλείσιμο της ανοικτής πίστωσης που είχε με τον δήμο.

Πανικόβλητος ο δήμαρχος και για να αποφύγει την καταστροφή, αντί να δώσει λεφτά στους κατοίκους του χωριού για να καλύψουν τα χρέη τους, έδωσε λεφτά στον τραπεζίτη, ο οποίος παρεμπιπτόντως  ήταν κουμπάρος του δημοτικού συμβούλου.

Δυστυχώς όμως ο τραπεζίτης αφού ανέκτησε το κεφάλαιό του, δεν έσβησε το χρέος των κατοίκων, και ούτε το χρέος του δήμου, ο οποίος φυσικά βρέθηκε ένα βήμα πριν την πτώχευση.

Βλέποντας τα χρέη να πολλαπλασιάζονται και στριμωγμένος από τα επιτόκια, ο δήμαρχος ζήτησε βοήθεια από τους γειτονικούς δήμους. Αυτοί όμως του έδωσαν αρνητική απάντηση, γιατί όπως του είπαν είχαν υποστεί την ίδια ζημιά με τους δικούς τους γαιδάρους!!...

Ο τραπεζίτης τότε έδωσε στον δήμαρχο την «ανιδιοτελή» συμβουλή / οδηγία να μειώσει τα έξοδα του δήμου: λιγότερα λεφτά για τα σχολεία, για το νοσοκομείο του χωριού, για την δημοτική αστυνομία, κατάργηση των κοινωνικών προγραμμάτων, της έρευνας, μείωση της χρηματοδότησης για καινούρια έργα υποδομών. Αυξήθηκε η ηλικία συνταξιοδότησης, απολύθηκαν οι περισσότεροι υπάλληλοι του δημαρχείου, έπεσαν οι μισθοί και αυξήθηκαν οι φόροι.

Ήταν έλεγε αναπόφευκτο, αλλά υποσχόταν με αυτές τις διαρθρωτικές αλλαγές «να βάλει τάξη στη λειτουργία του δημοσίου, να βάλει τέλος στις σπατάλες» και να ηθικοποιήσει το εμπόριο των γαϊδάρων.

Η ιστορία άρχισε να γίνεται ενδιαφέρουσα όταν μαθεύτηκε πως οι δυο επιχειρηματίες και ο τραπεζίτης είναι ξαδέρφια και μένουν μαζί σε ένα νησί κοντά στις Μπαχάμες, το οποίο και αγόρασαν με τον ιδρώτα τους. Ονομάζονται οικογένεια Χρηματοπιστωτικών Αγορών, και με μεγάλη γενναιότητα προσφέρθηκαν να χρηματοδοτήσουν την εκλογική εκστρατεία των δημάρχων των χωριών της περιοχής.

 ΠΗΓΗ

Στόχος: Χρήμα ή καταστροφή;

Η προαναγγελία ενός θανάτου

Γράφτηκε πριν απο 26 χρόνια !!

Πριν από 20 χρόνια περίπου το αντιπαθές....ΔΝΤ (παρόλο που δεν είχε επίσημη αρμοδιότητα τότε)
είχε προειδοποιήσει συμβουλευτικά την ελληνική Κυβέρνηση, ότι η Οικονομία μας οδεύει προς την
καταστροφή. Αυτό το μήνυμα δεν το έλαβαν μόνο οι αρμόδιοι αλλά δημοσιεύτηκε και στον Τύπο.

Αν τα ανωτέρω δεν είναι γνωστά εκείνο, που ασφαλώς θα θυμούνται όλοι είναι, ότι όταν ο Κ. Σημίτης
ως Πρωθυπουργός ζήτησε την βοήθεια 2 καθηγητών φίλων του (Σπράος και Γιαννίτσης) και εκείνοι
του συνέστησαν δραστικά μέτρα περικοπών αυτός τελικά αγνόησε τις συμβουλές τους λόγω του
πολιτικού κόστους.....

Και τώρα το άρθρο - καταπέλτης :

> Για να μην ισχυρίζονται μερικοί, ότι ΔΕΝ ξέραμε τίποτα, παραθέτουμε
> το κύριο άρθρο του τότε διευθυντή του «Οικονομικού Ταχυδρόμου» κ. Γιάννη Μαρίνου,
> στο τεύχος της 22ας Μαΐου 1986, υπό τον τίτλο :
«Προτιμούμε να πνιγούμε χορεύοντας, όπως οι επιβάτες του Τιτανικού ;».
Με αφορμή την έκθεση του τότε Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος
κ. Δημ. Χαλικιά, ο οποίος μέσω ύβρεων από τις «προοδευτικές»
> δυνάμεις έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για την ελληνική οικονομία, ο
> κ. Γ. Μαρίνος έγραφε :....

> «Και ιδού πού φθάσαμε: Αντί να δουλεύουμε για να παράγουμε εισόδημα,
> να τρώμε από τα έτοιμα και από τα δανεικά. Αντί να φτιάχνουμε νέα
> εργοστάσια, να κλείνομε κι αυτά που υπάρχουν. Αντί να εκσυγχρονίζουμε
> τις υφιστάμενες εγκαταστάσεις, να τις αφήνουμε βαθμιαία να καταντούν
> παλιοσίδερα. Αντί να βελτιώνομε την παραγωγικότητά μας, να
> επιβραβεύουμε με κάθε τρόπο την τεμπελιά και την λούφα. Αντί να
> προωθούμε τις εξαγωγές μας με καλά και φθηνά προϊόντα, να υπονομεύουμε
> την ανταγωνιστικότητά τους με αποτέλεσμα να μην μπορεί πια να πουληθεί
> η ελληνική παραγωγή ούτε μέσα στην ελληνική αγορά.
>
> Αντί να ενθαρρύνουμε το κέρδος, ώστε να περισσεύουν λεφτά για νέες
> επενδύσεις και καλύτερες αμοιβές των εργαζομένων, το εμποδίζομε με
> κάθε τρόπο, με αποτέλεσμα τον πολλαπλασιασμό των προβληματικών
> επιχειρήσεων και την απειλή των μαζικών απολύσεων, αφού οι
> βιομηχανικές μας επιχειρήσεις δεν μπορούν πια να επιβιώσουν.
>
> Αντί να στηρίζομε με κάθε τρόπο την εγχώρια παραγωγή, την καταδιώκουμε
> με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο, διευκολύνοντας έτσι τις εισαγωγές
> και την κυριαρχία των ξένων στην ελληνική αγορά.

> Αντί οι εργατοϋπάλληλοι να υπερασπίζονται την εθνική παραγωγή με την
> εργατικότητα και την συμπαράστασή τους προς τους ομοεθνείς εργοδότες
> τους, πολλοί απ' αυτούς υπονομεύουν με απεργίες, στάσεις εργασίας,
> καταλήψεις, κοπάνες, νωθρότητα, τσαπατσουλιά και συνεχείς εκδηλώσεις
> μίσους τις ντόπιες παραγωγικές μονάδες, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο στα
> ξένα προϊόντα και στη δική τους μιζέρια και ανεργία.

> Αντί το δημόσιο να διαχειρίζεται με σύνεση και πόνο τα έσοδα από την
> φορολογία, τα διασπαθίζει σε καταναλωτικές δαπάνες σε έργα βιτρίνας,
> σε αθρόες προσλήψεις υποαπασχολουμένων, σε επιδοτήσεις, χαρισμούς
> οφειλών, σε δανεικά και αγύριστα και σε διαιώνιση της αντιπαραγωγικής
> δομής της δημόσιας διοικήσεως και της χρονοβόρας και δαπανηρότατης
> γραφειοκρατίας.

> Αντί να αναπτύσσουμε την παραγωγή και να ενισχύουμε την αυτοδυναμία της
> οικονομίας μας, το 'χουμε ρίξει στον δανεισμό από το εσωτερικό και
> κυρίως από το εξωτερικό, με αποτέλεσμα να έχομε φθάσει στο τραγικό
> σημείο να δανειζόμαστε πια κάθε χρόνο 2-3 δισεκατομμύρια δολλάρια από
> τους ξένους για να εξοφλούμε προηγούμενα δανεικά.
> Αντί να διευκολύνεται η εισαγωγή νέας τεχνολογίας και η ευελιξία των
> επιχειρήσεων ώστε να αποφεύγουν τα οικονομικά αδιέξοδα και το μοιραίο
> κλείσιμό τους, αντί να ενθαρρύνεται η υλική επιβράβευση των
> προκομμένων και ευσυνείδητων, επιβάλλεται με κάθε τρόπο το αντίθετο.
> »Αυτή είναι η πραγματικότητα της Ελληνικής Οικονομίας.
> Και αυτοί που αντιδρούν στην απαιτούμενη θεραπευτική αγωγή, φαίνεται
> ότι προτιμούν να καταποντιστούμε όλοι, χορεύοντας και τραγουδώντας,
όπως οι επιβάτες του Τιτανικού.
> Και αυτό σχεδόν σίγουρα θα συμβεί, αφού τα σωστικά μέσα ολοένα και
> περιορίζονται.....».

Τώρα πλέον είστε ελεύθεροι, να πιστεύετε και να διαδίδετε,
ότι για όλα φταίει μόνο η Τρόικα και κακιά Μέρκελ !......

Τα χρέη των κομμάτων

Δείτε ποιοι θέλουν να μας σώσουν. Αυτοί που βούλιαξαν τα σπίτια τους !
περισσότερα

Οικονομική κρίση για την Ελλάδα ή για τους άλλους;

Μια άλλη άποψη περί κρίσης (ευχαριστώ τη φίλη Βίκυ για την πληροφόρηση)
απολαύστε την οικονομική ανάλυση του θείου Ορέστη

Ο θείος Ορέστης. Το «πιστόλι» που στόχευε αλλού.
Παλιά καραβάνα ο θείος Ορέστης.
Η ζωή του μυθιστόρημα.
Άνοιξε κι έκλεισε καμιά δεκαριά μαγαζιά.
Μετά μπάρκαρε, ύστερα ξαναστέριωσε αλλά το μεγάλο του χούι δεν το άφησε ποτέ.
Το τζόγο. Κάθε είδους. Άλογα, προπό, καζίνο μέχρι χρηματιστήριο.
Φτιάχνει και σπουδαίο σπληνάντερο κι όπως καταλαβαίνεις δε θα άφηνα με τίποτα την ευκαιρία να πιω μαζί του κανά δυο τσίπουρα και να πούμε και δυο λόγια για τα οικονομικά.
Εξάλλου, ξέρει κανείς καλύτερα από ένα τζογαδόρο τα κόλπα των κερδοσκόπων; Κανείς. Ο Γιωργάκης ο Πιστολάς ίσως, αλλά πού να τον βρεις αυτόν.

-Για πες ρε θείο, πως τα βλέπεις εσύ τα πράματα τώρα;
-Δηλαδή σαν τι θέλεις να σου πω ρε;
Με ρώτησε με το ένα μάτι μισόκλειστο, σαν να κρατούσα φλος ρουαγιάλ.

-Να ρε θείο, λένε οτι ήρθε το ΔουΝουΤου γιατί φαλιρίσαμε και τέτοια. Εσύ τι πιστεύεις;
-Μπαρμπούτσαλα, μου αντιγυρίζει.

-Τι θες να πεις θείο;
-Ρε χαμένο, φάε μεζέ και πιες το τσιπουράκι σου και μην ανησυχείς
για τίποτα και κυρίως μην ακούς τις μπούρδες που σου λένε.

-Ε πως ρε θείε. Εδώ μειώνουνε μισθούς και πάμε για απολύσεις και...
-Άντε ρε σταμάτα! Θες να μάθεις τι γίνεται;
-Ναι, τι λέμε τώρα;
-Άκου λοιπόν. Τι είναι η Ελλάδα ρε; Να σου πω εγώ τι είναι.
Δυο πράματα όλα κι όλα. Ή μάλλον τρία. Απλά και όμορφα.
Ήλιος, θάλασσα και ο κόσμος. Οι Έλληνες δηλαδή. Κατάλαβες;

-Όχι.
-Αφού είσαι χαμένος.
Ήλιος ρε. Δηλαδή τουρισμός. Αυτό είναι το ένα μεγάλο μας κεφάλαιο.Δεν τον έχουν οι Ευρωπαίοι. Όσο άσχημα και να το χειριζόμαστε, το κεφάλαιο από τον τουρισμό θάρθει. Και θάρθει καλοκαίρι. Και τότε δε θάχουμε ανάγκη πολλά δανεικά. Κάθε χρόνο το ίδιο γίνεται. Ένα το κρατούμενο.
Το δεύτερο, θάλασσα. Ναυτιλία. Νησιά. Τόχουμε κι αυτό. Ο πρώτος στόλος παγκόσμια. Κι αυτό δεν τόχουν οι άλλοι. Δυο κεφάλαια που δεν έχει κανείς. Χρήμα, βρέξει χιονίσει. Όχι τοξικά ομόλογα και παλιόχαρτα. Άρα ό,τι και να γίνει, η Ελλάδα θάχει χρήμα. Λιγότερο ή περισσότερο θάχει. Οι Ευρωπαίοι έτσι και δε σκεφτούνε καμιά οικονομική παπαρδέλα - ομόλογα, μετοχές, ασφάλειες χαρτιά δηλαδή - που θα βρούνε κεφάλαιο ρε; Να στο πάω πιο μακρυά ή θα σε μπλοκάρω;

-Για προχώρα.
-Στον ήλιο βάλε και φτηνή πηγή ενέργειας.
Φωτοβολταϊκά. Έχουν οι Ευρωπαίοι ήλιο; Όχι ρε χαμένε. Στη θάλασσα βάλε και την αξία της παραθαλάσσιας γης. Και τις μεταφορές. Άπλωσε τη σκέψη σου. Βάλε και προϊόντα της γης. Με λίγα λόγια: οι Έλληνες ό,τι και να γίνει θα τη βγάλουν καθαρή.
Οι Ευρωπαίοι δεν έχουν φυσικό κεφάλαιο. Και θέλουν πολύ ενέργεια. Κάνει κρύο αγόρι μου στη Βόρεια Ευρώπη. Και ενέργεια χρειάζονται από αλλού. Απ' τη Ρωσία ας πούμε. Εμείς τι να την κάνουμε την ενέργεια ρε; Να ζεστενόμαστε το Μάρτη; Ή να τροφοδοτήσουμε την ανύπαρκτη βιομηχανία μας;

-Δηλαδή τι θες να πεις ρε θείο;
-Ακόμα δεν κατάλαβες; Είσαι το μέλλον ρε. Σα χώρα σου λέω.
Όχι εσύ γιατί όπως μου τα λες δεν πιάνεις μία. Λοιπόν, τι σου έχει πει ο Γιωργάκης μέχρι τώρα; Πράσινη ενέργεια και πτώχευση δε σου λέει; Τι σημαίνει αυτό όλο μαζί; Φτηνή ενέργεια για όποιον σε αγοράσει ρε. Από τα δικά σου χωράφια θα περάσουν οι αγωγοί ενέργειας και τα δικά σου λιμάνια και σιδηρόδρομους θέλουν οι Κινέζοι για να τροφοδοτούν την Ευρώπη ρεεεε!
Η Ελλάδα λοιπόν ήταν ακριβή και θα γινόταν ακόμα πιο πολύ αφού οι Ευρωπαίοι δεν είχαν μία μετά την κρίση. Οπότε σου τη φέρανε. Θέλουν να σε αγοράσουν φτηνά γιατί θα παίξει πολύ χοντρά το παιχνίδι αυτό στα χρόνια που έρχονται. Έρχομαι τώρα στο τρίτο πράμα που σου είπα.
Οι Έλληνες. Τι έχουν οι Έλληνες ρε;

-Ε...Ιστορία;
-Είσαι για τα μπάζα. Κεφάλαια ρε.
Πάντα δε σε λέγανε φτωχό κράτος με πλούσιους πολίτες; Το κράτος λοιπόν είναι φτωχό και χρεωμένο γιατί σου πλήρωνε διάφορα. Κι εσύ μασούριαζες τα φράγκα. Κι έπαιρνες και σπίτια και αυτοκίνητα και μπιντέδες. Σ' όλη την Ευρώπη οι πολίτες είναι καταχρεωμένοι και το κράτος πλούσιο. Εδώ είναι τ' ανάποδο. Τώρα αυτό θα αλλάξει. Γιατί; Θα σου πω γιατί.
Το χρήμα το πήραν οι Τράπεζες από τα Κράτη για να σωθούνε. Τα κράτη γίνανε ελλειμματικά και ποιος θα βάλει το χέρι στην τσέπη; Οι Έλληνες. Από που θα ζήσεις τώρα; Θα πουλήσεις αυτοκίνητα, σπίτια, χωράφια. Θα φας από τα έτοιμα. Γιατί πολύ απλά το Κράτος στα παίρνει πίσω αφού σου κόβει το μισθό, τις θέσεις εργασίας, τις παροχές. Οπότε θα πληρώσεις εσύ από ίδια κεφάλαιά σου που λέμε.

-Κάτσε ρε θείο. Δηλαδή δεν πτωχεύουμε;
-Ρε χαμένε πως θα πτωχεύσεις;
Φαντάσου μια επιχείρηση που λέγεται Ελλάδα. Έχει καμιά 300αριά δις ευρώ σε ακίνητα του δημοσίου. Έχει σε ρευστό στις τράπεζες κοντά στα 250 δις και βάλε. Και μόνο στις ελληνικές.
Παράγει κάθε χρόνο ένα κατά κεφαλήν ΑΕΠ κοντά στα 25 χιλιάρικα σε ευρώ. Έχει τα πάγια κεφάλαια που σου είπα - ήλιο και θάλασσα, δηλαδή τουρισμό και ναυτιλία - και επιπλέον έσοδα πάγια από δασμούς λόγω της θέσης της και μόνο. Όλοι από δω περνάνε. Άρα έχεις κοντά στο 1 τρις και βάλε αξία και χρωστάς περίπου το ένα τρίτο. Τα μισά σου λέω εγώ.
Και χωρίς να κάνεις και τίποτα σπουδαίο, γιατί εδώ που τα λέμε δεν έχεις εξαγωγές και δεν παράγεις και κάτι σοβαρό. Άρα ρε χαμένε πως να πτωχεύσεις και ποιο ΔουΝουΤου μου τσαμπουνάς; Αφού μόνο και μόνο από τη θέση που βρίσκεσαι τη γεωγραφική έχεις ένα τρις πάγια κεφάλαια και χρωστάς τα μισά!

-Και τα σπρεντ;
-Εδώ ήρθες στο στοιχείο μου. Το κουμάρι. Το τζόγο ανεψιέ.
Άκου λοιπόν.
Η Ελλάδα δεν είναι ούτε μαγαζάκι για να κλείσει ούτε καμιά βόρεια χώρα να τους τραβήξει ένα χειμώνα στα μείον 25 με πετρέλαιο στο θεό και να μη μπορεί να κουνηθεί. Δηλαδή δεν κινδυνεύει ο προϋπολογισμός της από απρόβλεπτους παράγοντες. Συν τα πάγια κεφάλαιά της, να μην τα ξαναλέω, από πλευράς δανεισμού είναι "λίρα εκατό".
Υπάρχει καμιά δεκαριά χιλιάδες χρόνια κι έχει κι ένα όνομα στην αγορά πολύ σπουδαίο. Δεν είναι ούτε κράτος που ιδρύθηκε χτες - όπως η Λετονία - αλλά ούτε και κράτος που μπορεί να το τουμπάρει ένας παγετώνας λόγω ανόδου του πετρελαίου, ούτε κι έχει και τη σούπερ διασυνδεδεμένη οικονομία, να πέσει το πέσο στο Μεξικό και να πτωχεύσει η κυρά Γιαννούλα με το ψιλικατζίδικο εδώ δίπλα. Επιπλέον είναι και στο ευρώ. Και οι τζογαδόροι το ξέρουν αυτό πολύ καλά. Όλοι το ξέρουν πολύ καλά. Πάντα το ξέρανε. Λες να τη δανείζανε πακτωλούς και ξαφνικά τους ήρθε και είπανε:"Αμάν! Ξεχάσαμε να πάρουμε τα δανεικά από τους Έλληνες!" Αυτοί ρε που δε σε κερνάνε ούτε τσίχλα;

-Οπότε τι θέλουνε ρε θείο;
-Να γίνουμε πιο φτηνοί ρε. Να μπορούν να αγοράσουν από μας αυτά που σου είπα. Το κράτος είναι χρεωμένο, εσύ για να ζήσεις πρέπει να πουλήσεις, οπότε ποιος θάρθει να αγοράσει; Ο ξένος αγόρι μου. Αυτός θάρθει. Ζορίζονται ποιος θα πρωτοπρολάβει. Δεν σου κάνει εντύπωση πως για μια χώρα-κουτσουλιά τρέχουνε Τρισέδες, Μέρκελ, οικονομικοί οίκοι, Φίτσιδες, κανάλια διεθνή, ΔουΝουΤου, Διεθνείς κολοσσοί. Κι άλλες χώρες πτωχεύσανε, δεν κάνανε έτσι. Έχει πλάκα να τους βλέπεις να τρέχουνε έτσι ανταγωνιζόμενοι ποιος θα μας σώσει.
Λες να γίνανε ξαφνικά καλοί Σαμαρείτες;
Κι άλλοι ήταν και είναι σαν κι εμάς.
Oι Ιρλανδοί, οι Πορτογάλοι, οι Ισπανοί, οι Ισλανδοί. Βγάλανε πρωτοσέλιδα στα περιοδικά τους; Γράφανε για μήνες στις εφημερίδες τους; Φτιάξανε και καλά ειδικούς μηχανισμούς μοναδικούς στην ιστορία - ΕΕ και ΔΝΤ - ειδικά για πάρτη τους για να τους σώσουνε; Όχι βέβαια. Εμείς τι έχουμε; Το μέλι; Όχι.
Με δυο λόγια, υπάρχει πολύ χρήμα στη χώρα, πολύ κεφάλαιο - φυσικό και ιδιωτικό - και το μυριστήκανε. Και τρέχουνε τώρα από τα πέρατα της γης για να το αρπάξουνε φτηνά. Αυτό είναι όλο. Και θα μου πεις τώρα το μάθανε; Όχι. Το ξέρανε. Απλά τώρα που το χρήμα στις διεθνείς αγορές εξαερώθηκε από την κρίση, ψάχνουνε και στο τελευταίο στρώμα -δηλαδή χώρα - να βρούνε χρήμα και κεφάλαιο. Μ' αρέσει που έρχονται και ξανάρχονται και αναγγέλλουν μέτρα, κι άλλα μέτρα και ξανάμανά να κάνουν ανακοινώσεις και συμβούλια κι ό,τι θες.
Ανεψιέ έτσι και είχαμε πτωχεύσει στ' αλήθεια λες να μας παρακαλάγανε;
Λες να είχανε βάλει τα δισεκατομμύρια τους και μετά να μας λέγανε:"Σας παρακαλούμε καλοί μας Έλληνες, πάρτε μέτρα μη χάσουμε τα λεφτά μας!" .
Για τέτοιους τους έχεις;
Αμ' θα 'χανε πάρει τα μέτρα όχι χθες αλλά προχθές! Σιγά την περίπλοκη οικονομία που έχει η Ελλάδα και θέλει τόση επιστήμη για να σωθεί και σιγά μη φοβούνται κοινωνικές εκρήξεις και μπούρδες. Γλυκαθήκανε οι ξένοι με τον ΟΤΕ και τώρα μυριστήκανε και υγιείς τραπεζούλες - που αυτοί δεν έχουνε - και κάτι άλλα ασημικά που μας μείνανε ξεχασμένα. Και κυρίως χωράφια κι αυτοκινητόδρομους και λιμάνια.
Να ξέρεις ο πρώτος κλάδος που ανακάμπτει μετά την κρίση είναι οι μεταφορές ρε άσχετε. Κι η Ελλάδα είναι σταυροδρόμι κι οι ξένοι ανακάμπτουν από μια παγκόσμια κρίση. Καταλαβαίνεις; Πάντως θα είχε πολύ πλάκα, ο Έλληνας συνταξιούχος με το δώρο του Πάσχα - έτσι και του το κόψουνε - να τόχει να το λέει ότι έσωσε τη συνοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης!
Ένα δώρο Πάσχα ρε συ και μάλιστα του Έλληνα αξίζει η συνοχή κοτζάμ Ευρώπης ρε; Σαν πολύ φτηνά δεν μας την πουλάνε;

-Δηλαδή ρε θείο, ποιο είναι το συμπέρασμα;
-Τσάμπα τρομάζουνε τον κοσμάκη.
Ούτε θα πτωχεύσουμε, ούτε ΔουΝουΤου θα κατσικωθεί, ούτε τίποτα.
Θα μας τα πάρουνε τ' ασημικά, θα μας κόψουνε και κανά εικοσάευρο από το μισθό και τη σύνταξη, θα πουλήσουμε και κανάν ΟΣΕ - που ούτως ή άλλως θα το κάναμε όπως με την Ολυμπιακή - κι αυτό είναι όλο. Και την Κυβέρνηση τη βολεύει το κλίμα γιατί θα σου πω τι θα γίνει: Θα μας φτιάξουνε ένα "χαρτί" κι ένα "μηχανισμό" και καλά για μπαμπούλα.
Μαύρο κι άραχλο. Με απολύσεις και περικοπές του φόβου.
Μετά θα βγαίνει ο Γιωργάκης και θα λέει: "Καθήστε καλά να κάνω αυτό ή εκείνο γιατί μας το ζητάει το ΔουΝουΤου και ξέρετε τι μας περιμένει. Κι όποιος μου πάει κόντρα θα του χρεώσω και την προσφυγή της χώρας στο μηχανισμό". Και μετά όλοι θα κάθονται σούζα.
Ένα τέτοιο χαρτί θέλει ο Γιωργάκης από το ΔΝΤ να τόχει για "πιστόλι" που λέει κι αυτός.

-Δηλαδή το "πιστόλι" δεν ήταν για τις αγορές;
-Όχι ρε χαμένε.
Για μας το θέλει.
Να τόχει πάνω στο τραπέζι να μας το δείχνει.
Και να τον φωνάζουμε μετά:"Ο Γιωργάκης ο Σερίφης που έσωσε τη χώρα από το ΔΝΤ".

Η φυγή των καταθέσεων και οι θυρίδες

Η νέα κυβέρνηση διαρρέει εδώ και καιρό τα περί δήλωσης και φορολογίας των καταθέσεων. Τι άλλο κάνει παρά να κλείνει το μάτι στους μεγαλοκαταθέτες και να τους λέει : μετακομίστε το κομπόδεμα στην Ελβετία !
Αυτά για το παραμύθι ότι δήθεν θα βάλει χέρι στο μεγάλο κεφάλαιο η «σοσια –ληστρική διακυβέρνηση»
Το βήμα αποκαλυπτικό.

Η μετεξέλιξη των μπουλουκιών του 1929 σε συνδικάτα

Ένα άρθρο του Γιάννη Μαρίνου στο ΒΗΜΑ με τίτλο «προνομιούχοι εκβιαστές»
Που δείχνει πόσο βαθιές είναι οι ρίζες διάλυσης της χώρας

«Το ότι δεν υπάρχουν λεφτά, είμαστε κατάχρεοι και βρισκόμαστε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας δεν έχει κουρασθεί η πένα του γράφοντος να το τονίζει από τη δεκαετία του ΄80, οπότε ικανοποιήθηκαν και έκτοτε ικανοποιούνται όλα τα αιτήματα των προνομιούχων τάξεων που μπορούν να ασκήσουν πίεση στα κυβερνητικά κόμματα και από τον τρόμο του πολιτικού κόστους που ασκούν ο εκθεμελιωτικός λαϊκισμός της Αριστεράς και οι συνδικαλιστές του μονοπωλιακού δημόσιου τομέα.

Πρόσφατα υπενθύμισα όσα έγραφε πριν από 150 χρόνια ο Ροΐδης, καθώς και την πριν από 100 χρόνια εκβιαστική απεργία των λιμενεργατών του Πειραιά. Μία ακόμη αναδρομή στο παρελθόν θα πείσει και τους πιο δύσπιστους. Αντιγράφω και πάλι από κύριο άρθρο της «Εστίας», που δημοσιεύθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1929:...

«Είναι αναμφισβήτητο ότι το Ελληνικόν κράτος κατά τα τελευταία αυτά έτη κινδυνεύει να εξουθενωθή τελείως και να υποκύψη προ των Ελληνικών “μπουλουκιών”. Κάθε ομάς ανθρώπων, συνδεομένων από κοινά συμφέροντα και μόνον συγκροτεί μίαν οργάνωσιν, εξασφαλίζει μερικούς δημοσιογραφικούς ή κοινοβουλευτικούς υποστηρικτάς και υπαγορεύει έπειτα τας θελήσεις της εις το Κράτος.Αλλοίμονον δε εις εκείνον,υπουργόν,δημόσιον λειτουργόν ή δημοσιογράφον, ο οποίος θα ετόλμα, όχι μόνον να αντιταχθή, αλλά και να μη υποστηρίξη τας αξιώσεις, αι οποίαι προεβάλλοντο.Η δύναμις των ομάδων εις την Ελλάδα, έχει καταστή καταπληκτική. Και αι παραδοξότεραι των αξιώσεων, κατορθώνουν να εμφανίζωνται ως δίκαιαι και να αναγνωρίζωνται αμέσως από το πτήσσον και πανικόβλητον Κράτος. Εάν τυχόν η αξίωσις είναι περισσότερον του δέοντος εξωφρενική,εάν η Κυβέρνησις καταλαμβάνεται υπό δισταγμών και προτάσσει αντιρρήσεις, αρκεί μια θορυβώδης διαδήλωσις εις τους δρόμους, διά να εγκαταλειφθούν αμέσως αι αντιρρήσεις και να συνθηκολογήση το Κράτος.


Υπό τοιαύτας συνθήκας, ολόκληρος σχεδόν ο πληθυσμός της Ελλάδος μεταβάλλεται εις μπουλούκια, τα οποία συγκροτούμενα εις Επιτροπάς, Εκτελεστικά Συμβούλια, Γενικάς Συνελεύσεις ή Συνομοσπονδίας περιέρχονται τα υπουργικά και δημοσιογραφικά γραφεία διά την επιδίωξιν μιας αποζημιώσεως,ενός ειδικού φόρου, ενισχυτικού της οργανώσεώς των, ενός νέου δανείου, ενός οικοδομικού Συνεταιρισμού. Ποίος Ελλην,θα ηρνείτο να αποτελέση μέρος μιας τοιαύτης οργανώσεως, όταν ως ανταμοιβήν διά τας ολίγας ώρας της αναμονής εις τους υπουργικούς προθαλάμους θα ελάμβανε παρά του Κράτους ένα προνόμιον, μίαν καλήν αποζημίωσιν, μίαν σύνταξιν ή ένα ωραίον οικόπεδον.


Τα αποτελέσματα της τρομεράς αυτής συνηθείας,είναι δύο ειδών:Πρώτον,ότι το Ελληνικόν Κράτος χρεώνεται έως τον λαιμόν διά να κατορθώση να αντεπεξέλθη εις όλας αυτάς τας αξιώσεις και να ικανοποιήση όλας αυτάς τας ορέξεις, επιβαρύνει συνεχώς τον προϋπολογισμόν του με μεγάλα κονδύλια και υπερφορτώνει την αγοράν της χώρας κατά τρόπον μοιραίως δημιουργούντα οικονομικήν κρίσιν. Αφ΄ ετέρου, οι πολίται κακοσυνηθίζοντες από την εξαιρετικήν αυτήν υποχωρητικότητα του Κράτους,εγκαταλείπουν τας παραγωγικάς των εργασίας διά να επιδίδωνται εις την ολιγώτερον κοπιαστικήν και περισσότερον κερδοφόρον εργασίαν της αναμονής εις τα Πολιτικά Γραφεία και τους υπουργικούς προθαλάμους. Είδομεν ήδη χαρακτηριστικάς εκδηλώσεις της κακής αυτής νοοτροπίας. Υπάρχουν μυριάδες Ελλήνων, που μόνον από Κρατικάς επιχορηγήσεις, αποζημιώσεις και επιδόματα ζουν».

Μπορεί αυτά να συνέβαιναν το 1929, αλλά η περιγραφή αποδίδει σχεδόν κατά λέξη και το σήμερα. Η κατάρα της απομύζησης του κράτους από τους εκβιάζοντες και τους υποκύπτοντες μετά τρόμου πολιτικούς μας είναι καταφανώς διαχρονική και εφιαλτική. Ας σημειωθεί ότι το άρθρο αυτό της «Εστίας» εγράφη λόγω εκβιασμού της κυβερνήσεως από λεωφορειούχους και εισπράκτορες. Ο τότε πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος αντέταξε ένα ηχηρό όχι στον εκβιασμό. Αλλά στις επόμενες εκλογές τον τιμώρησαν και τις έχασε. Ετσι βαθμιαία οδηγηθήκαμε στη δικτατορία Μεταξά με τη συμβολή και του ΚΚΕ. Τα ίδια πράττει και σήμερα το ΠΑΜΕ/ΚΚΕ»