Η αλήθεια είναι μία: Τα γεγονότα τρέχουν. Τρέχω όμως κι εγώ. Το "πέταγμά μου" για τη νέα μου "φωλιά", όλο και αναβάλλεται αλλά, χαλάλι σας! Έτσι κι αλλιώς, εκεί θέλω να πάω με άλλη διάθεση, οπότε, ας ανεβάσω εδώ τα νέα, όσα προλάβω. Τι 15 μέρες μετά, τι 20; Το ίδιο κάνει. Απλά εκεί θα έχω άλλη διακόσμηση που την έχω ανάγκη εγώ. (Να μη τα ξαναλέω!)
Φινάλε, διαδιακασίας Άκυρη όλη η διαδιακασία. Η εγχείρηση πέτυχε, ο ασθενής απεβίωσε. Θα με βρείτε εκεί, εφόσον δεν προκύψουν πάλι ανασταλτικές αναρτήσεις σοβαρές. π.χ. το καράβι μου, κάτι του πατέρα, κάτι απ' το ταξίδι μου στο χωριό, από κάτι έκτακτο αδελφάκι μου, κάτι που θα μ' αναγκάσει να βγω ξανά σ' αυτή την τόσο λαμπερή πίστα! Γελιέστε, όμως! Οι αναγνώστες σας ξεγελούν! Τα κυκλάμινα κατέχουν την πρώτη θέση στα κοντέρια! Γι' αυτό, η νέα μου φωλιά θα είναι αλλιώτικη! Ως τότε, θα καμαρώνετε τα Ευζωνάκια μας! Μαθημένα αυτά στο ΚΑΘΗΚΟΝ!
Δεν κατάλαβα πως πέρασε η ώρα... Μόλις μετέφερα τις εικόνες των βιβλίων στο μπλογκ της Βιβλιοπαρουσίασης. Να μην ψάχνονται τα παιδιά! Εκεί άλλωστε, ήταν η θέση τους! Μπορεί να είναι δουλειά του 2009, αλλά θα μείνει αιώνια!
Σαν ακούω κι αυτό το τραγούδι με το κυκλάμινο εκεί! Ποιον ήλιο; Πίσσα! Σκοτάδια!Νύχτα είναι! Δεν είδα κι αν έχει φεγγάρι απόψε! (Ξημέρωσε η 12/1/10/ ώρα 1:07 (Σώπα! Τι λες;)
Πω, πω! Μέχρι να κάνω την νέα διακόσμηση, πάει το 2010! Κι έχω τόσες ιδέες!
"Πού βρίσκεις χρώματα κι ανθείς", συνεχίζει "... και σαλεύεις!..." επιμένει! "Μ' αρέσει!" που λένε και στο Φέιμπουκ! Κάτι σαν το: "Πονάω και μ' αρέσει..." που λένε οι πονηροί... σε ροζ!
Να σου πω: Το "σάλεψα"... κάτι μου κάνει!
Άντε πάλι! "Λόγια φτωχά..." επιμένει! Πάω να το κλείσω! "της λευτεριάς ο λόγος... βγάζει σπαθιά... και σκίζει τους αιθέρες..."
Είπαμε! Αετός θα γίνω τώρα!
και τώρα που το θυμήθηκα! Το '98, μου είπε ο Κ. άνθρωπος των γραμμάτων, δάσκαλος, συγγραφέας κ.λ.π. "εσύ, κακώς κάθεσαι εδώ! Είσαι αετός! Να κοιτάξεις να ψαχτείς στην Αθήνα! Εκεί θα πετάξεις! Εκείνος ο ουρανός είναι δικός σου!" Κι άλλα είχε πει! Μόλις γύρισα από κει, κυρ Κώστα! Γι' αυτό έγινα αετός, απόψε! Έτυχε! Όπως έτυχε να ταξιδέψω και ιντερνετικά εδώ και τέσσερα χρόνια και πέταξα σε πολλούς ουρανούς. Είδα, έμαθα και γύρισα στη φωλιά μου. Θέλω να την αλλάξω, μα δεν μ' αφήνουν... Ποιοι; Οι άλλοι αετοί... Κι εκείνοι σκόρπιοι είναι.
Γύρισα κυρ Κώστα! Γύρισα! Άμα πλησιάσεις τον μύθο, έχασες! Αυτό έμαθα! Προτιμούσα τον μύθο! Τ' αστέρια εγώ τα ήθελα να παραμείνουν ψηλά! Μην τα φτάνω! Να μη γνωρίσω την άλλη τους όψη. Με απογοήτεψαν πολλοί. Λίγους θαυμάζω ακόμα. Και τους κρατάω μακριά, ενώ μπορώ να τους φτάσω. Θέλω να μείνουν εκεί! Έχει ανάγκη ο ουρανός μου από αστέρια. Ας είναι και ψεύτικα! Όχι. Θέλω να μείνουν εκεί! Χρειάζομαι φως, στα σκοτάδια του εικοστού αιώνα. Όχι, δεν θα πει, αυτό, Καλλιτέχνης! Καλλιτέχνης θα πει, όλα όσα δεν είσαι! Κι όχι όλα όσα είσαι! Την διαφορά ψάχνεις. Το αυθεντικό και όχι τον μίμο!
Ώρα 1:41 Κυρ Κώστα, πάω να βρω αυτό το ωραίο τραγουδάκι και μετά, τ' αποφάσισα! Όχι, δεν θα την κρατήσω αυτή την φωλιά! Θέλω καινούργια! Ευτυχώς που δεν πρόλαβα να σβήσω την παλιά, που πάντα θα κοιτάζω πίσω με νοσταλγία, ίσως και παράπονο, γιατί απ' το ταξίδι αυτό, ΕΜΑΘΑ! Αν δεν υπολόγιζα το παρελθόν, θα είχα σβήσει πολλά. Απλά, γι' απόψε, υπάρχουν αποδείξεις. Τα έγραψα κατευθείαν εδώ και ναι, κάποια στιγμή θα τα δημοσιεύσω. Θέλω να ξέρουν καλά οι φίλοι μου, πόσο δύσκολο μου ήταν να μείνω. Πόσο τα πάλαιψα, τόσο απόψε, όσο και όλο τον τελευταίο καιρό. Μόλις είμαι έτοιμη, θα τους ενημερώσω. Όσοι πετάξουν κατά κει... πέταξαν! Πήλιο θα είναι, καθαρός αέρας, ζούγκλα, του δάσους όμως! Όχι της πόλης και της στιγμιαίας λάμψης μόνο! Όχι επιφάνεια! Όχι να ψάχνω το δέντρο! Δάσος θέλω!
Να μπορούσα να χτίσω την νέα μου φωλιά, κάπου εκεί σε μια κορφή του Πηλίου! να μπορούσα!
Ναι, Νότη! Αυτά και άλλα πολλά, θα πουν: Καλλιτέχνης!
Κι αν είσαι η αρτίστα, αυτής εδώ της στέγης... δεν είσαι καλλιτέχνης! Έφευγα, Νότη! Μόλις! Μόνο τα πω, εδώ, πριν φύγω! Να πάω ξαλαφρωμένη στο άλλο!
Βρήκα και τον εξαρτημένον καλλιτέχνη!
"όμως... η τέχνη σου με πάει πίσω..." "θέλω ν' ακούω στη φωνή σου, πως να αντέχω στα φαρμάκια" Ωραία λόγια! Πρώτη φορά τ' άκουσα αυτό! Πού είσαι ανηψιέ; Όχι, δεν θα ξαναμαλώσουμε για τον Σφακιανάκη!Αφού με κάλυψε απόψε, ξεχνάω τα βότανα!
Βρήκα και την αγάπη! Αγάπη, τι δύσκολο πράγμα!
"Αρχή και φινάλε, σκοτάδι και φως" "οι αγάπες χάνονται, σβήνουν σαν τ' αστέρια..." Σφακιανάκη, με κάλυψες! απόλυτα!
Πετάχτηκα λίγο στο γιαχού. Κατάφερα να τα μηδενήσω και να τα παρακολουθώ απόψε. Τα αδιάβαστα τώρα ήταν 3. Δύο τα βιάγκρα (μόνο;) κι ένα απ' το Φεις μπουκ! Με παρέπεμπε σ' αυτή τη σελίδα και βρήκα κι αυτό το υπέροχο τραγούδι:
Τον πατέρα μου δεν τον θυμάμαι. Τον πεθερό μου... λίγο τον γνώρισα, πολύ τον αγάπησα! Στο τέλος, όμως! Φρόντισα να Φύγει γλυκά. Εκείνος είχε φροντίσει νωρίτερα, να "μάθουμε" Φεύγοντας... και να τινάξει τη ζωή μας στον αέρα... Τα καταφέραμε όμως. Ένα χρόνο μετά, επισκευάζουμε και γιατρεύουμε πληγές. Ξετσαλακωνόμαστε... Λίγο ακόμα... Αιωνία σου η μνήμη, πατέρα! Περασμένα! και γραμμένα!και Άγραφα! μη φοβάσαι! Και στα γραμμένα... επενέβη ο "Χασάπης"... Ξέρεις εσύ ποιος. Όχι ο γιος σου. Της συνείδησης. "Να' ναι ελαφρύ το χώμα που σας σκεπάζει και τους δυο"!
Πατέρα σ' αγαπώ, βρήκα σ' αυτή τη σελίδα:
Κι' εγώ σ' αγάπησα... Γι' αυτό ζήτησα και συγγνώμη απ' τον γιο σου! Γιατί τον αμέλησα, Τότε για σένα και μετά, για να δουλέψω το βιβλίο σου! Ζόρικος αυτός ο "Χασάπης" 10 μέρες, 400 σελίδες. Μετά, πόσες; Τώρα 200 και φθίνουν...
"Πατέρα σ' αγαπώ, τώρα σε φτύνω!" λέει το τραγούδι! Όχι φυσικά! δεν το είχα ξανακούσει. Πάντως, ναι, "μαζί σου, άλλο πια, δεν μπορώ!" Με πήγες πολύ πίσω! Τόσο πίσω, που τελικά δεν είμαι εγώ! Ίσως και σε προηγούμενη ζωή! Τι να σου πω; Δεν μπορώ να ξέρω! Πάντως, εγώ, η Κατερίνα, δεν ήξερα από πέτρες! Πόσο μάλλον να γίνω! Άκου, ο δεύτερός μου εαυτός! Άκου, πρωταγωνιστής της ζωής μου!
"Φύγε, Πέτρα! μακριά! Δεν σε φώναξε κανείς!" Ώρα 12:50
Απολογισμός. Λάθη; Πολλά! Τι σημασία έχει ποιος τα περισσότερα; Μπορεί εγώ, μπορεί κι εκείνοι... Το θέμα είναι ότι με θυμούνται και τους θυμάμαι... Τους αγαπάω και μ' αγαπούν κι ας μας χώρισαν τα λάθη και ο χρόνος... Από κει μάθαμε, όμως... Πόσα χρόνια Α; Πόσα Ν; Πόσα Π; Πόσα Λ; Πόσα Γ; Πόσα Μ; Πόσα Μ; Πόσα Μ; Πόσα Μ; Πόσα Ε; (8 σε πρώτη ζήτηση; Μπράβο!) Τόσα όσα και τα βόλια... Ήταν να συμβούν. Κάποια ιστορία γράφουμε. Ο επίλογος όμως είναι πάντα ανοιχτός, όσο εξαρτάται από μας. Η Λ. τον έγραψε Φεύγοντας... Με φώναξε... Η Μ. δεν με φώναξε. Ήταν πολλή εγωίστρια και υπερήφανη. Μου άφησε ευχές με την Χ. και με είπε: "ατίθαση!" Την Π. την συνάντησα πριν λίγο καιρό. Ήρθε και με βρήκε. Έκλαιγε... Μου έδειξε φωτογραφίες των παιδιών της... "Γιατί την έσβησα;" με ρώτησε. "Δεν μπορούσα να στο πω, τότε...", είπε. ""Έκανα λάθη..." "Να είσαι καλά!" της είπα και την αγκάλιασα... "Κι εγώ, τότε... δεν μπορούσα να το δεχτώ. Τώρα, ίσως!" Την Α. την είδα μια μέρα στα μαγαζιά. Την είδα από μακριά. Κοκκίνησε και κατέβασε το κεφάλι... Ήταν με την οικογένεια. Φτάνοντας κοντά της, της χαμογέλασα μ' αγάπη κι αμέσως έλαμψε το πρόσωπό της. "Γεια σου Κατερίνα! Τι κάνεις;" "Είμαι καλά; Εσύ;" "Καλά!..." Δίπλα της είχε "φρουρούς". Άλλωστε ήμασταν εν κινήσει... Περπατούσαμε. Δεν έπιανε το φρένο.
Ε, ας μη το συνεχίσω με τις άλλες! Μ' εκείνες ακόμα είμαστε παιδιά και "παίζουμε", αραιά και που.
Α, ξέχασα κι έναν άντρα! Πόσα χρόνια Τ; Θέλω να σε βρω μόνο σου, να σε ρωτήσω: "Πώς τόλμησες να χρησιμοποιήσεις το όνομά μου, για να καλύψεις την γκόμενα;" Ποιο δικαίωμα φιλίας στο έδωσε αυτό; Κρατάω το χαστούκι να στο δώσω, όταν θα είσαι μόνος σου, για να μη δημιουργήσω πρόβλημα στην οικογένειά σου. Θέλω να είσαι ευτυχισμένος, αλλά οφείλεις να με ανεβάσεις ξανά στα μάτια της γυναίκας σου! Μη την ξαναδώ να με κοιτάζει υποτιμητικά και να είσαι μάλιστα δίπλα της, γιατί θα το φας το χαστούκι! Θυμάσαι; Κάποτε που είχα μεθύσει, τότε, παιδιά, σου ζήτησα να μου δώσεις χαστούκια να συνέλθω, κι εσύ έκλαιγες, κι εγώ επέμενα: "Χτύπα!" "Κι άλλο! Δεν ξεμέθυσα!" Σ' ευχαριστώ για το κλάμα σου, τότε! Αυτό σέβομαι εγώ τώρα. Να σε πετύχω μόνο σου, μόνο και θα δεις, παλιόπαιδο! Άντρας πια! Μπαμπάς! Πόσα χρόνια Τ;
Υγ. Ούι! Σε καλό μου απόψε! Φεύγω από δω! Βρε, τι μού 'κανε ένα τραγούδι! Βαλ' τε με ρε παιδιά στην απομόνωση! Κόψ' τε και το ίντερνετ! Πάρ' τε μου και τους υπολογιστές, τα χαρτιά, τους στυλούς! Κάν' τε μου και μια λοβοτομή!
Μόνο οι τοίχοι να είναι μπλε! Κι ας είμαι βουνίσια... Πάντα το Χορευτό και τον ουρανό κοίταζα...
Λαϊκός Μύθος με μηνύματα για την αναγέννηση και την ωρίμανση μέσα απο τις αλλαγές, τις προκλήσεις και τις δύσκολες αποφάσεις της ζωής. Υπέροχη μουσική και εικόνες.
Ο Βαλτερ φον ντερ Βογκελβοϊντε ειναι μαλλον η πιο τραγικη περιπτωση Μινεζιγκερ του 13ου αιωνα κι ενας τραγουδιστης του Ερωτα, που θα μπορουσε να ειχε ζησει με τον ιδιο τροπο, σε καθε εποχη [Δεν ειναι τυχαιο οτι το τραγουδι του unter den linden τραγουδιεται ακομα στη Γερμανια] Ιπποτης ο ...ιδιος, αρχισε στα εικοσι του χρονια να περιπλανιεται στις αυλες των υποτελων των Χοχενσταουφεν, αφιερωνοντας την ποιηση του στις μεγαλες Κυριες και στα παθηματα των εραστων τους [ιδανικων ή μη] Η προσωπικη του ζωη αποτελουσε ενα μονιμο σκανδαλο, με κρασοκατανυξεις και εφημερους ερωτες με χωριατισσες, ταβερνιαρισσες, θεατρινες και πορνες. Ωστοσο, μεγαλωνοντας, αρχισε να βλεπει τα πραγματα αλλιως και τελος εκαμε πληρη στροφη, υμνωντας τον αιωνιο, απολυτο και ευγενικο ερωτα, οπου οι εραστες δινονται διχως ορους ο ενας στην αλλη. Ηταν μαλιστα ο πρωτος που τολμησε να πει δημοσιως οτι ο τιτλος "γυναικα" ειναι ανωτερος απο τον τιτλο Frau, που στην τοτε γερμανικη σημαινε την Κ...
"...σημαινε την Κυρια ευγενικης καταγωγης" [Η φραση που εκοψες το φεης]
Του Βαλτερ δεν του βγηκε διολου σε καλο το γεγονος οτι στραφηκε σε μια ανωτερη "ιδεα περι ερωτος" αφου οι κυριες οι οποιες κυριως χρηματοδοτουσαν τους Μινεζιγκερ [βλ. προηγουμενη δημοσιευση] ηθελαν να εξυμνουνται οι ιδιες και οι ιπποτες που κονταροχτυπιουνταν για χαρη τους, οχι τιποτα παρακατιανοι της ηδονης, σαν τους δουλοπαροικους τους. Ο Βαλτερ της κοιλαδας των πουλιων δεν συμβιβαστηκε και συνεχισε να υμνει την ερωτικη αφοσιωση μεταξυ ανθρωπων, ασχετως καστας, αρχισε ομως να τα βρισκει σκουρα και, συχνα, δεν ειχε ουτε ενα ξεροκομματο να φαει. Στο ενοριακο του ημερολογιο, ο αγαθος επισκοπος Βολφγκερ του Πασσαου, αποκαλυπτει οτι εδωσε 5 σολιντι στον ποιητη Βαλτερ για να αγορασει ενα παλτο για τον χειμωνα, επειδη αλλιως θα ηταν καταδικασμενος να ξεπαγιασει...... Περισσότερα
Αλλα ουτε στον ερωτα ηταν τυχερος ο ποιητης. Γιατι η ερωμενη του, παροτι την ειχε εξυμνησει και τραγουδησει και αποθεωσει σε ολη τη Γερμανια, οταν καταλαβε οτι μαζι του θα ψωμολυσσουσε, τον παρατησε για εναν εμπορο σαρδελας... Ωστοσο ο Βαλτερ δεν προδωσε την πιστη του στον Απολυτο Ερωτα και συνεχισε να εξυμνει τις γυναικες και την ερωτικη αφοσιωση, παμπτωχος και επαιτης, ωσοτου τον βρηκε ο θανατος σε καποιο αββαειο, οπου του ειχαν προσφερει φιλοξενια για τη νυχτα... Στο Βερολινο σημερα, υπαρχει μια ολοκληρη συνοικια με τον τιτλο του τραγουδιου του - unter den linden, που σημαινει "κατω απο τις φλαμουριες..."
Ήθελα να φύγω απ' αυτό το μπλογκ, αλλά δεν μ' αφήνετε! Κι εγώ που μ' αρέσουν οι αλλαγές, ζορίζομαι! Η μόνη λύση για να πατσίσουμε, είναι να αλλάξω την διακόσμηση. Κι αυτό με ζορίζει. Μ' αρέσει τα ενθύμια να παραμένουν ως έχουν, αλλά... εφόσον έγινε "βάση", τ' αλλάζω γιατί με κούρασε έτσι και δεν μπορώ να αποδώσω! Η μόνη λύση, να τα σώσω εδώ και να κάνω τις όποιες αλλαγές μου!
Πάω λοιπόν, να μαζέψω τα κάδρα!
ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ Για όσους έρχονται εδώ, καλύτερα να ενημερώνονται απ' το ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ του κυκλάμινου, για να βρίσκουν πιο εύκολα το θέμα που τους ενδιαφέρει και να μην χάνονται, όπως μου παραπονέθηκαν πολλοί.
Το Κατερίνα είναι το όνομά μου. Το ΔΕ. ΣΤΑ. ΠΑ. είναι τα αρχικά των επιθέτων που κουβαλάω στην ταυτότητά μου. Δεσπότη Σταματίου - Παπαθεοδώρου (Το Δε.Στα.Πα. εφευρέθηκε το '98, αλλά ο τότε εκδότης μου δεν μ' άφησε να το χρησιμοποιήσω. Ενημερώνω για να μην με ρωτάτε συνέχεια!)
η κεντρομόλος καρδιά - Φοράω κόκκινα Και μη σκεφτείς πως Δεν σε πένθησα Φοράω κόκκινα για νά ρθεις. Σαν δέντρο με φωτάκια Στάθηκα Στη μέση του πουθενά Έναν ολόκληρο χρόνο. Την πλά...
Πριν από 3 ημέρες
Τους Φίλους και Περαστικούς θα τους βρείτε στο "Ευρετήριο φίλων", γιατί είχε πολύ βάρος η σελίδα μου και δέχθηκα πολλά παράπονα ότι δεν άνοιγε.
Μην ψάχνεις τις ώρες που κοιμάμαι. Καλύτερα να δεις πότε είμαι "ξυπνητή"...
Άνοιξη 2009 - "Ανοιχτή" στιγμή
Μ' άλλαξε κανονικά η ζωή! Δεν χρειαζόταν να της το τραγουδήσω!
Εναλλαγές Τίτλων του blog
1) Καλημέρα για Αύριο! Καλημέρα για όταν "ξυπνήσεις"... (αρχή) 2) Καλημέρα από Κατερίνα Δε.Στα.Πα. (ως 3/10/09) 3) Αλλάζω τα πάντα (4-10-09) 4) ; (5-10-09) 5) Κατερίνα σοκαρισμένη (5-6/10/09) 6) Ζαγοριανό κυκλάμινο (7-10-09) 7) "Σκόρπιο" Ζαγοριανό κυκλάμινο (20/10/09) 8) Ορατή κι "αόρατη" (6/11/09) 9) Δεστα 'πα κυκλάμινο; (10/11/09) 10) Η ελπίδα ζει! (30/12/09) 11) ΠΡΕΜΙΕΡΑ 2010 (1/1/10)
και 12) απόψε! Ελπίζω να προλάβω! Θα έβαζα ευχαρίστως τίτλο και ψευδώνυμο: "Ο ΦΕΡΕΤΖΕΣ", εφόσον λένε κάποιοι πως: ότι κάνω, το κάνω για την δική μου προβολή, αλλά λέω να μη το ξευτελίσω... Και με φερετζέ να βγω και με χίλια άλλα ονόματα, πάλι θα με καταλάβετε, οπότε, τζάμπα ο φερετζές!
Του Βαλτερ δεν του βγηκε διολου σε καλο το γεγονος οτι στραφηκε σε μια ανωτερη "ιδεα περι ερωτος" αφου οι κυριες οι οποιες κυριως χρηματοδοτουσαν τους Μινεζιγκερ [βλ. προηγουμενη δημοσιευση] ηθελαν να εξυμνουνται οι ιδιες και οι ιπποτες που κονταροχτυπιουνταν για χαρη τους, οχι τιποτα παρακατιανοι της ηδονης, σαν τους δουλοπαροικους τους.
Ο Βαλτερ της κοιλαδας των πουλιων δεν συμβιβαστηκε και συνεχισε να υμνει την ερωτικη αφοσιωση μεταξυ ανθρωπων, ασχετως καστας, αρχισε ομως να τα βρισκει σκουρα και, συχνα, δεν ειχε ουτε ενα ξεροκομματο να φαει.
Στο ενοριακο του ημερολογιο, ο αγαθος επισκοπος Βολφγκερ του Πασσαου, αποκαλυπτει οτι εδωσε 5 σολιντι στον ποιητη Βαλτερ για να αγορασει ενα παλτο για τον χειμωνα, επειδη αλλιως θα ηταν καταδικασμενος να ξεπαγιασει...... Περισσότερα
Αλλα ουτε στον ερωτα ηταν τυχερος ο ποιητης. Γιατι η ερωμενη του, παροτι την ειχε εξυμνησει και τραγουδησει και αποθεωσει σε ολη τη Γερμανια, οταν καταλαβε οτι μαζι του θα ψωμολυσσουσε, τον παρατησε για εναν εμπορο σαρδελας...
Ωστοσο ο Βαλτερ δεν προδωσε την πιστη του στον Απολυτο Ερωτα και συνεχισε να εξυμνει τις γυναικες και την ερωτικη αφοσιωση, παμπτωχος και επαιτης, ωσοτου τον βρηκε ο θανατος σε καποιο αββαειο, οπου του ειχαν προσφερει φιλοξενια για τη νυχτα...
Στο Βερολινο σημερα, υπαρχει μια ολοκληρη συνοικια με τον τιτλο του τραγουδιου του - unter den linden, που σημαινει "κατω απο τις φλαμουριες..."