Πάμε στο μεγάλο κεφάλαιο:
Γιώτα Στρατή.
Η Γιώτα είναι μια γυναίκα, γυναίκα "παλαιάς κοπής" που αγαπώ πολύ και ταυτόχρονα θαυμάζω για τα ταλέντα και τις γνώσεις της.
Την Γιώτα την γνώρισα στο ίντερνετ και έχουμε δεθεί ψυχικά. Άγνωστο το γιατί. Την αγαπάω και την νοιάζομαι εκείνη και την οικογένειά της, όπως και τις αδελφές μου.
Τελευταίως, λόγω των δικών μου προβλημάτων, "φαίνεται" "απόσταση", μα δεν υπάρχει. Τα φαινόμενα απατούν.
Ακόμα και στις αδελφές μου τις πραγματικές "φάνηκε" μια "απόσταση", μα επιμένω να λέω πως όταν κάποιος "πνίγεται", πρέπει πρώτα να κολυμπήσει με τα κύματα της ζωής του και μετά, αφού σωθεί, τότε θα "ελευθερωθούν" τα χέρια του και μόνο τότε μ' αυτά θα μπορέσει να δώσει για αγκαλίτσες και αγάπες, ή μ' αυτά θα μπορέσει να "σώσει" κι άλλους, αλλιώς... θα πνιγεί και ίσως πνίξει, άθελά του.
Τώρα... αν το "κολύμπι" το δικό μου έχει διάρκεια, δεν είναι κάτι που το θέλω, η ψυχή μου το ξέρει πόσο περιμένω εκείνη την στεριά που όλο φαίνεται και όλο χάνεται... κι άιντε πάλι απ' την αρχή!
Κούρασα τους φίλους μου και τα αγαπημένα μου πρόσωπα, ακόμα και την οικογένειά μου, το ξέρω, μα ... υπάρχει ένα "κάτι" (κάποτε ελπίζω να βρω άκρη με αυτό και να μπορέσω να μιλήσω) που έχει κουράσει κι εμένα, αφάνταστα πολύ, δεν ξέρω αν άλλος θα είχε την δική μου υπομονή και θα το άντεχε καλύτερα, εγώ, τόσο μπορώ, έτσι την "παλεύω", το μέλλον θα δείξει αν "κολύμπησα" σωστά ή όχι.
