Τριανταφυλλιές....

...Κάτι έλεγε η Αστοριανή (Γιώτα Σπανού - Στρατή), ΕΔΩ, για την τριανταφυλλιά της Κατερίνας, που εμπνεύστηκε και έγραψε ένα Δυνατό ποίημα, που δεν ήταν όμως φωτογραφία, ούτε τριανταφυλλιά της Κατερίνας...!

Οπότε, επειδή οι κήποι μου είναι γεμάτοι τριανταφυλλιές (άσχετα, αν δεν μπορώ να τις περιποιηθώ, τα χέρια μου είναι συνήθως κρεμασμένα - τώρα τ' αριστερό, απ' την πολλή ξεκούραση...), επειδή είναι η εποχή τους, κι άρχισαν ν' ανθίζουν, δικαίωμα να χαρούν ιντερνετικό αέρα...!
Η Αφρικάνικη σκόνη, μεγάλος νταλκάς, έστω κι έτσι.
Προχθές τα ξέπλυνα, μια απ' τα ίδια...
Χθες τα πότισα, μόνο, έδεσα κάποια κλωνάρια που... προσκυνούσαν... τα μίλησα νοερά... ως συνήθως... αυτά!
Η χαρά της γάτας μου της Ελπίδας, να κατεβαίνουμε μαζί στον κήπο... γιατί δυστυχώς... την έχουν τρομάξει χιλιάκις... τα παιδιά. (Και δεν φταίνε ΠΟΤΕ, τα ίδια τα παιδιά, όταν δεν αγαπάνε τα ζώα...)

Οι φώτο είναι απόγευμα, παραμονή Πρωτομαγιάς. Έκοψα ελάχιστα τριαντάφυλλα, (κι απ' αυτά, τα ήδη μεγαλωμένα - τα λυπήθηκα) μόνο για ένα συμβολικό στεφανάκι, και για το προσκυνητάρι μου... καλύτερα.

Σήμερα Πρωτομαγιά, δυο γειτόνισσες που δεν έχουν άνθη στην αυλή τους... μου ζήτησαν να κόψουν.
"Όσα θέλετε", είπα, "αλλά όχι μπουμπουκάκια"...
Το είπα με την ψυχή μου.
Η μία κρατούσε ήδη σακούλα...
Μπήκα μέσα, να μη δω, τι θα κόψει...
Πονάει, λίγο, το παραδέχομαι...
Χωρίς καμιά φροντίδα, ανθίζουν οι αυλές μου, κι εδώ και στο χωριό.
Τις έχω ποτίσει με πολλά εσωτερικά και εξωτερικά δάκρυα... ξέρουν αυτά, αντέχουν!
Δώρα Θεού είναι, ανήκουν σε ΟΛΟΥΣ!
Γούρικα να είναι στα σπίτια που θα πάνε και στα βλέμματα που στέκονται, κάθε χρόνο, τέτοια εποχή!
ΚΑΛΟΝ ΜΗΝΑ! ΜΕ ΥΓΕΙΑ και ΑΓΑΠΗ!
Λουλούδια να ανθίζουν και στις ψυχές μας, ΕΙΘΕ!

Ποιο γίγα - τριαντάφυλλο, δεν είχα ξαναδεί!
...Κι υποκλίνονταν... ταπεινά και σκυμμένο... χωρίς να "προκαλεί"...

Αζαλέα... παραπονούμενη...

Τό 'χουν οι Ελπίδες!

Τό 'χουν οι Ελπίδες!
 

Έπαθα ζημιά μεγάλη

Η ζημιά - Ρίτα Σακκελαρίου - γατάκι Ελπίδα, φέτος έπαθα ζημιά μεγάλη, κι ένα αδέσποτο γατάκι μάζεψα, πριν ξεχάσω τον Ουντέζε, ξαναγάπησα!
Της χάλασα την κρυψώνα της και της πήρα τα παιχνίδια της!
Καπάκια, καραμέλες, καλαμάκια, κάστανα, αμύγδαλα. (σκουπιδάκια... αυτά δικά μου!)
Γελάσαμε μαζί της, τόσο πολύ!
Της άφησα μόνο ένα αμύγδαλο και την σκοτώστρα που με βοήθησε να τα βγάλουμε, χωρίς να μετακινήσουμε το ψυγείο.
Ήθελε να τα κρύψει και τα δυο, μα την σκοτώστρα την έκρυψα εγώ!
Το γατί μου θέλει σκότωμα!

 ....................................

Πέταγα πολλά μπουκάλια τελευταία....

"Βρε Καίτη! Γιατί μου δίνεις λίγα μπουκάλια για νερό τελευταία, κι αυτά χωρίς καπάκια; Τι τα κάνεις;"(για να τα γεμίσει απ' την πηγή - πηγαίνοντας να ταίσει τον σκύλο μας Ουντέζε, στο βουνό)
"Τι τα κάνω... Τι να τα κάνω άντρα μου τα καπάκια; Τα δίνω στην Ελπίδα μας και παίζει! Με τι να παίξει κι αυτή, αφού δεν της παίρνουμε δικά της παιχνίδια; Τόσα νερά πουλάς κάθε μέρα στο περίπτερο, μάζεψε καναδυό καπάκια! Τόσο πρόβλημα είναι;"
"Ε, όλα στην Ελπίδα τα δίνεις; Κράτα και κανένα!"
"Καπάκια είναι άντρα μου! Άσ' το γατί να παίζει! Με ποιον να παίξει αφού δεν έχει παρέα! Με μένα ή με σένα;"
Κι εκείνος δεν απάντησε...
Έφερε καναδυό φορές καπάκια! Δεν μπορώ να πω! Το είδαμε κι αυτό!

"Όλα!" είχε πει την πρώτη φορά που του το μαρτύρησα! Να 'ταν μόνο! Μέχρι και φασολάκια της έχω δώσει να παίξει, αλλά είμαι τυχερή που δεν πρόλαβε να τα κρύψει κάτω απ' το ψυγείο! Θα βρωμίσω καμιά μέρα και δε θα ξέρω τι βρωμάει και από που έρχεται η μπόχα! Τώρα..., μετά το αποψεινό ρεζίλι, θα κοιτάζω και λίγο κάτω απ' το ψυγείο!

... Τρώγαμε εκείνη την ώρα που την είδα να παιδεύεται με τις ώρες να βγάλει κάτι να παίξει, γιατί είναι πολύ καλή στα γκολ και πιάνει τέρμα δίχτυα! Δεν είχα και άλλο καπάκι, σκέφτηκα την σκοτώστρα, να την βοηθήσω να φτάσει κανένα, να παίξει!
Πού να φανταστώ τα πλούτη της!

... Έβγαλε και νυχτερίδες κι αράχνες γλυκιά μου... όλες δικές μου, μού άνοιξε και έξτρα δουλειές βραδιάτικα.... πάει αυτό!

Ο άντρας μου πήγε να τα "πάρει" λιγάκι, μα τον έκανα να το χαρεί το θέμα και το θέαμα... Η Ελπίδα μας χάριζε δωρεάν παράσταση γέλιου και μεις θα την χάναμε; Όχι, βέβαια!

"Εσένα έμοιασε άντρα μου! Έχουμε μια Μαραντόνισσα γάτα! Κοίτα πάσες που κάνει!Αφού δεν σου έμοιασαν τα παιδιά στο ποδόσφαιρο, σου έμοιασε το γατί μας! Ποιος είναι ο καλύτερος ποδοσφαιριστής; Ο Μαραντόνα; Θυμάμαι καλά, για να την λέω Μαραντόνισσα;"
"Ο Μαραντόνα και ο Μέσι. Είναι καινούργιος αυτός!", μου είπε χαμογελώντας. (Κάπως έτσι το άκουσα.)
"Καλά! Άσε τον καινούργιο! Δεν με βολεύει το όνομα. Εκτός από Ελπίδα, θα την λέμε και Μαραντόνισσα!" του είπα και αφού έτρεξα για την μηχανή, μετά έτρεξα για σκούπα, φαράσι και τα σύνεργα.... (αφού βέβαια πρώτα την χαρήκαμε και την πολυφωτογράφησα!)

Μετά φυσικά και με γρατσούνησε και με δάγκωσε, ώς συνήθως!

"Δεν είναι αυτό γατί!!!" Το έχουν πει κι άλλοι που έχουν πολλά γατιά!

Ακόμα κι ο κτηνίατρος έπαθε πλάκα μαζί της!

"Φαίνεται σας πήρε τον αέρα!" μου είπε.

... και να δούμε πως θα της τον κόψω τώρα γιατρέ μου, που πλησιάζει κι ο χειμώνας και θα κρυώνει στο μπαλκόνι τα βράδια!

Χαρίζω γατί! Ποιος το θέλει; Είναι για το βιβλίο Γκίνες, αν εκπαιδευτεί ανάλογα!

Υπάρχει και ιστορικό με το ζιζάνιο!

Το ζιζάνιο η Ελπίδα

Η Ελπίδα μου, (έχω ξαναπεί την ιστορία της γνωριμίας μας), μου προέκυψε ένα γατί ζιζάνιο που με παιδεύει, πέρα απ' τις γρατζουνιές, τα δαγκώματα, κ.λ.π. μου προέκυψε και κοκέτα, τελευταίως!
Αλίμονό μου, αν δεν την αφήσω να δροσιστεί και να πλυθεί όπως θέλει!
Απίστευτο γατί! Δεν ξέρω ποιον έμοιασε!
Τι θα κάνω μαζί της, δεν ξέρω!
Όταν νευριάζω λέω την "χαρίζω", όταν μου κάνει αγκαλίτσες όμως, τρελαίνομαι!
Όσο μεγαλώνει όμως κοντά μας, όλο και αγαπιέται απ' όλους μας και χαμογελάμε που για άλλη μια φορά μπλέξαμε με ζωάκι, χωρίς καν, να το καταλάβουμε!
Είδωμεν!
Άλλοι μεγαλώνουν εγγονάκια και παιδάκια, κι εμείς έχουμε την Ελπίδα μας... (Να μην πω τίποτα παραπάνω... που μας... έχει πάρει τον αέρα, κανονικά! Το είπε κι ο κτηνίατρος προχθές.)

Το ζιζάνιο λοιπόν είναι το τραγούδι της που είχα τόσα χρόνια να τ' ακούσω!
Το χόρευα στα νειάτα μου, με λέγαν και ζιζάνιο, πότε πότε!

Αν μεγαλώσει και στρώσει, ναι, μόνο τότε θα πω ότι μου μοιάζει! (Αμέσως εσείς!)