"Ερμηνεία της λέξεως «ειρήνη» στο Ματθαίον 10, 12-13"

(Νικόλαος Σωτηρόπουλος)

«Εἰσερχόμενοι δέ εἰς τήν οἰκίαν ἀσπάσασθε αὐτήν λέγοντες· εἰρήνη τῷ οἴκῳ τούτω(1). Καί ἐάν μέν ᾖ ἡ οἰκία ἀξία, ἐλθέτω ἡ εἰρήνη ὑμῶν ἐπ' αὐτήν· ἐάν δέ μή ᾖ ἀξία, ἡ εἰρήνη ὑμῶν πρός ὑμᾶς ἐπιστραφήτω».

Ὁ ὅρος «εἰρήνη» ἐν τῇ Γραφῇ, ἐκτός τῆς βασικῆς καί συνήθους σημασίας του, ἔχει καί πλῆθος ἄλλων σημασιῶν. Ὅπως δέ ἀποδεικνύεται ἐν τῇ ἑρμηνεία τοῦ χωρίου Λουκ. 2:14 ἐν τῷ οἰκείῳ τόπῳ τοῦ παρόντος βιβλίου, μεταξύ τῶν πολλῶν σημασιῶν τῆς λέξεως εἶνε καί αἱ ἑξῆς συγγενεῖς πρός ἀλλήλας σημασίαι: «καλόν», «εὐλογία», «πρόοδος», «προκοπή», «εὐδοκίμησις», «εὐημερία», «χαρά», «εὐτυχία». Ὁ ὅρος δηλαδή «εἰρήνη» σημαίνει καί πᾶν ἀγαθόν. 

Ἐν τῷ ὑπ' ὄψιν δέ χωρίῳ τοῦ Ματθαίου ὁ ὅρος «εἰρήνη» ὡς χαιρετισμός καί εὐχή δέν ἔχει ἁπλῶς τήν βασικήν, συνήθη καί στενήν σημασίαν του, ἀλλά σημαίνει πᾶν ἀγαθόν, τό ὁποῖον δύναταί τις νά εὐχηθῇ εἰς οἶκον. Διά τοῦτο ὁ ὅρος οὗτος δέν πρέπει ἐνταῦθα νά ἀφήνεται ὡς ἔχει ἐν τῷ κειμένῳ, ἀλλά νά μεταφράζεται δι' ἄλλου ὅρου, ὁ ὁποῖος ἐν τῇ συγχρόνῳ γλώσσῃ σημαίνει πᾶν ἀγαθόν. Ἐπιτυχέστερος δέ ἐνταῦθα εἶνε ὁ ὅρος «εὐλογία», ὡς καί ἐν Ἱερ. 16 : 6 («ἀφέστακα τήν εἰρήνην μου» = ἀπέσυρα τήν εὐλογίαν μου).

Κατά ταῦτα τό Ματθ. 10 : 12 - 13 δέον νά μεταφράζεται:

«Ὅταν δέ εἰσέρχεσθε εἰς τήν οἰκίαν, χαιρετίσατε αὐτήν λέγοντες: Εὐλογία εἰς τόν οἶκον τοῦτον! Καί ἄν μέν ἡ οἰκία εἶνε ἀξία, ἄς ἔλθῃ ἡ εὐλογία σας εἰς αὐτήν. Ἄν ὅμως δέν εἶνε ἀξία, ἡ εὐλογία σας ἄς ἐπιστραφῇ εἰς σᾶς».

Σημειώσεις
(1). Κατά τό ἐκκλησιαστικόν κείμενον. Ὁ Nestle παραλείπει τό λέγοντες· εἰρήνη τῷ οἴκῳ τούτω. 

----------------------------------------------------

πηγή: Ερμηνεία Δύσκολων χωρίων της Γραφής, Νικόλαου Ι. Σωτηρόπουλου, τόμος Α΄, 1985.

"Ερμηνεία της λέξεως "δίκαιος" στο Κατά Ματθαίον 1,19"

(Νικόλαος Σωτηρόπουλος)

«Ἰωσήφ δέ ὁ ἀνήρ αὐτῆς, δ ί κ α ι ο ς ὤν καί μή θέλων αὐτήν παραδειγματίσαι(1), ἐβουλήθη λάθρα ἀπολῦσαι αὐτήν».

Ἐν τῷ χωρίῳ τούτῳ οἱ ἑρμηνευταί δέν ἀποδίδουν ὀρθῶς τό «δίκαιος». Τό ἐπίθετον τοῦτο οὔτε «δίκαιος» σημαίνει ἐνταῦθα ὑπό τήν νομικήν ἔννοιαν τῆς λέξεως, διότι ἐν τοιαύτη περιπτώσει ὁ Ἰωσήφ θά ἔπρεπε νά καταγγείλῃ τήν γυναῖκά του πρός τιμωρίαν· οὔτε «καλός» ἤ «ἐνάρετος» σημαίνει ὑπό τήν γενικήν ἔννοιαν τῆς λέξεως, ὑφ' ἥν περιλαμβάνεται πάσα ἀρετή· οὔτε «ἐπιεικής» σημαίνει.

Τό «δίκαιος» ἐνταῦθα σημαίνει «εὔσπλαγχνος, σπλαγχνικός». Μετά τοιαύτης σημασίας εὐρίσκομεν τό ἐπίθετον εἰς ἱκανόν ἀριθμόν χωρίων τῆς Γραφῆς. Παραθέτομεν εἰς τήν συνέχειαν καί σχολιάζομεν τοιαῦτα χωρία:

«Κύριε ὁ Θεός Ἰσραήλ, δίκαιος σύ, ὅτι κατελείφθημεν διασῳζόμενοι ὡς ἡ ἡμέρα αὕτη (Β' Ἔσδρ. 9:15. Ἰδέ καί στίχ. 8 - 9, ὅπου γίνεται λόγος περί ἐλέους τοῦ Θεοῦ πρός τόν παραβάτην Ἰσραηλιτικόν λαόν).

Ὁ Θεός εἶνε «δίκαιος», ἤτοι εὔσπλαγχνος, διότι δέν ἠφάνισε τόν ἁμαρτωλόν λαόν, ἀλλ' ἄφησεν ὑπόλοιπον, ἔσωσε μέρος τοῦ λαοῦ.

«Δίκαιος εἶ, Κύριε, καί πάντα τά ἔργα σου καί πᾶσαι αἱ ὁδοί σου ἐλεημοσύναι καί ἀλήθεια, καί κρίσιν ἀληθινήν καί δικαίαν σύ κρίνεις εἰς τόν αἰῶνα» (Τωβ. 3 : 2).

Τό «ἐλεημοσύναι» δεικνύει, ὅτι τό «δίκαιος» σημαίνει «ἐλεήμων, εὔσπλαγχνος». Ἀλλά καί τό «ἀλήθεια» δεικνύει τό αὐτό, διότι ἡ λέξις αὕτη σημαίνει καί «τήν καλωσύνην, τό καλόν». Συναφώς δέ καί ἡ φράσις «κρίσις ἀληθινή καί δικαία» σημαίνει «κρίσις μετά καλωσύνης καί εὐσπλαγχνίας».

«Γενοῦ φιλελεήμων καί δίκαιος, ἵνα σοι καλῶς ᾖ» (Τωβ. 14 : 9)
Τό «φιλελεήμων» καί τό «δίκαιος» χρησιμοποιοῦνται συνωνύμως καί ἐκφράζουν τῆν ἔννοιαν τῆς εὐσπλαγχνίας καί ἐλεημοσύνης.

«Κύριε Κύριε ὁ Θεός ὁ πάντων κτίστης, ὁ φοβερός καί ἰσχυρός καί δίκαιος καί ἐλεήμων, ὁ μόνος βασιλεύς καί χρηστός, ὁ μόνος χορηγός, ὁ μόνος δίκαιος καί παντοκράτωρ καί αἰώνιος, ὁ διασώζων τόν Ἰσραήλ ἐκ παντός κακοῦ» (Β' Μακ. 1 : 24 - 25).
Τό «δίκαιος» εἶνε συνώνυμον τοῦ «ἐλεήμων», σχετικόν δέ καί πρός τά «χρηστός», «χορηγός» καί «διασώζων». Ὁ Θεός εἶνε «δίκαιος» ἤ ἄλλως «ἐλεήμων», τουτέστιν «εὔσπλαγχνος», διό καί δεικνύεται «χρηστός», «χορηγός» καί «διασώζων», ἤτοι κάνει τό καλόν, χορηγεῖ τά ἀγαθά καί διασώζει τούς ἀνθρώπους. Τά δύο πρώτα ἐπίθετα τοῦ ἐδαφίου ἀντιτίθενται πρός τά δύο ἑπόμενα:

«Ὁ φοβερός καί ἰσχυρός, ἀλλά καί δίκαιος (= εὔσπλαγχνος) καί ἐλεήμων».
 «Ἐλεήμων καί οἰκτίρμων καί δίκαιος» (Ψαλμ. 111(112] : 4).

Τό «δίκαιος» χρησιμοποιεῖται συνωνύμως πρός τά δύο προηγούμενα ἐπίθετα «ἐλεήμων» καί «οἰκτίρμων». Ἰδέ καί τούς δύο ἑπομένους στίχ. 5 καί 6.

«Ἐλεήμων ὁ Κύριος καί δίκαιος, καί ὁ Θεός ἡμῶν ἐλεεῖ» (Ψαλμ 114[116] : 5).
Τό «δίκαιος» εἶνε συνώνυμον πρός τό «ἐλεήμων» καί σχετικόν πρός τό «ἐλεεῖ». Ὁ Κύριος εἶνε «δίκαιος» ἤ ἄλλως «ἐλεήμων», τουτέστιν «εὔσπλαγχνος», καί διά τοῦτο «ἐλεεῖ».

«Οὐκ ὠφελήσουσι θησαυροί ἀνόμους, δικαιοσύνη δέ ρύσεται ἐκ θανάτου. Οὐ λιμοκτονήσει Κύριος ψυχήν δικαίαν» (Παροιμ. 10 : 2 - 3).
Ἐνταῦθα «δικαιοσύνη» εἶνε ἡ «ἐλεημοσύνη» (Ἰδέ καί 11 : 4), καί «ψυχή δικαία» εἶνε «ἡ ἐλεήμων ψυχή, ὁ ἐλεήμων ἄνθρωπος». Ἡ δέ ἔννοια τοῦ χωρίου εἶνε: Ὁ ἄνομος θησαυρισμός δέν ὠφελεῖ, δέν σῲζει, ἐνῷ ἡ ἐλεημοσύνῃ σῲζει ἐκ θανάτου. Ὁ Κύριος δέν ἀφήνει τόν ἐλεήμονα ἄνθρωπον νά λιμοκτονήση. Ὁ ἐλεῶν ἐλεεῖται ὑπό τοῦ Κυρίου.

«Χαῖρε σφόδρα, θύγατερ Σιών· κήρυξον, θύγατερ Ἱερουσαλήμ· ἰδού ὁ βασιλεύς σου ἔρχεταί σοι, δίκαιος καί σῲζων αὐτός, πραΰς καί ἐπιβεβηκώς ἐπί ὑποζύγιον καί πώλον νέον» (Ζαχ. 9 : 9).
Καί ἐνταῦθα, νομίζομεν, τό «δίκαιος» σημαίνει «εὔσπλαγχνος», σχετίζεται δέ πρός τό «σῲζων» κατά τήν ἑξῆς ἔννοιαν: Ὁ βασιλεύς - Μεσσίας εἶνε εὔσπλαγχνος καί διά τοῦτο σῲζει (Ἰδέ καί Ἡσ. 45 : 21, «δίκαιος καί σωτήρ οὐκ ἔστι πάρεξ ἐμοῦ».

Τό «δίκαιος» σημαίνει «εὔσπλαγχνος» ἤ «σπλαγχνικός» καί εἰς τά χωρία τῆς Καινῆς Δ ιαθήκης Α΄ Ἰωάν. 1: 9 καί 2 : 1.

Κατά ταῦτα τό Ματθ. 1:19 δέον νά μεταφράζεται:
« Ὁ δέ Ἰωσήφ ὁ ἀνήρ αὐτῆς, ἐπειδή ἦτο σπλαγχνικός καί δέν ἤθελε νά διαπομπεύσῃ αὐτήν, ἐσκέφθη νά δώσῃ εἰς αὐτήν διαζύγιον μυστικῶς(2).


Σημειώσεις

1. Κατά τό ἐκκλησιαστικόν κείμενον. Ὁ Nestle προτιμᾷ τήν γραφήν δειγματίσαι.

2. Ἄς σημειωθῇ, ὅτι ἡ μνηστεία παρ' Ἰσραήλ νομικῶς ἦτο ἰσοδύναμος τοῦ γάμου, διό καί ὁ μνήστωρ Ἰωσήφ λέγεται «ἀνήρ» τῆς Παρθένου καί γίνεται λόγος περί διαζυγίου πρός τήν μνηστήν» («ἀπολῦσαι αὐτήν»).

----------------------------------------------------
Πηγή: Ερμηνεία Δύσκολων χωρίων της Γραφής, Νικόλαου Ι. Σωτηρόπουλου, τόμος Α΄, 1985.

"Η Εκκλησία πενθεί δια την κοίμησιν του ομολογητού θεολόγου Νικόλαου Σωτηρόπουλου"

(Χρήστος Κ. Λιβανός)

«Ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος ἐκοιμήθη». Ἡ θλιβερὴ εἴδησι μεταδόθηκε ἀστραπιαίως ἀπὸ τὴν ἀποστολικὴ πόλι τῶν Πατρῶν, ὅπου διέμενε τὰ τελευταῖα χρόνια ὁ ὁμολογητὴς θεολόγος, στὰ πέρατα τῆς γῆς καὶ βύθισε στὸ πένθος χιλιάδες ἀνὰ τὸν κόσμο Ὀρθοδόξους πιστούς. Σοβαρὴ καρδιακὴ ἀνεπάρκεια, ποὺ ἀντιμετώπισε μὲ ἰώβειο ὑπομονὴ τὰ τελευταῖα ἔτη, σταμάτησε τὰ ξημερώματα τῆς 28/8/2014, κατὰ παραχώρησι Θεοῦ, τοὺς δεῖκτες τοῦ ρολογιοῦ τῆς ζωῆς τοῦ ὑπερεπάρκεια καὶ πλουτισμὸν Ὀρθοδόξου θεολογίας ἔχοντος καὶ ἀφειδῶς προσφέροντος ἐπὶ 60 καὶ πλέον ἔτη θεολόγου, σὲ καιροὺς κρισιμωτάτους καὶ χαλεποὺς γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ Ἔθνος μας, καιρούς, κατὰ τοὺς ὁποίους «ὁ Νόμος ἠτόνησε, ἀργεῖ τὸ Εὐαγγέλιον, τὰ τῶν φίλων ἄπιστα, τὰ τῆς Ἐκκλησίας ἀποίμαντα, ὁ πλοὺς ἐν νυκτί, πυρσὸς οὐδαμοῦ, Χριστὸς καθεύδει». Ἡ εὐαίσθητη καρδιά του, ποὺ ἔπαλλε ἀπὸ φλογερὴ ἀγάπη πρὸς τὸ Χριστὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους, αὐτή, ποὺ χωροῦσε ἀκόμη καὶ τοὺς ἐχθροὺς καὶ διῶκτες του, ἔπαυσε πλέον νὰ κτυπᾷ. Τὰ μάτια του ἔπαυσαν νὰ βλέπουν τὸ λιγοστό, λόγῳ τραγικοῦ παιδικοῦ ἀτυχήματος, φυσικὸ φῶς, καὶ βλέπουν τώρα «ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἃ ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν» (Α´ Κορ. 2:9). Ἡ Χρυσοστομικὴ φωνή του, ποὺ ἐκήρυττε μὲ θαυμαστὴ παρρησία τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ «ἐν μέσῳ γενεᾶς σκολιᾶς καὶ διεστραμμένης», ἐσίγησε γιὰ πάντα. Ἡ χαρισματική του πέννα, ποὺ μετέφερε στὸ χαρτὶ μὲ τὸν ἄνωθεν φωτισμὸ πρωτότυπες ἑρμηνεῖες δυσκόλων χωρίων τῆς Ἁγ. Γραφῆς, οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν ἱερὰ ἐπανάστασι στὸ χῶρο τῆς Ὀρθοδόξου Ἑρμηνευτικῆς Θεολογίας, μιὰ ἐπανάστασι, τὴν ὁποία ὀλίγοι εἶχαν τὶς ἀπαραίτητες πνευματικὲς προϋποθέσεις νὰ ἐκτιμήσουν, σταμάτησε νὰ γράφῃ. Οἱ «ὡραῖοι πόδες τοῦ εὐαγγελιζομένου εἰρήνην, τοῦ εὐαγγελιζομένου τὰ ἀγαθά» ἱεραποστόλου, ἀκινητοποιήθηκαν. Μία ἀπὸ τὶς φωτεινότερες λαμπάδες τῆς Ὀρθοδοξίας ἔσβησε σὲ μιὰ ἐποχή, ποὺ ἡ ἀνθρωπότητα ἀναζητεῖ ἀγωνιωδῶς λίγο φῶς, βυθιζομένη, ἐξ αἰτίας τῶν πολλῶν καὶ μεγάλων ἁμαρτιῶν της, σὲ «μαυροφόρα ἀπελπισιά» καὶ «πικρῆς πνευματικῆς σκλαβιᾶς χειροπιαστὸ σκοτάδι».

Πνευματικὸς πατέρας καὶ σοφὸς διδάσκαλος

Ἔφυγε λοιπὸν γιὰ πάντα ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος. Ἡ μεγάλη αὐτὴ ἐκκλησιαστικὴ προσωπικότης ἐγκατέλειψε τὸν μάταιο τοῦτο κόσμο καὶ ἀναχώρησε γιὰ τὴν αἰωνιότητα, τὴν ὕπαρξι τῆς ὁποίας ἐκήρυττε εὐκαίρως ἀκαίρως μὲ ὅλη τὴ δύναμι τῆς ψυχῆς του.

Περίλυπός ἐστιν ἡ ψυχὴ τοῦ γράφοντος αὐτὲς τὶς γραμμὲς γιὰ τὴν μεγάλη αὐτὴ ἀπώλεια ἑνὸς πολυαγαπημένου ἐν Χριστῷ ἀδελφοῦ, σοφοῦ διδασκάλου καὶ πολυτιμοτάτου συνεργάτου, -γιατί ὄχι;- καὶ πνευματικοῦ πατέρα. Ἂς μὴ φανῇ παράδοξο αὐτό. Μπορεῖ ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος νὰ ἦταν λαϊκὸς καὶ ὄχι κληρικός, ἀλλὰ ἐὰν ὁ λόγος τοῦ Παύλου «ἐὰν μυρίους παιδαγωγοὺς ἔχητε ἐν Χριστῷ ἀλλ' οὐ πολλοὺς πατέρας· ἐν γὰρ Χριστῷ Ἰησοῦ διὰ τοῦ εὐαγγελίου ἐγὼ ὑμᾶς ἐγέννησα» εἶναι ἀληθινός, -καὶ εἶναι ἀληθινός-, ὁ ἐκλιπών, «διὰ τοῦ εὐαγγελίου», μὲ τὸ κήρυγμα τοῦ εὐαγγελίου, ἐγέννησε πολλὰ τέκνα καὶ ἔγινε πνευματικὸς πατέρας πολλῶν.

Τί νὰ πρωτοθυμηθῇ κανεὶς ἀπὸ τὴν 50ετῆ οἰκογενειακὴ γνωριμία μας μαζί του καὶ τὴν 25ετῆ σχεδὸν συνεργασία μας στὸ ἔργο τῆς Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολῆς; Τὰ φλογερὰ κηρύγματά του; Τοὺς ἀγῶνες του ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ κατὰ τῶν αἱρέσεων; Τοὺς διωγμούς, ποὺ ὑπέστη στὴν Αὐστραλία, στὸν Καναδᾶ, στὴ Γερμανία; Τὶς συκοφαντίες; Τὶς διαβολές; Τὶς πλαστογραφίες ἐναντίον του; Τὶς δικαστικὲς περιπέτειες; Τὸν πόλεμο ἀπὸ ψευδαδέλφους; Τὰ ὑβριστικὰ συνθήματα ἐναντίον του σὲ τοίχους κτιρίων τῆς ὁδοῦ Ζωοδόχου Πηγῆς; Τὰ ἀνώνυμα λιβελλογραφήματα, ποὺ πετοῦσαν σκοτεινάνθρωποι στὴν ἴδια ὁδὸ τὴν ὥρα, ποὺ αὐτὸς ἐκήρυττε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ; Τὸν ἐμπτυσμό του ἀπὸ ἕνα ταλαίπωρο ἀρχιμανδρίτη, τὴν ὥρα ποὺ ἐκήρυττε σὲ αἴθουσα στὴ Γερμανία, γιὰ τὸν ὁποῖο ἐμπτυσμὸ εὐχαρίστησε τὸν ἄθλιο κληρικό, διότι τὸν ἀξίωσε νὰ ὁμοιάσῃ λίγο μὲ τὸν Κύριό του, τὸν ὁποῖο καὶ αὐτόν, ὡς γνωστόν, ἐνέπτυσαν οἱ φθονεροὶ Ἰουδαῖοι; Νὰ ἐνθυμηθοῦμε τὸν ἄδικο καὶ παράνομο ἀφορισμό του ἀπὸ τὴν «Μείζονα» σὲ παρανομία καὶ ἀντικανονικότητα ἐκείνη Σύνοδο τοῦ Φαναρίου τὸ 1993, ἢ τὶς ἐξομολογήσεις ἀκαθάρτων πνευμάτων μέσῳ δαιμονιζομένων προσώπων σὲ διάφορα προσκυνήματα, ὅτι αὐτὰ εὑρίσκονται πίσω ἀπὸ τοὺς διωγμούς του, καὶ τὶς ἀπειλές τους, ὅτι θὰ τὸν τυφλώσουν τελείως καὶ θὰ τὸν ἐξοντώσουν, ἐὰν δὲν παύσῃ νὰ κηρύττῃ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ; Νὰ ἐνθυμηθοῦμε τέλος τὶς σοφὲς συμβουλές του σὲ πάμπολλα θέματα ἢ τὴν ἰώβειο ὑπομονή, ποὺ ἔδειξε στὶς ἀσθένειές του; «Ὁ ὑπομείνας χρονίαν ἀσθένειαν ἀγογγύστως, ὡς μάρτυς παραληφθήσεται», λέγει ὁ Ἅγιος Διάδοχος Φωτικῆς. Σύμφωνα μὲ τὸν λόγο τοῦ Ἁγίου, καὶ μόνο γιὰ τὴν ὑπομονή, ποὺ ἔδειξε ὁ Νικόλαος στὶς ἀσθένειές του, παρελήφθη ὡς μάρτυς στοὺς οὐρανούς.

Ὁ «ἡρωικότερος τῶν θεολόγων»

Ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία ἐψάλη στὴν Ἱερὰ Μονὴ Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου Μυρτιᾶς Τριχωνίδος, κοντὰ στὸ Ἀγρίνιο, ὅπου καὶ ἐνταφιάσθηκε. Ἂν καὶ καταγόταν ἀπὸ τὴν Ναυπακτία καὶ κοιμήθηκε στὴν Πάτρα, τὸν κέρδισε ἡ γῆ τῆς Αἰτωλοακαρνανίας. Ὁποία τιμὴ καὶ εὐλογία γι’ αὐτή! «Καὶ σὺ γῆ τῆς Αἰτωλοακαρνανίας, οὐδαμῶς ἐλαχίστη εἶ» ὡς πρὸς τὶς ἄλλες περιοχὲς τῆς Ἑλλάδος. Διότι σὺ ἀξιώθηκες νὰ φιλοξενήσῃς στὰ σπλάγχνα σου ἕναν ἥρωα τῆς Πίστεως. Ἐσύ, ἂν καὶ ἄψυχη, εἶσαι ἀνώτερη ἀπὸ πολλὲς ἀφιλόξενες καὶ ἐμπαθεῖς καρδιὲς ἀρχιερέων, ποὺ διώκουν καὶ φονεύουν τοὺς δικαίους καὶ ἐναγκαλίζονται τοὺς μασόνους καὶ αἱρετικούς. Ἐσὺ γνωρίζεις νὰ φιλοξενῇς τοὺς ἥρωες. Στὴν πρωτεύουσά σου ἄλλωστε εὑρίσκεται ὁ Κῆπος τῶν Ἡρώων τοῦ Μεσολογγίου, μοναδικὸ μνημεῖο ἡρώων στὸν κόσμο. Καὶ ἂν ἡ γῆ τῆς Ἀλεξανδρείας φιλοξένησε κάποτε τὸν «ἡρωικώτερο τῶν ἁγίων καὶ ἁγιώτερο τῶν ἡρώων» Μέγα Ἀθανάσιο, ἐσὺ φιλοξενεῖς σήμερα τὸν ἡρωικώτερο τῶν θεολόγων καὶ θεολογικώτερο τῶν συγχρόνων ὁμολογητῶν Νικόλαο Σωτηρόπουλο. Ἂς μὴ θεωρηθῇ ὑπερβολικὸς ὁ λόγος. Διότι ἡ χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος χαρίτωσε πλουσίως καὶ σκανδαλωδῶς, θὰ λέγαμε, τὸν διαπρεπῆ θεολόγο καὶ ὁ πολυκύμαντος βίος του εἶχε ὅλα τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ βίου μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας. Χιλιάδες θεολόγους ἔχει ἡ Ἑλλάδα καὶ ἡ Ὀρθοδοξία. Πόσοι ὅμως γνωρίζουν τὴν Ἁγία Γραφὴ ἀπὸ στήθους καὶ δύνανται νὰ ἐμβαθύνουν τόσον ὅσον αὐτὸς στὰ θεόπνευστα κείμενά της καὶ νὰ ἑρμηνεύσουν δυσνόητα χωρία της, τὸ ὀρθὸ νόημα τῶν ὁποίων ἔκρυβαν οἱ αἰῶνες; Πόσοι ἠμποροῦν νὰ ὁμιλοῦν ἐκτὸς χειρογράφου ἐπὶ δύο καὶ τρεῖς ὧρες ἑρμηνεύοντες τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ; Πόσοι ἔχουν τὴν θεολογικὴ δεινότητα νὰ καλοῦν πάσης φύσεως αἱρετικοὺς σὲ δημόσιο διάλογο καὶ νὰ κονιορτοποιοῦν τὶς πλάνες τους μὲ τὰ ἐπιχειρήματά τους; Πόσοι ἔχουν τὸ χάρισμα νὰ μεταστρέφουν ἑτεροδόξους στὴν Ὀρθοδοξία; Πόσοι ἔχουν τὴν παρρησία νὰ ἐλέγξουν παράνομες καὶ ἀντικανονικὲς πράξεις καὶ κακοδοξίες ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν; Πόσοι τολμοῦν νὰ παρουσιασθοῦν σὲ τηλεοπτικοὺς σταθμούς, νὰ θηριομαχήσουν μὲ ἐκκλησιομάχους δημοσιογράφους καὶ νὰ διαλεχθοῦν μὲ τοὺς πολεμίους τῆς Πίστεως καὶ ἀρνητὰς τοῦ Χριστοῦ; Πόσοι, τέλος, θεολόγοι διώκονται στὶς ἡμέρες μας γιὰ τὴν Πίστι τους καὶ ἀφωρίσθηκαν γιὰ τὸν Χριστό; Ἂς τὸ παραδεχθοῦμε, ὅτι πνευματικὰ ἀναστήματα τοῦ ὕψους τοῦ Νικολάου Σωτηροπούλου ἀποστέλλει ὁ Θεὸς κάθε ἑκατὸ χρόνια, ἴσως καὶ περισσότερα, στὴ γῆ.

Οὐράνιες σημειολογικὲς συμπτώσεις

Ἀξίζει νὰ σημειώσουμε κάποιες λεπτομέρειες, ποὺ σημάδευσαν τὴν κοίμησί του, ἀλλὰ καὶ τὴ ζωή του, τὶς ὁποῖες κατέγραψε ἡ ἀπλανὴς συνείδησι τῆς Ἐκκλησίας, μὲ σκοπὸ νὰ τὶς διαφυλάξῃ καὶ νὰ τὶς ἀξιολογήσῃ ἐν καιρῷ, ὅταν τὴν Ἐκκλησία θὰ ποιμαίνουν ἄξιοι τῆς ἀρχιερωσύνης τους ἐπίσκοποι, φίλοι καὶ ὄχι διῶκτες τῶν δικαίων καὶ εὐσεβῶν, ποὺ θὰ τιμοῦν ἀντὶ νὰ λιθοβολοῦν τοὺς ἀπεσταλμένους τοῦ Θεοῦ.

1. Ὁ ἐκλεκτὸς θεολόγος ἔφυγε τὴν ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποία τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ Ὀρθοδόξου κόσμου ἑορτάζει τὴν Κοίμησι τῆς Θεοτόκου! Μήπως αὐτὸ δείχνει τὴν εὔνοια τῆς Θεομήτορος πρὸς τὸν ἁγνὸ καὶ ἀνιδιοτελῆ κήρυκα καὶ ἱεραπόστολο, ποὺ ἀδικήθηκε, συκοφαντήθηκε, διώχθηκε καὶ ἀφωρίσθηκε ἕνεκεν τοῦ Υἱοῦ της καὶ τοῦ Εὐαγγελίου; Ὅπως δὲ «ἐν τὴ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπε» ἡ Θεοτόκος, ἔτσι καὶ ὁ πιστὸς δοῦλος της Νικόλαος Σωτηρόπουλος μὲ τὴν ἰδική του κοίμησι δὲν ἐγκατέλειψε τοὺς πιστοὺς συνεργάτας καὶ ἀκροατάς του, τὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ μὲ τὸν ἠχογραφημένο καὶ βιντεοσκοπημένο λόγο του, τὰ φωτισμένα συγγράμματα, πρὸ πάντων ὅμως μὲ τὴν ἀριστουργηματικὴ μετάφρασι τῆς Καινῆς Διαθήκης, ποὺ ἀποτελεῖ ἀνεκτίμητο θησαύρισμα τῆς Ἐκκλησίας, θὰ συνεχίζῃ νὰ τοὺς στηρίζῃ καὶ ἐνισχύῃ στὸν ἀγῶνα τους κατὰ τοῦ κακοῦ καὶ στὶς προσπάθειές τους γιὰ τὴν ἀπόκτησι τῶν ἀρετῶν καὶ τὴν κατάκτησι τῆς ἐπουρανίου βασιλείας.

2. Ἡ Ἐκκλησία προέπεμψε τὸν πιστὸ ἐργάτη της στὴν αἰωνιότητα τὴν ἑπομένη τῆς κοιμήσεώς του, ἡμέρα πένθους καὶ αὐστηρᾶς νηστείας, κατὰ τὴν ὁποία μιμνήσκεται τὴν ἀποτομὴ τῆς τιμίας κεφαλῆς τοῦ Ἁγίου, ἐνδόξου Προφήτου, Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου! Μήπως μὲ αὐτὴ τὴν σύμπτωσι θέλει νὰ τονίσῃ καὶ ἐπιδοκιμάσῃ ὁ οὐρανὸς τὰ κοινὰ γνωρίσματα τῶν δύο ἀνδρῶν, τὴν παρθενία, τὴν ἀφιέρωσι, τὸν ζῆλο, ἰδιαιτέρως δὲ τὸ προφητικὸ καὶ ἐλεγκτικὸ κήρυγμά τους; Ἤλεγξε ὁ Ἰωάννης τοὺς ὑποκριτὰς Φαρισαίους μὲ γλῶσσα σκληρή, ἀποκαλώντας τους «γεννήματα ἐχιδνῶν». Ἤλεγξε καὶ τὸν Ἡρώδη. Καὶ ὁ ἔλεγχος αὐτὸς τοῦ στοίχισε τὸν ἀποκεφαλισμό του. Ἤλεγξε καὶ ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος ἀσέβειες, ἐκκλησιαστικὲς παρανομίες καὶ αἱρέσεις. Ἤλεγξε δὲ πρὸ πάντων τοὺς Οἰκουμενιστὰς ἀρχιερεῖς γιὰ τὸν Οἰκουμενισμό τους. Καὶ ὁ ἔλεγχος αὐτὸς τοῦ στοίχισε τὸν ἀφορισμό του! «Μείζων ἐν γεννητοῖς γυναικῶν» ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος. Μείζων ἐν θεολόγοις καὶ κήρυξι τῆς Ὀρθοδοξίας ὁ ἄξιος μιμητὴς τοῦ Προδρόμου Νικόλαος Σωτηρόπουλος!

3. Ὁ ἀγωνιστὴς θεολόγος ἐκοιμήθη τὴν ἰδία ἀκριβῶς ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποία πρὸ τετραετίας εἶχε κοιμηθῆ καὶ ὁ πνευματικός του πατέρας, ὁ μακαριστὸς ἐπίσκοπος Φλωρίνης Αὐγουστῖνος Καντιώτης! Τὴν ὥρα, ποὺ στὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Αὐγουστίνου στὴ Φλώρινα ἐτελεῖτο ἀγρυπνία γιὰ τὰ 4 ἔτη ἀπὸ τὴν κοίμησι τοῦ μεγάλου ἱεράρχου, στὴν Πάτρα ἀναχωροῦσε ἀπὸ τὴ ζωὴ τὸ πλέον πιστὸ καὶ ἀφωσιωμένο τέκνο του! Ἀλλὰ καὶ ἡ κοίμησι τοῦ π. Αὐγουστίνου Καντιώτου σημαδεύθηκε ἀπὸ ἕνα ἄλλο σημεῖο. Κοιμήθηκε τὴν ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποία πρὸ 1580 ἐτῶν εἶχε κοιμηθῆ ὁ προστάτης του ἅγιος, ὁ Ἱερὸς Αὐγουστῖνος! Ἡ κοίμησι τοῦ πιστοῦ τέκνου τὴν ἰδία ἡμέρα, ποὺ κοιμήθηκε ὁ πνευματικὸς πατέρας του, καταδεικνύει, ὅπως πολὺ εὔστοχα παρατηρεῖ ἐν Χριστῷ ἀδελφός, «πόσο στενὰ συνυφασμένη ἦταν ἡ μοῖρα καὶ πόσο παράλληλος ὁ βίος τῶν δύο ἀνδρῶν». Ἡ θαυμαστὴ αὐτὴ σύμπτωσι ὁμοιάζει μὲ τὴ νεφέλη τοῦ ὄρους Θαβώρ, μέσα ἀπὸ τὴν ὁποία ἀκούεται ἡ φωνὴ τοῦ π. Αὐγουστίνου: «Οὗτος ἐστὶν ὁ υἱός μου ὁ πιστὸς καὶ ἀγαπητός, καὶ ὄχι κάποιοι ἄλλοι, ποὺ ἀρνήθηκαν τὶς ἀρχές μου, ἔχουν συμμαχήσει μὲ τοὺς ἐχθροὺς τῆς Ἐκκλησίας καὶ δὲν ἐτόλμησαν νὰ ἐμφανισθοῦν οὔτε στὴν κηδεία τοῦ ἀδελφοῦ τους»!

4. Ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος, ὅπως εἶναι φυσικό, ἑώρταζε στὶς 6 Δεκεμβρίου, κατὰ τὴν ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Νικολάου. Πόσοι ἆραγε ἔχουν παρατηρήσει, ὅτι ἡ εὐαγγελικὴ περικοπή, τὴν ὁποία ἡ Ἐκκλησία ἔχει ὁρίσει νὰ ἀναγιγνώσκεται τὴν ἡμέρα αὐτὴ στοὺς ναούς, εἶναι τὸ Λουκ. 6:17-23, στὸ ὁποῖο περιέχεται ὁ ἐφαρμοσθεὶς καὶ στὸν μακαριστὸ Νικόλαο λόγος τοῦ Κυρίου «Μακάριοί ἐστε ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρὸν ἕνεκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Χάρητε ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ καὶ σκιρτήσατε· ἰδοὺ γὰρ ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τῷ οὐρανῷ. Κατὰ τὰ αὐτὰ γὰρ ἐποίουν τοῖς προφήταις οἱ πατέρες αὐτῶν»; Ὑπάρχει καὶ ἑτέρα σχέσι τοῦ ἐκλιπόντος μετὰ τοῦ προστάτου του Ἁγίου Νικολάου. Ράπισε ἀπὸ ἱερὰν ἀγανάκτησι ὁ Ἅγιος Νικόλαος τὸν αἱρεσιάρχη Ἄρειο γιὰ τὶς βλασφημίες του καὶ τιμωρήθηκε ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα μὲ φυλάκισι. Ράπισε καὶ ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος γραπτῶς καὶ προφορικῶς συγχρόνους ἀρχιερεῖς γιὰ τὶς κακοδοξίες τους καὶ αὐτοὶ τὸν ἀφώρισαν!

5. Ὁ θάνατός του ἦταν εἰρηνικός. Ἐκοιμήθη κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ὕπνου του, ἀφοῦ τὶς προηγούμενες ἡμέρες εἶχε μεταλάβει τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου του, ὡς «ἐφόδιον ζωῆς αἰωνίου», καὶ εἶχε δεχθῆ πλουσίως ἀπὸ Ὀρθοδόξους κληρικούς, ποὺ τὸν ἀγαποῦσαν, ὅλες τὶς προβλεπόμενες εὐχὲς τῆς Ἐκκλησίας. Ἀπὸ τὸν μικρὸ θάνατο, ὅπως ὀνομάζει ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς τὸν ὕπνο, μετέβη στὸν μεγάλο ὕπνο, ὅπως ὀνομάζει ὁ ἴδιος ἅγιος τὸν θάνατο! Ἔτσι ἀθόρυβα καὶ εἰρηνικά. Δίχως ἀγωνία καὶ ταραχή, δίχως φόβο καὶ ἀδημονία. Ἐντύπωσι προκαλεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι, ἐνῷ τὶς προηγούμενες ἡμέρες ζητοῦσε ἀπὸ τὰ πρόσωπα ποὺ τὸν διακονοῦσαν νὰ παραμένουν κοντά του γιὰ νὰ τοῦ κρατοῦν συντροφιά, τὴν νύκτα τῆς κοιμήσεώς του, γύρω στὶς 12 τὰ μεσάνυκτα, τοὺς εἶπε νὰ ἀποσυρθοῦν στὰ δωμάτιά τους, διότι ἤθελε νὰ μείνῃ μόνος! Ἴσως διότι προαισθανόταν, ὅτι πλησίαζε τὸ τέλος του.

6. Σύμφωνα μὲ ἀξιόπιστες μαρτυρίες παρόντων στὴν ἐξόδιο ἀκολουθία προσώπων, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, μέσα στὸ φέρετρο εἶχε μία «γλυκύτητα», μία «χαμογελαστὴ ὄψι καὶ τὸ πρόσωπό του ἦταν ροδαλό», τὸ δὲ σκήνωμά του, ἀνέδιδε ἄλλοτε μία ἁπαλὴ καὶ ἄλλοτε μία ἔντονη εὐωδία, ποὺ ἔγινε αἰσθητὴ σὲ κάποια πρόσωπα τὴν ὥρα, ποὺ τοῦ ἔδιδαν τὸν τελευταῖο ἀσπασμό. Τὴν εἰκόνα καὶ κατάστασι τοῦ σκηνώματός του συνοψίζει μὲ παραστατικότητα καὶ γλαφυρότητα ἕνας ἐκ τῶν παρευρεθέντων ἀρχιερέων, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, ὁ ὁποῖος σὲ βαρυσήμαντο ἀνακοινωθὲν τῆς 1/9/2014 μεταξὺ ἄλλων γράφει καὶ τὰ ἑξῆς: «Τὸ ἱλαρὸν τοῦ σκηνώματος τοῦ μακαριστοῦ Νικολάου Σωτηροπούλου καὶ τὸ χαρίεν τοῦ προσώπου του ὡς καὶ ἡ εὐλογία τῆς μοναχικῆς εὐκαμψίας ποὺ εἶχε καταδεικνύουν καὶ στὸν πλέον δύσπιστο ὅτι ὁ μακάριος δοῦλος τοῦ Θεοῦ ἤδη προγεύεται τῆς αἰωνίου δόξης καὶ ὅτι τελικὸς κριτὴς ὅλων μας εἶναι ὁ “ἐτάζων καρδίας καὶ νεφροὺς Κύριος”».

Διωγμὸς καὶ μετὰ θάνατον!

Ὅπως ἡ κηδεία τοῦ Κωστῆ Παλαμᾶ τρόμαξε τοὺς Γερμανοὺς κατακτητές, καὶ ἡ κηδεία τοῦ Γεωργίου Παπανδρέου τοὺς Ἀπριλιανοὺς δικτάτορες, καὶ ἡ κηδεία τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ τῆς Κριμαίας τοὺς Ρώσους Κομμουνιστές, ἔτσι καὶ ἡ κηδεία τοῦ Νικολάου Σωτηροπούλου τρόμαξε τοὺς οἰκουμενιστὲς ἀρχιερεῖς τοῦ Φαναρίου. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, κάνοντας κατάχρησι τῆς ἐξουσίας του, ἐπεμβαίνοντας ἀντικανονικῶς σὲ ξένη ἐκκλησιαστικὴ δικαιοδοσία, καὶ συμπεριφερόμενος ὡς σουλτάνος, ἐξέδωσε «φιρμάνι», διὰ τοῦ ὁποίου ἀπαγορεύθηκε ἡ ἐνεργὸς συμμετοχὴ ἀρχιερέων στὴν ἐξόδιο ἀκολουθία, ἐπετράπη ἡ τέλεσι τῆς ἀκολουθίας ἀπὸ ἕνα μόνον ἱερέα καὶ ἡ ἐκφώνησι ἑνὸς μόνον ἐπικηδείου λόγου, ἐδόθη δὲ ἐντολὴ ὁ κοιμηθεὶς θεολόγος νὰ ἐνταφιασθῇ ἐκτὸς τοῦ κοιμητηρίου τῆς μονῆς! Χιλιάδες αὐτόχειρες θάπτονται τὰ τελευταῖα ἔτη ἐντὸς τῶν κοιμητηρίων καὶ οὐδεὶς διαμαρτύρεται. Μόνον ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος ἔπρεπε νὰ ταφῇ ἐκτὸς τοῦ κοιμητηρίου! Ὢ τῆς δεσποτικῆς ἐμπαθείας καὶ ἐκδικητικότητος!

Γνωρίζαμε βεβαίως, ὅτι ὁ δίκαιος «βαρύς ἐστι καὶ βλεπόμενος» (Σοφ. Σολ. 2:14). Δὲν μπορούσαμε ὅμως νὰ φαντασθοῦμε, ὅτι γιὰ μερικοὺς εἶναι βαρὺς καὶ ἀνυπόφορος καὶ ὅταν ἀκόμη εἶναι νεκρός. «Ἀθανάσιον, καὶ θανόντα, ζῇν λέγω· οἱ γὰρ δίκαιοι ζῶσι καὶ τεθνηκότες», ψάλλει ἡ Ἐκκλησία γιὰ τὸν Στῦλο τῆς Ὀρθοδοξίας, τὸν Μ. Ἀθανάσιο. Ζῇ καὶ ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος καὶ αὐτὸ τὸ γνωρίζουν καλῶς οἱ διῶκτες του, ὅπως ἐπίσης γνωρίζουν, ὅτι ὁ μεγάλος αὐτὸς ἄνδρας ἐνέπνευσε μὲ τοὺς ἀγῶνες του πολλούς, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀποφασισμένοι νὰ τὸν μιμηθοῦν καὶ νὰ συνεχίσουν τὸ ἔργο του. Καὶ αὐτὸ δὲν τὸ ἐπιθυμοῦν οἱ οἰκουμενιστές. Καὶ προσπαθοῦν μὲ τρομοκρατικὰ μέτρα νὰ ἐκφοβίσουν τοὺς ἀγωνιζομένους πιστούς. Ὅμως δὲν θὰ τὸ ἐπιτύχουν.

Παρὰ τὴν δεσποτικὴ τρομοκρατία, ἑκατοντάδες πιστοί, δεκάδες κληρικοὶ καὶ μοναχοί, καθὼς καὶ τέσσαρες ἀρχιερεῖς συνώδευσαν μέσα στὸν Αὐγουστιάτικο καύσωνα τὸν ὁμολογητὴ θεολόγο στὴν τελευταία του κατοικία. Οἱ ἀρχιερεῖς αὐτοὶ ἦταν οἱ μητροπολῖτες Αἰτωλοακαρνανίας Κοσμᾶς, Πειραιῶς Σεραφείμ, Γόρτυνος & Μεγαλοπόλεως Ἱερεμίας καὶ Δρυϊνουπόλεως & Κονίτσης Ἀνδρέας. Μπορεῖ δὲ νὰ ἐκφωνήθηκε ἕνας μόνον ἐπικήδειος λόγος, αὐτὸς τοῦ ἀρχιμανδρίτου π. Δανιὴλ Ἀεράκη, τὸ περιεχόμενό του ὅμως συνεκίνησε τοὺς παρευρισκομένους, ἀλλὰ καὶ ὅλους ὅσοι τὸ διάβασαν στὸ διαδίκτυο.

Στὴν τελευταία ἐντολή, νὰ ταφῇ δηλαδὴ τὸ σκήνωμα ἔξω ἀπὸ τὸ κοιμητήριο, οἱ τέσσαρες ἀρχιερεῖς δὲν ὑπήκουσαν. Δὲν τοὺς τὸ ἐπέτρεψε ἡ ἀρχιερατική τους συνείδησι, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀγάπη καὶ ἐκτίμησι, ποὺ ἔτρεφαν πρὸς τὸ πρόσωπον τοῦ ἐκλιπόντος ἀδελφοῦ τους. Ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος ἐνταφιάσθηκε ἐντὸς τοῦ κοιμητηρίου. Ἀλλὰ καὶ ἐκτὸς αὐτοῦ ἐὰν ἐνταφιαζόταν, εἴμεθα βέβαιοι, ὅτι δὲν θὰ ἐβλάπτετο διόλου ἡ ψυχή του. Ἀντιθέτως θὰ εὐφραινόταν περισσότερο, διότι θὰ ὡμοίαζε περισσότερο μὲ τὸν Κύριό του, ὁ ὁποῖος «ἔξω τῆς πύλης ἔπαθε», θυσιάσθηκε ἔξω ἀπὸ τὴν πόλι, ὑποφέροντας ἀνυπόφορο χλευασμὸ καὶ ἐξευτελισμό (Ἑβρ. 13:12-13). Τὸ μόνο ποὺ δὲν ἔκαναν οἱ διῶκτες τοῦ Νικολάου Σωτηροπούλου ἦταν νὰ ζητήσουν ἀπὸ τὶς ἀρχὲς κουστωδία γιὰ νὰ ἀσφαλίσουν καὶ νὰ σφραγίσουν τὸν τάφο τοῦ θύματός τους, μήποτε ἐλθόντες οἱ συνεργάτες καὶ ἀκροατὲς τῶν κηρυγμάτων του νυκτὸς κλέψωσιν αὐτὸν καὶ εἴπωσι τῷ λαῷ, ἠγέρθη ἀπὸ τῶν νεκρῶν!

Ἡ Ἱστορία μαρτυρεῖ, ὅτι τοιοῦτος διωγμός, ποὺ ὑπέστη ὁ μαρτυρικὸς θεολόγος καὶ κήρυκας τοῦ Εὐαγγελίου μετὰ θάνατον, παρατηρεῖται σὲ περιπτώσεις ἢ μεγάλων ἀσεβῶν καὶ αἱρετικῶν ἢ μεγάλων ἁγίων. Ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος οὔτε ἀσεβὴς ἦταν οὔτε αἱρετικός. Ἀντιθέτως ὑπῆρξε μέγας καὶ σφοδρὸς πολέμιος τῆς ἀσεβείας καὶ τῶν αἱρέσεων. Μήπως ἑπομένως ἡ Ἐκκλησία μας προέπεμψε πρὸ ἡμερῶν ἕνα μεγάλο σύγχρονο ἅγιο; Εὔκολα θὰ ἀναγνωρίζαμε τὴν ἁγιότητα ἑνὸς προσώπου, ἐάν μὲ τὴ χάρι τοῦ Θεοῦ ἀνέσταινε νεκροὺς σωματικῶς ἀνθρώπους. Γιατί νὰ μὴν ἀναγνωρίσουμε καὶ τὴν ἁγιότητα ἑνὸς πιστοῦ καὶ ἐκλεκτοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος μὲ τὸ σπάνιο κηρυκτικὸ καὶ ἑρμηνευτικὸ χάρισμά του ἀνέστησε ἑκατοντάδες ἢ καὶ χιλιάδες πνευματικῶς νεκροὺς συνανθρώπους μας, ἁλιεύοντας αὐτοὺς ἀπὸ τὰ νερὰ τῆς ἁμαρτίας, τῆς αἱρέσεως καὶ τῆς πλάνης καὶ μεταφέροντάς τους μέσα στὴν σωτήρια Κιβωτὸ τῆς Ἐκκλησίας;

Σὲ εὐχαριστοῦμε, Νικόλαε

Μὲ αὐτὲς τὶς σκέψεις στὸ νοῦ μας, ἱστάμεθα μὲ δέος καὶ εὐλάβεια νοερῶς ἐπάνω ἀπὸ τὸ φρεσκοσκαμμένο μνῆμα του, καὶ εὐχαριστοῦμε τὸν μεγάλο θεολόγο καὶ εὐεργέτη μας.

Σὲ εὐχαριστοῦμε, ἀγαπητέ μας πατέρα καὶ διδάσκαλε, γιὰ ὅσα μᾶς προσέφερες. Εὐχαριστοῦμε καὶ τὸ Θεό, ποὺ σὲ ἔστειλε στὴ ζωή μας. Πενθοῦμε βεβαίως γιὰ τὴν κοίμησί σου καὶ θλιβόμεθα γιὰ τὸν ἀποχωρισμό σου. Τὸ πένθος μας ὅμως εἶναι χαροποιόν, διότι γνωρίζουμε, ὅτι πορεύεσαι γιὰ νὰ κληρονομήσῃς βασιλεία αἰώνια καὶ ἀσάλευτη καὶ ὅτι ἀπὸ τὰ οὐράνια σκηνώματα θὰ πρεσβεύῃς καὶ γιὰ ἐμᾶς τοὺς «περιλειπομένους» στὴν κοιλάδα τούτη τοῦ κλαυθμῶνος. Ἐὰν ἡ Ἐκκλησία ψάλλῃ τὸ «μακαρία ἡ ὁδός, ᾗ πορεύῃ σήμερον» σὲ ὅλους τοὺς κεκοιμημένους, ἀκόμη καὶ σὲ αἱρετικούς, ἀπίστους καὶ ἀθέους, τί ἔπρεπε νὰ ψάλλῃ σὲ ἐσέ, ποὺ σὲ μακαρίζει ὁ ἴδιος ὁ Κύριός σου ὡς μισηθέντα, διωχθέντα καὶ ἀφωρισθέντα διὰ τὸ ὄνομά Του; Ὑπέστης τὰ πάνδεινα γιὰ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου. Τὰ βάσανά σου ὅμως ἔχουν μετατραπῆ τώρα σὲ στεφάνια. Μυρτιὰ λέγεται ἡ Παναγία, ποὺ δέχθηκε νὰ φιλοξενήσῃ μὲ χαρὰ τὸ σκήνωμά σου. Μυρτιὲς ἀμάραντες καὶ δάφνες μυρωδάτες στεφανώνουν τώρα καὶ τὴν ἁγνὴ ψυχή σου, ὡς βαρύτιμα ἔπαθλα γιὰ τοὺς διωγμούς, ποὺ ὑπέστης καὶ τοὺς ὑπὲρ τῆς Πίστεως νικηφόρους ἀγῶνες σου.

Εἴκοσι Ἱερὲς(;) Σύνοδοι πέρασαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τότε, ποὺ ἀφωρίσθηκες, καὶ καμμία δὲν εἶχε τὸ θάρρος νὰ ἀκυρώσῃ τὸν παράνομο ἀφορισμό σου! Ὁ Θεὸς «ἠγάπησε δικαιοσύνην καὶ ἐμίσησεν ἀνομίαν» (Ψαλμ. 44:8). Οἱ ἐκπρόσωποί του ὅμως ἔκαναν τὸ ἀντίθετο. Ἠγάπησαν ἀνομίαν καὶ ἀδικίαν καὶ ἐμίσησαν δικαιοσύνην! Γι΄αυτοὺς «φίλη μὲν ἀλήθεια, φίλτατος δὲ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος»! Βέβαια γνωρίζουμε, ὅτι ἐσύ, δίχως νὰ σοῦ ζητήσουν ποτὲ συγγνώμη, τοὺς εἶχες συγχωρήσει. Θὰ ἔλθῃ ὅμως κάποια ἡμέρα καὶ ἡ ἐπίσημη ἀποκατάστασί σου. Τότε ἀντιπροσωπεία κάποιας μελλοντικῆς Συνόδου θὰ σταθῇ ἐπάνω ἀπὸ τὸν τάφο σου καὶ θὰ σοῦ ζητήσῃ συγγνώμη γιὰ τὴν ἀδικία, ποὺ διέπραξαν ἐναντίον σου οἱ προκάτοχοί τους. Τὸ ἔκαναν στὸν Ἅγιο Νεκτάριο 77 ἔτη μετὰ τὴν κοίμησί του. Θὰ τὸ κάνουν καὶ σὲ σένα, ὅταν ἔλθῃ τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου.

Τὸ κυνηγημένο πουλί

Ἐνθυμούμεθα, σεβαστέ μας πατέρα καὶ διδάσκαλε, τὸν συγκινητικό σου λόγο κατὰ τὴν ἀποχαιρετιστήρια ὁμιλία σου στὶς 2/4/1992 στὸν Καναδᾶ. «Ἀναχωρῶ γιὰ τὴν Πατρίδα», μᾶς εἶπες μὲ τρεμάμενη ἀπὸ τὴν συγκίνησι φωνή, «Σᾶς παρακαλῶ μέμνησθε τῶν διωγμῶν μου. Νὰ ἐνθυμῆσθε τοὺς διωγμούς μου. Παντοῦ, ὅπου κηρύττω τὸ Εὐαγγέλιο, ἰδίως στὸ Ἐξωτερικό, κάνω δρόμο μετ’ ἐμποδίων. Κηρύττω τὸ Εὐαγγέλιο ἢ νὰ ἐκφρασθῶ ἔτσι, σὰν θεολόγος, ψάλλω τὸ τραγούδι τοῦ Χριστοῦ σὰν κυνηγημένο πουλὶ ἀπὸ κλαρὶ σὲ κλαρὶ καὶ ἀπὸ δένδρο σὲ δένδρο»! Πόσον ἀληθὴς ἦταν ὁ λόγος σου! Τώρα ὅμως, κυνηγημένο πουλὶ τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ ἡ ψυχή σου φτερούγισε στὸν οὐρανὸ τῶν οὐρανῶν, σὲ ὑπερκόσμιους κόσμους, καὶ εὑρίσκεσαι στὴ χώρα τῶν πνευμάτων καὶ στὴν περιοχὴ τῆς ἀπόλυτης δικαιοδοσίας τοῦ Θεοῦ (καὶ ὄχι ἀναξίων ἐκκλησιαστικῶν «ἀρχόντων τοῦ αἰῶνος τούτου τῶν καταργουμένων»)· τώρα, ποὺ οἱ πέτρες, ποὺ ἐξαπολύουν οἱ ἀρχιερατικὲς σφενδόνες τῆς γῆς, δὲν μποροῦν νὰ σὲ φθάσουν καὶ νὰ σὲ πληγώσουν· τώρα, ποὺ ἔπαυσες νὰ τέρπῃς καὶ νὰ εὐφραίνῃς μὲ τὰ θεολογικά σου κελαηδήματα τοὺς Ὀρθοδόξους πιστούς· τώρα, ποὺ μὲ τὸν μελωδικὸ αὐλὸ τῆς θεολογίας σου ὑμνεῖς καὶ δοξολογεῖς τὸ Θεό, μὴ μᾶς ξεχνᾷς, μὴ μᾶς λησμονεῖς. Τώρα σὲ ἔχουμε περισσότερο ἀνάγκη. Διότι «ἐσχάτη ὥρα ἐστιν». Ὁ Ἀντίχριστος πλησιάζει. Ἀλλὰ «καὶ νῦν ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασι» (Α´ Ἰωάν. 2:18). Γι’ αὐτὸ σὲ παρακαλοῦμε νὰ πρεσβεύῃς ἀδιαλείπτως γιὰ μᾶς στὸ Θεό, νὰ ἀξιωθοῦμε «ἐκφυγεῖν πάντα τὰ μέλλοντα γίνεσθαι καὶ σταθῆναι ἔμπροσθεν τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου» (Λουκ. 21:36).

Ἐμεῖς οἱ συνεργάτες σου ὑποσχόμεθα, ὅτι θὰ συνεχίσουμε τοὺς ἀγῶνες σου, θὰ ἀξιοποιήσουμε τὸ ἔργο σου, θὰ διαδίδουμε τὸν λόγο σου. Ἂς μαίνωνται οἱ διάφοροι Ἡρῶδες καὶ Ἡρωδιάδες καὶ ἂς ταράττωνται.

Ἀναπαύου ἐν Κυρίῳ, ἀγαπημένε μας Νικόλαε Σωτηρόπουλε. «Τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισαι, τὸν δρόμον τετέλεκας, τὴν πίστιν τετήρηκας· λοιπὸν ἀπόκειταί σοι ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος, ὃν ἀποδώσει σοι ὁ Κύριος ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ὁ δίκαιος κριτής, οὐ μόνον δὲ σοί, ἀλλὰ καὶ πᾶσι τοῖς ἠγαπηκόσι τὴν ἐπιφάνειαν αὐτοῦ» (Β´ Τιμ. 4:7-8).

Υ.Γ.: Πληροφοροῦμε τὸ Χριστεπώνυμο πλήρωμα, ὅτι στενοὶ συνεργάτες τοῦ Νικολάου Σωτηροπούλου σκοπεύομε νὰ ἐκδώσωμε στὸ μέλλον, Θεοῦ ἐπιτρέποντος, βιογραφία τοῦ ἀειμνήστου θεολόγου. Γι’ αὐτὸ παρακαλοῦμε ὅσοι συγγενεῖς καὶ φίλοι του γνωρίζουν βιογραφικὰ στοιχεῖα ἢ κάποια θαυμαστὰ περιστατικὰ ἀπὸ τὴν ζωή του νὰ μᾶς τὰ στείλουν. Ἂς μὴ τὰ κρατήσουν γιὰ τὸν ἑαυτό τους ἢ τὰ παραδώσουν στὴ λήθη τοῦ χρόνου. Ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν κατὰ σάρκα οἰκογένειά του, ἀνήκει καὶ στὴν μεγάλη οἰκογένεια τῆς Ἐκκλησίας μας. Πολλοὶ ἐπίσης ἑτερόδοξοι, ἄπιστοι κ.ἄ., ἀκούοντες τὰ κηρύγματά του καὶ ὁμιλώντας μαζί του, μετεστράφησαν στὴν Ὀρθοδοξία. Θεωροῦμε τὴν μαρτυρία τῶν ἀδελφῶν αὐτῶν πολυτιμοτάτη. Ἀλλὰ καὶ φωτογραφίες τοῦ ἀειμνήστου θὰ εἶναι εὐπρόσδεκτες, ἀρκεῖ νὰ μᾶς σταλλοῦν σὲ ὑψηλὴ εὐκρίνεια καὶ νὰ συνοδεύωνται, εἰ δυνατόν, μὲ κάποια σχόλια (π.χ. χρονολογία, τόπος κ.λ.π.). Τὸ ὑλικὸ αὐτὸ μπορεῖ νὰ ἀποσταλῇ στὴν ἠλεκτρονικὴ διεύθυνσι clivanos@primus.ca ἢ στὴν ταχυδρομικὴ διεύθυνσι: Ἀντώνιος Μάρκου, Καζαντζάκη 14, Τ.Κ. 264 42 Πάτρα.

----------------------------------------

πηγή

"Ο μεγαλύτερος εχθρός της πίστεως"

 

(Νικόλαος Σωτηρόπουλος)

Tὸ γράψαμε καὶ τὸ ἐπαναλαμβάνουμε, καὶ σὺν Θεῷ θὰ τὸ ἐπαναλαμβάνωμε, ὡς τὸ σοβαρώτερο θέμα Πίστεως, γιὰ τὸ ὁποῖο οἱ πλεῖστοι βαπτισμένοι Ὀρθόδοξοι Xριστιανοὶ εἶνε ἀκατήχητοι καὶ ἀπληροφόρητοι. Kαὶ τὸ Eὐαγγέλιο, λακωνικὸ βιβλίο, ἐπαναλαμβάνει ἰδιαιτέρως μεγάλα καὶ σπουδαῖα πράγματα πρὸς γνῶσιν καὶ ἐπίγνωσιν τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς Πίστεώς μας, τοῦ Kυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Xριστοῦ.

Ποιός εἶνε ὁ μεγαλύτερος ἐχθρὸς τῆς Πίστεως; Δὲν θὰ ὑπερβάλω οὔτε στὸ ἐλάχιστο. Ὁ μεγαλύτερος ἐχθρὸς τῆς Πίστεως εἶνε ὁ Oἰκουμενισμὸς καὶ οἱ Oἰκουμενιστές, δημιουργήματα τοῦ Διαβόλου κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς προφητευμένης ἀποστασίας τῶν χαλεπῶν καιρῶν μας. Ἀρχιοικουμενιστὴς δὲ σήμερα εἶνε ἀξιωματοῦχος τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ λέγεται κορυφὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλ' εἶνε οὐρά.

Κατά Ματθαίον - Κεφάλαιο 22

(Νικόλαος Σωτηρόπουλος)

Η παραβολή των γάμων του υιού του βασιλέως

22Ο δε Ιησούς έλαβε το λόγο και τους μίλησε πάλι με παραβολές λέγοντας: 2 «Η βασιλεία των ουρανών έγινε ομοία με άνθρωπο βασιλέα, που έκανε το γάμο του υιού του. 3 Και έστειλε τους δούλους του, για να ειδοποιήσουν τους προσκεκλημένους να έλθουν στο γάμο, αλλά δεν ήθελαν να έλθουν. 4 Πάλι έστειλε άλλους δούλους λέγοντας: "Να ειπήτε στους προσκεκλημένους: Ιδού ετοίμασα το συμπόσιό μου, έχουν σφαγή οι ταύροι μου και τα θρεφτάρια, και είναι όλα έτοιμα. Ελάτε στο γάμο". 

Κατά Ματθαίον - Κεφάλαιο 21

(Νικόλαος Σωτηρόπουλος)

Ο βασιλεύς Χριστός επί πώλου όνου!

21Και όταν πλησίασαν στα Ιεροσόλυμα και ήλθαν στη Βηθσφαγή, κοντά στο Όρος των Ελαιών, τότε ο Ιησούς απέστειλε δύο μαθητάς 2 λέγοντας σ' αυτούς: «Πηγαίνετε στο απέναντί σας χωριό και αμέσως θα βρήτε μία όνο δεμένη και ένα πουλάρι μαζί της. Λύσετε, και φέρετε σε μένα.

Κατά Ματθαίον - Κεφάλαιο 20

(Νικόλαος Σωτηρόπουλος)

Η παραβολή των εργατών του αμπελώνος

20 «Διότι η βασιλεία των ουρανών μοιάζει με νοικοκύρη, που μόλις ξημέρωσε βγήκε να προσλάβη με μισθό εργάτες για τ' αμπέλι του. 2 Και αφού συμφώνησε με τους εργάτες να τους πληρώνη ένα δηνάριο ημερομίσθιο, τους έστειλε στ' αμπέλι του. 3. Και όταν βγήκε γύρω στις εννιά το πρωί, είδε άλλους να είναι άνεργοι στην αγορά. 4 Και σ' εκείνους είπε: "Πηγαίνετε και σεις στο αμπέλι, και ό,τι θα είναι δίκαιο, θα σας δώσω". 5 Και αυτοί πήγαν. Πάλι βγήκε γύρω στις δώδεκα και στις τρεις το απόγευμα και έκανε το ίδιο. 

Καινή Διαθήκη - Κεφάλαιο 19

Μετάβασι στὴν Ἰουδαία καὶ θεραπεία ἀσθενῶν

19Ὅταν δὲ τελείωσε ὁ Ἰησοῦς αὐτοὺς τοὺς λόγους, ἀναχώρησε ἀπὸ τὴ Γαλιλαία καὶ ἦλθε στὴν περιοχὴ τῆς Ἰουδαίας πέρα ἀπὸ τὸν Ἰορδάνη. 2 Καὶ τὸν ἀκολούθησαν πλήθη πολλά, καὶ τοὺς θεράπευσε ἐκεῖ.

Νικόλαος Σωτηρόπουλος: "Η Αγία Γραφή" (Αντιχιλιαστικό Εγχειρίδιο - Απαντήσεις στους "Μάρτυρες του Ιεχωβά")

Συνεχῶς οἱ Χιλιασταί ὁμιλοῦν περί Γραφῆς καί ἱσχυρίζονται, ὅτι ὅλας τάς διδασκαλίας των στηρίζουν εἰς τήν Γραφήν. Ἀρέσκονται δέ νά ὀνομάζωνται «Σπουδασταί τῆς Γραφῆς». Ἀλλ' ἀφοῦ δέν παραδέχονται τήν αὐθεντίαν τῆς Ἐκκλησίας, εἰς χεῖρας των χάνει καί ἡ Γραφή τό κῦρος καί τήν σημασίαν της. Διότι ποῖος βεβαιώνει, ὅτι ἡ Γραφή εἶνε ἁγία; Ποῖος ἐγγυᾶται τήν θεοπνευστίαν καί τήν γνησιότητά της; Ποῖος λέγει, ὅτι τά θεόπνευστα βιβλία εἶνε τόσα καί ὄχι τόσα, αὐτά καί ὄχι ἐκεῖνα; Καί ποῖος ἑρμηνεύει τήν Γραφήν ὀρθῶς, ὥστε ἡ ἀλήθεια νά μή ἀποβαίνη πλάνη, αἵρεσις, ψεῦδος καί καταστροφή; Ἡ Ἐκκλησία! Αὐτή εἶνε «ὁ στῦλος καί τό ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας» (Α' Τιμ. γ' 15).

Νικόλαος Σωτηρόπουλος: Η ανθρώπινη δικαιοσύνη (εξ αφορμής της προφυλακίσεως του π. Εφραίμ)

H Δικαιοσύνη τής Ελλάδος δεν έκλεισε στις φυλακές σωματέμπορους και εμπόρους ναρκωτικών. 

Επίσης δεν έκλεισε στις φυλακές κλέπτες πολιτικούς και ανθρώπους τους, οι οποίοι κατέκλεψαν και ρήμαξαν το δημόσιο ταμείο και οδήγησαν την Ελλάδα σε χρεωκοπία και την καταχρέωσαν σε ξένους τοκογλύφους και την υποδούλωσαν και την κατεξευτέλισαν παγκοσμίως, περιήγαγαν δε μεγάλο μέρος του Ελληνικού λαού σε δεινή οικονομική κρίσι, ώστε άνθρωποι, οι οποίοι δεν έχουν πίστι στο Θεό, ν’ απελπίζωνται και ν’ αυτοκτονούν. 

Νικόλαος Σωτηρόπουλος: "Εκκλησία" (Αντιχιλιαστικό Εγχειρίδιο - Απαντήσεις στους "Μάρτυρες του Ιεχωβά")

Οι Χιλιασταί διδάσκουν, ότι την Εκκλησίαν αποτελούν μόνον 144.000 εκλεκτοί της Καινής Διαθήκης, όλοι Μάρτυρες του Ιεχωβά, και ότι αυτοί μόνον υπάγουν εις τον ουρανόν. Όλοι δε οι άλλοι όσοι σώζονται εκ των εποχών της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης είνε δήθεν εκτός της Εκκλησίας και θα κληρονομήσουν την γην. Την παράδοξον αυτήν διδασκαλίαν οι Χιλιασταί προσπαθούν να στηρίξουν εις τα εξής χωρία:

«Μή φοβοῦ, τό μικρόν ποίμνιον ὅτι εὐδόκησεν ὁ πατήρ ὑμῶν δοῦναι ὑμῖν τήν βασιλείαν» (Λουκ. ιβ' 32).

«Καὶ ἄλλα πρόβατα ἔχω, ἃ οὐκ ἔστιν ἐκ τῆς αὐλῆς ταύτης· κἀκεῖνά με δεῖ ἀγαγεῖν, καὶ τῆς φωνῆς μου ἀκούσουσι, καὶ γενήσεται μία ποίμνη, εἷς ποιμήν» (Ίωάν. ι' 16).

Νικόλαος Σωτηρόπουλος: Θρησκεία (Αντιχιλιαστικό Εγχειρίδιο - Απαντήσεις στους "Μάρτυρες του Ιεχωβά")

Οι Χιλιασταί, συμφώνως προς παλαιότερα έντυπά των, αρνούνται και αυτήν ακόμη την θρησκείαν. Η θρησκεία κατ' αυτούς είναι επινόησις του Σατανά! Αλλ' η Γραφή ρητώς ομιλεί περί θρησκείας και θρήσκου άνθρωπου. «Εἴ τις δοκεῖ θρῆσκος εἶναι ἐν ὑμῖν μὴ χαλιναγωγῶν γλῶσσαν αὐτοῦ, ἀλλ᾿ ἀπατῶν καρδίαν αὐτοῦ, τούτου μάταιος ἡ θρησκεία. Θρησκεία καθαρὰ καὶ ἀμίαντος παρὰ τῷ Θεῷ καὶ πατρὶ αὕτη ἐστίν, ἐπισκέπτεσθαι ὀρφανοὺς καὶ χήρας ἐν τῇ θλίψει αὐτῶν, ἄσπιλον ἑαυτὸν τηρεῖν ἀπὸ τοῦ κόσμου» (Ιακ. α' 26-27. Ίδέ και Πράξ. κστ' 5).

Οι Χιλιασταί κατ' ακρίβειαν δεν είνε θρησκεία, αλλ' οργάνωσις και κίνησις με πολιτικούς μάλλον και οικονομικούς σκοπούς.

Νικόλαος Σωτηρόπουλος: Τα ονόματα (Αντιχιλιαστικό Εγχειρίδιο - Απαντήσεις στους "Μάρτυρες του Ιεχωβά")

To όνομα «Iεχωβά»

Ιεχωβά κατά τήν μεταγενεστέραν προφοράν των Μασοριτών*, Γιαχβέ κατα τήν αρχικήν ορθήν ή ως έγγιστα ορθήν προφοράν, είνε το όνομα του αληθινού Θεού εις τα Εβραϊκά. Ο Θεός βεβαίως δεν έχει όνομα καθ' εαυτόν. Ούτε ομιλούνται εν ουρανώ Εβραϊκά! Αλλ' εις τον Μωυσήν εμφανισθείς ο Θεός, έδωσεν εις εαυτόν συμβατικώς το εν λόγω εβραϊκόν όνομα, το οποίον παραδόξως είνε εις ρηματικήν μορφήν και εις τα Ελληνικά μεταφράζεται «ο Εστί». Δια του συμβατικού και παραδόξου αυτού ονόματος ο Θεός ηθέλησε να εκφράσει την αλήθειαν, ότι αυτός είνε ο ων, ο υπάρχων, το όντως ον, ο αυθύπαρκτος, ο αληθινός Θεός, ενώ οι άλλοι θεοί δεν είνε, δεν υπάρχουν, είνε ψευδείς (Εξοδ. γ' 13-15). Εάν ο Θεός ενεφανίζετο εις τον Σωκράτη, ασφαλώς δεν θα έδιδεν εβραϊκόν όνομα, αλλ' ελληνικόν. Εν τούτοις οι Χιλιασταί επιμένουν, ότι όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως της εθνικής και μητρικής αυτών γλώσσης, είνε υποχρεωμένοι να ονομάζουν τον Θεόν με την εβραϊκήν λέξιν Ιεχωβά, άλλως δεν σώζονται!

Κατά Ματθαίον - Κεφάλαιο 18

Ποιός εἶναι ἀνώτερος στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν

18 Ἐκείνη τήν ὥρα πλησίασαν οἱ μαθηταί τόν Ἰησοῦ καί τοῦ εἶπαν: «Ποιός ἆραγε εἶναι μεγαλύτερος στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν;». 2 Τότε προσκάλεσε ὁ Ἰησοῦς ἕνα παιδί καί τό ἔστησε μπροστά τους 3 καί εἶπε: «Ἀληθινά σᾶς λέγω, ἐάν δέν γυρίσετε πίσω καί δέν γίνετε σάν τά παιδιά, δέν θά μπῆτε στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν. 4 Ὅποιος λοιπόν θά γίνη ταπεινός σάν αὐτό τό παιδί, αὐτός εἶναι ὁ μεγαλύτερος στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν. 5 Καί ὅποιος θά τιμήσῃ ἕνα τέτοιο παιδί γιά τ’ ὄνομά μου, ἐμένα τιμᾷ».

Νικόλαος Σωτηρόπουλος: Απάντησις στους μάρτυρες του Ιεχωβά περί του προσώπου της Παναγίας

Οι Χιλιασταί δεν παραδέχονται την μητέρα του Κυρίου ως Θεοτόκον και αειπάρθενον, ισχυρίζονται ότι μετά τον Χριστόν απέκτησε και άλλα τέκνα εκ σαρκικής μίξεως μετά του Ιωσήφ, και δεν αποδίδουν εις αυτήν ιδιαιτέραν τιμήν. 

Ουδέποτε χρησιμοποιούν περί αυτής ονόματα δεικνύοντα τρυφεράν αγάπην, θαυμασμόν και σεβασμόν, ως π.χ. το όνομα Παναγία, αλλά πάντοτε ομιλούν περί αυτής ως ομιλεί τις περί συνήθους γυναικός. Η Μαρία και η Μαρία, λέγουν συνεχώς, ως εάν επρόκειτο περί εξαδέλφης των! Αλλ' η Γραφή ελέγχει την ασέβειάν των.

Κατά Ματθαίον - Κεφάλαιο 17

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ 

17 Μετά έξι ημέρες ο Ιησούς παραλαμβάνει τον Πέτρο και τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη τον αδελφό του, και τους ανεβάζει σ’ ένα υψηλό όρος ιδιαιτέρως. 2Και μεταμορφώθηκε μπροστά τους, και το πρόσωπό του έλαμψε όπως ο ήλιος, και τα ενδύματά του έγιναν λευκά όπως το φως. 3Και ιδού εμφανίστηκαν σ’ αυτούς ο Μωυσής και ο Ηλίας, και συνομιλούσαν μαζί του.

Κατά Ματθαίον - Κεφάλαιο 16

(Νικόλαος Σωτηρόπουλος)

Οἱ Ἰουδαῖοι προκαλοῦν τόν Ἰησοῦ νά δείξῃ σημεῖο

16 Ἦλθαν δέ οἱ Φαρισαῖοι καί οἱ Σαδδουκαῖοι, καί προκαλώντας τοῦ ζήτησαν νά τούς δείξῃ ἕνα σημεῖο (θαύμα) ἀπό τόν οὐρανό. 2Αὐτός δέ ἀποκρίθηκε καί τούς εἶπε: «Ὅταν βραδυάσῃ, λέγετε: “Καλοκαιρία αὔριο, διότι κοκκινίζει ὁ οὐρανός”. 3Καί τό πρωί (λέγετε): “Σήμερα θά εἶναι κακοκαιρία, διότι ὁ οὐρανός κοκκινίζει καί εἶναι συννεφιασμένος”. Ὑποκριταί! Τήν μέν ὄψι τοῦ οὐρανοῦ γνωρίζετε νά ἑρμηνεύετε, τά δέ σημεῖα τῶν καιρῶν (πού ἀποδεικνύουν, ὅτι ὁ Μεσσίας ἧλθε) δέν δύνασθε νά καταλάβετε; 4Γενεά πονηρή καί μοιχαλίδα (πού δέν εἶναι πιστή στόν οὐράνιο Νυμφίο) ἐπιμόνως ζητεῖ σημεῖο, ἀλλά σημεῖο δέν θά τῆς δοθῇ, παρά τό σημεῖο τοῦ Ἰωνᾶ τοῦ προφήτου». Καί τούς ἄφησε καί ἔφυγε.

Προσέχετε ἀπό τήν κακή ζύμη

5Ὅταν δέ οἱ μαθηταί πῆγαν στό ἀπέναντι τῆς λίμνης μέρος, λησμόνησαν νά πάρουν (μαζί τους) ψωμιά. 6Τότε ὁ Ἰησούς τούς εἶπε: «Ν’ ἀνοίγετε τά μάτια σας καί νά προσέχετε ἀπό τό προζύμι τῶν Φαρισαίων καί τῶν Σαδδουκαίων». 7Ἀλλ’ αὐτοί συζητοῦσαν μεταξύ τους καί ἔλεγαν: «Δέν πήραμε ψωμιά». 8Ἀντιληφθείς δέ ὁ Ἰησούς τούς εἶπε: «Γιατί συζητεῖτε μεταξύ σας, ὀλιγόπιστοι ὅτι δέν πήρατε ψωμιά;» 9Ἀκόμη δέν ἐννοεῖτε, οὔτε ἐνθυμεῖσθε τούς πέντε ἄρτους, πού ἔφαγαν οἱ πέντε χιλιάδες ἄνδρες, καί πόσα κοφίνια περίσσευμα πήρατε; 10Οὔτε τούς ἑπτά ἄρτους, πού ἔφαγαν οἱ τέσσερις χιλιάδες ἄνδρες, καί πόσα καλάθια πήρατε; 11Πῶς δέν καταλαβαίνετε, ὅτι δέν ἑννοοῦσα ἄρτο, ὅταν σᾶς εἶπα νά προσέχετε ἀπό τό προζύμι τῶν Φαρισαίων καί τῶν Σαδδουκαίων;». 12Τότε κατάλαβαν, ὅτι δέν ἐννοοῦσε νά προσέχουν ἀπό τό προζύμι τοῦ ἄρτου, ἀλλ’ ἀπό τή διδασκαλία τῶν Φαρισαίων καί τῶν Σαδδουκαίων.

Ἡ ὁμολογία τοῦ Πέτρου καί τό ἀκατάλυτο τῆς Ἐκκλησίας

13Ὅταν δέ ἦλθε ὁ Ἰησοῦς στά μέρη τῆς Καισάρειας τοῦ Φιλίππου, ρωτοῦσε τούς μαθητές του λέγοντας: «Ποιός λέγουν οἱ ἄνθρωποι, ὅτι εἶμαι ἐγώ ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου;». 14Αὐτοί δέ εἶπαν: «Ἄλλοι μέν λέγουν, ὅτι εἶσαι ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής, ἄλλοι δέ ὁ Ἠλίας, καί ἄλλοι ὁ Ἱερεμίας ἤ ἕνας (ἄλλος) ἀπό τούς προφήτες». 15Λέγει σ’ αὐτούς: «Καί σεῖς ποιός λέγετε ὅτι εἶμαι;» 16Ἀποκρίθηκε τότε ὁ Σίμων Πέτρος καί εἶπε: «Σύ εἶσαι ὁ Χριστός (ὁ Μεσσίας), ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζωντανοῦ (τοῦ ἀληθινοῦ)». 17Ὁ δέ Ἰησοῦς τού εἶπε τότε: «Μακάριος εἶσαι, Σίμων, υἱέ τοῦ Ἰωνᾶ, διότι δέν σού ἔκανε ἀποκάλυψη ἄνθρωπος, ἄλλ’ ὁ Πατέρας μου ὁ οὐράνιος. 18Καί ἐγώ δέ λέγω σέ σένα, ὅτι σύ εἶσαι ὁ Πέτρος, καί πάνω σ’ αὐτή τή πέτρα (τό βράχο τῆς πίστεως πού ὡμολόγησες) θά οἰκοδομήσω τήν Ἐκκλησία μου, καί ὁ ἅδης δέν θά ὑπερισχύσει αὐτής. 19Καί θά σοῦ δώσω τά κλειδιά τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, καί ὅ,τι θά δέσεις πάνω στή γῆ, θά εἶναι δεμένο στούς οὐρανούς, καί ὅ,τι θά λύσεις πάνω στή γῆ, θά εἶναι λυμένο στούς οὐρανούς». 20Τότε διέταξε τούς μαθητάς του νά μήν ποῦν σέ κανένα, ὅτι αὐτός εἶναι ὁ Ἰησοῦς ὁ Χριστός (ὁ Μεσσίας).

Ὁ Ἰησοῦς προλέγει τό πάθος καί τήν ἀνάστασή του

21Ἀπό τότε ἄρχισε ὁ Ἰησοῦς νά λέγει σαφῶς στούς μαθητάς του, ὅτι πρόκειται νά πάῃ στά Ἱεροσόλυμα καί νά πάθῃ πολλά ἀπό τούς πρεσβυτέρους καί τούς ἀρχιερεῖς καί τούς γραμματεῖς, καί νά θανατωθῇ καί τήν τρίτη μέρα νά ἀναστηθῇ. 22Τότε ὁ Πέτρος τόν πῆρε ἰδιαιτέρως καί ἄρχισε νά τόν ἐπιπλήττῃ λέγοντας: «Μή γένοιτο, Κύριε! Νά μή σοῦ συμβῇ αὐτό». 23Αὐτός δέ γύρισε καί εἶπε στόν Πέτρο: «Φύγε ἀπό μπροστά μου, ἀντιρρησία! Εἶσαι ἐμπόδιό μου, διότι δέν φρονεῖς τά ἀρεστά στόν Θεό, ἀλλά τά ἀρεστά στούς ἀνθρώπους».

Οἱ ἀκόλουθοι τοῦ Ἰησοῦ σηκώνουν σταυρό

24Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπε στούς μαθητές του: «Ὅποιος θέλει νά μέ ἀκολουθήσῃ, ἄς ἀπαρνηθῇ τόν ἑαυτό του, καί ἄς σηκώσῃ τό σταυρό του, καί ἔτσι ἄς μέ ἀκολουθῇ. 25Διότι, ὅποιος θά ἐπιδιώκῃ νά σώσῃ τόν ἑαυτό του (ἀποφεύγοντας τό μαρτύριο), θά τόν χάσῃ. Ενώ εκείνος, που θα θυσιάσει τον εαυτό του για χάρη μου, θα τον σώσει. 26Τί δέ ὠφελεῖται ὁ ἄνθρωπος, ἐάν κερδίσῃ ὅλο τό κόσμο, ἀλλά χάσῃ τόν ἑαυτό του; Ἤ τί δύναται νά δώσῃ ὁ ἄνθρωπος ὡς ἀντίτιμο γιά τόν ἑαυτό του; 27Διότι ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου μέλλει νά ἔλθῃ μέ τή δόξα τοῦ Πατέρα του μαζί μέ τούς ἀγγέλους του, καί τότε θά ἀποδώσῃ στόν καθένα σύμφωνα μέ ὅ,τι ἔπραξε. 28Ἀληθινά σᾶς λέγω, ὑπάρχουν μερικοί ἀπ’ αὐτούς, πού εἶναι ἐδῶ, οἱ ὁποῖοι δέν θά γευθοῦν θάνατο, ἕως ὅτου δοῦν τόν Υἱό τοῦ ἀνθρώπου νά ἔρχεται μέ τή βασιλική του δύναμη (συντρίβοντας τόν Ἰουδαϊσμό κατά τήν ἄλωσι τῆς Ἱερουσαλήμ το 70 μ.Χ. καί ἐπιβάλλοντας τό κράτος του μέ τήν κατίσχυση τῆς Ἐκκλησίας)».

Κατά Ματθαίον - Κεφάλαιο 15

(Νικόλαος Σωτηρόπουλος) 

ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΕΝΤΟΛΩΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

15Τότε πλησιάζουν τόν Ἰησοῦ οἱ Γραμματεῖς καί Φαρισαῖοι ἀπό τά Ἱεροσόλυμα καί λέγουν: 2«Γιατί οἱ μαθηταί σου παραβαίνουν τήν παράδοση τῶν παλαιοτέρων; Διότι δέν νίπτουν τά χέρια τους, ὅταν τρώγουν». 3Αυτός δέ ἀποκρίθηκε καί εἶπε σ’ αὐτούς: «Γιατί καί σεῖς παραβαίνετε τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ χάριν τῆς παραδόσεώς σας; 4Διότι ὁ Θεός ἔδωσε ἐντολή λέγοντας: “Νά τιμᾷς τόν πατέρα καί τήν μητέρα”, καί “Ὅποιος κακολογεῖ πατέρα ἤ μητέρα ἐξάπαντος νά θανατώνεται”. 5Ἀλλά σεῖς λέγετε: «Ἐάν κανεῖς πῇ στόν πατέρα ἤ μητέρα, “Αυτό, πού θά λάμβανες ὡς βοήθημα ἀπό μένα, τό άφιερώνω στό Θεό”, τότε ἀπαλλάσεται ἀπό τήν ὑποχρέωση νά τιμήσῃ (με προσφορά βοηθήματος)  τόν πατέρα του ἤ τήν μητέρα του». 6Ἔτσι ἀκυρώσατε τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ χάριν τῆς παραδόσεώς σας. 7Ὑποκριταί! Καλῶς προφήτευσε γιά σᾶς ὁ Ἡσαΐας λέγοντας: 8Αὐτός ὁ λαός μέ πλησιάζει μέ τό στόμα τους καί μέ τιμᾷ μέ τά χείλη, ἐνῷ ή καρδιά τους πολύ ἀπέχει ἀπό μένα. 9Ναί, ψευδῶς μέ σέβονται, ἀφοῦ ἀκολουθοῦν διδασκαλίες, πού εἶναι ἐντολές ἀνθρώπων.

Κατά Ματθαίον - Κεφάλαιο 14

(Νικόλαος Σωτηρόπουλος)

Η ΠΑΡΡΗΣΙΑ ΚΑΙ Η ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΒΑΠΤΙΣΤΗ

14Εκείνο τον καιρό ο Ηρώδης ο τετράρχης άκουσε τη φήμη του Ιησού 2και είπε στους αυλικούς του: «Αυτός είναι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής. Αυτός αναστήθηκε εκ νεκρών, και γι’ αυτό οι θαυματουργικές δυνάμεις ενεργούν δι’ αυτού». 3Ο Ηρώδης, ως γνωστόν, έπιασε τον Ιωάννη και τον έδεσε και τον έβαλε στη φυλακή εξ αιτίας της Ηρωδιάδος της γυναίκας του Φιλίππου του αδερφού του. 4Διότι ο Ιωάννης του έλεγε: «Δεν σου επιτρέπεται να συζείς μ’ αυτή». 5Και ενώ ήθελε να τον φονεύσει, φοβήθηκε το λαό, διότι τον θεωρούσαν προφήτη. 6Αλλ’ όταν εορτάζονταν τα γενέθλια του Ηρώδη, χόρεψε η θυγατέρα της Ηρωδιάδος στην εορταστική αυτή εκδήλωση και άρεσε στον Ηρώδη. 7Γι’ αυτό της υποσχέθηκε με όρκο να της δώσει ό,τι θα του ζητήσει. 8Και αυτή, κατόπιν συμβουλής της μητέρας της, λέγει: «Δος μου εδώ στο πιάτο το κεφάλι του Ιωάννη του Βαπτιστή». 9Λυπήθηκε δε ο βασιλιάς, αλλά για τους όρκους και τους συνδαιτημόνες διέταξε να δοθεί (το κεφάλι του Ιωάννη). 10Και έστειλε και αποκεφάλισε τον Ιωάννη στην φυλακή. 11Και φέρανε το κεφάλι του σε πιάτο, και δόθηκε στο κορίτσι, και το έφερε στη μητέρα της. 12Και πήγαν οι μαθητές του και πήραν το σώμα και το έθαψαν. Έπειτα πήγαν και ανήγγειλαν το συμβάν στον Ιησού.

Κατά Ματθαίον - Κεφάλαιο 13

(Νικόλαος Σωτηρόπουλος)

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΠΟΡΕΩΣ

13Εκείνη δε τη μέρα ο Ιησούς βγήκε από το σπίτι και καθόταν κοντά στη λίμνη. 2Και συγκεντρώθηκαν κοντά του πλήθη πολλά, ώστε αναγκάσθηκε να μπει και να καθίσει σε πλοίο, ενώ όλο το πλήθος στεκόταν στο γιαλό. 3Και τους μίλησε για πολλά πράγματα με παραβολές λέγοντας: «Ιδού, βγήκε ο σπορεύς για να σπείρει. 4Και όταν έσπερνε, άλλοι μεν σπόροι έπεσαν στον δρόμο και ήλθαν τα πετεινά και τους κατέφαγαν. 5άλλοι σπόροι έπεσαν στο πετρώδες έδαφος, όπου δεν υπήρχε χώμα πολύ, και αμέσως φύτρωσαν, διότι δεν είχαν βάθος χώματος, 6και, όταν ανέτειλε ο ήλιος, δέχτηκαν τις καυστικές ακτίνες και, επειδή δεν είχαν ρίζα (βαθιά ρίζα), ξεράθηκαν. 7άλλοι σπόροι έπεσαν σε μέρη, όπου υπήρχαν σπόροι αγκαθιών, και φύτρωσαν και υψώθηκαν τα αγκάθια και τους έπνιξαν τελείως. 8και άλλοι σπόροι έπεσαν στο χώμα το καλό και έδωσαν καρπό, άλλος μεν σπόρος εκατό, άλλος δε εξήντα, και άλλος τριάντα. 9Όποιος έχει αυτιά για να ακούει, ας ακούει».