(Ν. Πουρναράς)
Το νόημα της θυσίας του Αβραάμ, βρίσκεται στο ότι αυτός, στα γεράματά του, τόσο προσκολλήθηκε στο γιο του Ισαάκ που του είχε υποσχεθεί ο Θεός, ώστε η αγάπη του προς το Θεό έχασε την πληρότητά της. Για να γίνει και πάλι η αγάπη «ακρογωνιαίος λίθος» της ζωής του, ο Αβραάμ όφειλε να προσφέρει θυσία. Να σφαγιάσει τον αγαπημένο Υιό. Όταν όμως εσωτερικά συντελέστηκε αυτή η πράξη, τότε ο θάνατος του Ισαάκ δεν ήταν αναγκαίος: Μπορούσε αυτός να παραμείνει κοντά στον πατέρα του.
