Έργο ξαναπαιγμένο

Το έργο το έχουμε ξαναδεί.

Εκβιαστικά διλήμματα, ψεύτικες ελπίδες, υποσχέσεις και αυταπάτες, για να μην εκφραστεί στην κάλπη ατόφια η καταδίκη απέναντι στην αντιλαϊκή κυβέρνηση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Για να πάρουν λευκή επιταγή οι αυταπάτες και οι ψεύτικες ελπίδες που καλλιεργεί ο ΣΥΡΙΖΑ και τελικά να μην καταδικαστεί ο πραγματικός ένοχος, η ίδια η ΕΕ, τα μονοπώλια και τα κόμματά τους.

Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι εύλογα. Είτε με τη «σταθερότητα» που επικαλείται η συγκυβέρνηση, είτε με την «ανατροπή» που υπόσχεται ο ΣΥΡΙΖΑ:

Ποιος εφοπλιστής θα γυρίσει πίσω τις καταργημένες Συλλογικές Συμβάσεις;

Ποιος βιομήχανος θα σταματήσει να απολύει εργάτες με συγκροτημένα δικαιώματα, για να πάρει στη θέση τους μαθητευόμενους νέους τζάμπα εργάτες;

Ποιο μικρομάγαζο θα ξανανοίξει, γιατί θα 'χει πληρώσει τα χρέη του;

Ποια σύνταξη θα επανέλθει, αφού γκρεμίζουν το ασφαλιστικό σύστημα;

Ποιος εγγυάται, στ' αλήθεια ουσιαστική ανάκαμψη εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων;

Οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα πρέπει να κρίνουν με βάση τα δικά τους συμφέροντα. Με βάση αυτά θα πρέπει να πάνε στην κάλπη, να μην παρασυρθούν από τους καβγάδες ανάμεσα σε 

Ανακύκλωση της ανεργίας

Απο την στήλη Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ - rizospastis

Περίπου 50.000 άνεργοι απασχολούνται σήμερα στα προγράμματα της «κοινωφελούς εργασίας», διάρκειας πέντε μηνών και με μισθό μέχρι 490 ευρώ. Αλλες 90.000 τέτοιες βραχυπρόθεσμες και κακοπληρωμένες θέσεις απασχόλησης υπόσχεται ότι θα δημιουργήσει η κυβέρνηση τη διετία 2014 - 2015.
«Ανταγωνιστικά» προς τα σχέδια αυτά, το ΙΝΕ της ΓΣΕΕ και το αμερικανικό Levy Economics Institute, εκπόνησαν μελέτη με την οποία προτείνουν στο κράτος να προσλάβει με 11μηνες συμβάσεις απασχόλησης ορισμένου χρόνου 550.000 ανέργους, τους οποίους θα αμείβει με τον κατώτατο μισθό (490 καθαρά) για την απασχόλησή τους σε υπηρεσίες που παρέχει το ίδιο. Με τον τρόπο αυτό, προβλέπουν κατακόρυφη μείωση της ανεργίας και εξασφάλιση της πολυπόθητης ανάπτυξης!
Η εμπειρία από την εφαρμογή τέτοιων και άλλων προγραμμάτων τα προηγούμενα χρόνια στην Ελλάδα δείχνει ότι η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που πήραν μέρος επέστρεψαν στην ανεργία μετά από την ολοκλήρωση του πεντάμηνου, περιμένοντας το επόμενο πρόγραμμα. Υπάρχει άλλωστε πείρα από την αξιοποίηση τέτοιων προγραμμάτων σε όλη την ΕΕ. Η εφαρμογή αυτών των προγραμμάτων έχει αρνητικές επιπτώσεις και σε κατηγορία υπηρεσιών του κράτους που αφορούν εργατικές - λαϊκές ανάγκες και στελεχώνονται με εργαζομένους με τέτοιες σχέσεις.
Πρόκειται δηλαδή για προγράμματα ανακύκλωσης των ανέργων δημιουργώντας μια ατελείωτη

Καμία «επανεκκίνηση». Ανατροπή!

Από την στήλη του ΡΙζοσπάστη -Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ

Οι διαπραγματεύσεις της συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ με την τρόικα, δηλαδή την ΕΕ, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με τις διακυμάνσεις που αυτές έχουν, είναι το μόνιμο θέμα του αστικού Τύπου, το τελευταίο διάστημα. Οι εργαζόμενοι βομβαρδίζονται καθημερινά με δήθεν καίρια ερωτήματα: «Θα έρθει», «δε θα έρθει η τρόικα», «θα δοθεί», «δε θα δοθεί η δόση», «αδιέξοδο ή όχι». Βέβαια, οι πιο ειλικρινείς αστοί αναλυτές δεν κρύβουν ότι τα «διαρθρωτικά μέτρα δεν πρόκειται να τελειώσουν». Τις τελευταίες μέρες, όμως, πιο συχνά εμφανίζονται άρθρα είτε μόνιμων αρθρογράφων είτε τεχνοκρατών διαφόρων ινστιτούτων, που θέτουν προβληματισμούς ή και επικρίσεις για την τακτική των «εταίρων» και «δανειστών», που καταλήγουν σε αυτό που παρουσιάζουν ως «ανάγκη για reset», δηλαδή για «επανεκκίνηση» των διακρατικών σχέσεων εντός ΕΕ, της καπιταλιστικής οικονομίας και του πολιτικού συστήματος.
Οι αναλύσεις αυτές θέτουν και τη γεωστρατηγική πλευρά των εξελίξεων σε ό,τι αφορά τις ξένες επενδύσεις στην Ελλάδα και όχι τυχαία θυμίζουν τις περιπτώσεις της ματαίωσης της συμφωνίας για τον αγωγό Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη, μετά από αμερικανικές πιέσεις, ή τη ματαίωση της πώλησης σε ρωσικά μονοπώλια της Δημόσιας Επιχείρησης Αερίου (ΔΕΠΑ), μετά από πιέσεις της ΕΕ, ή τις αντιδράσεις για την επέκταση της κινεζικής Cosco στο λιμάνι, κάτι που θίγει τα συμφέροντα γερμανικών και ολλανδικών επιχειρήσεων. Μόνο που όλα αυτά, τα υπαρκτά φαινόμενα, είναι η

Πολιτική απάτη

Το γεγονός ξεπερνά τα όρια της πολιτικής απάτης. Οι σύνεδροι του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς έκλεισαν τις εργασίες του συνεδρίου τους στη Μαδρίτη τραγουδώντας «Η κόκκινη σημαία θα θριαμβεύσει, ζήτω ο κομμουνισμός και η ελευθερία» από το γνωστό Παντιέρα Ρόσα.
Οι σύνεδροι του ΚΕΑ, λίγο πριν είχαν ορίσει τον Αλ. Τσίπρα υποψήφιο για τη θέση του προέδρου της Κομισιόν. Δηλαδή, για μια θέση - κλειδί στα όργανα της ΕΕ των μονοπωλίων. Θυμίζουμε ότι το ΚΕΑ αποτελεί ένα συνονθύλευμα απογόνων του ευρωκομμουνισμού και της «νεοαριστεράς», μεταλλαγμένων κομμουνιστικών κομμάτων με σοσιαλδημοκρατική στρατηγική, αρνητών της επαναστατικής πάλης, που θεωρούν ότι η ΕΕ μπορεί να γίνει φιλολαϊκή, πολλά από τα οποία έχουν πάρει μέρος σε κυβερνήσεις διαχείρισης του καπιταλισμού.
Ο ίδιος ο Τσίπρας δήλωσε «είμαι εδώ για να σας μιλήσω για την αλλαγή». Και στην ερώτηση για ποια αλλαγή, απάντησε ο ίδιος με τη φράση «η Ευρώπη χρειάζεται το δικό της New Deal για να

Κινούμενη άμμος η ΕΕ

Από την στήλη του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ-Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ

Παρά το κλίμα ευφορίας που θέλουν να δημιουργήσουν για την εξέλιξη της κρίσης στην Ευρωζώνη, τα επιτελεία της αστικής τάξης δεν παύουν να υπενθυμίζουν ότι η Ευρωένωση βρίσκεται σε «κομβικό σημείο». Η κρίση επιβεβαίωσε και βάθυνε την ανισομετρία στην καπιταλιστική ανάπτυξη. Οι αντιθέσεις ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα μεγάλωσαν. Οπως μεγάλωσαν οι αντιθέσεις και ανάμεσα στα κράτη μέλη, τόσο που να προκαλούν ανησυχία ότι «εμπεδώνεται η επιστροφή στην εθνοκεντρική αντίληψη και το δόγμα ο καθείς για τον εαυτό του, αντί για κοινή ευρωπαϊκή στάση με στόχο την ανάπτυξη της οικονομίας και των κοινωνιών μας», όπως γράφει η χτεσινή «Καθημερινή».

Η συζήτηση για την αναμόρφωση της Ευρωζώνης παραμένει ζωηρή, έστω κι αν συγκυριακά έχει απομακρυνθεί το ενδεχόμενο μια ή περισσότερες χώρες να αποχωρήσουν ή να εκδιωχθούν από το ευρώ. Αμεσα συνδεδεμένη με τα παραπάνω, είναι η διαπάλη για το μείγμα διαχείρισης της κρίσης. Ολοι συμφωνούν με τις αντεργατικές - αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις, που θέλουν να ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων παγκόσμια και στην ενιαία αγορά. Εκεί που αρχίζουν οι διαφωνίες, είναι στο ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο από την καταστροφή κεφαλαίου που συνεπάγεται η κρίση. Ποιος θα ωφεληθεί περισσότερο από την (έστω και αναιμική) ανάκαμψη. Πάνω εκεί εκφράζονται αντιθέσεις, ανάλογα με τα ιδιαίτερα συμφέροντα της αστικής τάξης σε κάθε χώρα.

Για παράδειγμα, η Γαλλία, δεύτερη οικονομία της Ευρωζώνης, που έχει συγκριτικά μεγαλύτερο έλλειμμα και σχοινοβατεί ανάμεσα σε συρρίκνωση του ΑΕΠ και την αναιμική ανάκαμψη, ασφυκτιά από την προσπάθεια να πιάσει τους δημοσιονομικούς δείκτες που συνομολόγησε τα προηγούμενα χρόνια, αλλά σε συνθήκες κρίσης δυσκολεύουν την ανάκαμψη της οικονομίας της. Η κατάσταση αυτή, μεγαλώνει την απόσταση στον ανταγωνισμό με τη Γερμανία. Στρέφουν τη γαλλική αστική τάξη 

 

Ακονίζει νύχια η ΕΕ

 

Σχέδια για την ενίσχυση των επιθετικών της δυνατοτήτων, προκειμένου την κρίσιμη στιγμή να μη βρεθεί σε μειονεκτική θέση έναντι των ανταγωνιστριών της καπιταλιστικών οικονομιών, καταστρώνει η ιμπεριαλιστική ΕΕ. Η παραπέρα ενίσχυση του οπλοστασίου της, είναι αναγκαία σε μια περίοδο βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης, που τα μονοπώλια κονταροχτυπιούνται για να βάλουν στο χέρι πλουτοπαραγωγικές πηγές, δρόμους μεταφοράς ενέργειας και να πατήσουν πόδι σε περιοχές γεωστρατηγικής σημασίας. Στο πλαίσιο αυτό τον ερχόμενο Δεκέμβρη συγκαλείται το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο με αντικείμενο συζήτησης την πολιτική άμυνας και ασφάλειας, κατ' όνομα, αφού πρόκειται για ιμπεριαλιστική επιθετική πολιτική, δηλαδή για ακόμη μεγαλύτερη ικανότητα διεξαγωγής ιμπεριαλιστικού πολέμου. Προχτές η Κομισιόν δημοσιοποίησε άξονες του σχεδίου δράσης που θα εισηγηθεί στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ώστε να καταστεί η πολιτική στον τομέα αυτό «πιο ανταγωνιστική και αποτελεσματική».

Ο πρόεδρός της Ζ. Μ. Μπαρόζο δε μάσησε τα λόγια του ως προς τις απώτερες στοχεύσεις τους, λέγοντας ότι «η ΕΕ δεν μπορεί να έχει τη βαρύτητα που χρειάζεται στον κόσμο χωρίς κοινή αμυντική 

 

Η πραγματική διαχωριστική γραμμή

Μιλώντας την Κυριακή στο συνέδριο της ΝΔ, ο Αντ. Σαμαράς αναφέρθηκε στη «Νέα Ελλάδα» που φιλοδοξεί να χτίσει το κόμμα του και κάλεσε τους οπαδούς του να δώσουν τη μάχη των ιδεών, που «εκφράζουν τον καλύτερο εαυτό τού Ελληνα». Οπως είπε, «οι ιδέες μας σήμερα δικαιώνονται στην Ελλάδα, όπως δικαιώθηκαν, εδώ και χρόνια, σε ολόκληρο τον κόσμο». Η «Νέα Ελλάδα», είπε, «είναι όλα αυτά που τα νιώθαμε, αλλά δεν τολμούσαμε να τα πούμε. Τώρα τα διακηρύσσουμε και τα κάνουμε πράξη». Εξειδικεύοντας το περιεχόμενο αυτών των διακηρύξεων, μίλησε για «σταθερότητα, μεταρρυθμίσεις και επενδύσεις». Αυτές είναι οι «ιδέες» που σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΝΔ «εκφράζουν τον καλύτερο εαυτό του Ελληνα» και η κυριαρχία τους θα οδηγήσει στη «Νέα Ελλάδα».
Δεν είναι η πρώτη φορά που η ΝΔ προσπαθεί να αντιπαρατεθεί με ιδεολογικούς όρους στη διαχείριση που άσκησαν στην Ελλάδα οι αστικές κυβερνήσεις, κύρια του ΠΑΣΟΚ, τις προηγούμενες δεκαετίες. Αντιπαραβάλει την «επιχειρηματικότητα» στον «κρατισμό», για να πει ότι το μοντέλο της διαχείρισης που κυριάρχησε στην Ελλάδα από τη μεταπολίτευση και μετά, οδήγησε σε στρεβλώσεις την

Είναι πολιτική του κεφαλαίου

Το κλείσιμο της ΕΡΤ, με την έκδοση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου και τη διακοπή του σήματος μέσα σε λίγες ώρες, συνιστά κλιμάκωση του κυβερνητικού αυταρχισμού, κρίκος στην αλυσίδα που «χαλκεύει» το αστικό κράτος σε βάρος των εργαζομένων και του λαού. Οσο πιο σκληρά είναι τα μέτρα που πάνε να πάρουν για λογαριασμό του κεφαλαίου, τόσο μεγαλώνει ο αυταρχισμός από την πλευρά του κράτους, για να τρομοκρατήσει το λαό, να τον χειραγωγήσει, να καταστείλει τις αντιδράσεις του. Η βαρβαρότητα του καπιταλισμού, που παροξύνεται όσο σαπίζει και παραδέρνει στις κρίσεις του, αντανακλάται στην εφαρμοζόμενη πολιτική, που δεν μπορεί να υλοποιείται παρά καταφεύγοντας στην καταστολή. Στην περίπτωση της ΕΡΤ δε συγκρούεται το «φως» με το «σκοτάδι», όπως τεχνηέντως προπαγανδίζουν ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλοι. Ταξική είναι η σύγκρουση.

 

Αυτό που η κυβέρνηση επιδιώκει είναι, για λογαριασμό των καπιταλιστών, να προσαρμόσει το αστικό κράτος στις σύγχρονες ανάγκες τους και μαζί με ένα σωρό άλλα μέτρα, που τους εξασφαλίζουν φθηνότερη εργατική δύναμη, ώστε να διαμορφώσει προϋποθέσεις ανάκαμψης της καπιταλιστικής οικονομίας. Γι' αυτό η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου δεν αφορά μόνο στην ΕΡΤ, αλλά και σε στρατηγικής σημασίας παραγωγικές επιχειρήσεις, όπως τα ΕΑΣ, η ΕΛΒΟ και άλλες, που αντιμετωπίζονται σαν φιλέτα από ντόπιους και ξένους επιχειρηματικούς όμιλους. Το ίδιο νομοθέτημα αφορά και σε Οργανισμούς του Δημοσίου που δραστηριοποιούνται σε τομείς της έρευνας, της 

 

Με αφορμή τα αντιρατσιστικά νομοσχέδια

rizospastis.gr

Είναι γεγονός ότι με αφορμή την ύπαρξη και τη δράση της ναζιστικής Χρυσής Αυγής, γίνεται παρέλαση «αντιρατσιστικών» νομοσχεδίων και προτάσεων, ενώ οι αντιπαραθέσεις των αστικών κομμάτων, με αφορμή το ζήτημα, έχουν πολλαπλές στοχεύσεις. Υποτίθεται ότι επιχειρούν να αντιμετωπίσουν ένα ζήτημα που στην πραγματικότητα το γεννά ο καπιταλισμός. Αλλωστε, αναπτύσσονται σχέσεις από τις ρατσιστικές - ναζιστικές οργανώσεις με τμήματα του κεφαλαίου και με το ίδιο το αστικό κράτος και τους μηχανισμούς του και αυτό έχει αποδειχτεί πάμπολλες φορές. Ο ρατσισμός ήταν και είναι μέρος της αστικής ιδεολογίας, την οποία δυναμώνουν αναπαράγοντάς την ανάλογα με τις συνθήκες εξέλιξης του καπιταλισμού, ιδιαίτερα στο σημερινό αντιδραστικό μονοπωλιακό του στάδιο και ακόμη περισσότερο σε συνθήκες βαθιάς οικονομικής του κρίσης.

Τα κόμματα που δεν αμφισβητούν την καπιταλιστική ιδιοκτησία και εξουσία, όπως και αν αυτοπροσδιορίζονται, ακόμη και ως «αριστερά», έχει ιστορικά αποδειχθεί ότι αντικειμενικά συμβάλλουν στο άνοιγμα του δρόμου για τα ρατσιστικά, ναζιστικά κόμματα, ανεξάρτητα από την αντιφασιστική - αντιρατσιστική τους ρητορική. Είναι πασίγνωστο ότι η σοσιαλδημοκρατία της Γερμανίας, στην περίοδο του μεσοπολέμου, είχε αντιρατσιστική, αντιφασιστική ρητορική, αλλά αυτή δούλεψε τα μέγιστα για την άνοδο του Χίτλερ στην κυβερνητική εξουσία. Και αυτό γιατί, όχι μόνο αθωώνουν το εκμεταλλευτικό σύστημα, αλλά το στηρίζουν με την πολιτική τους, δρουν για να το 

 

Για ποια ενότητα;

Με αφορμή τα αποτελέσματα στις αρχαιρεσίες του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, ορισμένοι ξαναζεσταίνουν τη σούπα περί «ενότητας» των «αριστερών» παρατάξεων, που θα δώσουν, δήθεν, ένα άλλο «αριστερό παράδειγμα» στη διοίκηση των συνδικάτων και γενικά στο συνδικαλιστικό κίνημα. Πριν λίγο καιρό, μερικοί από τους ίδιους ιδεολογικούς και συνδικαλιστικούς χώρους είχαν φτάσει να προωθούν τη δημιουργία μέχρι και «αριστερών συνδικάτων». Εχουν κάνει την «ενότητα» σημαία ευκαιρίας και την σηκώνουν κάθε φορά, όταν πρόκειται να προωθήσουν τους πολιτικούς τους στόχους. Στρατηγική τους επιδίωξη ήταν και παραμένει ο εγκλωβισμός των εργαζομένων μέσα σε πλαστές διαχωριστικές γραμμές, σε σχήματα που συσκοτίζουν τις πραγματικές ταξικές αντιθέσεις, που θολώνουν τα αληθινά συμφέροντα και τους πραγματικούς αντιπάλους των εργαζομένων.

Είναι οι ίδιες δυνάμεις που λασπολογούν ανοιχτά κατά του ΠΑΜΕ ότι διασπά το κίνημα, ότι κάνει χωριστές συγκεντρώσεις και δεν ακολουθεί όπως αυτοί την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, δεν «σέβεται» τους συνδικαλιστικούς θεσμούς και προτιμά τη «μοναξιά» και τον «σεχταρισμό». Είναι ταυτόχρονα οι ίδιοι, που ακόμα και τώρα, σε εκατοντάδες σωματεία, ομοσπονδίες, εργατικά κέντρα τα κάνουν πλακάκια με τις δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, προχωράνε χέρι-χέρι με αυτούς που στα λόγια καταγγέλλουν, βρίσκονται σε πολλές περιπτώσεις σε «ανοιχτή γραμμή» με την εργοδοσία. Η «ενότητα» που ευαγγελίζονται είναι στις κορυφές, στα πόστα και στις καρέκλες.

Θυσίες για άλλη εξουσία

Δεν είναι η πρώτη φορά, τα τελευταία τρία τουλάχιστον χρόνια, που η κυβέρνηση και τα επιτελεία της προσπαθούν να καλλιεργήσουν την ψευδαίσθηση στο λαό ότι οι θυσίες του πιάνουν τόπο, ότι η ανάκαμψη της οικονομίας είναι προ των πυλών και ότι από αυτή έχει να κερδίσει ο ίδιος. Πριν και μετά από κάθε αντιλαϊκό ορόσημο, είτε αυτό αφορούσε την υπογραφή ενός από τα μνημόνια, είτε τη συνεδρίαση μιας Συνόδου Κορυφής της ΕΕ με θέμα την κρίση, είτε μια αναθεώρηση του δημοσιονομικού προγράμματος, στο πλαίσιο της συμφωνίας με την τρόικα, τα αστικά επιτελεία οργίαζαν, προσπαθώντας να πείσουν το λαό ότι η έξοδος από τα βάσανα είναι κοντά και πως αν κάνει λίγη υπομονή ακόμα, θα ανταμειφθεί με καλύτερους όρους διαβίωσης. Με δεδομένα τα μέτρα που ετοιμάζουν για το λαό μπροστά και στο μεσοπρόθεσμο του Ιούνη, η προπαγάνδα τους δεν εκπλήσσει.

 

Αυτό που επαληθευόταν κάθε φορά ήταν οι εκτιμήσεις του ΚΚΕ ότι καμιά διέξοδο προς όφελος του λαού από τη βαθιά καπιταλιστική κρίση δεν μπορεί να εξασφαλίσει η διαχείριση που ασκεί αυτή, οι προηγούμενες ή μια επόμενη κυβέρνησης, στο βαθμό που αναγνωρίζει την ΕΕ σαν πεδίο διαπραγμάτευσης και τα μονοπώλια σαν όχημα για να έρθει ανάπτυξη. Το ίδιο θα γίνει και τώρα. Παρά την κυβερνητική δημαγωγία, η κρίση δεν πρόκειται να ξεπεραστεί άμεσα, πολύ περισσότερο που οι προβλέψεις μιλάνε για μεγαλύτερα ζόρια συνολικά στην καπιταλιστική οικονομία της 

 

Η χούντα ενίσχυσε το κεφάλαιο

Ανήμερα της μαύρης επετείου κήρυξης της χούντας η «Ελευθεροτυπία» επέλεξε να προβάλει πρωτοσέλιδα δημοσκόπηση, όπου το 30% των ερωτηθέντων φέρεται να θεωρεί πως «στη δικτατορία ήταν καλύτερα τα πράγματα από ό,τι σήμερα». Στοιχείο που, ανεξάρτητα από το πόσο αξιόπιστο μπορεί να είναι, διαμορφώνει αντικειμενικά συνείδηση τέτοια που να «καλλωπίζει» το προφίλ της χούντας. Σε επιμέρους ζητήματα το 59% εμφανίζεται να απαντά πως η κατάσταση ήταν καλύτερη σε θέματα ασφαλείας, 46% θεωρεί ότι είχε καλύτερη διαβίωση και 24% πιστεύει πως η χώρα είχε καλύτερη διεθνή εικόνα. Μπρος σε αυτή τη σύγχυση, αξίζει να θυμίσουμε ποιοι ωφελήθηκαν (πέρα από βασανιστήρια, δολοφονίες, φυλακίσεις και εξορίες για τσάκισμα του λαού).

Είναι αποκαλυπτικά όσα είπε ο ίδιος ο δικτάτορας Παπαδόπουλος διαβεβαιώνοντας τους εφοπλιστές (19/3/1968): «Θα σας παράσχω το παν (...) Ελθετε προς ημάς και πέστε μας τι θέλετε. Εκ προοιμίου σας βεβαιώ, ότι η κυβέρνησις θα σας το δώσει». Σε αυτό το πλαίσιο τα μονοπώλια βγήκαν ενισχυμένα, τα κέρδη τους εκτινάχθηκαν, η εκμετάλλευση της εργατικής τάξης εντάθηκε, το εργατικό κίνημα βίωσε άγρια καταστολή. Γιατί η χούντα δεν ήταν έργο ορισμένων «ακραίων», αλλά ανάγκη του συστήματος να προστατέψει τα συμφέροντα των πλουτοκρατών. Διόλου τυχαίο το γεγονός ότι ακριβώς στο ίδιο πλαίσιο σήμερα η υμνωδός της χούντας Χρυσή Αυγή καλεί το κράτος να στηρίξει εφοπλιστές, φαρμακοβιομήχανους, μεγαλοξενοδόχους με νέες φοροαπαλλαγές, εγγυήσεις, επιδοτήσεις. Την ίδια

Τα κέρδη τους έχουν αίμα

Η εγκληματική ένοπλη επίθεση κατά των μεταναστών εργατών γης στη Μανωλάδα δεν είναι ένα «περιστατικό», ούτε τυχαίο, ούτε αποτελεί «εξαίρεση» σε μια κατά τ' άλλα ανεκτή πραγματικότητα, όπως επιχειρείται να παρουσιαστεί από κυβερνητικούς υπεύθυνους και ορισμένους «επιτήδειους» στα μέσα μαζικής παραπληροφόρησης. Πίσω, από προσπάθειες να ερμηνευθεί το γεγονός της εγκληματικής επίθεσης, ως «ακραίο», μεμονωμένη συμπεριφορά του συγκεκριμένου εργοδότη, ή μια πράξη που κάποιοι ξεπέρασαν τα «όρια», επιχειρείται να αποκρυφτούν οι βαθύτερες αιτίες που γεννούν και με μαθηματική ακρίβεια οδηγούν -και θα συνεχίσουν να οδηγούν- σε τέτοια και ανάλογα γεγονότα.

Η εργοδοτική προκλητικότητα των καπιταλιστών γης - αγροτική επιχείρηση με 200 τουλάχιστον εργάτες ήταν η συγκεκριμένη - που έφτασε μέχρι την ανοιχτή ένοπλη επίθεση έχει αιτίες. Είναι η χρόνια ανοχή αστικού κράτους και κυβερνήσεων, απέναντι στην πιο σκληρή εκμετάλλευση χιλιάδων 

Ενίσχυση της Πανσπουδαστικής Κ.Σ.

rizospastis

Δεκάδες χιλιάδες φοιτητές και σπουδαστές προσέρχονται σήμερα στις κάλπες των συλλόγων τους για να εκλέξουν τα νέα τους Διοικητικά Συμβούλια μέσα από τις φοιτητικές - σπουδαστικές εκλογές. Είναι ανάγκη, είναι προς το συμφέρον των ίδιων των φοιτητών και σπουδαστών από τις σημερινές κάλπες να βγουν ενισχυμένα τα ψηφοδέλτια της Πανσπουδαστικής Κ.Σ.

Οπως για όλες τις λαϊκές οικογένειες έτσι και για τα παιδιά τους, έτσι και για τους φοιτητές η κατάσταση γίνεται όλο και πιο ασφυκτική. Πλέον σπάνε και οι τελευταίες αυταπάτες που καλλιεργούσαν τόσα χρόνια οι κυβερνήσεις για να προωθούν τις αναδιαρθρώσεις στην εκπαίδευση, ότι τάχα για την ανεργία φταίει η εκπαίδευση που δε δίνει τα κατάλληλα προσόντα στους αποφοίτους, δηλαδή τα προσόντα που ζητάει η αγορά. Τώρα είναι περισσότερο φανερό ότι η ανεργία είναι σύμφυτη με τον καπιταλισμό και σε περιόδους καπιταλιστικής κρίσης καλπάζει αχαλίνωτη. Και μαζί μ' αυτά σπάνε και οι ατομικές αυταπάτες ότι τάχα με ένα καλύτερο πτυχίο, μ' ένα καλύτερο μεταπτυχιακό οι εργασιακές προοπτικές για το σημερινό φοιτητή θα είναι καλύτερες.

Το κόστος σπουδών ήταν πάντα υψηλό, τώρα έχει γίνει δυσβάσταχτο. Σήμερα είναι πολλοί περισσότεροι οι φοιτητές που αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης και ξέρουν ότι τέτοια προβλήματα θα έχουν να αντιμετωπίσουν και αύριο ως απόφοιτοι. Από την άλλη, γίνεται ακόμα πιο φανερή η γύμνια των υποδομών στα δημόσια ιδρύματα αναφορικά με τη φοιτητική μέριμνα, με τον πρόσφατο χαμό των δυο σπουδαστών στη Λάρισα που προσπάθησαν να ζεσταθούν με αυτοσχέδιο μαγκάλι, να επιβεβαιώνει με τον πλέον τραγικό τρόπο αυτή τη γύμνια.

Ολο και πιο έντονα γίνεται φανερό ότι ατομικές λύσεις δεν υπάρχουν. Χωρίς οργάνωση και 

 

Το 19ο Συνέδριο

 

Αρχίζουν σήμερα το πρωί οι εργασίες του 19ου Συνεδρίου του ΚΚΕ με την παρουσίαση της εισήγησης απ' την ΓΓ της ΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, και θα ολοκληρωθούν την Κυριακή 14 Απρίλη. Το τετραήμερο αυτό κορυφώνει μια πολύμηνη διαδικασία αρμονικού συνδυασμού θεωρητικής και πρακτικής δουλειάς, αποτελεί σταθμό εξέτασης της πείρας που προκύπτει απ' τη δράση σε όλο το διάστημα που μεσολάβησε απ' το προηγούμενο Συνέδριο και ταυτόχρονα σηματοδοτεί τη δυναμική εκκίνηση της προσπάθειας που απαιτείται ώστε να μπουν στη ζωή οι συνεδριακές αποφάσεις.

 

Το 19ο Συνέδριο θα αποφασίσει τις συγκεκριμένες κατευθύνσεις των πολιτικών καθηκόντων του Κόμματος και της ΚΝΕ, που θα ισχύουν έως το 20ό Συνέδριο, στη βάση του απολογισμού και των εξελίξεων, της εκτίμησης των τάσεων. Βασικό καθήκον του Συνεδρίου είναι η σύγχρονη επεξεργασία του Προγράμματος του Κόμματος - υπολογίζοντας τις εξελίξεις που έχουν συντελεστεί και τις σημερινές απαιτήσεις - και του Καταστατικού του. Αλλωστε, από το 1996, όταν στο 15ο Συνέδριο διαμορφώθηκε το Πρόγραμμα του Κόμματος, που ισχύει έως σήμερα, κύλησε «αρκετό νερό στο αυλάκι», όσον αφορά στις οικονομικές εξελίξεις, στις τάσεις και τις μεταβολές στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, στην ΕΕ, στη θέση της Ελλάδας στην ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Μεσογείου.

 

Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη

Εναλλακτικές» πολιτικές διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης, τέτοιες που συνθλίβουν το λαό σε «επιλογές» ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη των μονοπωλίων, αναδείχνονται ολοένα και περισσότερο το τελευταίο διάστημα από τμήματα του κεφαλαίου, του πολιτικού προσωπικού και άλλες ορντινάντσες του εκμεταλλευτικού συστήματος. Τα διάφορα «Plan B» εκπορεύονται με φόντο το βάθεμα της καπιταλιστικής κρίσης, τους ανταγωνισμούς και τις κόντρες ανάμεσα στα μονοπώλια για τον επιμερισμό της χασούρας, ταυτόχρονα και για την απόσπαση της πίτας που απομένει στην επιχειρηματική πιάτσα. Πρώτη διδάξασα είναι η ίδια η ΕΕ και μάλιστα ο λεγόμενος σκληρός πυρήνας της. Στην περίπτωση της Κύπρου και από κοινού με το ΔΝΤ δε δίστασαν να «κουρέψουν» μεγαλοκαταθέτες, να προβάλουν «αιτιάσεις» για τους διάφορους φορολογικούς παραδείσους και τις οφσόρ εταιρείες της πλουτοκρατίας, που οι ίδιοι διαμόρφωσαν στον περίγυρο και το ζωτικό τους χώρο, όπως έκανε πολύ πρόσφατα ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Β. Σόιμπλε. Οι ανασχεδιασμοί ήδη ξεκίνησαν, θα είναι αλλεπάλληλοι, θα εξελίσσονται με φόντο τις εκάστοτε ανάγκες και τους οξυμένους πολεμικού χαρακτήρα ανταγωνισμούς. Τα πάντα υποτάσσονται στον έναν και βασικό κανόνα, τη διάσωση του εκμεταλλευτικού συστήματος, για την επάνοδο των μονοπωλίων σε φάση διευρυμένης κερδοφορίας και με το λαό οριστικά πτωχευμένο.

 

Είναι απόλυτα φανερό ότι η καταστροφή μέρους από τα υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια έχει ακόμη μπόλικο δρόμο να διανύσει. Θέσεις μάχης παίρνουν και τμήματα της ντόπιας αστικής τάξης. Οξύνονται οι μεταξύ τους ανταγωνισμοί ως προς τη συνέχιση ή όχι της συμμετοχής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Για παράδειγμα, από το Σίτι του Λονδίνου, από την περιοχή της αγγλικής στερλίνας και φουσκωμένοι με δολάρια ΗΠΑ οι ντόπιοι εφοπλιστές της ποντοπόρου ναυτιλίας δε θα είχαν

 

Θωρακίζουμε το Κόμμα μας, το ΚΚΕ

Ανοιχτή επίθεση στο ΚΚΕ επιχειρεί ο αστικός Τύπος, με αφορμή την προσυνεδριακή διαδικασία. Αξιοποιώντας ορισμένα από τα κείμενα που γράφτηκαν στον Προσυνεδριακό Διάλογο, παρουσιάζουν το Κόμμα σε «κατάσταση εμφυλίου πολέμου», μιλάνε για «αμφισβήτηση της ηγεσίας απο τα μέλη». Θέλουν να καλλιεργήσουν την εικόνα ότι η στρατηγική του ΚΚΕ, όπως εκφράζεται και στις Θέσεις για το Συνέδριο, είναι αντικείμενο αρνητικής κριτικής και ασυμφωνίας από τα μέλη του ΚΚΕ, τα οποία χυδαία και ανυπόστατα προσπαθούν να αντιπαραθέσουν στην καθοδήγηση του Κόμματος. Παρά το γεγονός ότι για την επίθεση αξιοποιούνται τα γραπτά ορισμένων από τα μέλη και τους άσπονδους φίλους του ΚΚΕ, ακόμα και δημοσιογράφων του «Ριζοσπάστη», η εικόνα που προσπαθούν να παρουσιάσουν δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα.

Καθώς ολοκληρώνεται η προσυνεδριακή διαδικασία, οι Θέσεις της ΚΕ έχουν ψηφιστεί και εγκριθεί από τη συντριπτική πλειοψηφία των μελών του ΚΚΕ, σε όλη την κλίμακα του Κόμματος, από τις συνεδριάσεις των ΚΟΒ μέχρι τις Συνδιασκέψεις των Οργανώσεων Περιοχής του Κόμματος. Το κείμενο των Θέσεων έχει γίνει επίσης αντικείμενο συζήτησης με χιλιάδες εργαζόμενους και άλλους λαϊκούς ανθρώπους, στις εκατοντάδες συσκέψεις που διοργάνωσε το Κόμμα σε όλη τη χώρα τους τελευταίους μόνο μήνες. Και εκεί εκφράστηκε συντριπτικά η συμφωνία με τα ντοκουμέντα του 

Το «όχι» που θα πιάσει τόπο

Την προπαγάνδα του φόβου και του φρονηματισμού επιστρατεύει η κυβέρνηση σε Ελλάδα και Κύπρο, μετά την απόφαση της κυπριακής Βουλής να απορρίψει το αρχικό σχέδιο του Γιούρογκρουπ για τις τράπεζες και τα όσα ακολούθησαν. Οπως ισχυρίζονται, όποιος πάει κόντρα στις συλλογικές αποφάσεις της Ευρωένωσης, το πληρώνει με σκληρότερα μέτρα. Αρα, λένε, εναλλακτική στο πλαίσιο αυτού του συστήματος δεν υπάρχει και το καλύτερο που έχει να κάνει ένας λαός είναι να δέχεται αδιαμαρτύρητα όσα του ετοιμάζουν. Πράγματι, το «όχι» της κυπριακής Βουλής είναι διδακτικό για τον κυπριακό και τους άλλους λαούς στα κράτη μέλη της Ευρωένωσης, που βλέπουν το ένα μετά το άλλο τα δικαιώματά τους να εξαϋλώνονται, όχι όμως από τη σκοπιά που το παρουσιάζουν οι αστικές δυνάμεις.

 

Τι δε λένε; Οτι ανεξάρτητα από τους ρυθμούς και τη μεθόδευση, η αναδιάρθρωση και συρρίκνωση του κυπριακού τραπεζικού τομέα ήταν προσυμφωνημένη ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους εταίρους της. Στο πλαίσιο αυτής της αναδιάρθρωσης, μέρος της συνολικής διαχείρισης της κρίσης, η καταστροφή κεφαλαίου είναι δεδομένη για μερίδες της πλουτοκρατίας. Το ίδιο έγινε και στην Ελλάδα με το PSI, όπου επιπλέον «κουρεύτηκαν» τα αποθεματικά των Ταμείων και οι αποταμιεύσεις των μικροομολογιούχων. Το ίδιο ισχύει και με τα μέτρα που περιέχονται στο επικείμενο μνημόνιο, το 

 

Γιατί λείπουν τα φάρμακα;

Οταν ένας επιχειρηματικός όμιλος αποφασίσει ότι δε βγάζει τα αναμενόμενα κέρδη σε έναν κλάδο ή από ένα προϊόν, επενδύει αλλού ή αποσύρει το προϊόν. Στην περίπτωση, όμως, που αυτό το προϊόν είναι το φάρμακο, τότε οι συνέπειες για τους ασθενείς είναι δραματικές, ιδιαίτερα σε χρόνιες παθήσεις που συγκεκριμένα σκευάσματά τους «ρυθμίζουν». Οι επαναλαμβανόμενες ελλείψεις φαρμάκων από την αγορά είναι ένα πρόσθετο βάσανο για ασθενείς κι ασφαλισμένους, που έτσι κι αλλιώς έχουν περιορισμένη ή και καθόλου πρόσβαση στην όλο και ακριβότερη θεραπεία. Αυτοί σε τελευταία ανάλυση είναι τα μεγάλα θύματα του ανταγωνισμού των επιχειρηματιών του φαρμάκου, παρότι υπάρχουν τα τεχνολογικά και επιστημονικά μέσα να θεραπευτούν ή να ζήσουν περισσότερο και καλύτερα.

Το υπουργείο Υγείας ισχυρίζεται ότι έχει «κηρύξει πόλεμο» στη διαφθορά και στα κυκλώματα του φαρμάκου που προκαλούν τις ελλείψεις. Βέβαια, αυτά πάνε μαζί με την εξής πραγματικότητα: Η έλλειψη φαρμάκων προκαλείται κατά καιρούς είτε γιατί οι φαρμακοβιομήχανοι προτιμούν τη διακίνηση φαρμάκων σε χώρες όπου πετυχαίνουν μεγαλύτερα κέρδη, είτε γιατί με αυτόν τον τρόπο πιέζουν για αυξήσεις στις τιμές των φαρμάκων. Αυτή είναι μια σάπια πραγματικότητα. Στον καπιταλισμό, είναι καθόλα επιτρεπτό (και μάλιστα προβάλλεται ως προτέρημα για το λαό) το 

Διαρκής η επίθεση στους μισθούς

Κυριακάτικα δημοσιεύματα στον αστικό Τύπο ανέφεραν ότι 11 πολυεθνικές εταιρείες ζήτησαν από την κυβέρνηση νέα μείωση των μισθών, πιο κάτω και από το σημερινό κατώτατο όριο των 586 ευρώ μεικτά. Η διάψευση που ακολούθησε από ορισμένες από αυτές δεν αλλάζει τη βασική ιδέα. Αλλωστε, πριν ένα χρόνο ο Σύνδεσμος Θεσσαλικών Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών είχε προτείνει ακριβώς το ίδιο, μισθούς των 300 ευρώ.

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το κεφάλαιο, τα πολιτικά όργανά του και τα μέσα που διαθέτουν κρατάνε στον αφρό της δημοσιότητας μια συζήτηση που προβάλλει σαν «λύση» για την αντιμετώπιση της ανεργίας τη μείωση των μισθών, η οποία θα ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας και έτσι, υπονοούν, θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Τα παραπάνω