του Τάσου Τασιούλα
Η Εβίτα είναι νέα μητέρα ενός παιδιού. Οι σπουδές της δεν της προσέφερανεπαγγελματική αποκατάσταση και μπροστά στην ανάγκη της επιβίωσης εργάζεται στις εποχιακές δουλειές του τουρισμού, σε μια προικισμένη περιοχή, η οποία βουλιάζει κάθε καλοκαίρι από τουρίστες. Πολύ περισσότερο φέτος.
Επί χρόνια εργαζόταν σε ένα εμπορικό κατάστημα ως πωλήτρια, με απίστευτα ωράρια στη φουλ σεζόν. Όταν γέννησε το παιδί της, το πρώην αφεντικό δεν την ξαναπήρε στη δουλειά, επειδή δε θα είχε πλέον το χρόνο για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του μαγαζιού.
Η Εβίτα βρήκε νέα δουλειά. Πωλήτρια και πάλι. Αυτή τη φορά σε ένα κατάστημα που πουλάει παγωμένο γιαούρτι. Το νέο αφεντικό την ήθελε για έξι ώρες την ημέρα, μόνο για τέσσερις μήνες. Συνέπεια στις πληρωμές βρήκε, ενώ πληρώνεται και τις όποιες υπερωρίες.
Δε φαίνεται ικανοποιημένη, αλλά κάπως πρέπει να ζήσει η οικογένειά της. Ο σύζυγος, Παναγιώτης, εργάζεται κι αυτός περιστασιακά σε διάφορες δουλειές, σε έναν τουριστικό τόπο, όπου –δυστυχώς γι’ αυτόν- η οικοδομή έχει σταματήσει εδώ και χρόνια. Σερβιτόρο τον βρήκα φέτος το καλοκαίρι σε ένα εστιατόριο της περιοχής, με μεροκάματο που αν το άκουγες τέσσερα χρόνια πριν θα έβαζες τα γέλια (πρώτος θα τα έβαζε ο ίδιος).
Η Εβίτα εργάζεται λοιπόν σε ένα από αυτά τα καταστήματα που έγιναν μόδα τα τελευταία χρόνια και παίρνει 370 ευρώ το μήνα. Με τις υπερωρίες υπάρχει και μήνας που στην τσέπη της μπαίνουν 450 ευρώ. Αυτό το ανδρόγυνο νέων ανθρώπων με ένα παιδί, μέσα σε μια συρρικνωμένη τουριστική σεζόν θα πρέπει να μαζέψει τα χρήματα για να επιβιώσει και το χειμώνα… Είναι μεγάλο το στοίχημα αν θα τα καταφέρουν ή όχι. Αλλά, όπως λένε, είναι ευτυχείς που έχουν ένα έσοδο.
Την ίδια ώρα, το χαμόγελό τους το έχουν πάρει τα αφεντικά τους. Βουλιάζει ο τόπος από τουρίστες και τα δυο καταστήματα έχουν σημαντικά αυξημένη δουλειά. Οι επενδύσεις τους πηγαίνουν καλά. Επενδύσεις για τις οποίες διέθεσαν μια περιουσία και καλά έκαναν οι άνθρωποι.
