Να δεις τι σου’ χω για μετά…

Κατερίνα Γκαράνη 

Αφού τους τσακίσουμε με τον πόλεμο και επιβάλουμε νέα κατοχή με τους Άγγλους, πρώτα περιθωριοποιούμε και ποινικοποιούμε όλους τους Αριστερούς για να έχουμε τα κεφάλι μας ήσυχο. Μετά δίνουμε το 1/3 του εργατικού πληθυσμού σε ξένες χώρες σκλάβους σε εργοστάσια πληρωμένους με πενταροδέκαρες από πακέτα Μάρσαλ. Σφραγίζουμε με τη συμφωνία Κούπερ όλο τον εθνικό πλούτο δίνοντας τον απόλυτο έλεγχο στις ΗΠΑ μέχρι το 2010. 

Κατόπιν αστικοποιούμε όλο τον πληθυσμό ερημώνοντας την Ελλάδα γιατί οι Έλληνες στα βουνά και στα χωράφια είναι "άτακτοι". Βάζουμε μία Χούντα να αναπτυχθεί με πακέτα αμερικάνικα και οι πρώην τσοπάνηδες από ελεύθεροι να δουλεύουν σε αμπάρια. 

Χώνουμε την χώρα στην ΕΟΚ και αρχίζουμε τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις (η πρώτη δόθηκε το 1979), φέρνουμε έναν σοσιαλιστή από τις ΗΠΑ για ηγέτη και κάνει τα 2/3 του εργατικού δυναμικού δημοσίους υπαλλήλους δεκαπλασιάζοντας το μισθό τους κλείνοντας βιομηχανίες-βιοτεχνίες και σβήνοντας το αγροτικό κεφάλαιο με επιδοτούμενες χωματερές. 

Φασισμός και υποκρισία

….η συντριπτική πλειοψηφία των κομμάτων της Αριστεράς κοιτάζει τα τραίνα να περνούν.

Ο λόγος τους ενάντια στον φασισμό περιορίζεται σε αποστεωμένη ρητορεία ηθικής φύσης χωρίς κύρος. Έχουν παραδώσει στα χέρια της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς τα σύμβολα, τους αγώνες και την ιστορία του ελληνικού λαού –την ιστορική του ταυτότητα- και τα έχουν στιγματίσει σαν «φασιστικά», «εθνικιστικά» και «ρατσιστικά» χωρίς να έχουν μπει στον κόπο να σκεφθούν λίγο επάνω σε αυτούς τους ορισμούς, των οποίων οι έννοιες είναι ξεκαθαρισμένες εδώ και χρόνια. Δεν έχουν επεξεργαστεί διαλεκτικά τα προβλήματα της σύγχρονης εποχής και δεν συνειδητοποιούν ότι, με την ιδεολογική τους θολούρα και την πολιτική τους οκνηρία, διευκολύνουν την επικράτηση των θέσεων της παγκοσμιοποίησης και γίνονται υποστηρικτές όσων κακών διατείνονται ότι θέλουν να πολεμήσουν.

Κατά τα άλλα, κατατρίβονται μεταξύ τους σε καυγάδες για ζητήματα δευτερεύουσας και τριτεύουσας σπουδαιότητας, έχοντας χάσει κάθε επαφή με τις ανάγκες της εποχής και την πραγματικότητα του ελληνικού λαού.

Προκόπης Μπίχτας

Ο φασισμός δεν είναι ιδεολογικό ρεύμα. Είναι μια επιλογή της αστικής τάξης που αποσκοπεί στην κατάργηση των δημοκρατικών, και ατομικών ελευθεριών και την διακυβέρνηση μιας χώρας από μια μικρή ομάδα που «υποτάσσεται» στον Αρχηγό. Διακρίνεται από την «χούντα» στο γεγονός ότι η επικράτησή του απαιτεί πλατύ κοινωνικό έρεισμα, δηλαδή συμμαχία με διάφορα κοινωνικά στρώματα και ύπαρξη οργανωμένου κινήματος.

Ο φασισμός γεννήθηκε το 1919 από τον Μουσσολίνι χωρίς να αποτελεί δόγμα ή να προσδιορίζει κάποιο συγκεκριμένο πρόγραμμα. Σε αντίθεση με άλλες ιδεολογίες, δεν ανέπτυξε ποτέ πολιτική θεωρία κι αυτή είναι η αιτία που δεν γράφτηκαν σημαντικά πολιτικά κείμενα από φασιστική σκοπιά μετά το 1945. Ο φασισμός του Μουσσολίνι και ο ναζισμός του Χίτλερ, σε μια προσπάθεια να αποκτήσουν ιδεολογική ταυτότητα ιδιοποιήθηκαν έργα και απόψεις συντηρητικών, αντιδραστικών ή και προοδευτικών φιλοσόφων και καλλιτεχνών (Νίτσε, Βάγκνερ, Μπάουχαους, Φουτουριστές κ.ά.), οι οποίοι δεν είχαν ιδέα του τι θα απογίνονταν οι δημιουργίες τους.

Ο μοναδικός λόγος ύπαρξης του φασισμού είναι η βίαιη καταστολή υπαρκτών ή εν δυνάμει υπαρκτών εργατικών και, γενικά, κοινωνικών κινημάτων που αντιτίθενται στις επιλογές της κυρίαρχης τάξης. Τόσο ο φασισμός των Ιταλών και Ισπανών φασιστών όσο και ο ναζισμός των Γερμανών εθνικιστών λειτούργησαν σταθεροποιώντας της κυριαρχία του καπιταλισμού και της αστικής τάξης των χωρών αυτών. Συνέτριψαν τις εργατικές συλλογικότητες των χωρών τους (σωματεία, συνδικάτα, κόμματα), κατέστειλαν με ωμή βία τις απεργίες των εργαζομένων και “αποκατέστησαν την τάξη” υπέρ της καπιταλιστικής κυριαρχίας.

Η Amazon βλάπτει σοβαρά το βιβλίο

«Εβδομάδα απαγορευμένων βιβλιοπωλών»χαρακτηρίστηκε επισήμως η εβδομάδα που ξεκίνησε τη Δευτέρα 5 Νοεμβρίου από εκατοντάδες παλαιοβιβλιοπωλεία ανά τον κόσμο που εντελώς απροειδοποίητα και τελευταία στιγμή πετάχτηκαν έξω από το δίκτυο της Amazon.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Φυσικός αυτουργός της επιχειρηθείσας οικονομικής εξόντωσής τους ήταν το ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο AdeBooks που εξειδικεύεται σε πωλήσεις παλιών βιβλίων, περιοδικών κι εφημερίδων, δίσκων βινυλίου, χαρτών κ.ά., το οποίο ιδρύθηκε το 1995 και το 2008 εξαγοράσθηκε από την Amazon. Η ιδιαίτερα εξειδικευμένη πλατφόρμα πραγματοποιούσε σημαντικό μέρος των πωλήσεων της συνδέοντας την ιστοσελίδα της με αντίστοιχα ηλεκτρονικά πωλητήρια ανά τον κόσμο που μπορεί να διέθεταν ή να μη διέθεταν φυσικά εμπορικά καταστήματα. Αφού λοιπόν είχαν επί χρόνια εξαρτήσει την ύπαρξη και τους τζίρους τους από το κανάλι πωλήσεων που έστησε η Amazon, αμειβόμενη δεόντως για την υπηρεσία που παρείχε, πολλοί εξ αυτών στη Νότια Κορέα, την Ουγγαρία, την Τσεχία, και τη Ρωσία έλαβαν μια ωραία πρωία ένα μέιλ με το οποίο ενημερώνονταν ότι πλέον η θυγατρική της Amazon δεν μπορούσε να τους υποστηρίξει. Η δικαιολογία που επικαλέστηκε ήταν πως πλέον δεν ήταν βιώσιμη η λειτουργία σε αυτές τις χώρες λόγω αυξημένου κόστους. «Μόνο η εταιρεία μας είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα πρέπει να απολύσει τουλάχιστον πέντε εργαζόμενους», δήλωνε στουςNew York Times στις 4 Νοεμβρίου βιβλιοπώλης από την Πράγα, συγκεκριμενοποιώντας τις επιπτώσεις από τον οικονομικό εξοστρακισμό τους!

FT: Εμπλοκή της Aegean Marine του Μελισσανίδη σε απάτη 200 εκατ. δολαρίων

Σε απάτη 200 εκατ. δολ. εμπλέκει έρευνα διεθνών ελεγκτών τον μεγαλομέτοχο του ΟΠΑΠ, της ΑΕΚ και της δεύτερης μεγαλύτερης εταιρείας πετρελαίου στην Ελλάδα, Aegean Marine Petroleum, με δημοσίευμα των Financial Times να κάνει λόγο, μεταξύ άλλων, για «άτοκο δάνειο 2,77 εκατ. δολ. στην ΑΕΚ». Εξονυχιστικός έλεγχος στην Aegean Marine στις ΗΠΑ, πλήθος αποχωρήσεων στελεχών με την έναρξη του ελέγχου.

Στο μάτι του κυκλώνα ενός νέου σκανδάλου ελληνικού ενδιαφέροντος εμπλέκεται σύμφωνα με τους Financial Times ο Δημήτρης Μελισσανίδης, ή «Τίγρης» όπως τον αναφέρει το δημοσίευμα, καθώς αναφέρεται πως στις ΗΠΑ βρίσκεται σε εξέλιξη έρευνα από ομάδα ελεγκτών της ελεγκτικής Ernst & Young, που διορίστηκε από διαχειριστές hedge funds που προσχώρησαν στο διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας του, Aegean Marine Petroleum, τον περασμένο Μάιο. Τα τρία funds, με επικεφαλής τον Tyler Baron της Sentinel Rock Capital με έδρα το Σαν Φρανσίσκο, διαθέτουν το 13% περίπου της εταιρείας.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι μετοχές της Aegean Marine υποχώρησαν στο 75% της αξίας τους τον περασμένο Ιούνιο, όταν η εταιρεία παραδέχτηκε μετά από προκαταρκτική έρευνα ότι περίπου 200 εκατ. δολ. εισπρακτέων εσόδων ίσως να ήταν «χωρίς οικονομική ουσία», και ενημέρωσε το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ και την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς. Το δημοσίευμα αναφέρει επίσης πως τον περασμένο Αύγουστο, ο ελβετικός όμιλος trading εμπορευμάτων Mercuria συμφώνησε να προσφέρει στην Aegean Marine Petroleum ένα δισ. δολάρια ως πίστωση αλλά και 30 εκατ. δολάρια σε μετρητά, εξασφαλίζοντας πως η εταιρεία θα μπορούσε να συνεχίσει τις συναλλαγές.

Το δημοσίευμα, που αναφέρεται σε έγγραφα που κατέχει η βρετανική εφημερίδα, αλλά και πηγές στην Αθήνα, αποκαλύπτει πως οι ελεγκτές διερευνούν εάν τέσσερις εταιρείες (μια στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, δύο στις Νήσους Μάρσαλ και μια στη Φλόριντα) συμμετείχαν σε συναλλαγές προκειμένου να παραποιηθούν εμπορικές συναλλαγές και να καλυφθεί η υπεξαίρεση κεφαλαίων. Τα ονόματα των εταιρειών, κατά τις ίδιες πληροφορίες, Abdul Azim Trading, Savina Maritime, South Seas Maritime και Miami Exports Group.

8 σκέψεις του Εδουάρδο Γκαλεάνο

 

Κάθε άνθρωπος είναι τόσο μικρός όσο ο φόβος που αισθάνεται και τόσο μεγάλος όσο ο εχθρός που επιλέγει

Είμαι παιδί των καφέ … Ό, τι ξέρω το οφείλω σε αυτά. Κυρίως την τέχνη της αφήγησης. Την έμαθα ακούγοντας, στα τραπέζια των μπαρ, αυτούς τους θαυμάσιους προφορικούς αφηγητές των οποίων τα ονόματα αγνοώ, που έλεγαν θαυμαστά ψέματα, και τα έλεγαν με τόσο ωραίο τρόπο που, όσα έλεγαν, συνέβαιναν ξανά, κάθε φορά που τα αφηγούνταν. Είμαι παιδί αυτών των καφέ και αυτού του Μοντεβιδέο όπου υπήρχε χρόνος για να χάνεις χρόνο.

---

Είναι σαν κάποιος να έχει μέσα στην ψυχή θραύσματα από γυαλί που τον πληγώνουν. Όλοι έχουμε κάποιο σπασμένο γυαλί στην ψυχή μας, που πληγώνει και τη ματώνει, έστω και μικρό. Έτσι, γράφοντας, νιώθω ότι βγάζω λίγα απ’ αυτά τα γυαλάκια έξω από μένα. Τα βάζω σ’ ένα χαρτί και πια δεν μου κάνουν κακό. Δεν μου κάνουν τη ζωή ανυπόφορη, αλλά την πολλαπλασιάζουν, επειδή μου επιτρέπουν να συνεννοούμαι καλύτερα με τους άλλους. Γιατί ο καθένας έχει τα γυαλάκια του που τον πονάνε [χαμογελά λίγο]. Πιστεύω πως η λογοτεχνία είναι επικοινωνία ή δεν είναι τίποτα. Δεν γράφω για μένα, γράφω για να επικοινωνήσω με άλλους, για να φτάσω στους άλλους που θα γίνουν φίλοι μου, ακόμα κι αν δεν τους γνωρίζω ακόμα.

---

Στο νοσοκομείο Ναλαμάντα, στη Νότια Ινδία, ένας αυτόχειρας επανέρχεται στη ζωή. Γύρω από το κρεβάτι του, χαμογελούν εκείνοι που του έσωσαν τη ζωή.
Ο αναστημένος τους κοιτάζει και λέει:  «Τι περιμένετε; Να σας ευχαριστήσω; Χρωστούσα εκατό χιλιάδες ρουπίες, και τώρα θα χρωστάω και τέσσερις μέρες νοσοκομείου. Μεγάλη χάρη μου κάνατε, ηλίθιοι.
Για τους καμικάζι αυτοκτονίας ξέρουμε πολλά πράγματα. Ο τύπος μιλάει καθημερινά για τους τρομοκράτες. Όμως δεν γνωρίζουμε τίποτα για τους αγρότες που αυτοκτονούν. Σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές, οι Ινδοί αγρότες αυτοκτονούν από τα τέλη του 20ου αιώνα μέχρι τα πρώτα χρόνια του 21ου, με ρυθμό χίλιοι το μήνα. Πολλοί αγρότες καταπίνουν τα εντομοκτόνα που αδυνατούν να πληρώσουν. Η αγορά τους υποχρεώνει να δανείζονται, τα απλήρωτα χρέη τους υποχρεώνουν να πεθάνουν. Κάθε φορά ξοδεύουν περισσότερα και κάθε φορά κερδίζουν λιγότερα. Αγοράζουν σε εξωφρενικές τιμές και πουλάνε σε εξευτελιστικές τιμές. Είναι όμηροι των ξένων χημικών βιομηχανιών, των εισαγόμενων σπόρων, των μεταλλαγμένων: η Ινδία, που παρήγε για να φάει, τώρα παράγει για να τη φάνε.

Η ηλιθιότητα του bitcoin

Ελάχιστες φορές στην ζωή μου απέφυγα να εμπλακώ σε κάποια συζήτηση. Κι αυτές αφορούσαν μόνο περιπτώσεις όπου ήξερα πως η άποψη που θα διατύπωνα θα στενοχωρούσε κάποιον στην παρέα, τον οποίο δεν ήθελα να στενοχωρήσω. Όμως, πολλές φορές το αντικείμενο της συζήτησης με εκπλήσσει, καθώς υποδηλώνει ένα επίπεδο άγνοιας που ενδόμυχα πιστεύω πως δεν ταιριάζει σε μια εποχή όπου κατακλυζόμαστε καθημερινά από έναν τεράστιο όγκο πληροφοριών. Τέτοιας μορφής ήταν η έκπληξη που ένοιωσα χτες το απόγευμα, όταν ο συνάδελφος με ρώτησε με απολύτως σοβαρό ύφος: «Θοδωρή, τι γνώμη έχεις για το bitcoin;».

Προσέξτε ότι η ερώτηση δείχνει πεντακάθαρα πως ο συνάδελφος γνώριζε το bitcoin. Ήξερε ότι πρόκειται για ένα ψηφιακό νόμισμα (κρυπτονόμισμα, όπως αποκαλείται), το οποίο γεννιέται από το πουθενά και δεν αντιπροσωπεύει κάτι χειροπιαστό. Για την γνώμη μου ενδιαφερόταν. Του την είπα. Και λέω να την γράψω κιόλας, ώστε να μπορώ να παραπέμπω εδώ όποιον άλλο με ρωτήσει το ίδιο πράγμα στο μέλλον, επειδή πάντα θα βαριέμαι να απαντώ σε κουτές ερωτήσεις.

Διαχρονική εξέλιξη της τιμής του bitcoin

Απόφαση Eurogroup, 22 Ιουνίου: Λιτότητα για 42 χρόνια ακόμη, μη βιώσιμο το χρέος!

Ισοδύναμοι μια μακροχρόνιας σκληρής λιτότητας, και πολύ κατώτεροι ακόμη και σε σχέση με όσα είχαν οι ίδιοι οι πιστωτές υποσχεθεί, είναι οι όροι που περιλαμβάνει η απόφαση του Συμβουλίου των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης της 22ας Ιουνίου (εδώ το πλήρες κείμενο), με την οποία λήγει τυπικά η μνημονιακή περίοδος.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Στην πραγματικότητα όμως η φτώχεια των Μνημονίων δεν τερματίζεται, ούτε καν χαλαρώνει. Θωρακίζεται, σκληραίνει και διαιωνίζεται, για τουλάχιστον 42 χρόνια ακόμη, όπως με ακρίβεια προβλέπει το κείμενο των συμπερασμάτων που υπέγραψε η κυβέρνηση Τσίπρα συναινώντας στην περαιτέρω φτωχοποίηση του ελληνικού λαού.

Ας δούμε όμως όσα επακριβώς υπέγραψε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, όσα δηλαδή περιλαμβάνει η απόφαση του Eurogorup, που πράγματι είναι ιστορική όπως υποστήριξε ο Αλ. Τσίπρας επειδή αλυσοδένει τον ελληνικό λαό στα δεσμά ενός βάρβαρου νεοφιλελεύθερου προγράμματος. Σε ό,τι αφορά την οικονομική πολιτική που θα πρέπει να εφαρμοσθεί προβλέπονται:

Πρώτο, δημοσιονομικά πλεονάσματα, ύψους 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2022 και 2,2% από το 2023 ως το 2060. Είναι μια απόφαση που ανατρέπει επί τα χείρω την απόφαση του Eurogroup της 15ης Ιουνίου 2017 (εδώ το πλήρες κείμενο) η οποία ανέφερε ότι για την περίοδο 2023-2060 το πλεόνασμα θα είναι «κοντά στο 2%» του ΑΕΠ». Προς διάψευση των θριαμβολογιών της κυβέρνησης, που αν κάτι ζητούσε ήταν να χρυσώσει το χάπι της υποταγής στους δανειστές, η απόφαση των δανειστών κάνει την πιο αντιλαϊκή και τιμωρητική ερμηνεία των όρων προηγούμενων αποφάσεων!

Δεύτερο, αθώωση των στελεχών του ΤΑΙΠΕΔ που κατηγορούνται για διαφθορά και του πρώην προέδρου της Στατιστικής Υπηρεσίας Ανδρέα Γεωργίου, που ήδη έχει καταδικαστεί από την ελληνική δικαιοσύνη αλλεπάλληλες φορές και μόλις πρόσφατα καταδικάστηκε αμετάκλητα για παράβαση καθήκοντος. Η λυσσώδης επιμονή των πιστωτών να παρεμβαίνουν στο έργο της ελληνικής δικαιοσύνης αποτελεί την πιο αδιάψευστη απόδειξη ενοχής του πρώην ισχυρού άνδρα του ΔΝΤ που δε δίστασε, πέρα από την πλαστογράφηση των στατιστικών στοιχείων, ακόμη και να διατηρεί τη θέση του στο ΔΝΤ όσο ήταν πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ (εδώ κι εδώ για τα «κατορθώματα» του Α. Γεωργίου).

Τσόμσκι: «Ακόμη και ο Όργουελ θα είχε εκπλαγεί σήμερα»

Στα 90 του χρόνια ο Νόαμ Τσόμσκι έφυγε από το MIT (Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης) μετά από 60 χρόνια. Εκεί όπου έκανε την επανάσταση στη σύγχρονη γλωσσολογία και έγινε η κριτική συνείδηση των Ηνωμένων Πολιτειών. Σήμερα ο σπουδαιότερος εν ζωή Αμερικανός διανοούμενος ζει στην Αριζόνα, στα όρια της ερήμου Σονόρα στο Τουσόν. Η ισπανική εφημερίδα Ελ Παις επισκέφτηκε τον Τσόμσκι στο Τμήμα Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα.

Ο Τσόμσκι φοράει παντελόνι τζιν και εντυπωσιάζει με τα μακριά λευκά μαλλιά του. Όπως λέει τού αρέσει αυτή η ζεστή ατμόσφαιρα. Το φως της ερήμου, ήταν ένας από τους λόγους που τον έκαναν να μετακομίσει στο Τούσον. «Είναι ξηρό και καθαρό», λέει.

-«Ζούμε σε μια περίοδο απογοήτευσης;» τον ρωτάει ο δημοσιογράφος.

-«Πριν από 40 χρόνια», λέει ο Τσόμσκι, «ο νεοφιλελευθερισμός, υπό την ηγεσία του Ρέιγκαν και της Θάτσερ εξαπέλυσε επίθεση στον κόσμο. Και αυτό είχε αποτέλεσμα. Η τεράστια συγκέντρωση πλούτου σε ιδιωτικά χέρια συνοδεύτηκε από μια απώλεια ισχύος στον πληθυσμό. Οι άνθρωποι οδηγήθηκαν σε μια επισφαλή ζωή με χειρότερες θέσεις εργασίας. Το αποτέλεσμα είναι ένα μίγμα θυμού, φόβου και απόδρασης. Δεν εμπιστεύονται πλέον ούτε τα ίδια τα γεγονότα. Μερικοί το ονομάζουν λαϊκισμό, αλλά αυτή η πραγματικότητα αποκρύπτεται από τους θεσμούς. Η απογοήτευση από τις θεσμικές δομές έχει οδηγήσει σε ένα σημείο όπου οι άνθρωποι δεν πιστεύουν πλέον στα ίδια τα γεγονότα. Εάν δεν εμπιστεύεστε κανέναν, γιατί πρέπει να εμπιστευτείτε τα γεγονότα; Αν κανείς δεν κάνει τίποτα για μένα, γιατί να πιστεύω σε κάποιον;»

-«Ούτε στα μέσα μαζικής ενημέρωσης;»

-«Η πλειοψηφία εξυπηρετεί τα συμφέροντα του Τραμπ», λέει ο Τσόμσκι. «Παρακολουθήστε την τηλεόραση και τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Δεν υπάρχει τίποτα παρά ο Τραμπ, ο Τραμπ και ο Τραμπ. Τα μέσα ενημέρωσης έχουν πέσει θύματα στη στρατηγική που σχεδίασε ο Τραμπ. Κάθε μέρα τους δίνει ένα κίνητρο ή ένα ψέμα για να βρεθεί στο επίκεντρο και να καταλάβει το κέντρο της προσοχής. Εν τω μεταξύ, η άγρια πλευρά των Ρεπουμπλικάνων αναπτύσσει την άκρα δεξιά πολιτική της, μειώνοντας τα δικαιώματα των εργαζομένων και εγκαταλείποντας την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, η οποία είναι ακριβώς αυτή που μπορεί να τελειώσει όλους μας».

Μολώχ

Στάθης
Η παγκοσμιοποίηση απέτυχε σε όλα όσα διεκήρυσσε και πέτυχε σε όλα όσα επεδίωκε.

Διεκήρυσσε την κατάργηση των συνόρων. Την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, των εμπορευμάτων και της εργασίας. Διεκήρυσσε την ώσμωση των πολιτισμών (στο διεθνές περιβάλλον) και τον πολυπολιτισμό στο εσωτερικό των κοινωνιών. Διεκήρυσσε την άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων διά της ελεύθερης αγοράς (και της «αοράτου χειρός» που κανονιστικώς τη διέπει). Διεκήρυσσε την κατάργηση του προστατευτισμού και την ενθάρρυνση του ανταγωνισμού. Τέλος, διεκήρυσσε την άνθιση των ατομικών δικαιωμάτων, ενώ ευαγγελίσθηκε τη συρρίκνωση των πολέμων, ακόμα και την εξαφάνισή τους – με την εξαίρεση ίσως εκείνων που θα είχαν τη διεθνή νομιμοποίηση, ως έσχατου μέσου επίλυσης των διαφορών.

Εις όλα αυτά η παγκοσμιοποίηση απέτυχε παταγωδώς. Μάλιστα αποτυγχάνει θανάσιμα (κυριολεκτικώς, ως προς τα αποτελέσματα) εδώ και τριάντα χρόνια. Παρά ταύτα, η ανθρωπότητα σαν υπνωτισμένη ή αποχαυνωμένη –και ελλείψει ίσως άλλης εναλλακτικής πρότασης– παρακολουθεί την πορεία της παγκοσμιοποίησης, αδρανής.

Η παγκοσμιοποίηση σήμερα είναι νεκρή. Και η τραγωδία μας είναι ότι η ανθρωπότητα ακολουθεί εν πολλοίς αυτή τη νεκρή, ως ένα άβουλο ζόμπι η ίδια. Κατά μία μάλιστα έννοια η παγκοσμιοποίηση ήταν νεκρή εκ γενετής στον βαθμό που θα αποτύγχανε σε όσα επαγγελλόταν και θα επιτύγχανε σε όσα επεδίωκε.

Προϋπολογισμός 2018: Αφού δεν έσκισαν τα μνημόνια βάλθηκαν να τα …ξεπεράσουν

Πρόσθετους φόρους, μείωση των κοινωνικών δαπανών που θα πλήξουν τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς και μπαράζ ιδιωτικοποιήσεων, προβλέπει το τελικό σχέδιο του προϋπολογισμού του 2018 που κατατέθηκε σήμερα στη Βουλή.

Η κυβέρνηση αύξησε το στόχο του 2018 για το πρωτογενές πλεόνασμα από 3,5% που προέβλεπε το προσχέδιο, σε 3,82% του ΑΕΠ, με το ποσοστό να είναι υπερδιπλάσιο του 1,7% που στόχος του 2017.

Ειδικότερα ο προϋπολογισμός του 2018 προβλέπει αύξηση της φορολογία κατά 1,15 δισ. ευρώ και περικοπές 1,4 δισ. ευρώ δαπανών. Οι φόροι θα αυξηθούν και πάλι λόγω της κατάργησης της έκπτωσης του ειδικού καθεστώτος ΦΠΑ στα νησιά, της κατάργησης της έκπτωσης φόρου λόγω ιατρικών δαπανών, αλλά και της έκπτωσης του 1,5% στην παρακράτηση φόρου. Πάνω από 1 δισ. ευρώ είναι τα έσοδα που προβλέπονται από τις ιδιωτικοποιήσεις.

Οι άμεσοι φόροι προβλέπεται ότι θα διαμορφωθούν στα 20,766 δισ. ευρώ, αυξημένοι κατά 478 εκατ. ευρώ έναντι του 2017. Ο φόρος εισοδήματος φυσικών προσώπων, προβλέπεται να ανέλθει στα 8,725 δισ. ευρώ, αυξημένος κατά 456 εκατ. ευρώ έναντι του 2017. Την ίδια στιγμή οι έμμεσοι φόροι προβλέπεται να διαμορφωθούν στα 27,390 εκατ. ευρώ, παρουσιάζοντας αύξηση κατά 473 εκατ. ευρώ έναντι του 2017.

Τραπεζίτες: έφεραν την καταστροφή κι επιβραβεύτηκαν!

Η είδηση μπορεί να μη σχολιαζόταν τόσο έντονα αν φέτος δεν συμπληρώνονταν δέκα χρόνια από το ξέσπασμα της μεγαλύτερης κρίσης που γνώρισε η μεταπολεμική εποχή, τουλάχιστον.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Αλλά, δεν είναι λίγο οι πληγές να παραμένουν ακόμη ανοιχτές και τα μπόνους να φτάνουν στα ουράνια, δέκα χρόνια μετά τις 9 Αυγούστου 2007 όταν η γαλλική τράπεζα BNP Paribas απαγόρευε κάθε είδους πρόσβαση και διαχείριση στα επενδυτικά της κεφάλαια που σχετίζονταν με την αμερικανική αγορά ακινήτων και η ΕΚΤ έκανε ένεση ρευστότητας ύψους 94,8 δισ. στο τραπεζικό σύστημα της ευρωζώνης, για να ξεπεράσει την πιστωτική ασφυξία.

Την αφορμή έδωσαν οι αμοιβές δύο εκ των πλέον καλοπληρωμένων στελεχών της Γουόλ Στριτ, του Τζ. Ντάιμον και του Λ. Μπλάκφαιν, επικεφαλής των επενδυτικών τραπεζών JPMorgan Chase και Goldman Sachs, αντίστοιχα, που είδαν την αξία του χαρτοφυλακίου τους το 2016 να αυξάνεται κατά 314 εκ. δολ.! Η εκτόξευσή των αμοιβών τους κατά 150 εκ. δολ. για τον καθένα ήταν αποτέλεσμα του ράλι που καταγράφουν οι μετοχές μετά τις εκλογές της 9ης Νοεμβρίου. Ενδεικτικά, η τιμή της Goldman Sachs μόνο τις τελευταίες επτά εβδομάδες του 2016 αυξήθηκε κατά 24%, κι ενώ ακόμη ηχούσαν στα αφτιά των αμερικανών ψηφοφόρων οι άναρθρες κραυγές του ηγέτη των Ρεπουμπλικανών εναντίον του κατεστημένου της Γουόλ Στριτ, αποδεικνύοντας έτσι ότι οι επιθέσεις του Τραμπ ήταν προπέτασμα καπνού για να συγκαλυφθεί η συνεχιζόμενη ασυδοσία τους…

«Ο τρόπος που διαμορφώνονται τα πακέτα των αμοιβών παραμένει σε αδρές γραμμές ο ίδιος κι είναι εξαιρετικά αδιαφανής», τόνιζε στους Financial Times καθηγητής του Πανεπιστημίου του Κεντ, δείχνοντας ότι τίποτε επί της ουσίας δεν έχει αλλάξει από το 2007.

Στο ίδιο λίγο πολύ συμπέρασμα κατέληξε και έρευνα που οργανώθηκε από το πανεπιστήμιο Νοτρ Νταμ και την εταιρεία παροχής νομικών υπηρεσιών, Labaton Sucharow. «Φοβόμαστε ότι η τραπεζική βιομηχανία δεν έχει πάρει το μάθημα» ήταν το συμπέρασμα της έρευνας που απευθύνθηκε σε τραπεζίτες της Νέας Υόρκης και του Σίτι. Εξ αυτών, το ένα τέταρτο δήλωσε ότι θα πραγματοποιούσε μια παράνομη συναλλαγή αν απόφερε κέρδη και ήξερε ότι δεν πρόκειται να συλληφθεί. Περισσότεροι από το ένα τρίτο των ερωτηθέντων δήλωσαν μάρτυρες ή ότι είχαν γνώση από πρώτο χέρι παρατυπιών, ενώ οι μισοί βρήκαν πιθανό οι ανταγωνιστές τους να έχουν διαπράξει κάτι ανήθικο ή παράνομο…

Παράνοια

Υποθέτω πως εκείνο που εκνευρίζει περισσότερο τους νοήμονες περί την οικονομία, είναι η επιμονή των οπαδών τού νεοφιλελευθερισμού στην απόλυτη ελευθερία της αγοράς. Αυτή η θεοποιημένη ελευθερία είναι η ρίζα όλων των νεοφιλελεύθερων θεωριών, από τον Σούμπετερ μέχρι τον Χάγιεκ και τον Φρήντμαν, όπως την περιγράψαμε στην "Ανατομία του νεοφιλελευθερισμού".

Στην πραγματικότητα, από την πρώτη υιοθέτηση των νεοφιλελεύθερων θέσφατων κατά την δεκαετία τού 1980 στις ΗΠΑ του Ρόναλντ Ρέηγκαν και στην Μεγάλη Βρεττανία τής Μάργκαρετ Θάτσερ μέχρι σήμερα, το μόνο που προκύπτει ως αποτέλεσμα είναι η παράνοια των αγορών και, κατ' επέκταση, η αλλοίωση της λειτουργίας τους, η οποία δημιουργεί τερατογενέσεις και οδηγεί με βεβαιότητα στην καταστροφή του μηχανισμού που δόμησε ο καπιταλισμός μέσα στο διάβα των τριών τελευταίων αιώνων. Είναι δε απορίας άξιο πώς οι υποστηρικτές του νεοφιλελευθερισμού δεν αντιλαμβάνονται αυτή την παράνοια και επιμένουν να εκλαμβάνουν ως όραμα τον εφιάλτη που γέννησαν σε ΗΠΑ και Μεγάλη Βρεττανία ο ρεηγκανισμός και ο θατσερισμός.

Η βασική αιτία της παράνοιας των αγορών είναι η θεοποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και η απόλυτη επικράτησή του επί της πραγματικής οικονομίας, δηλαδή επί της παραγωγής που υλοποιείται στον πρωτογενή και -κυρίως- τον δευτερογενή τομέα. Πραγματική οικονομία υπάρχει στα εργοστάσια όπου παράγονται προϊόντα που ικανοποιούν πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες, όχι στα γραφεία όπου διακινούνται χρηματοοικονομικά παράγωγα. Εφ' όσον, λοιπόν, ο καπιταλισμός έφτασε στο σημείο να νοιάζεται περισσότερο για την ανάπτυξη των παραγώγων παρά για την πραγματική οικονομία, όχι μόνο δεν πρέπει να μας εκπλήσσει η αδυναμία ανάκαμψής του από τις κρίσεις του αλλά ίσως πρέπει να προετοιμαζόμαστε και για την κατάρρευσή του.

Με τα χρήματα των άλλων

«Το πρόβλημα με το σοσιαλισμό είναι πως τελειώνει όταν τελειώσουν τα χρήματα των άλλων».
Είναι η φράση ευαγγέλιο που ξεστόμισε η Μάργκαρετ Θάτσερ, μόλις ξεμπέρδεψε με τους ανθρακωρύχους.

Αρέσουν πολύ τα λόγια αυτά, στους φιλελέδες που την λάτρεψαν.

Η μακαρίτισσα -να αναπαύεται η φιλελεύθερη ψυχή της, εκεί ψηλά που βρίσκεται-δεν είχε σε αυτό άδικο.

Γιατί σοσιαλισμός με δανεικά και αγύριστα, δεν μπορεί να περπατήσει.

Όταν στερέψει η δεξαμενή των χρηματοδοτήσεων από τους τρίτους, μπορούν να στάζουν παροχές οι κρουνοί της δημόσιας παιδείας, της υγείας και της πρόνοιας;

Όχι, βέβαια. Πώς θα πληρωθούν οι δάσκαλοι και οι γιατροί;

Από πού θα πάρουν επιδόματα οι άνεργοι;

Με τι χρήματα θα κτιστούν εργατικές κατοικίες;

Και πώς να έχει άδικο η αείμνηστη, όταν κοτζαμάν- έτσι προφέρεται στα πειραιώτικα, και όχι κοτζάμ- Άδωνις Γεωργιάδης μας έδωσε με γραπτό του μήνυμα να καταλάβουμε ότι πρέπει να αγιάσει το στόμα της;



Η βαρώνη, αυτή που μαζί τον Ρήγκαν, έγιναν μπαρμπέρηδες στου κασίδη το κεφάλι, δηλαδή στους λαούς τους πάνω, σίγουρα θα πίστευε, ότι το καλό με τον καπιταλισμό είναι πως αρχίζει με τα χρήματα των άλλων.

Η Πορτογαλία ως παράδειγμα και εξαίρεση

Εκπλήξεις πανευρωπαϊκού, όχι μόνο εθνικού βεληνεκούς επιφύλασσαν οι κάλπες που στήθηκαν στην Πορτογαλία την Κυριακή 1 Οκτωβρίου 2017 με αφορμή την ανάδειξη τοπικών αρχόντων σε 308 δήμους της χώρας.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Η πρώτη έκπληξη αφορούσε την απρόσμενη επιτυχία του Σοσιαλιστικού Κόμματος (PS) που κατέγραψε την μεγαλύτερη επιτυχία του κατά τη διάρκεια όλης της μετα-διδακτορικής περιόδου, κερδίζοντας 157 δήμους και το 38% των ψήφων. Η δεύτερη έκπληξη σχετιζόταν με την ήττα κατά κράτος που δέχτηκε το κεντροδεξιό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα (PSD), κερδίζοντας μόνο 79 δήμους και το 16% των ψήφων. Οι τριγμοί που ακολούθησαν ήταν τόσο σοβαροί ώστε παράγοντες του κόμματος ζήτησαν την παραίτηση στου επικεφαλής του και πρώην πρωθυπουργού, Πέδρο Πάσος Κοέλιο.

Η νίκη των σοσιαλιστών που βρίσκονται στην κυβέρνηση με την στήριξη του Κομμουνιστικού Κόμματος Πορτογαλίας και του Μπλόκου της Αριστεράς (τα οποία ωστόσο δεν συμμετέχουν στην κυβέρνηση) από τον Οκτώβριο του 2015 είχε ευρύτερη σημασία καθώς όπως έγραψαν οι Financial Times στις 2 Οκτωβρίου «αποτελεί μια ισχυρή ένδειξη ότι η κυβέρνηση μειοψηφίας είναι πιθανό να επιβιώσει και να εξαντλήσει την τετραετή θητεία της». Με άλλα λόγια τα σενάρια της αριστερής παρένθεσης διαψεύδονται. Κι αυτό που δείχνει να επιβεβαιώνεται είναι ένα πολιτικό και δευτερευόντως οικονομικό πείραμα.

Σε οικονομικό επίπεδο η ανάκαμψη στην Πορτογαλία είναι παρούσα, όχι τόσο λόγω των προβλέψεων για αύξηση του ΑΕΠ κατά 2,5% το τρέχον έτος, όσο λόγω του ότι η ανεργία αν όχι φέτος, μετά βεβαιότητας το 2018 θα φτάσει τα προ της κρίσης επίπεδα. Συγκεκριμένα, η ανεργία (όπως φαίνεται στο διάγραμμα) είναι σχεδόν 8%, όταν το 2013 στο αποκορύφωμα της κρίσης χρέους (που ξεκίνησε το 2011 με το δάνειο ύψους 70 δισ. ευρώ) είχε φτάσει το 18% και το 2009 ανερχόταν στο 7%. Η μεγέθυνση επομένως έχει κοινωνικό μέρισμα. Η άνοδος του ΑΕΠ ήταν αποτέλεσμα τεσσάρων κυρίως αιτιών: της τουριστικής έκρηξης, των χαμηλών τιμών του πετρελαίου, του προγράμματος αγοράς ομολόγων της ΕΚΤ και της ανάκαμψης της ευρωπαϊκής οικονομίας που επέτρεψε να απορροφηθούν αβίαστα τα τρία τέταρτα των πορτογαλικών εξαγωγών που κατευθύνονται στη γηραιά ήπειρο. Αυτή την ευνοϊκή συγκυρία αξιοποίησε ο πρωθυπουργός της χώρας Αντόνιο Κόστα, που πριν το 2015 ήταν δήμαρχος της Λισαβόνας. Και λόγω αυτής της συγκυρίας έγινε κατορθωτή η βελτίωση των δημοσιονομικών μεγεθών που οδήγησε τον οίκο S&P στις 15 Σεπτεμβρίου να εντάξει ξανά την Πορτογαλία στις χώρες με επενδυτικό στάτους, 5 χρόνια αφότου χαρακτήρισε τα κρατικά της ομόλογα σκουπίδια.

Οι τσούχτρες του καπιταλισμού

Συντάκτης: Περικλής Κοροβέσης

Ο Κορινθιακός Κόλπος είναι μια μικρογραφία της Μεσογείου. Και οι δύο θάλασσες έχουν μια στενή φυσική είσοδο και μια τεχνητή έξοδο. Κλειστές θάλασσες και οι δύο, άρα εκτεθειμένες στις περιβαλλοντικές καταστροφές. Ο Κορινθιακός Κόλπος διαθέτει σπάνια προστατευόμενα οικοσυστήματα, όπως οι «κήποι» των κοραλλιών, τα υποθαλάσσια λιβάδια της Ποσειδωνίας, που συνθέτουν ένα πανέμορφο τοπίο στον πυθμένα. Εδώ βρίσκουν καταφύγιο τα τέσσερα είδη δελφινιών της Ελλάδος.

Κανονικά αυτή η υπερευαίσθητη θάλασσα θα έπρεπε να προστατεύεται με δρακόντεια μέτρα γιατί μολύνεται εύκολα εξαιτίας της αργής ανανέωσης των υδάτων της. Αλλά το κέρδος δεν έχει οικολογικές ευαισθησίες. Η «Αλουμίνα» εδώ και πενήντα χρόνια απορρίπτει την κόκκινη λάσπη της σ’ αυτή τη «λίμνη» και έχει καλύψει το 12% του πυθμένα του Κόλπου.

Αυτή η λάσπη είναι ένα επικίνδυνο δηλητήριο που αποτελείται από βαρέα μέταλλα, φυσικά ραδιενεργά συστατικά και πολλές άλλες επικίνδυνες καρκινογόνες ουσίες, σύμφωνα με τον καθηγητή Υγιεινής του Πανεπιστημίου Πατρών Απόστολο Βανταράκη.

Ο Κορινθιακός Κόλπος είναι μία από τις πιο σεισμογενείς περιοχές της Ελλάδας. Αν ενεργοποιηθεί το ρήγμα του και διασκορπίσει αυτή τη λάσπη, ο Κορινθιακός θα πεθάνει για πάντα. Εχει στα σπλάχνα του μια ωρολογιακή βόμβα που δεν ξέρουμε πότε θα εκραγεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πεθαίνει αργά αργά. Στον Κορινθιακό καταλήγουν τα αστικά λύματα χωρίς βιολογικό καθαρισμό.

Τα απόβλητα των ελαιοτριβείων μολύνουν τη θάλασσα με τα οξέα τους, που είναι αδιάλυτα στο νερό. Η άλλη πληγή είναι τα πλαστικά που διασπώνται σε μικροσκοπικά κομμάτια, μη ορατά από το μάτι και καταλήγουν στον άνθρωπο, μέσω της τροφικής αλυσίδας, δηλαδή από τα ψάρια που τα έχουν προσλάβει. Τέλος, έχουμε την υπεραλίευση με ανεμότρατες, τράτες και βιτζότρατες. (Οι τελευταίες είχαν απαγορευτεί. Αλλά ο οικολόγος υπουργός Ευάγγ. Αποστόλου τις επανέφερε ως αριστερές, που είναι καλύτερες από τις προηγούμενες που ήταν δεξιές).

Τα αποθέματα των ψαριών έχουν μειωθεί δραματικά. Μέσα σε δύο χρόνια (2009-2011) είχαν εκβρασθεί 25 νεκρά δελφίνια λόγω της έλλειψης τροφής και της ρύπανσης από χημικά και βαρέα μέταλλα. Φυσικό επακόλουθο να επελάσουν οι τσούχτρες, που απ’ ό,τι φαίνεται εγκαταστάθηκαν μόνιμα στον Κορινθιακό και τον έκαναν ακατάλληλο για κολύμβηση.

Οι λίγοι θαρραλέοι που το τολμούν, το πληρώνουν με ένα οδυνηρό τσίμπημα τσούχτρας. Αλλοι παθαίνουν αλλεργικό σοκ και αν δεν διακομιστούν ταχύτατα στο νοσοκομείο κινδυνεύουν να πεθάνουν από ασφυξία.

Φάκελος Fraport: Απαιτήσεις 74 εκατ. από το Δημόσιο

του Θάνου Καμήλαλη

Τα πολυσέλιδα έγγραφα, όπως εσωτερικές επιστολές και ολόκληρη η προσφυγή στην επιτροπή επίλυσης τεχνικών διαφορών, που έχει στην κατοχή του το TPP, δείχνουν ένα πολύ βασικό θέμα. Η Fraport πατώντας στους σχετικούς όρους της σύμβασης παραχώρησης (που όπως είχε αποκαλύψει το ΤPP, της προσφέρουν τεράστιες δυνατότητες να απαιτεί συνεχής αποζημιώσεις από το ελληνικό Δημόσιο για συντήρηση, επισκευές, απαλλοτριώσεις, επενδύσεις κ.α.) ζητεί από το ελληνικό κράτος μια εξαιρετικά μεγάλη αποζημίωση, 74 εκατ. ευρώ (60, συν ΦΠΑ) για εργασίες που υποστηρίζει ότι κρίθηκαν αναγκαίες, όταν ανέλαβε τη διαχείριση των αεροδρομίων, στη «μεγαλύτερη ιδιωτικοποίηση στη χώρα» όπως έχει χαρακτηριστεί. Οι (πρώτες) απαιτήσεις της Fraport έρχονται μόλις 14 ημέρες αφού ανέλαβε τα περιφερειακά αεροδρόμια. Το ποσό αυτό πάνω από τρεις φορές μεγαλύτερο από τα 22,4 εκατ. εγγυημένο μίσθωμα που θα καταβάλλει ετησίως η εταιρεία στο Δημόσιο. Και δυστυχώς, ίσως είναι μόνο η αρχή.

Συγκεκριμένα, οι απαιτήσεις της Fraport βασίζονται στη ρήτρα 6.4.3 της Σύμβασης Παραχώρησης, που ψηφίστηκε, παρά τις αντιδράσεις φορέων που την χαρακτήριζαν αποικιοκρατική, από το ελληνικό Κοινοβούλιο τον Μάιο του 2016 (ν.4389). Το συγκεκριμένο άρθρο, προβλέπει ότι εάν η εταιρεία παρουσιάσει έξοδα άνω του ενός εκατομμυρίου ευρώ (προσκομίζοντας τιμολόγια) για «ζημιές που θα προκύψουν σε οποιοδήποτε από τα μεταβιβασθέντα στοιχεία», τότε το Δημόσιο θα αποζημιώσει τον παραχωρησιούχο για το κόστος της αποκατάστασης. Πηγές του TPP σημειώνουν εδώ και μήνες ότι αυτό δίνει την ευκαιρία στην εταιρεία να εμφανίσει ζημιές, ή να ανεβάσει το κόστος της επισκευής ή αντικατάστασης περιουσιακών στοιχείων των αεροδρομίων, επιβαρύνοντας έτσι τα δημόσια οικονομικά. Σημειώνεται επίσης, ότι τα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις πηγαίνουν στον ειδικό λογαριασμό του ΤΑΙΠΕΔ κι από εκεί κατευθείαν στην «εξυπηρέτηση» του δημοσίου χρέους της χώρας. Τα έξοδα, βγαίνουν από τα κρατικά ταμεία…

Ο διευθύνων σύμβουλος του ΤΑΙΠΕΔ,Αντώνης Λεούσης (Κ), ο διευθύνων σύμβουλος της Fraport Greece Alexander Zinell (Α) και ο Δημήτρης Κοπελούζος, πρόεδρος του Ομίλου Κοπελούζου 

Από την πλευρά του, σε πλήθος εγγράφων το Δημόσιο χαρακτηρίζει τις απαιτήσεις της εταιρείας ως «αβάσιμες και μη στοιχειοθετημένες». Τόνιζει για παράδειγμα ότι «κατόπιν και της εμπεριστατωμένης ενημερώσεως μας από την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας, όλα τα πάγια περιουσιακά στοιχεία των αεροδρομίων ήταν καλοσυντηρημένα, σε πλήρη επιχειρησιακή λειτουργία και στη δέουσα λειτουργική κατάσταση […]»

Σε επικοινωνία με το TPP, πηγές της εταιρείας χαρακτηρίζουν το ζήτημα ως μια «κανονική διαδικασία, που προβλέπεται στη Σύμβαση», ενώ από το υπουργείο Μεταφορών δεν υπήρξε κάποιο σχόλιο.

Το χρονικό που έμεινε κρυφό

Ας τα πάρουμε όμως όλα με τη σειρά. Στις 26 Απριλίου η Fraport Greece στέλνει δύο επιστολές στο ελληνικό Δημόσιο, με τις οποίες ενημερώνει για οικονομικές απαιτήσεις της σχετικά με τις δύο ομάδες των 14 περιφερειακών αεροδρομίων (οι επιστολές αποστέλλονται από την Fraport Περιφερειακά Αεροδρόμια Α και την Fraport Περιφερειακά Αεροδρόμια Β). Οι δύο επιστολές, σχεδόν ολόιδιες και με μόνη διαφορά το ύψος των εκτιμώμενων ζημίων και τα αναφερόμενα αεροδρόμια, κοινοποιούνται στα υπουργεία Οικονομικών, Μεταφορών και Εθνικής Άμυνας.

Τι κρύβει ο πόλεμος εναντίον των μετρητών...

1) Τι κρύβει ο πόλεμος εναντίον των μετρητών...

Κυβέρνηση και δανειστές στην Ελλάδα ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλο ποιος θα διαλύσει περισσότερο την οικονομία, θα εξαθλιώσει και θα υποδουλώσει τους πολίτες.

Κατ’ αρχήν η ανοχή από τους Ευρωπαίους δανειστές μιας φορομπηχτικής δημοσιονομικής προσαρμογής από μια κυβέρνηση της "παλαβής" αριστεράς για μικροπολιτικές σκοπιμότητες ώστε να μεταθέσουν τη λύση του ελληνικού προβλήματος μετά τις γαλλογερμανικές εκλογές, είναι ηθικά απαράδεκτη. Η ελληνική οικονομία δεν πρόκειται να ανακάμψει με αυτό το επίπεδο φόρων και εισφορών. Δεν υπάρχει καμιά ελπίδα εξόδου από την κρίση  με αυτό το κράτος και αυτό το ασφαλιστικό με 3 εκατ. συνταξιούχους και 2,5 εκατ. εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα.

Μοναδικό αποτέλεσμα της πολιτικής που ακολουθεί η χώρα από το 2010 και μετά και ιδίως μετά το 2015 είναι η αφαίμαξη των καταθέσεων δια της φορολογίας, όχι για την ανάπτυξη όπως θα ήταν φυσιολογικό αλλά για τη συντήρηση και μετάθεση της κατάρρευσης του πελατειακού κράτους και πελατειακού ασφαλιστικού με τις αυθαίρετες και πρόωρες συντάξεις.

Από το καλοκαίρι του 2015 και μετά στην  Ελλάδα με αφορμή τα capital controls λαμβάνει χώρα ένα πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο πείραμα εξανδραποδισμού και καταδυνάστευσης μέσω του ελέγχου των μετρητών.

Η επιβολή των capital controls με αιτία τη φυγή των καταθέσεων λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και τις τράπεζες, αποτελεί μόνο το πρώτο βήμα, στη συνέχεια η κυβέρνηση με την καθοδήγηση ή ανοχή των δανειστών προσπαθεί να ολοκληρώσει την εξάλειψη των μετρητών από την αγορά. Σαν αιτιολογία προβάλλεται δήθεν, η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και ο περιορισμός της μαύρης οικονομίας.

Ήταν τεχνική διόγκωση του χρέους και η φτωχοποίηση του λαού - Πλήρης τεκμηρίωση με στοιχεία.

Άρθρο: Σεπτεμβρίου 2012

Όσα αναφέρω στο άρθρο αυτό συμπληρώνουν τις μέχρι τώρα δηλώσεις και μαρτυρικές καταθέσεις μου και αποτελούν τα πρώτα ακριβή ποσοτικά συμπεράσματά μου, τα οποία βασίζονται σε συνεχιζόμενη ενδελεχή μελέτη για τα γεγονότα και τις μαρτυρίες από το έτος 2009 σχετικά με το έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης του έτους 2009. Θεωρώ ότι μπορώ σήμερα, δύο ακριβώς χρόνια μετά την δεύτερη συνεδρίαση της τότε ανεξάρτητης 7-μελούς Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, να συμβάλω στην διαλεύκανση του ζητήματος της διόγκωσης των δημοσιονομικού ελλείμματος της χώρας μας υποστηρίζοντας ότι το πραγματικό μέγεθος του ελλείμματος του 2009 ήταν 3,9% του ΑΕΠ (Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος).

Ας ξεκινήσουμε από τον ορισμό του ελλείμματος και την σχέση του με το χρέος. Το δημόσιο έλλειμμα είναι η διαφορά μεταξύ εσόδων και δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού. Το χρέος ορίζεται ως τα συσσωρευμένα ελλείμματα διαμέσου του χρόνου. Συνεπώς, το έλλειμμα ενός συγκεκριμένου έτους είναι η διαφορά μεταξύ του χρέους του έτους αυτού και του προηγούμενου έτους. Με άλλα λόγια, τα δύο αυτά μεγέθη, έλλειμμα και χρέος, σχετίζονται μεταξύ τους διαμέσου μιας εξίσωσης η οποία αποτελεί και έναν παράγωγο ορισμό του ελλείμματος. Η εξίσωση αυτή είναι η εξής:

Ο Μπέζος έβγαλε σε μια ημέρα όσα ένας εργάτης της Amazon σε 1.001.430 χρόνια

Μερικούς ενδιαφέροντες υπολογισμούς έκανε η πρωτοβουλία International Amazon Workers Voice για τον μισθό ενός εργάτη της εταιρείας Amazon στην Ινδία και του ιδρυτή της ίδιας εταιρείας Τζεφ Μπέζος.

Τις πρώτες 24 ώρες από την εξαγορά της αλυσίδας καταστημάτων Whole Foods ο Μπέζος κέρδισε 2.8 δισεκατομμύρια δολάρια από την αύξηση της τιμής της μετοχής της Amazon – δηλαδή όσα θα έβγαζε ένας Ινδός εργάτης της εταιρείας του εάν δούλευε ασταμάτητα για 1.001.430 χρόνια, με το σημερινό μισθό των 233 δολαρίων το μήνα.

Με δεδομένο βέβαια ότι ο Ινδός εργάτης έχει μέσο όρο ζωής 68 χρόνια, λόγω των συνθηκών διαβίωσης και εργασίας, είναι λίγο δύσκολο να πιάσει το στόχο.

Στις 27 Απριλίου ο Μπέζος κέρδισε 3.3 δισεκατομμύρια δολάρια σε διάστημα λίγων ωρών – δηλαδή κέρδιζε περίπου 24.000 δολάρια το λεπτό. Ο Ινδός εργάτης της Amazon θα έπρεπε να εργάζεται 8 χρόνια για το ίδιο ποσό (του ενός λεπτού) δηλαδή περισσότερο από το ένα δέκατο της ζωής του.

H Amazon έχει επενδύσει πέντε δισεκατομμύρια δολάρια στην Ινδία από το 2013, όταν η χώρα μετατράπηκε στο δεύτερο σημαντικότερο κόμβο μεταφοράς προϊόντων της Amazon στον πλανήτη.

O Evo Morales διακήρυξε "πλήρη ανεξαρτησία" της Βολιβίας από ΔΝΤ και Παγκόσμια Τράπεζα!

 

22 Ιούλη 1944 στο Μπρέττον Γουντς των ΗΠΑ αποφασίστηκε η δημιουργία του...

Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), της Παγκόσμιας Τράπεζας και η υιοθέτηση του συστήματος σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών στο διεθνές εμπόριο, θέτωντας στο περιθώριο τον "κανόνα του χρυσού" για τις συναλλαγματικές ισοτιμίες.

Την ημέρα της περιβόητης Διάσκεψης του Μπρέττον Γουντς επέλεξε ο πρόεδρος της Βολιβίας Evo Morales να διακηρύξει «ΠΛΗΡΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ» από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και την Παγκόσμια Τράπεζα.

Η διακήρυξη του Έβο μέσω του Προεδρικού tweet ανατρέπει το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό καπιταλιστικό σύστημα και σηματοδοτεί νέες προοπτικές για χώρες που διαθέτουν πολιτικές ηγεσίες και κυβερνήσεις, εκφραστών λαϊκών εθνικών συμφερόντων: «Αυτές οι οργανώσεις υπαγόρευσαν την οικονομική μοίρα της Βολιβίας κι όλου του κόσμου. Σήμερα μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι έχουμε την πλήρη ανεξαρτησία από αυτές».