Κόκκινα δάνεια, μαύρα κοράκια και η αναδιάρθρωση του ελληνικού Κεφαλαίου

 

του Γιώργου Παυλόπουλου

17.12.15

Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ψήφισε το νομοσχέδιο για το «άνοιγμα της αγοράς κόκκινων δανείων», δηλαδή τη δυνατότητα τα τραπεζικά ιδρύματα της χώρας να πωλούν σε τρίτους (στα επονομαζόμενα distress funds) δάνεια που εμφανίζουν καθυστέρηση μεγαλύτερη των 90 ημερών.   Σε πρώτη φάση το νομοσχέδιο προβλέπει τη δυνατότητα οι τράπεζες να πωλούν καθυστερημένα επιχειρηματικά δάνεια μεγάλων επιχειρήσεων (τζίρος επιχείρησης άνω των 50 εκατομμυρίων ευρώ ή πάνω από 250 εργαζόμενοι στον όμιλο) καθώς και στεγαστικά ή καταναλωτικά δάνεια τα οποία δεν έχουν υποθήκη Α΄ κατοικία. Εκτιμάται ότι αφορά κατ’ αρχήν 100 περίπου μεγάλες, υπερχρεωμένες, εταιρίες, σχεδόν 7 δις ευρώ καθυστερημένα στεγαστικά δάνεια για Β΄ ή εξοχική κατοικία, καθώς και την πλειοψηφία των καταναλωτικών δανείων (από τα 24δις ευρώ μόνο τα 3δις έχουν υποθήκη ακίνητο και εξαιρούνται). Μετά τις 15 Φεβρουαρίου 2016, θα επεκταθεί και στα υπόλοιπα επιχειρηματικά δάνεια που σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη του ΕΒΕΑ αφορούν 120.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις με καθυστερούμενα δάνεια. Σημειωτέον, ότι η πώληση δανείου δεν αφορά μόνο το καθυστερημένο δάνειο αλλά συμπαρασύρει και τις ενήμερες οφειλές του δανειολήπτη!   Η κριτική που έχει γίνει μέχρι σήμερα στο εν λόγω νομοσχέδιο έχει επικεντρωθεί στη διάσταση ότι «θα έρθουν τα κοράκια να φάνε τα σπίτια του κόσμου». Αυτό πιθανά θα γίνει πραγματικότητα αργότερα, όταν θα εντάσσονται και άλλες κατηγορίες δανειοληπτών, όμως άμεσα δεν είναι αυτή η κύρια πλευρά του. Τραπεζίτες και ξένοι τοκογλύφοι δεν θέλουν «να βάλουν χέρι» τώρα σε μια καταστραμμένη αγορά Α΄ κατοικίας. Εξάλλου, η πρόσφατη τροποποίηση του «Νόμου Κατσέλη» αδυνατίζει μεν εμφανώς την προστασία του δανειολήπτη με Α΄ κατοικία, αλλά θέτει και όρια που καλύπτουν προσωρινά μεγάλες κοινωνικές κατηγορίες (πχ. εισόδημα άγαμου €8.180 ετησίως και αντικειμενική αξία ακινήτου €120.000, ζευγάρι με εισόδημα €13.917 και αντικειμενική €160.000, και για κάθε παιδί επιπλέον εισόδημα €3.361 και επιπλέον αξία ακινήτου €20.000). Φυσικά, ακριβές κατοικίες και εξοχικά θα βγουν στο σφυρί, αλλά αυτό μπορούν να το κάνουν απευθείας οι τράπεζες και χωρίς τα distress funds. Δευτερευόντως, έχει ασκηθεί κριτική στο νομοσχέδιο από μικροαστική οπτική, που αναδεικνύει κυρίως τον κίνδυνο «αφελληνισμού» υπερχρεωμένων εταιρειών. Όμως, το νομοσχέδιο για την πώληση κόκκινων δανείων αφορά πιο σύνθετες και βαθιές διαδικασίες με βασική συνισταμένη την ενίσχυση και αναδιάρθρωση του Ελληνικού Κεφαλαίου.

Η μεγάλη τραπεζική ληστεία

Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2015

Η μεγάλη τραπεζική ληστεία

Οι κερδοσκόποι δεν θα πάρουν μόνο τις τράπεζες σε εξευτελιστικές τιμές, κλέβοντας τους Έλληνες αλλά, επίσης, τα σπίτια και τις επιχειρήσεις τους. Λογικά λοιπόν γίνεται ξέφρενο πάρτι στο Λονδίνο, όπου όλοι πίνουν στην υγεία των ανόητων.

«Σύμφωνα με αυτή την εξέλιξη, η Eurobank παραμένει στον ιδιωτικό τομέα, αυξάνοντας το ποσοστό της συμμετοχής των ιδιωτών στο μετοχικό της κεφάλαιο σε περίπου 96% και μειώνοντας τη συμμετοχή του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας σε περίπου 4%.

 

Πληροφορίες αναφέρουν ότι οι βασικοί της μέτοχοι Fairfax, Ross, Brookfield και Highfields τοποθέτησαν κεφάλαια ύψους 584 εκ. €, ενώ παράλληλα οι ίδιες πηγές τονίζουν ότι, οι προσφορές των διεθνών επενδυτών στο «βιβλίο προσφορών» ξεπέρασαν το ζητούμενο ποσό της αύξησης κεφαλαίου κατά 300-400 εκ. €. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως στο βιβλίο προσφορών της Eurobank συμμετείχαν και Έλληνες με κεφάλαια περί τα 300 εκ. €.

 

Η Alpha Bank περνά στον ιδιωτικό τομέα μετά από την τρέχουσα ανακεφαλαιοποίηση, έχοντας περίπου 10 βασικούς μετόχους και σημαντική υπερκάλυψη. Αξίζει να σημειωθεί ότι το επενδυτικό κεφάλαιο του Κατάρ επιβεβαίωσε για ακόμη μία φορά την εμπιστοσύνη του στην τράπεζα, τοποθετώντας κεφάλαια και σε αυτήν την αύξηση μετοχικού κεφαλαίου. Με την ολοκλήρωση της ανακεφαλαιοποίησης, οι ιδιώτες επενδυτές θα κατέχουν περί το 92% του μετοχικού κεφαλαίου της Alpha Bank, ενώ με περίπου 8% θα συμμετέχει το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας» (πηγή).

.

Το σενάριο της οργής

Ας υποθέσουμε ότι, μία τράπεζα έκανε την προηγούμενη αύξηση κεφαλαίου της στα 0,31 € (πηγή). Θεωρητικά τότε, η τράπεζα είχε συνολικά 100.000 μετοχές, οπότε κόστιζε 31.000 €. Μέτοχος της ήταν το δημόσιο μέσω του ΤΧΣ με 60%, οπότε με 60.000 μετοχές των 0,31 € άρα με 18.600 €, ενώ οι ιδιώτες είχαν 40% (40.000 μετοχές των 0,31 € άρα 12.400 €)

Fraport: Δυο δισ. ευρώ θα στοιχίσει στον ελληνικό λαό η παραχώρηση των αεροδρομίων στους Γερμανούς!

Δήλωση- βόμβα του πρόεδρου της Ομοσπονδίας Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας (ΟΣΥΠΑ) Βασίλη Αλεβιζόπουλου ο οποίος αποκαλύπτει στο newsbomb.gr, άγνωστες λεπτομέρειες της σύμβασης με τους Γερμανούς - 'Ολο το κρίσιμο παρασκήνιο της συνάντησης με τα στελέχη της γερμανικής εταιρείας Fraport στη Θεσσαλονίκη.
 

Της Γεωργίας Λινάρδου
Όλα φαίνεται να είναι ανοιχτά με την υπόθεση παραχώρησης 14 περιφερειακών αεροδρομίων στη γερμανική εταιρεία Fraport AG η οποία κέρδισε τον περασμένο Νοέμβριο τον διεθνή διαγωνισμό του Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ).

Οι Γερμανοί σήμερα ζητούν από το ΤΑΙΠΕΔ πολύμηνη παράταση των εγγυητικών επιστολών (λήγουν τέλος του μήνα) στο διαγωνισμό. Γιατί; Διότι επιθυμούν να εξασφαλίσουν καλύτερη χρηματοδότηση. Το ΤΑΙΠΕΔ θα δώσει, ως φαίνεται όμως από τον πρόεδρο Στ. Πιτσιόρλα, δίχως να δεχθεί και μείωση του τιμήματος…

Πλαστικό χρήμα; Γιατί;

Θά 'θελα νά 'ξερα ποιος διεστραμμένος νους σκέφτηκε το τελευταίο τερτίπι τού περίφημου ελέγχου κεφαλαίων (κάπιταλ κοντρόλ, που λέμε στην Ελλάδα), σύμφωνα με το οποίο οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι δεν θα μπορούν να σηκώνουν από τους λογαριασμούς τους 420 ευρώ μετρητά κάθε βδομάδα αλλά μόνο 150. Τα υπόλοιπα θα έχουν δικαίωμα να τα ξοδεύουν μόνο με κάρτα.

Όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση, το μέτρο εντάσσεται σε μια γενικώτερη προσπάθεια να επεκταθεί η χρήση πλαστικού χρήματος από τους έλληνες, οι οποίοι είναι μαθημένοι να πληρώνουν με ρευστό. Πώς να το κάνουμε; Ο έλληνας γουστάρει να βγάζει το μπαγιόκο από την τσέπη με το ένα χέρι, να φτύνει τα δάχτυλα του άλλου χεριού και να αρχίζει το μέτρημα... Ε, ντροπή πια! Έτσι θα γίνουμε ευρωπαίοι; Με το να μας βλέπουν οι ευρωπαίοι και να γελάνε;

Η προπαγάνδα περί πλαστικού χρήματος από το πρωτοσέλιδο της φιλοκυβερνητικής "Αυγής"...

Anselm Jappe “τα καλά και τα κακά νέα”

(ενα προφητικο κειμενο,γραμμενο προ τριετιας και εξαιρετικα επικαιρο απο το εντυπο: ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΤΕΠΑΣ, ΤΕΥΧΟΣ 2, ΜΑΙΟΣ 2012,ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ)

Σας έχω νέα. Κάποια καλά, κάποια κακά. Τα καλά νέα είναι ότι ο παλιός και γνώριμος εχθρός μας, ο καπιταλισμός, μοιάζει να διέρχεται βαθύτατη κρίση. Τα κακά νέα είναι ότι μέχρι στιγμής καμία μορφή χειραφέτησης δεν φαίνεται πραγματικά πρόσφορη και τίποτε δεν εγγυάται ότι το τέλος του καπιταλισμού θα οδηγήσει σε κάποια καλύτερη κοινωνία. Είναι σαν να διαπιστώνουμε ότι η φυλακή στην οποία έχουμε εγκλωβιστεί εδώ και καιρό έχει πιάσει φωτιά, οι φύλακες έχουν πανικοβληθεί, αλλά οι πύλες παραμένουν κλειστές.

Η κρίση του καπιταλισμού είναι πια αδιαμφισβήτητη.Δεν οφείλεται ωστόσο στη δράση των αντιπάλων του. Όλα τα σύγχρονα επαναστατικά κινήματα και σχεδόν το σύνολο της κριτικής στον καπιταλισμό τον έχουν φανταστεί να εξαφανίζεται, ηττημένο από οργανωμένες δυνάμεις που αποφάσισαν να τον κατεδαφίσουν και να τον αντικαταστήσουν με κάτι καλύτερο. Το δύσκολο είναι τάχα να πολεμήσουμε την τεράστια εξουσία του καπιταλισμού που βρίσκεται τόσο στην ισχύ των όπλων του, όσο και ριζωμένη βαθιά στα ίδια μας τα μυαλά…Άπαξ όμως και τον νικήσαμε, η λύση ξεπροβάλλει εμπρός μας – ιδού η εναλλακτική πρόταση για την κοινωνία κι αυτή σε τελική ανάλυση γεννά τις επαναστάσεις! Σήμερα αντιμετωπίζουμε την κατάρρευση του συστήματος, την αυτοκαταστροφή, την εξάντληση, το ναυάγιό του. Έφτασε επιτέλους στα όριά του, στα όρια της αποτίμησης της αξίας που ήταν εξαρχής στον πυρήνα του. Ο καπιταλισμός είναι πρωταρχικά παραγωγή αξίας, της αξίας που αντιπροσωπεύει το χρήμα. Η καπιταλιστική παραγωγή ενδιαφέρεται μόνον για ό,τι αποδίδει χρήμα. Αυτό δεν οφείλεται αποκλειστικά στην «απληστία των μοχθηρών καπιταλιστών». Οφείλεται στο γεγονός ότι η εργασία και μόνον μπορεί να προσδώσει«αξία» στα εμπορεύματα. Κι αυτό συνεπάγεται επίσης ότι ούτε η τεχνολογία δεν μπορεί να προσδώσει επιπλέον αξία στα εμπορεύματα: Όσο περισσότερο χρησιμοποιεί κανείς μηχανές κι άλλα τεχνικά μέσα στην παραγωγή, τόσο λιγότερη αξία έχει το εμπόρευμα που παράγεται.

Αποπληθωρισμός: η θανατηφόρα ασθένεια

"Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα εξετάζει ήδη την προοπτική να επεκτείνει το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης για να ανακόψει την υποχώρηση του πληθωρισμού στην Ευρωζώνη, που βρίσκεται πλέον στο ανησυχητικό 0,1%." (Καθημερινή, "O χαμηλός πληθωρισμός παραμένει το μεγάλο πρόβλημα για την ΕΚΤ", 26/9/2015).

Η παραπάνω ειδησούλα είναι πολύ πιθανό να εκπλήσσει τον αδαή αναγνώστη, ο οποίος έχει μάθει πως πρόβλημά του είναι ο υψηλός πληθωρισμός κι όχι ο χαμηλός. Ειδικά δε, ο αρνητικός πληθωρισμός (αποπληθωρισμός) θα αντιμετωπιζόταν ως ευλογία από τον απλό πολίτη, ο οποίος θα καταλάβαινε ότι αυξάνεται η αξία των χρημάτων του μιας και πέφτουν οι τιμές. Και όμως, για τους γνώστες των οικονομικών πραγμάτων, ο αποπληθωρισμός εκλαμβάνεται ως εξαιρετικά επικίνδυνη -συχνά δε, θανατηφόρα- ασθένεια της οικονομίας.

Ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι έχει κάθε λόγο να είναι προβληματισμένος

Είναι η Λιτότητα ο Μόνος Δρόμος Ανάκαμψης για την Ελλάδα; Μαθήματα από την Ισλανδία

Του Ιωάννη Θεοδοσίου
Καθηγητή Οικονομικών, Πανεπιστήμιο του Αμπερντήν

Εισαγωγικά

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το ΔΝΤ προχώρησαν στην επιβολή ενός τρίτου γύρου βαριάς λιτότητας στο ελληνικό κράτος με την πλήρη συνεργασία της πλειονότητας του ελληνικού πολιτικού κατεστημένου. Η καταστροφική λιτότητα έχει ήδη προκαλέσει μείωση του ελληνικού ΑΕΠ σε ποσοστό άνω του 25% μέσα σε 5 χρόνια, όταν το ΑΕΠ των Ηνωμένων Πολιτειών στη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης μειώθηκε κατά 20% και του Ηνωμένου Βασιλείου κατά 11%. Οι βλαβερές συνέπειες για τον ελληνικό πληθυσμό είναι πρωτοφανείς, καθώς η ανεργία έχει φτάσει στο 28% και η ανεργία των νέων στο 70%, όσοι κατατάσσονται ως φτωχοί ή ότι κινδυνεύουν να βρεθούν σ’ αυτή την κατηγορία αντιστοιχούν στο 56% των Ελλήνων, ενώ το 46% των συνταξιούχων βρίσκεται κάτω από το όριο φτώχειας και το ποσοστό της παιδικής φτώχειας ανέρχεται στο 41%.

Οι εγκληματικές πράξεις και οι αυτοκτονίες έχουν πολλαπλασιαστεί, η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε απότομα και η διάδοση των ασθενειών έχει προκαλέσει χάος στο ελλιπώς χρηματοδοτούμενο και άκρως υποβαθμισμένο σύστημα υγείας. Έτσι, η μόνη εναπομένουσα πηγή πλούτου στην Ελλάδα, οι πολίτες της, υπονομεύεται σοβαρά. Τα πέντε τεράστια κακά που αναγνώρισε το 1942 ο σερ Ουίλιαμ Μπέβεριτζ, η ανάγκη, η ασθένεια, η άγνοια, η εξαθλίωση και η αδράνεια, έχουν πλέον ριζώσει βαθιά στην ελληνική κοινωνία του 2015. Αυτός ο πόλεμος εναντίον των φτωχών, όπου οι πιο ευπαθείς και ευάλωτες κοινωνικές ομάδες υποφέρουν προς όφελος της χρηματοπιστωτικής και πολιτικής ελίτ, ονομάζεται, με βάση την οργουελιανή παράδοση, «υγιής οικονομική πολιτική”, η οποία συνιστά τον μόνο δρόμο προς την οικονομική ανάκαμψη, αποκαλούμενη ΤΙΝΑ «There Is No Alternative» (Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση).

Ωστόσο, η θεαματική οικονομική ανάκαμψη της Ισλανδίας ύστερα από τη διάρρηξη της δικής της χρηματοπιστωτικής φούσκας, το 2008, δείχνει ότι υπάρχει εναλλακτική λύση. Αυτή η εναλλακτική λύση απαιτεί συντονισμένες κυβερνητικές ενέργειες για να αναστραφούν οι καταστροφικές επιπτώσεις της λιτότητας και να καταβληθούν προσπάθειες ώστε να υπάρξει μέριμνα για τις πιο ευάλωτες και ευπαθείς ομάδες της κοινωνίας. Απαιτεί πολιτικές μείωσης της ανεργίας και της ανισότητας και προώθησης της οικονομικής μεγέθυνσης, έτσι ώστε να διασφαλίζεται ένας δρόμος για την πρόοδο της χώρας προς μια πιο ευημερούσα και πολιτισμένη κοινωνία. Είναι, λοιπόν, διαφωτιστικό το να παρακολουθήσουμε την ισλανδική εμπειρία: τη μετεωρική, αλλά εύθραυστη άνοδο της ισλανδικής οικονομίας με την εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, τη θεαματική και ταχύτατη πτώση της και, στη συνέχεια, την εξίσου ταχεία ανάκαμψή της, όταν οι πολιτικοί ηγέτες της Ισλανδίας έθεσαν ως προτεραιότητα τη δημοκρατία και ο λαός ψήφισε υπέρ της διαφύλαξης της κοινωνίας του αντί να ακολουθήσει το δρόμο που συνιστούσαν το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, το δρόμο της ακραίας λιτότητας.

Το νομισματικό όπλο

Εάν η Κίνα εισέλθει επίσημα στον συναλλαγματικό πόλεμο που διεξάγεται σε παγκόσμια κλίμακα, θα ξεσπάσει η καταιγίδα των καταιγίδων στον πλανήτη –   αφού είναι η μεγαλύτερη εξαγωγική δύναμη, με σημαντική απόσταση από τη δεύτερη

Η Κίνα, μέσα σε ένα χρονικό διάστημα 20 περίπου ετών (μετά το 1995), έχει εξελιχθεί στη μεγαλύτερη εξαγωγική χώρα του πλανήτη – ενώ, παρά το ότι οι εξαγωγές της μειώνονται τα τελευταία χρόνια (άρθρο), το μερίδιο της στην παγκόσμια αγορά συνεχίζει να αυξάνεται.

Η άνοδος της Κίνας στην κορυφή των εξαγωγικών κρατών, συνέβη εις βάρος της βιομηχανίας της Ευρώπης, των Η.Π.Α. και της Ιαπωνίας – προκαλώντας σε κάποιο βαθμό την αποβιομηχανοποίηση τους. Όπως φαίνεται δε από το γράφημα που ακολουθεί, ο μεγαλύτερος χαμένος στη μάχη των μεριδίων αγοράς ήταν η Ιαπωνία (κίτρινη καμπύλη) – ακολουθούμενη από τις Η.Π.Α. (πράσινη) και την Ευρωζώνη (κόκκινη).
.

.
Συνεχίζοντας, το μερίδιο αγοράς της κάποτε ισχυρότατης εξαγωγικά Ιαπωνίας ευρίσκεται σε ελεύθερη πτώση μετά τη δεκαετία του 1990, όπου η χώρα βυθίστηκε στην ύφεση, μετά το σπάσιμο της φούσκας του χρηματιστηρίου της – ενώ θα συνεχίσει να μειώνεται τα επόμενα έτη, αν μη τι άλλο για νομισματικούς λόγους.
Σε καλύτερη θέση από την Κίνα είναι οι Η.Π.Α., οι οποίες ναι μεν έχασαν το ένα τρίτο των εξαγωγών τους μετά την είσοδο της Κίνας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου το 2001, αλλά σταθεροποιήθηκαν την τελευταία δεκαετία – κυρίως επειδή πίεσαν την Κίνα να ανατιμήσει το νόμισμα της απέναντι στο δολάριο, την τριετία 2005-2008 (όπως ακριβώς την Ιαπωνία τη δεκαετία του 1980).
Η Ευρώπη, η Ευρωζώνη εν προκειμένω, έχασε επίσης ένα σημαντικό μερίδιο αγοράς – από το 35% περίπου, συμπεριλαμβανομένης όμως της εσωτερικής της αγοράς, στο 24%. Οι απώλειες αυτές δεν μοιράζονται εξ ίσου μεταξύ των χωρών της νομισματικής ένωσης – όπου οι μεγάλοι χαμένοι ήταν η Γαλλία και η Ιταλία, ενώ η Ισπανία, ακόμη περισσότερο η Γερμανία, είχαν τις μικρότερες μειώσεις.
Περαιτέρω, φαίνεται πως η τάση θα συνεχιστεί και το 2015 – όπου, από νομισματικής πλευράς, θα υποστούν απώλειες τόσο η Ιαπωνία, όσο και η Ευρωζώνη, με τις Η.Π.Α. και την Κίνα να αποκομίζουν περισσότερα κέρδη. Ερευνώντας τώρα κανείς τα αίτια της συγκεκριμένης εξέλιξης, θα πρέπει να τα διαχωρίσει σε δυο φάσεις:
(α) 1980-2000: Μετά την είσοδο της Κίνας στον καπιταλισμό και το ξεκίνημα της εξαγωγικής ανόδου της, οι πραγματικοί μισθοί των εργαζομένων της παρέμειναν σταθεροί, παρά την οικονομική της ανάπτυξη. Το γεγονός αυτό επιτεύχθηκε μέσω της ρύθμισης της αγοράς εργασίας – η οποία έμοιαζε με τη χειρότερη εποχή της αρχικής βιομηχανοποίησης της Δύσης.
Ειδικότερα, εκατομμύρια εσωτερικοί μετανάστες-εργαζόμενοι δεν είχαν κανένα δικαίωμα διαμονής στις μεγάλες πόλεις, ενώ μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να απολυθούν – παράλληλα, η αγορά εργασίας ήταν ελεγχόμενη και οι μισθοί διατηρούταν εξαιρετικά χαμηλοί.
Την ίδια εποχή, ειδικά τη χρονική περίοδο 1980-1994, η Κίνα υποτιμούσε δραστικά το νόμισμα της – συνολικά περισσότερο από 50%. Ο συνδυασμός λοιπόν των δύο αυτών παραγόντων (φθηνό εργατικό δυναμικό, υποτιμημένο νόμισμα), απογείωσε τις εξαγωγές της χώρας – την οποία δεν μπορούσε να ανταγωνισθεί καμία άλλη.
(β) 2000 – 2014: Η αγορά εργασίας απελευθερώθηκε εν μέρει, ενώ επιτράπηκε στις επιχειρήσεις να συνδέουν τους μισθούς των εργαζομένων τους με την παραγωγικότητα τους. Το δικαίωμα διαμονής στις μεγάλες πόλεις «χαλάρωσε» και η Κίνα εισήλθε στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, αποδεχόμενη τους κανόνες του – έτσι ώστε να έχει ευκολότερη πρόσβαση στις διεθνείς αγορές.
Περαιτέρω, επειδή οι μισθοί στην αρχή της δεκαετίας του 2000 ήταν πολύ χαμηλοί, ενώ το κινεζικό νόμισμα εξαιρετικά υποτιμημένο, η χώρα μπόρεσε να κερδίσει μεγάλα μερίδια σε όλες τις εξαγωγικές αγορές του πλανήτη. Παρά το ότι δε οι μισθοί άρχισαν να αυξάνονται με ισχυρούς ρυθμούς, συνδεόμενοι με την παραγωγικότητα των εργαζομένων, αφενός μεν είχαν μία πολύ χαμηλή αφετηρία, αφετέρου το νόμισμα παρέμενε υποτιμημένο – οπότε δεν εμποδίστηκε η εξαγωγική άνοδος της Κίνας.
Παράλληλα, η χώρα επικεντρώθηκε στην παραγωγή εκείνων των προϊόντων, τα οποία είχαν μεγάλη ζήτηση σε όλες τις εξαγωγικές αγορές – όπου μόλις τέσσερα από αυτά (κινητά τηλέφωνα, φορητοί υπολογιστές, οθόνες LCD και ολοκληρωμένα κυκλώματα), συγκέντρωναν πάνω από το ένα τρίτο των συνολικών εξαγωγών της.

Μεγάλη Μπίζνα η προσφυγιά

Δημιουργήσαμε τέρατα. Χειροκροτούσαμε την ώρα της σύλληψής τους.

 

Και τώρα η σκιά τους σκεπάζει τις ζωές μας και τις αλλάζει.

 

Στη μεγάλη φιέστα της αραβικής άνοιξης κανείς δεν τολμούσε να αντιδράσει. Το δάκτυλο στην σκανδάλη του όπλου που εκτόξευε εύκολες κατηγορίες αντιδημοκρατικότητας ήταν όπως πάντα νευρικό κι ευέξαπτο.

 

Ακόμη και όταν οι ψευδαισθήσεις περί αραβικής άνοιξης διαλύθηκαν μαζί με τις χώρες θύματα της με την άμεση ή έμμεση σύμπραξη των μεγάλων ευρωοατλαντικών δυνάμεων και των αράβων συμμάχων τους, λίγοι ήταν οι χώροι που πρόταξαν έστω και θεωρητικά τα στήθια τους απέναντι στην ιμπεριαλιστική εισβολή στη Λιβύη και υπονόμευση στη Συρία, παρότι ο ελβετικός σουγιάς του ισλαμικού εξτρεμισμού είχε βγει από την τσέπη των μεγάλων δυνάμεων για να μακελέψει και να σκορπίσει τον τρόμο και το χάος στην Μέση Ανατολή με τις ευλογίες των ισχυρών χρηματοδοτών του.

 

Δεν αντιδράσαμε στις αιτίες και τώρα ψάχνουμε τρόπο να αντιμετωπίσουμε τα συμπτώματα.

Χρόνια πριν είχα προειδοποιήσει για την άνοδο του εξτρεμιστικού ισλαμισμού, του τζιχαντισμού. Είχα επίσης δηλώσει σαφώς πως η αποσταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής θα είχε μεγάλες συνέπειες για την Ευρώπη και όχι για την Αμερική.

 

Σήμερα η Ευρώπη αλλάζει: προς το χειρότερο.

Τι ψυχή θα παραδώσετε ρε;

Ένα πνιγμένο αγόρι από τη Συρία βρίσκεται σήμερα στα πρωτοσέλιδα όλου του πλανήτη. Οι τίτλοι δραματικοί. Οι περιγραφές καίριες και στοχευμένες, αλλά τόσο αργοπορημένες. Κατάλαβαν ξανά ότι ο πόλεμος δολοφονεί. Με σφαίρες, με χημικά, με μπαλτάδες, με βυθισμένα σκάφη στα νερά της Μεσογείου. Ο πόλεμος σκότωσε ένα τρίχρονο παιδί, μαζί με χιλιάδες άλλα παιδιά πριν από αυτό. Κι ακόμη περισσότερα μετά.

 

Ο Αϊλάν χάθηκε, στην προσπάθειά του να ξεφύγει από τη φρίκη του πολέμου. Ο Αϊλάν κι ο πεντάχρονος αδερφός του Γκάλεμπ, πνίγηκαν. Η μητέρα τους, Ριχάνα, πνίγηκε. Ο πατέρας τους, Αμπντάλα Κούρντι, επέζησε. «Κρατούσα το χέρι της γυναίκας μου. Όμως τα παιδιά μου, μου γλίστρησαν από τα χέρια». Αυτό είπε ο πατέρας που έχασε τα δυο του αγόρια και τη γυναίκα του στο δρόμο προς την Ελλάδα. Ο πατέρας του Αϊλάν είπε ακόμη ότι είχε επιχειρήσει και άλλη φορά να μεταβεί στην Ελλάδα με την οικογένειά του. Τότε, το πλοίο τους αναχαιτίστηκε από το ελληνικό Λιμενικό Σώμα.

 

Σε ουγγρικό σταθμό τρένων εκατοντάδες πρόσφυγες παραμένουν εγκλωβισμένοι. Οι αρχές σταμάτησαν τα βαγόνια στο δρόμο προς την Αυστρία, κατέβασαν όλους τους «Ευρωπαίους» επιβάτες, και μάντρωσαν σα ζώα τους πρόσφυγες. Τους είπαν ψέματα ότι θα τους πάνε δυτικά, στην Αυστρία ή τη Γερμανία. Σε στρατόπεδα τους πήγαν, κι η αστυνομία έδιωξε τους δημοσιογράφους και τους φωτορεπόρτερ που ακολουθούσαν. Ο Ούγγρος πρωθυπουργός, Βίκτορ Όρμπαν, είπε στους Σύρους πρόσφυγες «μην έρχεστε εδώ. Μείνετε στην Τουρκία. Όλα είναι καλά εκεί. Εδώ δεν είστε ασφαλείς».

Οι εθνικοποιήσεις στη Βολιβία απέφεραν στη χώρα 13 δις δολάρια συναλλαγματικά αποθέματα

Οι εθνικοποιήσεις στη Βολιβία απέφεραν στη χώρα 13 δις δολάρια συναλλαγματικά αποθέματα

Πηγή: www.librered.net

Ο πρόεδρος της Βολιβίας, Έβο Μοράλες, δήλωσε ότι, από όταν η κυβέρνησή του ανέκτησε τους φυσικούς πόρους, βελτιώθηκε η οικονομική κατάσταση και η χώρα έγινε ένα σημαντικό διεθνές σημείο αναφοράς.

Από τις εορτασικές εκδηλώσεις των 355 χρόνων της ίδρυσης του Δήμου Καραπαρί στη περιφέρεια Ταρίζα στο Νότο της Βολιβίας, ο Πρόεδρος Έβο Μοράλες δήλωσε ότι “μέσω των φυσικών πόρων παράγεται πολύ συνάλλαγμα που αξιοποιείται προς όφελος του λαού της Βολιβίας”.

Προσέθεσε ότι η περιοχή έχει ειδική μεταχείριση λόγω του ότι η οικονομική κατάσταση άλλαξε μετά την εθνικοποίηση, επισημαίνοντας ότι η γη του Καραπαρί δίνει ζωή στη Βολιβία, αναφερόμενος στους πόρους υδρογονανθράκων που παράγονται στην περιοχή.

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΔΙΚΑΙΩΣΕ ΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΣΤΗ ΔΙΑΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΩΤΕΣ ΤΗΣ

Η Αργεντινή κέρδισε μία σπάνια νίκη στη μάχη με τους πιστωτές της στις ΗΠΑ, καθώς ένα ομοσπονδιακό εφετείο στο Μανχάταν αποφάσισε ότι δεν μπορεί να γίνει κατάσχεση των χρημάτων της κεντρικής τράπεζας της χώρας, που τηρούνται στη Νέα Υόρκη, από τους κατόχους ομολόγων της που δεν έχουν αποπληρωθεί.

Το δικαστήριο έκρινε ότι ο Τόμας Γκρίεζα, ο δικαστής του πρωτοβάθμιου αμερικανικού δικαστηρίου που είχαν προσφύγει οι ομολογιούχοι, έσφαλε το 2013, όταν δεν δέχθηκε το αίτημα της κεντρικής τράπεζας της Αργεντινής να απορρίψει την αγωγή τους λόγω κρατικής ασυλίας. Το εφετείο διέταξε τον Γκρίεζα να απορρίψει την αγωγή των πιστωτών.

Κι αν βγούμε απ’ το ευρώ και την ΕΕ;

Ν. Η. Κασίμης

Εισαγωγικά

Η αρχική συμφωνία εισόδου της Ελλάδας στην ΕΟΚ (Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης θα το αναφέρω στη συνέχεια …) έγινε στις 09/07/1961 από τον Π. Κανελλόπουλο και τον Ε. Αβέρωφ και … μπροστάρη των διαπραγματεύσεων, τον Κων/νο Καραμανλή. Η αναστολή υλοποίησής της αφορούσε την 7ετή περίοδο της Χούντας των συνταγματαρχών. Η τελική … ευθεία προσχώρησής μας στην ΕΟΚ, την περίοδο 1979-1981, ήταν η υλοποίηση του «οράματος» του … εθνάρχη (!!) Καραμανλή! Στις 28/05/1979 υπογράφεται στο Ζάππειο η συνθήκη προσχώρησης και στις 28/06/1979 επικυρώνεται από το Ελλ. Κοινοβούλιο. Μετά από 2 περιόδους σύγκλισης (1981-1985 και 1985-1995,) πλήρη μέλη γινόμαστε την 3^η περίοδο (1996-σήμερα) και το κοινό νόμισμα αρχίζει να «κυκλοφορεί» στην Ελληνική αγορά στις 01/01/2002, μετά την επίτευξη (!!) των «κριτηρίων σύγκλισης» της Συνθήκης του Μάαστριχτ.

 

Ας θυμηθούμε όμως …

Τη 10ετία του ΄90, ο Κ. Μητσοτάκης είχε υποστηρίξει:
– Εε, σε 10 χρόνια οι Έλληνες θα το έχουν ξεχάσει (σχετικά με το όνομα των Σκοπίων σε Macedonia, FYROM, κλπ)!
Ο Σημίτης, μεταγενέστερα, υποστήριζε:
– Αυτή είναι η Ελλάδα (σχετικά με τις κομπίνες στην Ελλάδα)!
– Έπαιξαν κι έχασαν! … Ας πρόσεχαν!! (σχετικά με το χρηματιστήριο).
Ο κος Μητσοτάκης δεν έκανε καμία αναφορά όμως για το ξεπούλημα και όχι μόνο, της ιστορίας μας! Έτσι αβίαστα!!
Ο κος Σημίτης δεν ανέφερε πουθενά και ποτέ φυσικά, από ποιους, μέσα σε ποιο (!) πολιτικό-οικονομικό περιβάλλον και πως «εξυπηρετήθηκαν» αυτές οι … κομπίνες!
Όπως επίσης ποτέ δεν ανέφερε τις «πηγές» (!) πληροφόρησης των μικροεπενδυτών για τους επερχόμενους κινδύνους του χρηματιστηρίου από τις επιτρεπόμενες (ποιος έδινε άδεια «εισαγωγής» στο χρηματιστήριο;) κυκλοφορούσες «φούσκες» μέσα σ’ αυτό!
Εισαγωγικά λοιπόν, μπορούμε να πάρουμε μια … πρώτη γεύση και ν’ αντιληφθούμε τι μας επεφύλασσε το Ευρωπαϊκό περιβάλλον που προετοιμαζόμαστε να … εισέλθουμε:
Παραπληροφόρηση, ξεπούλημα, σκληρές κομπίνες … Ευρωπαϊκού επιπέδου, ταξική εξαθλίωση!

 

(Σύντομη) Ιστορική αναδρομή …

• Το 1999 ο μέσος μισθός ήταν 180.000 δρχ. Στις 01/01/2002 έγινε €528,24, αλλά το … στρογγυλοποίησαν στα €520! Σήμερα ανέρχεται στα € 480! Μείωση 4%.
• Το πετρέλαιο θέρμανσης ήταν 62 δρχ./λίτρο (€ 0,18). Σήμερα ανέρχεται στα € 0,90 (307 δρχ.)! Αύξηση 400%!!
• Η βενζίνη πουλιόταν στις 180 δρχ./λίτρο (€0,52). Σήμερα ανέρχεται στα € 1,70 (580 δρχ.)! Αύξηση 227%!!
• Μια τυρόπιττα την αγοράζαμε 100 δρχ. (€ 0,29). Σήμερα θέλουμε € 1,40 (477 δρχ.)! Αύξηση 383%!!
• Το εισιτήριο του λεωφορείου κόστιζε 75 δρχ. (€0,22). Σήμερα κοστίζει, με την πρόσφατη μείωση, € 1,20 (409 δρχ.)! Αύξηση 446%!!
• Για 1 κιλό τομάτες πληρώναμε 100 δρχ. (€ 0,30). Σήμερα πληρώνουμε € 1,50 (511 δρχ.)! Αύξηση 400%!!
• Για το νεράκι (ΕΥΔΑΠ) πληρώναμε 50 δρχ. (€ 0,15). Σήμερα πληρώνουμε € 0,50 (170 δρχ.)! Αύξηση 233%!!
• Στον κουρέα πληρώναμε 800-1100 δρχ. (€ 2,34-3,23) για ένα αντρικό κούρεμα. Σήμερα πληρώνουμε € 10-12 (3046-4090 δρχ.)! Αύξηση 300%!!

Εκλο-yes man

 

Προειδοποιούσα από τις αρχές του Φλεβάρη, μέρες μόλις μετά τον αρχικό ενθουσιασμό της έλευσης του «καινούριου» πως αν η συγκυβέρνηση δεν επέλεγε να συγκρουστεί στο εξωτερικό μέτωπο με την ΕΕ και στο εσωτερικό με τους ολιγάρχες, αναπόφευκτα θα οδηγούνταν σε ρήξη στο εσωτερικό πρώτα με το κόμμα και μετά με το λαό. 

 

Η ρήξη στο κόμμα είναι ήδη πραγματικότητα. Προσωπικοί φίλοι και επιλογές του νεαρότερου πρωθυπουργού αλλά και ιδρυτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ τον εγκαταλείπουν με ένα αίσθημα απέχθειας. Μένει να τον χωρίσει κι η γυναίκα του όπως ο ίδιος καλαμπουρίζοντας προειδοποίησε πως θα συνέβαινε αν αυτός δεν έφερνε μια καλή συμφωνία, 

 

Δεν είναι ότι τόσοι πολύ πρόδωσαν την εμπιστοσύνη του πρωθυπουργού: Το αντίθετο. Ο Τσίπρας πρόδωσε την λαϊκή και κομματική εμπιστοσύνη φέρνοντας το δικό του μνημόνιο ενώ παράλληλα επιχειρούσε και μια βίαια προσαρμογή όχι μόνο της ελληνικής κοινωνίας αλλά και του κόμματος το οποίο τελικά και μετέτρεψε σε ένα προσωπικό φέουδο, μια σύναξη αυλικών.

 

Η αριστερή παρένθεση ολοκληρώθηκε με το χειρότερο δυνατό τρόπο.

 

Ήταν απολύτως αναμενόμενο: Από τις πρώτες μέρες της διακυβέρνησης άρχισε να διαφαίνεται πως ο Αλέξης Τσίπρας ήθελε την ευρωπαϊκή χρηματοδότηση πάση θυσία. Και αυτό στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα σήμαινε ένα και μόνο πράμα: Μνημόνιο 3, γνωστό στη συνέχεια ως «μνημόνιο Τσίπρα».

Από τις Μανωλάδες του πλανήτη, στο τραπέζι μας…

 

Συντάκτης: Ελλη Πάνου      

 

Πίσω από τα γεμάτα ράφια στα σουπερμάρκετ, τα φτηνά φρούτα και λαχανικά, τα ακριβά κρασιά, το κρέας, το ψάρι, κρύβεται η ακραία εκμετάλλευση εκατομμυρίων ευάλωτων ανθρώπων: από τα χωράφια της Ιταλίας και της Ισπανίας ως την Μαλαισία, την Ταϊλάνδη ή την Αυστραλία.

«Κανείς δεν θα πρέπει να κρατείται σε καθεστώς δουλείας. Η δουλεία και το εμπόριο σκλάβων απαγορεύονται σε όλες τις μορφές τους».

Αυτό είναι το τέταρτο άρθρο της διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που υπεγράφη στο Παρίσι στις 10 Δεκεμβρίου 1948 - ένα έγγραφο για τα ατομικά δικαιώματα που για πρώτη φορά αφορούσε τους πάντες ανά τον κόσμο.

Η πραγματικότητα, όμως, δείχνει ότι αυτές οι λέξεις παραμένουν κενές περιεχομένου σε καθημερινή βάση.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εργασίας, το 2012, 21 εκατομμύρια άνθρωποι ζούσαν σε καθεστώς δουλείας, εκ των οποίων 5 εκατομμύρια παιδιά.

Η απέραντη ένδεια των ευρωλαγνικών επιχειρημάτων

Η αλήθεια είναι πώς ανέκαθεν οι οπαδοί του ευρώ δεν τα πήγαιναν καλά στην προσπάθειά τους να δώσουν σχήμα και μορφή με έναν πειστικό τρόπο στο όραμά τους. Ακόμη και στα τέλη της δεκαετίας του ’90, όταν τίποτε ορατό δεν σκίαζε τον κοινό ευρωπαϊκό ουρανό, το περίβλημα με το οποίο έντυναν το κοινό νόμισμα ήταν η σύγκλιση με την υπόλοιπη Ευρώπη, που υποτίθεται ότι αυτομάτως θα ερχόταν και αυτομάτως θα βελτίωνε τα εισοδήματά μας, και τα χαμηλά επιτόκια, που πράγματι ήρθαν διευκολύνοντας όμως την υπερχρέωση των ιδιωτικών νοικοκυριών και αδυνατώντας να αποτρέψουν την δημοσιονομική κρίση των περιφερειακών κρατών της ευρωζώνης.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η δυσκολία τους σήμερα να πείσουν θετικά για τα πλεονεκτήματα της παραμονής στο ευρώ ή ακόμη και για τις ζημιές που θα υποστούμε αν ανακτήσουμε την νομισματική μας κυριαρχία έχει κορυφωθεί. Αναμενόμενο, προφανώς, από την στιγμή που όλα εκείνα που υποτίθεται ότι θα παθαίναμε αν βγαίναμε από το μαντρί (πχ όρια στις τραπεζικές αναλήψεις) συνέβησαν εξ αιτίας της παραμονής μας. Έτσι, στις περισσότερες περιπτώσεις οι εκκλήσεις «μένουμε Ευρώπη» των ευρωλιγούρηδων συνοδεύονται από κενολογίες για την «ευρωπαϊκή πορεία που έχτισε ο ελληνικός λαός επί 40 χρόνια με θυσίες και συντριπτική πολιτική βούληση» (υιός Ψυχάρη, Βήμα 28 Ιουνίου 2015). Εδώ η κουτοπονηριά είναι εμφανής: ο,τιδήποτε κατάφερε ο εργαζόμενος άνθρωπος, με την εργασία του, να αποδοθεί στην «Ευρώπη των λαών» και το κοινό νόμισμα.

Δάνεια και αιχμαλωσία

 

Του Χρήστου Γιαννίμπα

 

Από το «Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» του Α. Τσίπρα, μέχρι τους πλειστηριασμούς που «τρέχουν» και τους βρικόλακες (επίσημα Distress Funds που είναι πιο κυριλάτο και τεχνοκρατικό), η απόσταση μπορεί να είναι μικρή ή μεγάλη (ανάλογα την περίπτωση), αλλά ο κοινός τόπος είναι τα ενυπόθηκα δάνεια.

 

Οι δανειολήπτες αυτών είναι κυριολεκτικά αιχμάλωτοι των τραπεζών. Μην βιαστείτε να πείτε «ας αποπληρώσουν το δάνειο για να μην είναι», ή «ας μην έπαιρναν δάνειο». Η αιχμαλωσία αφορά ΟΛΟΥΣ. Όχι μόνο τους συνεπείς δανειολήπτες αλλά ακόμα κι αυτούς που δεν έχουν πάρει δάνειο. Ας πιάσουμε το νήμα από την αρχή με μια διάκριση άγνωστη στους πολλούς (ακόμα και υπουργούς οικονομικών). Ένα ενυπόθηκο δάνειο είναι ή non recourse ή recourse.

(I) Non recourse δάνεια. Τέτοια είναι η συντριπτική πλειοψηφία στις ΗΠΑ και σ’ αυτά η ευθύνη είναι των τραπεζών. Αυτές πρέπει να σταθμίσουν τα αυτονόητα. Δηλαδή, αξία ακινήτου και εισόδημα του δανειολήπτη έτσι ώστε το δάνειο που θα δώσουν: (α) Να έχει δόση που αντιστοιχεί σε μικρό μέρος του εισοδήματος του δανειολήπτη και (β) Να είναι μέρος της αξίας του ακινήτου.[1]
Άλλωστε, αυτή ακριβώς είναι η δουλειά των τραπεζών και των καλοπληρωμένων στελεχών τους. Έτσι η τράπεζα δένεται με το ακίνητο. Αν ο δανειολήπτης για οποιονδήποτε λόγο δεν αποπληρώσει το δάνειο, η τράπεζα παίρνει το ακίνητο και η ευθύνη του δανειολήπτη σταματά εκεί. Η τράπεζα δεν μπορεί ούτε να του πάρει ούτε να του κάνει τίποτε άλλο.

-Το 2011 προβλήθηκε και στην Ελλάδα η ταινία «Υπόθεση Larry Crowne». Ο Larry, τον υποδύεται ο πάντα καλός Tom Hanks (σκηνοθετεί και την ταινία), με την κρίση χάνει τη εργασία του ενώ έχει ήδη αγοράσει σπίτι με δάνειο κατοικίας. Προκειμένου να αυξήσει τα προσόντα του στην αναζήτηση εργασίας, παρακολουθεί (και) οικονομικά. Μετά από λίγα μαθήματα, αντιλαμβάνεται πως η τρέχουσα αξία του σπιτιού του είναι πολύ μικρότερη από το υπόλοιπο του δανείου προς την τράπεζα. Φυσικά κάνει τη λογική και αυτονόητη κίνηση. Πηγαίνει στην τράπεζα και δίνει τα κλειδιά του σπιτιού του στην εμβρόντητη υπάλληλο αφήνοντάς τη σύξυλη. (Η σκηνή με το χαμόγελο του Tom Hanks να φτάνει μέχρι τα’ αφτιά, είναι «όλα τα λεφτά»). Αυτά, εκτός από το σινεμά, στην «κομμουνιστική» Αμερική γίνονται και στη ζωή.

(II) Στα recourse δάνεια, και τέτοια είναι ΟΛΑ στην Ελλάδα (κι άλλες ευρωπαϊκές χώρες), η τράπεζα ναι μεν υποθηκεύει το ακίνητο αλλά το κυριότερο γι’ αυτήν δεν είναι η αξία του. Κι αυτό γιατί η τράπεζα έχει δεμένο χειροπόδαρα τον δανειολήπτη.[2] Αν αυτός δεν αποπληρώσει το δάνειο, η τράπεζα θα πάρει το υποθηκευμένο ακίνητο, αλλά η ευθύνη του δανειολήπτη ΔΕΝ σταματά εκεί.

Η απαίτηση της τράπεζας επεκτείνεται σε οποιαδήποτε κινητή ή ακίνητη περιουσιακή αξία (κι ας μην είναι υποθηκευμένη) έχει ο ίδιος ή το/τα πρόσωπο/α που εγγυήθηκε/αν γι’ αυτόν. Η τράπεζα θα κυνηγά αυτόν και τους εγγυητές μέχρι δευτέρας παρουσίας και δεν θα τους αφήσει σε χλωρό κλαρί. Θα του πάρει το σπίτι και το χωράφι που κληρονόμησε από τον πατέρα του ή τον παππού του. Ακόμα και μετά θάνατον η εξάρτηση θα μεταφερθεί στα παιδιά τους (αν κάνουν αποδοχή κληρονομιάς).

Με τα recourse δάνεια πρακτικά η τράπεζα υποθηκεύει το σύνολο της περιουσίας και του δανειολήπτη και του εγγυητή, που ουσιαστικά είναι αιχμάλωτοι των τραπεζών. Γι’ αυτό οι τράπεζες δεν νοιάζονται και πολύ (για να μην πω καθόλου), αν θα πάρουν πίσω αυτά που έδωσαν αφού έχουν αιχμάλωτους δανειολήπτες και εγγυητές. Κι αν ακόμα στραβώσει η δουλειά, όπως με την κρίση, ξέρουν a priori πως το γκουβέρνο θα πληρώσει το μάρμαρο. Τότε κανείς δεν θα σας ρωτήσει αν είχατε ή δεν είχατε δάνειο, αν είσαστε καλοί ή κακοί δανειολήπτες. Ή μήπως σας ρώτησαν και σας εξαίρεσαν;

Το μεγάλο φαγοπότι: Πώς οι ξένοι εξαγοράζουν «μπιρ παρά» τράπεζες και βιομηχανίες!

Σε ένα πρωτοφανές «ριφιφί» εξελίχθηκε η υπόθεση του χρηματιστηρίου, από τη Δευτέρα μέχρι και την Πέμπτη. Μετά από πέντε εβδομάδες «αποχής», όπου το χρηματιστήριο παρέμενε κλειστό, το άνοιγμα του τη Δευτέρα σηματοδότησε και μια πρωτοφανή καθίζηση, η οποία συνεχίστηκε μέχρι και χτες. 

Όμως, χτες, κάτι άλλαξε… Οι τραπεζικές μετοχές που είχαν κατακρυμνιστεί, άρχισαν ξαφνικά να επιστρέφουν δυναμικά. Τι συνέβη; Τι ήταν αυτό που άλλαξε και μέσα σε μια μόλις μέρα επανήλθε η «αισιοδοξία» στο ΧΑ; 

 

Αυτό που άλλαξε είναι μετοχική σύνθεση στο τραπεζικό κεφάλαιο με τη δυναμική είσοδο ξένων παιχτών. 

Συγκεκριμένα, ξένοι μεγαλοεπενδυτές και τραπεζικοί κολοσσοί, όπως η Goldman Sachs και η HSBC, μπήκαν στα «γεμάτα» την Πέμπτη αγοράζοντας τη μία τραπεζική μετοχή μετά την άλλη. Ξένοι επενδυτές είχαν κάνει το ίδιο δύο μέρες πριν, την Τρίτη. Εκείνη την ημέρα, όμως, δεν αγόρασαν τράπεζες, αλλά εστίασαν σε τίτλους μεταποίησης. Μέσα, δηλαδή, στην πρώτη εβδομάδα επαναλειτουργίας του χρηματιστηρίου τράπεζες και μεταποίηση εξαγοράζονται από ξένους επενδυτές! Μάλιστα, τα πράγματα είναι ακόμη πιο ενδιαφέροντα, αν λάβουμε υπόψη ότι ξεκίνησαν τα περιβόητα stress test των τραπεζών, καθώς και οι διαπραγματεύσεις με την τρόικα για τα «κόκκινα δάνεια» που έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους οι τράπεζες! 

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα με τη σειρά: 

1. Το κραχ της Δευτέρας. 

Μετά από πέντε εβδομάδες «σιωπητηρίου», το ελληνικό χρηματιστήριο άνοιξε ξανά τη Δευτέρα που μας πέρασε και, όπως ήταν αναμενόμενο, συνοδεύτηκε από ένα ηχηρό «κραχ». Πηχυαίοι τίτλοι έκαναν λόγο για «Μαύρη Δευτέρα», παρομοιάζοντας τα όσα έγιναν στο χρηματιστήριο της Αθήνας, με τη «Μαύρη Δευτέρα» του 1987, όταν, την 29η Οκτωβρίου, το χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης έπεσε κατά 23%. 

Ένα παραμύθι (με αφορμή την βαρουφακειάδα των ημερών)

Δεν ξέρω αν εσείς έχετε καταλάβει τι συμβαίνει με τον Βαρουφάκη αλλά εγώ προσπαθώ να κατανοήσω και δεν τα καταφέρνω. Κάτι για χακάρισμα των ΑΦΜ διαβάζω αλλά πώς διάβολο γίνεται να χακάρει κάποιος τους ΑΦΜ που χορηγεί και ελέγχει μια υπηρεσία τής οποίας προΐσταται ο ίδιος; Κάτι για Plan B διαβάζω, που είχε -λέει- σχέση με μια ακατανόητη διαδικασία επιστροφής στην δραχμή αλλά τι είδους Plan B είναι αυτό που το ήξερε μόνο ο Γιάνης και όλοι οι άλλοι δεν είχαν ιδέα; Μόνος του θα το εφάρμοζε; Κάτι για εθνικές προδοσίες και ειδικά δικαστήρια διαβάζω αλλά αυτά με κάνουν και ξεκαρδίζομαι στα γέλια αναλογιζόμενος την Ζήμενς, τα υποβρύχια που γέρνουν, τα πολεμικά αεροπλάνα που αγοράσαμε δίχως τα όπλα τους και άλλα τέτοια που δεν έστειλαν κανέναν σε ειδικό δικαστήριο.

Με αφορμή, λοιπόν, την... βαρουφακειάδα των ημερών και την αναζωπύρωση των συζητήσεων περί επανόδου σε εθνικό νόμισμα (κάτι που άρχισε να συζητιέται έντονα και στην Ιταλία), το μυαλό μου πετάει από δω κι από κει. Ας προσπαθήσω, λοιπόν, να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά.

2008: Χένρυ Πώλσον (υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ) και Μπεν Μπερνάνκι (πρόεδρος Fed) σκεφτικοί.
Τα προβλήματα με τις τράπεζες αρχίζουν.

Δραχμοφονιάδες 2.0

Πέτρος Αργυρίου

Τα παλιά καλά χρόνια, υπήρχε μια κατηγορία ανθρώπων που λάτρευαν τη δραχμή τόσο πολύ που δεν άντεχαν οποιαδήποτε μορφή της να τους εγκαταλείψει.

Συνήθως εύποροι, πολλοί από τους φραγκοφονιάδες με την αντικατάσταση της δραχμής από το ευρώ μεταλλάχτηκαν.

Γίναν δραχμοφονιάδες, ευρύτερα γνωστοί ως ευρωλιγούρια.

Οι δραχμοφονιάδες λέγαν πως το μέλλον είναι μπροστά -λες και ήταν πολλοί αυτοί που θα διαφωνούσαν σε αυτό μαζί τους- και λέγοντας τούτο επιχειρούσαν να δώσουν στο μέλλον τη μορφή που τους βόλευε.

Ονομάστηκαν έτσι και εκσυγχρονιστές και επιχείρησαν να εξαφανίσουν ότι θύμιζε παρελθόν: Άλλαζαν την οικονομία, την ιστορία, τα πάντα.

Σε σημαντικό βαθμό τα κατάφεραν μέσω του μαγικού φυλακτού που λεγόταν ευρώ και έρρεε με τη σέσουλα στους μηχανισμούς που είχαν στήσει.

Όταν το ευρώ άρχισε να καταπίνει το λαό τους, το δίλλημα ευρώ ή λαός είχε για αυτούς προφανή απάντηση: Ευρώ.

Επιχειρηματίες, καναλάρχες, εσπατζήδες και σχεδόν όλα τα πολιτικά κόμματα φτιάξαν το μπλοκ του Ευρώ. Το Ευρώ ως δόγμα, το ευρώ ως λατρεία, το ευρώ ως το μόνο μέλλον.

Οποιαδήποτε αμφισβήτηση της γερμανικής ηγεμονίας στην Ευρώπη που πλέον ορίζει το Ευρώ, ετούτοι την μετατρέπαν σε δίλλημα Ευρώ ή δραχμής, κάνοντας το Ευρώ να μοιάζει με υπέρλαμπρο άστρο, με τον ζωοδότη ήλιο και τη δραχμή με κάτι το σκοτεινό, το βρώμικο, το δόλιο, το αναχρονιστικό.

Ο πληθυσμός όμως, παρά την πλύση εγκεφάλου άρχισε να νοσταλγεί τις καλύτερες μέρες του παρελθόντος.