Αντιγράφουμε από το Antigeitonies
28η Οκτωβρίου η Ελλάδα γιορτάζει. Γιορτάζει το ΟΧΙ που είπε ο ελληνικός λαός στον ιταλικό φασισμό. Ένα όχι που μπορεί μεν να αναγκάστηκε να το πει ο, επίσης φασίστας, Μεταξάς σήμανε όμως πολλά για αυτόν το λαό. Ξεκίνησε μια 10ετία περιπετειώδη, μια δεκαετία αντίστασης και αγώνων κατά κάθε ξένου κατακτητή, κατά των Γερμανών αρχικά και στη συνέχεια Άγγλων και Αμερικανών αλλά και κατά της δωσίλογης αστικής τάξης και του συνόλου σχεδόν των πολιτικών της που όχι απλά συνεργάστηκαν αλλά στήριξαν, όπως και στηρίζουν, την εξουσία τους σε αυτούς.
Ο ελληνικός λαός πολέμησε στα αλβανικά βουνά και μετά την ήττα σχεδόν αμέσως ξεκίνησε την αντίστασή του. Για λευτεριά και λαοκρατία. Δημιούργησε το ΕΑΜ, την ΕΠΟΝ, το δικό του επαναστατικό στρατό, τον ΕΛΑΣ στη στεριά και τον ΕΛΑΝ στη θάλασσα. Ψυχή της αντίστασής του οι κομμουνιστές, το τότε επαναστατικό ΚΚΕ, που παρά τα μύρια όσα προβλήματά του (πολιτικά, ιδεολογικά, οργανωτικά), παρά το ότι η αστική τάξη παρέδωσε πολλούς κομμουνιστές, μαζί και τον Γενικό του Γραμματέα τον Ζαχαριάδη, στους κατακτητές, κατάφερε σε συνθήκες κατοχής να ανασυγκροτηθεί και να ρίξει το σύνθημα της οργάνωσης του λαού. Πολιτικής και ένοπλης. Της πραγματικής λαϊκής οργάνωσης και όχι της ψευδεπίγραφης που επικαλούνται πολλοί και διάφοροι σήμερα.
Εκατοντάδες χιλιάδες εργατών, αγροτών, φοιτητών, μαθητών, άντρες και γυναίκες οργανώθηκαν στο ΕΑΜ – ΕΛΑΣ και τις βοηθητικές του οργανώσεις. Σύντομα απελευθέρωσαν περιοχές ολόκληρες, το μεγαλύτερο κομμάτι της χώρας, όπου δημιουργήθηκαν λαϊκοί θεσμοί εξουσίας. Στις μεγάλες πόλεις οργάνωναν διαδηλώσεις και εμπόδιαζαν τον κατακτητή πολλές φορές να εφαρμόσει τα σχέδιά του. Όπου ως ένα βαθμό αναπτύχθηκε και ιδεολογική πάλη, ιδιαίτερα στις γραμμές του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, για το βάθος των αλλαγών που έπρεπε να γίνουν (όπως π.χ. για την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών). Κάτι που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό και ελάχιστοι, δυστυχώς, αναφέρουν στα βιβλία τους.
