Κάθε χρόνο με την επέτειο της απόβασης των Αγγλοαμερικάνων (συγνώμη, των δυτικών συμμάχων) στη Νορμανδία, "βομβαρδιζόμαστε" με δεκάδες αφιερώματα για το γεγονός, τελετές απονομής παρασήμων, αναπαραστάσεις της απόβασης, για να μαθαίνουν οι νεότεροι, ντοκιμαντέρ, μαρτυρίες. Σε όλες τις περιπτώσεις υμνούνται ο ηρωισμός και οι θυσίες εκείνων που έπεσαν στις μάχες, αναφέρονται οι ανυπέρβλητες δυσκολίες που αντιμετώπισαν τα στρατεύματα αλλά και η… ακλόνητη πίστη των Δυτικών στην απελευθέρωση της Ευρώπης. Χωρίς να θέλουμε να υποτιμήσουμε το γεγονός ότι πολλοί απλοί στρατιώτες σκοτώθηκαν στα γεγονότα εκείνα πιστεύοντας ότι με τη θυσία τους συμβάλλουν στην απελευθέρωση της υπό γερμανική κατοχή Ευρώπης, υπάρχουν μερικά πράγματα που όλως παραδόξως "διαφεύγουν" από τη μνήμη μερικών και δεν αναφέρονται.
Πρώτα απ' όλα δεν αναφέρεται ένα πολύ σημαντικό γεγονός, ότι δηλαδή η Σοβιετική Ενωση (ΣΕ) είχε ζητήσει να ανοίξει το δεύτερο μέτωπο στην Ευρώπη από το 1941 ακόμα, ώστε να μην αντιμετωπίζει το μεγαλύτερο μέρος του γερμανικού στρατού μόνη της. Οι δυτικοί "σύμμαχοι", αν και το υποσχέθηκαν, εσκεμμένα κωλυσιεργούσαν ελπίζοντας σε μια ήττα της ΣΕ και σε αποδυνάμωση της ναζιστικής Γερμανίας, ώστε όταν οι συσχετισμοί θα είναι υπέρ τους να επέμβουν. Χαρακτηριστικά ο Τρούμαν είχε δηλώσει: "Αν δούμε ότι η Γερμανία κερδίζει τον πόλεμο, οφείλουμε να βοηθήσουμε τη Ρωσία. Κι αν τον κερδίζει η Ρωσία, οφείλουμε να βοηθήσουμε τη Γερμανία και με τον τρόπο αυτό ας τους αφήσουμε να σκοτώσουν όσο μπορούν περισσότερους…" («Τάιμς Νέας Υόρκης» 24/7/1941).
