του Γιώργου Κοντογιώργη
Η Πολιτεία που
επικράτησε στην Ευρώπη, αρχικά ως απολυταρχία/κρατική δεσποτεία και στη
συνέχεια με το προσωνύμιο του κράτους-έθνους, ταξινομείται από το νεοτερικό
άνθρωπο στις δημοκρατίες. Η κοσμοσυστημική γνωσιολογία την ορίζει ως μια
εκλόγιμη μοναρχία με ισχυρή ολιγαρχική θεμελίωση. Επικράτησε στη Δύση ως φυσική
συνέπεια της μετεξέλιξης των κοινωνιών της από τη φεουδαρχία στον πρώιμο
ανθρωποκεντρισμό.
Κατά τούτο, η Πολιτεία αυτή
υπήρξε πλήρως συναρμοσμένη με την εξελικτική σημειολογία των ευρωπαϊκών κοινωνιών.
Αποτέλεσε, γι’ αυτές μια αδιαμφισβήτητη πρόοδο στο μέτρο που, είτε ως
φιλελευθερισμός είτε ως σοσιαλισμός, έσυρε τις κοινωνίες στην απελευθέρωση.
Στις χώρες της μετάβασης, η Πολιτεία αυτή εξακολουθεί να είναι εναρμονισμένη με
το διατακτικό της ολιγαρχικής τάξης και να παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς τις
μεταλλάξεις της. Είναι επομένως ολιγαρχική στις πολιτικές της. Διαθέτει,
ωστόσο, ακόμη ένα κανονιστικό περιβάλλον που επιτρέπει στην κοινωνία να
διαλέγεται μαζί της, με πρόσημο την κοινωνική συνοχή.
Τι συνέβη λοιπόν και η Πολιτεία αυτή, στο πλαίσιο του νεοελληνικού
κράτους, εκφυλίσθηκε από την πρώτη στιγμή, από την εγκατάσταση
συγκεκριμένα της βαυαρικής δυναστείας, σε μια πελατειακά διαρθρωμένη
ολιγαρχική κομματοκρατία; Πρωταρχικά, απουσίαζε από την ελληνική
κοινωνία η θεμέλια προϋπόθεση που τη γέννησε στις χώρες της Εσπερίας.
