του Γιώργου Ρακκά
Τις τελευταίες ώρες γίνονται απόπειρες από την πλευρά του
ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και της ευρύτερης δικαιωματικής και πολυπολιτισμικής αριστεράς,
να αποδομηθεί η πολιτική της κυβέρνησης στα ελληνικά σύνορα. Γίνεται λόγος για
«ακροδεξιά», για τον «Μητσοτάκη που έγινε Ορμπάν», ενώ κατασκευάζεται και ένα
ευρύτερο αφήγημα περί «ελληνικής απανθρωπιάς» που στρέφεται ανοιχτά εναντίον
της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, για το ότι τολμά και συμπαρίσταται
στις προσπάθειες της κυβέρνησης να κρατήσει τα σύνορα κλειστά.
Το ότι στοχοποιείται ολόκληρος ο ελληνικός λαός από αυτήν
την άποψη, αποτελεί και σιωπηρή παραδοχή για την κοινωνική απομόνωση της
συγκεκριμένης αντίληψης. Η οποία ωστόσο συνεχίζει ακάθεκτη. Σύμφωνα με αυτήν,
το ηθικό πρωτείο του ανθρωπισμού, το οποίο διατυπώνεται αφηρημένα και αφορά
στην κυριολεξία τον κάθε μετακινούμενο όπου γης, υπερβαίνει και παρακάμπτει
κάθε έννοια εθνικής κρατικής κυριαρχίας.
Σύμφωνα με αυτό, η Ελλάδα ως χώρα δεν δικαιούται να
προστατέψει τα σύνορά της, εφαρμόζοντας επί του συγκεκριμένου την συντριπτική
βούληση της κοινωνίας. Αντίθετα, υποχρεούται να υποδέχεται εσαεί τους
πληθυσμούς που επιθυμούν να εισέλθουν σε αυτήν, γιατί «κανείς άνθρωπος δεν
είναι λαθραίος»!
