Σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης Αρκαδία και Ουρανούπολη

ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΑΝΑΖΩΠΥΡΩΣΕΙΣ ΣΤΑ ΜΕΤΩΠΑ ΤΗΣ ΠΥΡΚΑΓΙΑΣ

Σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης κηρύχθηκαν οι περιοχές και τα χωριά της Αρκαδίας που επλήγησαν από την πυρκαγιά, η οποία άρχισε το μεσημέρι της Τρίτης από το Ανεμοδούρι Μεγαλόπολης, με απόφαση του γενικού γραμματέα Πολιτικής Προστασίας, ύστερα από αίτημα των τοπικών αρχών και της περιφέρειας Πελοποννήσου.Σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης κηρύχθηκε και η τοπική κοινότητα Ουρανούπολης του Δήμου Αριστοτέλη, έπειτα από αίτημα του αντιπεριφερειάρχη Χαλκιδικής, Γιάννη Γιώργου, εξαιτίας της πυρκαγιάς που μαίνεται από χθες στο Άγιο Όρος.

Συνεχείς αναζωπυρώσεις

Εν τω μεταξύ δε σταματούν οι αναζωπυρώσεις των πυρκαγιών σε Αρκαδία και  Σπαθοβούνι Κορινθίας, ενώ οι ισχυροί άνεμοι δυσκολεύουν τον έλεγχο και την πυρόσβεση. Πιο κρίσιμη είναι η αναζωπύρωση από τα Μαλλωτά προς την Παλαιόχουνη, στην κατάσβεση της οποίας λαμβάνουν μέρος ενισχυμένες επίγειες δυνάμεις, ώστε να την ελέγξουν.

Η Αγία Θεοδώρα Βάστας Αρκαδίας

Η νεαρή Θεοδώρα ζούσε σε ένα χωριό της Πελοποννήσου, τη Βάστα, λίγο έξω από τη Μεγαλόπολη. Από μικρή αγάπησε τον Θεάνθρωπο και Λυτρωτή Χριστό. Ήταν το μεγαλύτερο κορίτσι μιας πολύ φτωχής οικογένειας. Ο πατέρας της ήταν άρρωστος και ηλικιωμένος.

Κατά το Βυζάντιο, κάθε χωριό είχε τη δική του κοινωνική, διοικητική καθώς και στρατιωτική αρχή. Κάθε οικογένεια του χωριού όφειλε να προσφέρει έναν άντρα για το στρατό του κι αν αυτό δεν ήταν εφικτό, έπρεπε να καταβάλει χρήματα για τη μίσθωση ενός μισθοφόρου να την εκπροσωπήσει.

Ο ανήμπορος πατέρας της Θεοδώρας δεν ήταν ικανός ούτε να πολεμήσει, αλλά ούτε να δώσει το μεγάλο χρηματικό ποσό που απαιτείτο. Έτσι η Θεοδώρα που τότε ήταν μόλις 17 ετών, αποφάσισε να συμμετέχει η ίδια στον στρατό του χωριού, υποδυόμενη τον άντρα.

Απάντηση στο κείμενο για το εκκλησάκι της Αγίας Θεοδώρας στη Βάστα

Μπήκα στον κόπο να διαβάσω το μακροσκελές κείμενο του αναγνώστη σας και θα προσπαθήσω να περιγράψω περιληπτικά το τι συμβαίνει κατά την άποψή μου εκεί... Εν πρώτοις τα περί θαύματος τα θεωρώ γελοία, σκοταδιστικά και αυτοαναιρούμενα.

Ο οποιοσδήποτε Θεός, αν «αισθανόταν» την ανάγκη να κάνει ένα θαύμα θα είχε αμέτρητες ευκαιρίες να το κάνει διορθώνοντας ως παντοδύναμος κάποια από τα δεινά που κατατρέχουν την ανθρωπότητα. Δεν θα είχε την ανάγκη να ανατρέψει κανόνες της φυσικής και της στατικής με κάποια δένδρα στη στέγη ενός οικήματος-ναΐσκου. Και να συμβολίσει άρα τι? Μιλάμε δηλαδή για γελοιότητες…

Όμως το θέμα δεν ξεκινάει και δεν σταματά με τις φαντασιώσεις ενός θρησκόληπτου, που συνέλαβε αυτή την ιδέα.

Εκκλησάκι της Αγίας Θεοδώρας, στη Βάστα

Το εκκλησάκι της Αγίας Θεοδώρας στην Βάστα Αρκαδίας.
Ένα πραγματικό θαύμα

Ένα “ζωντανο” θαυμα υπαρχει κοντα στο χωριο Βαστα που βρισκεται στη περιοχη της Μεγαλοπολης Πελοπονησου.

Προκειται για ενα μικρο εκκλησακι λιθοκτιστο με διριχτη λιθινη στεγη διαστασεων 6.50Χ2.50μ. που κρατει απο την Βυζαντινη εποχη, τον 12ο αιωνα μ.Χ. Το μικρο αυτο εκκλησακι βρισκεται στη συνδρομη δυο ποταμων, η” καλυτερα ενος ποταμου και ενος αρκετα ορμητικου ρυακος, που οι ροες τους σχηματιζουν ορθη γωνια στο βαθος μιας ευρυχωρης κοιλαδας, που ειναι κυριολεκτικα πνιγμενη στο πρασινο που το αποτελουν μεγαλα πολυχρονα υδροβια δεντρα. Και εδω αρχιζει το παραξενο, που κατα την γνωμη του υποφαινομενου και πολλων ειναι ενα θαυμα, καταμεσης μιας εποχης εξοχως ρεαλιστικης που δεν παρεχει γονιμο εδαφος για θαυματα.