Οι σωματοφύλακες της κατσαρόλας

Ένας καλλιεργημένος λύκος

Ένας καλλιεργημένος λύκος
Απόσπασμα από το παραμύθι της Μπέκη Μπλούμ με εικονογράφηση του Πασκάλ Μπιέ από τον εκδοτικό οίκο ΖΕΒΡΟΔΕΙΛΟ. Μέρες τώρα ο Λύκος τριγυρνούσε στο χωριό. Πονούσαν οι πατούσες του από το περπάτημα και το στομάχι του γουργούριζε ασταμάτητα από την πείνα. Οι άνθρωποι βλέπεις είχαν γίνει ταχύποπτοι… Δεν εμπιστεύονταν πιά κανένα, πόσο μάλιστα ένα πεινασμένο λύκο. Όχι φαγητό δεν του δίνανε, ούτε καλημέρα δεν του λέγανε! Ξαφνικά, ο Λύκος θυμήθηκε πως υπήρχε ένα αγρόκτημα στα περίχωρα. Ισως εκεί να του χαμογελούσε η τύχη. Όταν έφτασε στο αγρόκτημα πλησίασε πολύ προσεκτικά στο φράκτη και… είδε από μακριά ένα γουρούνι, ένα παπί και μια αγελάδα να διαβάζουν στη λιακάδα! Κάνουν πουλάκια τα μάτια μου από τη πείνα… σκέφτηκε ο Λύκος. Πρώτη φορά έβλεπε παπιά, γουρούνια κι αγελάδες να διαβάζουν! Η υπόθεση όμως δεν χωρούσε αναβολή.Πεινούσε και έπρεπε να ορμήσει… Απάνω τους! «ΟΥΑ-Α-Α-Α-Α-Α!» έκανε ο Λύκος και κουνέλια και κοτόπουλα το’ βαλαν πανικόβλητα στα πόδια. «Τι είναι αυτή η φασαρία;» ρώτησε ενοχλημένη η Αγελάδα. «Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ στο βιβλίο μου!» «Αγνόησέ τον» είπε το Παπί, ενώ το Γουρούνι συνέχισε να διαβάζει ατάραχο….
Και η συνέχεια φυσικά στο χωριό με τα καλλιεργημένα ζώα!

Ο λαγός και η χελώνα

Ένας εγωιστής Λαγός που πήρε το θάρρος να αναγνωρίσει στο πρόσωπο του αντιπάλου του Χελώνας μια παν-ζωική αξία που λεγόταν ΕΙΡΗΝΗ !
Μια φορά και ένα καιρό σε ένα δάσος ζούσε ένας Λαγός με όλα τα’ άλλα ζώα! Αλλά στο δάσος του Λαγού τα ζώα δεν τα πήγαιναν τόσο καλά… Τσακώνονταν από το πρωί μέχρι το βράδυ! Ο κυρ-Κάστορας και οι πάπιες μαλώνανε για το φράγμα στη λιμνούλα. Η Τυφλοποντικίνα και ο κυρ-Ασβός καυγαδίζανε όλη μέρα για τα λαγούμια που σκάβανε. Η κυρία Κουκουβάγια και τα σκιουράκια τσακόνωνταν για το κάθε κλαδί και κλαδάκι στο δάσος, ενώ οι ενυδρίδες και η κυρ-Αρκούδα τσακώνονταν για το ποιός θα πιάσει πρώτος το μέρος με τα περισσότερα ψάρια στο ποτάμι!
Μονάχα ο Λαγός δεν τσακωνόταν με κανένα. Γιατί να τσακωθεί; Ο Λαγός ήταν το πιο γρήγορο ζώο στο δάσος ένας πρωταθλητής! Και οι συνήθειες του ήταν φυσικά συνήθειες πρωταθλητή. Κάθε πρωί… γυμναζόταν ελαφρά… έτρωγε αργά πρωινό… διάβαζε αθλητικά νέα… και έπαιρνε ένα υπνάκο… Το απόγευμα στολιζόταν με τα μετάλλιά του και έβγαινε για βόλτα!...

Δείτε παρακαλώ τη συνέχεια του παραμυθιού της Μπέκη Μπλούμ στο πρωτότυπα εικονογραφημένο από τον Πέβελ Πάλβακ παραμυθάκι Ο ΛΑΓΟΣ και η ΧΕΛΩΝΑ

Ο Μπουρμπουλήθρας

Όλα τα παραμυθάκια είναι όμορφα. Μα ένα που ξεχωρίζει ιδιαίτερα είναι ο Μπουρμπουλήθρας! Η Κατερίνα Παπανικολάου με μαέστρο εικονογράφο τον Antonio Corselli μας μεταφέρει στο βυθό της θάλασσας για να παρακολουθήσουμε μια απίστευτη ιστορία του Μπουρμπουλήθρα! Αχ αυτός ο μικρός «ιχθύς» τι ζωηρός, σαν παιδί, που είναι! Έφτασε να τα βάλει με ένα καρχαρία! Έτσι για να του μπει στο …δόντι και να μην νομίσει ότι έ! είναι μόνο αυτός και όχι άλλος πιο ευέλικτος στον υδάτινο κόσμο! Εν πάσει περιπτώσει εγκαίρως όμως κατάλαβε τον κίνδυνο και προτίμησε το «η ζωή είναι ωραία» ! Διαβάστε την αρχή του παραμυθιού εδώ:
Κάτω εκεί, στο βυθό της γαλάζιας θάλασσας, που είναι γεμάτη κοράλλια και φύκια, ζούσε ένα μικρό ψαράκι, ο Μπουρμπουλήθρας. Μικρό μα πολύ τολμηρό! Ο Μπουρμπουλήθρας πάντα κολυμπούσε φορώντας τα κίτρινα βατραχοπέδιλά του. Τα αγαπούσε πολύ και δεν τα αποχωριζότανε ποτέ. Του τα είχε κάνει δώρο ο νουνός του, ο Φουσκαλήθρας. Μια μέρα καθώς έπαιζε κρυφτό με τους φίλους του, έχασε το ένα βατραχοπέδιλό του. Το δεξί του για την ακρίβεια. Έβαλε λοιπόν την μάσκα της κατάδυσης και ξεκίνησε με τόλμη να το βρει. Θα κολυμπούσε έστω και με ένα βατραχοπέδιλο! Το αριστερό του για την ακρίβεια! Έτσι άρχισε η εξερεύνησή του στη πλατιά γαλάζια θάλασσα. Μα τι απέραντη που ήταν ! Γεμάτη πολύχρωμα φυτά και βράχους. Δεν ήξερε που να πρωτοκυτάξει…
... το βρήκε το βατραχοπέδιλό του;
... ποιός του το είχε πάρει;
... το πήρε πίσω;
... τι έκανε μετά ο Μπουρμπουλήθρας;

Η Χρυσομαλούσα

Η Χρυσομαλλούσα είναι ένα παραμύθι πολύ γνωστό στον Ευρωπαϊκό χώρο, αλλά συγχρόνως και πολύ διαφορετικό στις παραλλαγές του. Εκείνο που κατά τη γνώμη μου, κάνει αυτήν την παραλλαγή από την Ήπειρο τόσο όμορφη είναι το πρώτο μέρος της, όπου γίνεται λόγος για το παράξενο δώρο που κερδίζει ο πονόψυχος γιός του ψαρά: Το χάρισμα να καταλαβαίνει τις γλώσσες των ζώων! Το ίδιο δώρο είχε πάρει ως ανταμοιβή της αγάπης του για τα ζώα ένα άλλο παλικάρι. Ο Μελάμπους, το σοφό βασιλόπουλο των παμπάλαιων παραμυθιών της ελληνικής αρχαιότητας. Η ίδια ιδέα, λοιπόν ολοζώντανη μέσα στο πέρασμα των αιώνων… Όποιος σέβεται και προστατεύει τη φύση κερδίζει το δικαίωμα να νιώθει μέρος της, να συμμετέχει στη ζωτικότητά της, και ν’ αντλεί από αυτήν πλούτη και ευτυχία. Ζωή Βαλάση.
Παραμύθι αρχινώ
Μια φορά και ένα καιρό…
Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένα ψαράς κι είχε δυό γιούς. Ο μεγάλος του γιός έβγαινε μαζί του στο ψάρεμα, κι είχε πάντα τύχη. Ο κουβάς του κάθε μέρα ξέχειλος. Ο μικρότερος γιός όμως, δεν έπιανε ποτέ ψάρι. Τι έκανε; Αντί να βάζει δόλωμα στ’ αγκίστρι, έριχνε ψίχουλα και τάϊζε τα ψάρια! Κι αν έβλεπε κανένα ψαράκι να σπαρταράει όταν ξεψαρίζανε οι άλλοι τα δίχτυα, αυτός φλαπ! Το ξανάριχνε γρήγορα στο νερό! Κρυφά από τους άλλους. Όχι στο κουβά. Στη λίμνη. Μια μέρα που το παιδί καθόταν μοναχό στα βούρλα, βγήκε μπροστά μια γοργόνα και του ‘πε: «Για να σ’ ευχαριστήσω που τόσο καλό κάνεις στα ψάρια μου, θα σου κάνω ένα δώρο. Από αύριο το πρωί θα καταλαβαίνεις όλες τις γλώσσες των ζώων που είναι στο νερό, στη στεριά και στον αέρα! Λοιπόν, ταχιά το πρωί, σείρε στην αυλή σου… βγες στο λιακωτό… και άκουγε! Ότι λένε τα ζωντανά, τα πετεινά, εσύ, όλα θα τα καταλαβαίνεις»

Οχτώ μικρά καπέλα

Παλιό αλλά καλό!
Ένα πολύ τρυφερό παραμυθάκι θέλησε να μας χαρίσει η κυρία Μπέκη Μπλούμ με την ιστοριούλα που μας εξιστορεί στα Οχτώ Μικρά Καπέλα του ΖΕΒΡΟΔΕΙΛΟΥ. Διαβάστε πάρα κάτω ένα μέρος θα σας αρέσει. Εγώ ξετρελλάθηκα!
«Όταν η Αρκούδα βρήκε ένα παλιό χωνί πεταμένο στο δάσος , το στόλισε μ’ ένα ανθισμένο κλαδί και το φόρεσε για καπέλο. «Είναι απλώς ένα μικρό καπέλο» απαντούσε με σεμνότητα στα άλλα ζώα που τη ρωτούσαν. Αλλά το μικρό καπέλο ήταν ένας μεγάλος μπελάς! Κάθε φορά που η Αρκούδα πήγαινε να μαζέψει μέλι, οι μέλισσες διασκέδαζαν πολύ μπαινοβγαίνοντας στο χωνί, ώσπου στο τέλος η Αρκούδα αναγκάστηκε να απαρνηθεί εντελώς το αγαπημένο της μέλι. Ένα όμορφο καπέλο, βλέπετε άξιζε μια μικρή θυσία!
Γρήγορα ήρθε και η σειρά της κυρίας Τυφλοπόντικα: έπρεπε να αποκτήσει και εκείνη καπέλα πάση θυσία. Και απέκτησε. Το δικό της καπέλο, από φύλλα κισσού, ήταν κομψότατο και πολύ δροσερό. «Είναι απλώς ένα μικρό καπέλο…» εξήγησε με συγκρατημένη μετριοφροσύνη η κυρία Τυφλοπόντικα, όταν τη ρώτησαν τα άλλα ζώα. Αλλά το μικρό καπέλο ήταν ένας μεγάααλος μπελάς! Κάθε φορά που η κυρία Τυφλοπόντικα τρύπωνε σε καμιά ενδιαφέρουσα φυλλωσιά, θρονιάζονταν πάνω στο καπέλο της κάθε λογής έντομα και ζωύφια, που δεν έλεγαν με τίποτα να ξεκουνηθούν. Αλλά ένα τόσο φίνο καπέλο άξιζε αυτή τη μικρή ενόχληση!
Και που να δείτε το τέλος σκέτο ποίημα...