Το Άστρο της Βηθλεέμ

Άστρο λαμπρό τους οδηγεί... 
Το φως της Άγιας Νύχτας είναι ξεχωριστό.  
Ακόμα και αν ο ουρανός είναι συννεφιασμένος υπάρχει ένα Φως γαλήνης, μία αχτίδα αισιοδοξίας που φωτίζει την κρύα χειμωνιάτικη νύχτα.
Είναι το πιο οικείο ουράνιο σώμα, αυτό που συνδέεται άρρηκτα με τον εορτασμό των Χριστουγέννων.

Όπως όλα τα σύμβολα των Χριστουγέννων, έτσι και το Αστέρι της Γέννησης έχει έναν συμβολισμό στις μέρες μας.

«Ὦ γλυκύ μου ἔαρ»

Μεγάλη Εβδομάδα. Διάλεξα από τους ύμνους της να σταθώ σ’ εκείνον που βρίσκεται ανάμεσα στα Εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής:
«Ὦ γλυκύ μου ἔαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον, 
ποῦ ἔδυ σου το κάλλος;»
Ως προς τη μετάφρασή του, υιοθετώντας την αισθητική του Βάρναλη από τη “Μάνα του Χριστού”, θα μπορούσαμε να πούμε: «Άνοιξή μου γλυκιά, γλυκό μου παιδί, πού χάθηκε η ομορφιά σου;» 
Διάλεξα αυτόν τον ύμνο γιατί θέλω να σταθώ στη λέξη «ἔαρ», δηλαδή στην «άνοιξη». Καθώς η φράση «Ὦ γλυκύ μου ἔαρ» πολλές απομονώνεται και καθώς η γιορτή τού Πάσχα είναι ταυτισμένη με την εποχή της άνοιξης, συχνά το άκουσμα της λέξης μεταφέρει το νου σε αυτήν τη σημασία. Για να θυμηθούμε ξανά το Βάρναλη από το ίδιο ποίημα: «Πώς οι δρόμοι ευωδάνε με βάγια στρωμένοι / ηλιοπάτητοι δρόμοι και γύρω μπαξέδες… Φεύγεις πάνου στην άνοιξη, γιέ μου καλέ μου / Άνοιξή μου γλυκιά, γυρισμό που δεν έχεις». 

Η ζωντανή ελπίδα της Ανάστασης

Η Ανάσταση που γιορτάζεται την Κυριακή του Πάσχα και είναι η μεγαλύτερη γιορτή της Ορθοδοξίας, συμβολίζει την θριαμβευτική νίκη της ζωής απέναντι στον θάνατο, τη νίκη του καλού έναντι του κακού, τη νίκη της ελπίδας έναντι της απόγνωσης. 

 

Ζούμε σε μια δύσκολη εποχή, σε μια χώρα που αντιμετωπίζουμε τεράστια κοινωνικά προβλήματα όπως το πρόβλημα της φτώχειας, της ανεργίας, της οικονομικής κρίσης, της έλλειψης ασφάλειας και τόσα άλλα προβλήματα που συνδέονται με την προτεραιότητα που δίνουμε στις

ΠΑΝΑΓΙΑ, των απελπισμένων η ΕΛΠΙΔΑ!

 
«Βόηθα-βόηθα Παναγιά μου τους Έλληνες να εμψυχωθούν , φώτισέ τους - φώτισέ τους να βρούνε τον σωστό δρόμο για την Ελευτεριά τους» (Θ. Κολοκοτρώνης)

Πάσχα του καλοκαιριού! Η γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ξεχωρίζει στις καρδιές μας και είναι στη συνείδηση των χριστιανών σαν ένα δεύτερο Πάσχα!

Για την Εκκλησία μας η Θεοτόκος είναι «του πεσόντος Αδάμ η ανάκλησις, των δακρύων της Εύας η λύτρωσις». Βοήθησε στη σάρκωση του Χριστού, εξυπηρέτησε την παγκόσμια σωτηρία γιατί μ' αυτήν πραγματοποιήθηκε η προαιώνια απόφαση του Θεού: η σάρκωση του Λόγου και η δική μας σωτηρία. (Ιω. Δαμασκηνός).

Σύμφωνα με πληροφορίες που μάς δίνουν τα ιερά συγγράμματα,

To νόημα της παραβολής των Δέκα Παρθένων

Η παραβολή των Δέκα Παρθένων έχει μεγάλη σημασία για τη σωτηρία της ψυχής μας. Την ονομάζουμε «Παραβολή των Δέκα Παρθένων», θα μπορούσαμε όμως να την ονομάσουμε και «παραβολή της κλειστής πόρτας».

Ο σκοπός της ιδιαίτερα σοβαρός, αλλά και ιδιαίτερα επίκαιρος. Θέλει να τονίσει την εγρήγορση, την ετοιμότητα, την προετοιμασία και γενικότερα την κατάσταση στην οποία θα πρέπει να βρισκόμαστε, ιδιαίτερα στις έσχατες μέρες που διανύουμε. Οι παρθένες είναι οι ψυχές μας και η προμήθεια λαδιού για το λυχνάρι είναι ο επίγειος συνεχής αγώνας μας.

Οι ύμνοι που ψάλλονται είναι πολύ διδακτικοί και συγκινητικοί.

«Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός και μακάριος ο δούλος, ον ευρήσει γρηγορούντα· ανάξιος δε πάλιν, ον ευρήσει ραθυμούντα. Βλέπε, ουν ψυχή μου, μη τω ύπνω κατενεχθής, ίνα μη τω θανάτω παραδοθής, και της Βασιλείας έξω κλεισθής· αλλά ανάνηψον κράζουσα·  Άγιος, άγιος, άγιος εί ο Θεός ημών, πρεσβείαις του Προδρόμου, σώσον ημάς».

 

Η παραβολή  αναφέρεται σε  10 παρθένες που είχαν σκοπό να προϋπαντήσουν τον ερχόμενο Νυμφίο, ο οποίος θα έρχονταν μέσα στη νύκτα για να πάρει τη νύφη του και να ζήσει μαζί της.  Ήταν όλες λευκές, απαστράπτουσες, εκλεκτές, κρατούσαν ωραία, στολισμένα λυχνάρια, όλα γιορταστικά…

Μεγάλος ο ενθουσιασμός και η χαρά, όμως καθώς η ώρα περνούσε διαπίστωναν, όλο και πιο πολύ, ότι ο Νυμφίος αργούσε να έρθει

Το Άστρο της Βηθλεέμ

Άστρο λαμπρό τους οδηγεί... Το φως της Άγιας Νύχτας είναι ξεχωριστό. Ακόμα και αν ο ουρανός είναι συννεφιασμένος υπάρχει ένα Φως γαλήνης, μία αχτίδα αισιοδοξίας που φωτίζει την κρύα χειμωνιάτικη νύχτα.

Είναι το πιο οικείο ουράνιο σώμα, αυτό που συνδέεται άρρηκτα με τον εορτασμό των Χριστουγέννων.

Όπως όλα τα σύμβολα των Χριστουγέννων, έτσι και το Αστέρι της Γέννησης έχει

Η Νοητική Νηστεία των Επτά Ημερών

Όλοι γνωρίζουμε πόση σημασία έχει η διατροφή στη ζωή μας. Το θέμα της δίαιτας είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα της σύγχρονης εποχής για όλους τους ανθρώπους.  
Είμαστε αυτό που τρώμε, συμφωνούν όλοι οι ειδικοί, ότι το σώμα αποτελείται στην ουσία από την τροφή που φάγαμε στο παρελθόν. 
Ολόκληρος ο κόσμος αρχίζει να το συνειδητοποιεί αυτό.

Ο Έμμετ Φοξ ασχολείται με το θέμα της δίαιτας από ένα επίπεδο πολύ πιο βαθύ και με μεγαλύτερες επιδράσεις. Αναφέρεται στη

Η Νίκη του Φωτός στο Βασίλειο της Νύχτας

Στις 25 Δεκεμβρίου, ένα μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας γιορτάζει τη Γέννηση του Χριστού, του Υιού του Θεού, που κατέβηκε στη γη για να εκπληρώσει την υπόσχεση του Θεού Πατέρα, πως ο άνθρωπος δεν θα μείνει μόνος του και απροστάτευτος στο

Η ουσία και το αποτέλεσμα της προσφοράς

Ο τελικός σκοπός της πνευματικής εξέλιξης του ανθρώπου, δεν είναι μόνο το να παίρνει, ή να επιτυγχάνει τους εσωτερικούς του στόχους, αλλά να δίνει.
Είναι μια εσωτερική παρόρμηση που καλλιεργείται σταδιακά στον άνθρωπο, ο οποίος κατορθώνει να έρθει σε επικοινωνία με το είναι του.
Δεν σκέφτεται πλέον μόνο τον εαυτό του και την προσωπική πνευματική του πρόοδο, αλλά και την ανακούφιση των

Το δώρο της Ανάστασης

Η Ανάσταση του Χριστού είναι δώρο σε όλο το ανθρώπινο γένος, για να το γευτούμε όλοι, δίκαιοι και άδικοι, πιστοί και άπιστοι, χριστιανοί και αλλόθρησκοι, ορθόδοξοι και αιρετικοί.
Ο Χριστός δεν πέθανε επιλεκτικά για ορισμένους ανθρώπους, αλλά για όλους «εις υπέρ πάντων απέθανεν».
Η Ανάσταση δεν ταυτίζεται με τη σωτηρία μας, όπως συνήθως την εννοούμε, δηλαδή ως απόλαυση του Παραδείσου.

Η δωρεά του Χριστού σε μας δεν είναι απλά και μόνο η κατάργηση του κακού, αλλά η δυνατότητα να αποκτήσουμε τη ζωή Του, να γίνουμε «συγκληρονόμοι Χριστού».
Αυτή τη δωρεά θα την απολαύσουμε όλοι όσοι -με ελευθερία κινούμενοι- με καθαρό λογισμό και αγάπη προσπαθήσουμε να ρυθμίσουμε τη ζωή μας σύμφωνα με το λόγο Του.  
“Αναστάς ο Ιησούς από του τάφου καθώς προείπεν, 
Έδωκεν ημίν την αιώνιον ζωήν και το μέγα έλεος”.
Η Ανάσταση του Χριστού νίκησε τη φθορά και το θάνατο.
“Χριστός ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας”. 

Πολύ σημαντικός για το σημείο αυτό είναι και ο Κατηχητικός λόγος του αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου, που ακούμε κατά την θεία Λειτουργία της Κυριακής του Πάσχα.
Μεταξύ των άλλων λέγεται ότι ο Άδης όταν συνάντησε τον Χριστό "επικράνθη... κατηργήθη... ενεπαίχθη... ενεκρώθη... καθηρέθη... εδεσμεύθη".
Στη συνέχεια λέγεται ότι ο Άδης, με τον θάνατο του Χριστού στον Σταυρό, έλαβε θνητό σώμα και βρέθηκε ενώπιον του Θεού, έλαβε γή-χώμα και συνάντησε ουρανό, έλαβε αυτό που έβλεπε, δηλαδή ανθρώπινο σώμα, ανθρώπινη φύση, και νικήθηκε από αυτό που δεν έβλεπε, δηλαδή από την θεότητα. Επίσης, στον Κατηχητικό αυτό λόγο λέγεται ότι, με την Ανάσταση του Χριστού ξεπεράστηκαν όλα τα ανθρώπινα προβλήματα.
Κανείς δεν πρέπει να θρηνεί για την φτώχεια και γενικά για την στέρηση των αναγκαίων υλικών αγαθών, γιατί "εφάνη η κοινή Βασιλεία".
Κανείς δεν πρέπει να οδύρεται για τα αμαρτήματα που διέπραξε, γιατί "συγνώμη εκ του τάφου ανέτειλε".
Κανείς δεν πρέπει να φοβάται τον θάνατο, γιατί "ηλευθέρωσε ημάς ο του Σωτήρος θάνατος".

Σύμφωνα με τον Μάξιμο τον ομολογητή, ο Χριστός βρίσκεται κρυμμένος μέσα στις εντολές Του.
Οπότε, όποιος τις τηρεί με όλη την καρδιά του, ενώνεται μαζί Του.
Έπρεπε πρώτα να συντριβεί το κράτος της αμαρτίας, για να ανθίσει στα ερείπιά της ο φωτεινός βλαστός της θείας ζωής.
Έπρεπε προηγουμένως να καταβληθεί η θλίψη, για ν’ ακολουθήσει η υπέρτατη χαρά.

Ο πρώτος λόγος του αναστηθέντος Χριστού στις μυροφόρες ήταν το “χαίρετε”.
Η χαρά χαρακτηρίζει τη ζωή των αληθινών χριστιανών.
Το “χαίρετε” είναι ο καλύτερος και ωραιότερος χαιρετισμός για παντού και πάντοτε.
Ο αναστηθείς Χριστός χάρισε την αφοβία του θανάτου στον κόσμο.
Ο σύγχρονος άνθρωπος από το φόβο του μην πεθάνει πεθαίνει πριν πεθάνει.
Η αγωνία του θανάτου που πνίγει τον κόσμο βρίσκει διέξοδο μέσα στην πίστη της Ανάστασης του Χριστού.
Με την Ανάστασή του ο Χριστός χαρίζει αληθινή χαρά στον άκοσμο κόσμο, ειρήνη στον ανειρήνευτο άνθρωπο, ζωή στην ψευτοζωή και παλιοζωή, ελπίδα στα πολλά αδιέξοδα, βεβαιότητα χαράς ουράνιας, όπως γράφει ο μοναχός Μωυσής o αγιορείτης.


Ας κρατήσουμε αναμμένες τις λαμπάδες της ψυχής μας,  
ώστε «η του Χριστού αγία Ανάστασις», 
η Λαμπρή, η ημέρα «ην εποίησεν ο Κύριος», 
που έντυσε με φως την κτίση και την οικουμένη 
να φωτίσει και τη δική μας ζωή!
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
Φίλες και φίλοι συν-ταξιδιώτες!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!
ΦΩΤΙΣΜΕΝΑ & ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ!

Η Σταύρωση Νικά το Θάνατο!

Ο θάνατος του Χριστού πάνω στο Σταυρό δεν είναι μια αποτυχία που αποκαταστάθηκε κάπως μετά την Ανάστασή του.
Ο ίδιος ο θάνατος πάνω στο Σταυρό είναι μια νίκη.
Νίκη τίνος πράγματος;
Μόνο μια απάντηση μπορεί να υπάρξει: Η νίκη της οδυνώμενης αγάπης. «Κραταιά ως θάνατος αγάπη...ύδωρ πολύ ου δυνήσεται σβέσαι την αγάπην» (Άσμα Ασμ. 8, 6-7).
Ο Σταυρός μας δείχνει μιαν αγάπη που είναι δυνατή σαν το θάνατο, μιαν αγάπη ακόμη πιο δυνατή.
Ο άγ. Ιωάννης κάνει την εισαγωγή της διήγησής του για το Μυστικό Δείπνο και το Πάθος μ' αυτά τα λόγια: «...αγαπήσας τους ιδίους τους εν τω κόσμω, εις τέλος ηγάπησεν αυτούς» (Ιω. 13,1). Το ελληνικό κείμενο λέει εις τέλος, που σημαίνει «ως το τέλος», «ως το έσχατο σημείο». Κι αυτή η λέξη τέλος επαναλαμβάνεται αργότερα στην τελευταία κραυγή του Χριστού πάνω στο Σταυρό: «Τετέλεσται» (Ιω. 19,30). Αυτό πρέπει να εννοηθεί όχι σαν κραυγή αυτοεγκατάλειψης ή απόγνωσης, αλλά σαν κραυγή νίκης: Τελείωσε, κατορθώθηκε, εκπληρώθηκε!
Τι εκπληρώθηκε; Απαντάμε: Το έργο της οδυνώμενης αγάπης, η νίκη της αγάπης πάνω στο μίσος. Ο Ιησούς, ο Θεός μας, αγάπησε τους δικούς του ως το έσχατο σημείο.
Από αγάπη δημιούργησε τον κόσμο, από αγάπη γεννήθηκε σαν άνθρωπος μέσα σ' αυτό τον κόσμο, από αγάπη πήρε πάνω του τη διασπασμένη ανθρώπινη φύση μας και την έκανε δική του.
Από αγάπη ταυτίστηκε μ' όλη μας την απελπισία.
Από αγάπη πρόσφερε τον εαυτό του θυσία, διαλέγοντας στη Γεθσημανή να πάει εκούσια προς το Πάθος του: «...την μου τίθημι υπέρ των προβάτων... ουδείς αίρει αυτήν απ' εμού, αλλ' εγώ τίθημι αυτήν απ' εμαυτού» (Ιω. 10: 15,18).
Ήταν θεληματική αγάπη κι όχι καταναγκασμός αυτό που έφερε τον Ιησού στο θάνατό του.
Στην αγωνία του μέσα στον κήπο και στη Σταύρωσή του οι σκοτεινές δυνάμεις του επιτίθενται μ' όλη τους την ορμή, αλλά δεν μπορούν ν' αλλάξουν τη συμπόνια του σε μίσος· δεν μπορούν να εμποδίσουν την αγάπη του να συνεχίσει να είναι η ίδια. Η αγάπη του δοκιμάζεται ως το έσχατο σημείο, αλλά δεν καταπνίγεται. «Το φως εν τη σκοτία φαίνει, και η σκοτία αυτό ου κατέλαβεν» (Ιω. 1,5.
Στη νίκη του Χριστού πάνω στο Σταυρό θα μπορούσαμε να εφαρμόσουμε τα λόγια που ειπώθηκαν από κάποιο Ρώσο ιερέα, όταν απελευθερώθηκε από το στρατόπεδο συγκεντρώσεως: «Ο πόνος έχει καταστρέψει τα πάντα. Ένα μόνο πράγμα έχει μείνει σταθερό, η αγάπη» .
Ο Σταυρός σαν νίκη μας θέτει το παράδοξο της παντοδυναμίας της αγάπης.
Ο Dostoevsky πλησιάζει την αληθινή έννοια της νίκης του Χριστού με μερικά λόγια, που βάζει στο στόμα του στάρετς Ζωσιμά:
Μπροστά σε μερικές σκέψεις ο άνθρωπος στέκεται μπερδεμένος, ιδίως μπροστά στη θέα της ανθρώπινης αμαρτίας, και αναρωτιέται αν θα την πολεμήσει με βία ή με ταπεινή αγάπη.
Πάντα ν' αποφασίζεις: «Θα την πολεμήσω με ταπεινή αγάπη» .
Αν αποφασίσεις πάνω σ' αυτό μια για πάντα, μπορείς να κατακτήσεις ολόκληρο τον κόσμο.
Η γεμάτη αγάπη ταπείνωση είναι μια τρομερή δύναμη: είναι το πιο δυνατό απ' όλα τα πράγματα και δεν υπάρχει τίποτε άλλο σαν κι αυτή.
Η γεμάτη αγάπη ταπείνωση είναι μια τρομερή δύναμη· όποτε θυσιάζουμε κάτι ή υποφέρουμε όχι μ' αίσθηση επαναστατικής πίκρας, αλλά με τη θέλησή μας και από αγάπη, αυτό μας κάνει πιο δυνατούς κι όχι πιο αδύνατους. Αυτό σημαίνει προπάντων στην περίπτωση του Ιησού Χριστού. «Η αδυναμία του ήταν από δύναμη», λέει ο άγ. Αυγουστίνος. Η δύναμη του Θεού φαίνεται όχι τόσο πολύ μέσα στη δημιουργία του κόσμου ή μέσα στα θαύματά του, όσο στο γεγονός ότι από αγάπη ο Θεός «εκένωσεν εαυτόν» (Φιλ. 2,7), πρόσφερε τον εαυτό του, με γενναιόδωρη αυτοδιάθεση, με τη δική του ελεύθερη εκλογή συγκατανεύοντας να υποφέρει και να πεθάνει. Κι αυτό το άδειασμα του εαυτού είναι συνάμα μία πλήρωση: η κένωση είναι πλήρωση. Ο Θεός δεν είναι ποτέ τόσο δυνατός, όσο όταν βρίσκεται στην έσχατη αδυναμία.
Η αγάπη και το μίσος δεν είναι απλώς υποκειμενικά συναισθήματα που επηρεάζουν το εσωτερικό σύμπαν αυτών που τα αισθάνονται, αλλά είναι και αντικειμενικές δυνάμεις που αλλάζουν τον κόσμο έξω από μας.
Αγαπώντας ή μισώντας τον άλλο, τον κάνω, ως ένα σημείο, να γίνει αυτό που εγώ βλέπω μέσα του. Όχι μόνο για τον εαυτό μου, αλλά και για τις ζωές όλων γύρω μου, η αγάπη μου είναι δημιουργική, έτσι όπως το μίσος μου είναι καταστροφικό. Κι αν αυτό αληθεύει για τη δική μου αγάπη, αληθεύει σε ασύγκριτα μεγαλύτερη έκταση για την αγάπη του Χριστού.

Η νίκη της γεμάτης πόνο αγάπης του πάνω στο Σταυρό δεν είναι απλώς ένα παράδειγμα για μένα που μου δείχνει τι θα μπορούσα να πετύχω εγώ ο ίδιος αν μπορούσα να τον μιμηθώ με τις δικές μου δυνάμεις. Πολύ περισσότερο απ' αυτό, η πονεμένη του αγάπη έχει πάνω μου ένα δημιουργικό αποτέλεσμα, μεταμορφώνοντας την καρδιά μου και τη θέλησή μου, ελευθερώνοντάς με από τα δεσμά, ολοκληρώνοντάς με, κάνοντας δυνατό για μένα ν' αγαπώ μ' ένα τρόπο που θα ήταν τελείως πέρα από τις δυνάμεις μου, αν πρώτα δεν είχα αγαπηθεί απ' αυτόν. Γιατί μέσα στην αγάπη ταυτίστηκε μαζί μου· και η νίκη του είναι νίκη μου. Κι έτσι ο θάνατος του Χριστού πάνω στο Σταυρό είναι πράγματι, όπως τον περιγράφει η Λειτουργία του Μ. Βασιλείου, ένας «ζωοποιός θάνατος».
Επομένως η οδύνη του Χριστού και ο θάνατος έχουν αντικειμενική αξία· έκανε για μας κάτι που θα ήμασταν τελείως ανίκανοι να κάνουμε δίχως αυτόν. Ταυτόχρονα δεν θα έπρεπε να λέμε ότι ο Χριστός υπέφερε «αντί για μας», αλλά ότι υπέφερε για χάρη μας. Ο Υιός του Θεού υπέφερε «έως θανάτου», όχι για ν' απαλλαγούμε εμείς απ' την οδύνη, αλλά για να είναι η οδύνη μας σαν τη δική του. Ο Χριστός δεν μας προσφέρει ένα δρόμο που παρακάμπτει την οδύνη, αλλά ένα δρόμο μέσα απ' αυτήν· όχι υποκατάσταση, αλλά λυτρωτική συμπόρευση.
Αυτή είναι η αξία του Σταυρού του Χριστού για μας. Αν τη συνδέσουμε με την Ενσάρκωση και τη Μεταμόρφωση που προηγήθηκε, και με την Ανάσταση που την ακολουθεί -γιατί όλα αυτά είναι αχώριστα μέρη μιας μοναδικής πράξης ή «δράματος»- η Σταύρωση πρέπει να κατανοηθεί σαν ύψιστη και τέλεια νίκη, θυσία και πρότυπο. Και σε κάθε περίπτωση η νίκη, η θυσία και το πρότυπο είναι της αγάπης που πάσχει.
Έτσι βλέπουμε το Σταυρό:
την τέλεια νίκη της ταπείνωσης που ξέρει ν' αγαπάει πάνω στο μίσος και το φόβο·
την τελεία θυσία ή την εκούσια αυτοπροσφορά της συμπόνιας που ξέρει ν' αγαπάει·
το τέλειο πρότυπο της δημιουργικής δύναμης της αγάπης.

Με τα λόγια της Julian του Norwich:
Θα’ θελες να μάθεις το νόημα του Κυρίου σου πάνω σ' αυτό το πράγμα; 
Μάθε το καλά: Η αγάπη ήταν το νόημά του. 
Ποιος στο έδειξε; Η αγάπη. 
Τι σου έδειξε εκείνος; Αγάπη. 
Γιατί στο έδειξε; Από αγάπη. 
Κρατήσου απ' αυτό και θα μάθεις περισσότερα. 
Αλλά ποτέ δεν θα ξέρεις ούτε θα μάθεις μέσα σ' αυτό τίποτ' άλλο.
Τότε είπε ο καλός μας Κύριος Ιησούς Χριστός: Είσαι ευχαριστημένος που υπέφερα για σένα; Είπα: Ναι, Κύριέ μου, σ' ευχαριστώ· ναι, Κύριέ μου, ας είσαι ευλογημένος. 
Τότε είπε ο Ιησούς, ο Κύριος: Αν εσύ είσαι ευχαριστημένος, είμαι κι εγώ ευχαριστημένος: είναι μια χαρά, μια ευδαιμονία, μια ατέλειωτη ικανοποίηση για μένα το ότι κάτι υπέφερα για σένα· κι αν μπορούσα να υποφέρω περισσότερο, θα υπέφερα περισσότερο.

Κάλλιστος Ware
Επίσκοπος Διοκλείας

Ο Επίσκοπος Διοκλείας κ. Κάλλιστος (κατά κόσμον Timothy Ware), από τις σημαντικότερες εκκλησιαστικές και θεολογικές φυσιογνωμίες του καιρού μας, με απήχηση και αναγνώριση τόσο στον διορθόδοξο όσο και στον οικουμενικό χώρο, γεννήθηκε στην Αγγλία το 1934. Σπούδασε Αρχαία Ελληνικά, Λατινικά, Φιλοσοφία και Θεολογία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, απ’ όπου το 1965 έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα με εργασία για τον άγιο Μάρκο τον Ασκητή.
Αγγλικανός από γέννηση και ανατροφή, ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με την Ορθοδοξία το 1952, γοητευμένος από την ορθόδοξη Θεία Λειτουργία και την παράδοση της μυστικής θεολογίας, από την ενότητα θεολογίας και προσευχής.
Έγινε δεκτός στην ορθόδοξη Εκκλησία το Πάσχα του 1958, και το 1966 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Τον ίδιο χρόνο εκάρη μοναχός στη Μονή του αγ. Ιωάννου του Θεολόγου στην Πάτμο.
Επιστρέφοντας στην Οξφόρδη ανέλαβε καθήκοντα εφημέριου στην ελληνική ορθόδοξη ενορία, ενώ παράλληλα εκλέγεται Λέκτωρ στον κλάδο των Ορθόδοξων Ανατολικών Σπουδών στις Σχολές Θεολογίας και Σύγχρονης Ιστορίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.
Το 1982 εκλέγεται επίσκοπος Διόκλειας από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ο πρώτος Βρετανός που αναδεικνύεται επίσκοπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας από την εποχή του Σχίσματος!

Eύχομαι όλοι μας 
να ζήσουμε την ένταση του Θείου πάθους 
για να δοξολογήσουμε στη συνέχεια
την δυναμη της αγάπης Του 
όταν Εκείνος ως Θεός θα αναστηθεί.

Καλή Ανάσταση! 
φίλες και φίλοι συν-ταξιδιώτες μου!
(και ζητώ την κατανόησή σας
για την προσωρινή απουσία μου)

Το νόημα και το όφελος της Νηστείας

Νηστεία είναι η μεγάλη ευκαιρία που μας δίνεται να αποτοξινώσουμε την ψυχή από κάθε πάθος και να απαλλάξουμε το σώμα από ότι περιττό, επιζήμιο και θανάσιμο.
Προσφέρει, επομένως, μεγάλη αγαλλίαση και χαρά.

Απαραίτητη προϋπόθεση επιτυχίας είναι η ευχάριστη ψυχική διάθεση, το χαμόγελο και η ελπιδοφόρα θετική σκέψη.

Είναι προπάντων διάθεση ψυχής.
Συνδυάζεται πάντα με τις άλλες αρετές, την εγκράτεια, την προσευχή, την μετάνοια.
«Τιμή γάρ νηστείας ουχί σιτίων αποχή, αλλά αμαρτημάτων αναχώρησις», τονίζει ο ιερός Χρυσόστομος.

Επομένως, η νηστεία, ως πνευματικός αγώνας, ως αυτοκυριαρχία, ως εγκράτεια, ως άσκηση, πρέπει να είναι καθημερινό μας μέλημα και όχι μόνο υπόθεση Σαρακοστής, αλλά ρυθμιστής ζωής.
«…Τούτο το γένος ουκ εκπορεύεται ει μη εν προσευχή και νηστεία…»
Ματθ. ιζ' 21).

Η νηστεία διώχνει τα δαιμόνια των παθών που κυριεύουν και πολεμούν τη σάρκα μας και μολύνουν την ψυχή μας.
Είναι -για όλους- η νηστεία όπλο και φάρμακο.
Είναι πράγματι πολύτιμο φάρμακο, γιατί προφυλάσσει και θεραπεύει την αρρώστια της ψυχής και του σώματος.
Η γαστριμαργία, η καταστρεπτική αυτή πολυφαγία, αποχαυνώνει τον άνθρωπο και βλάπτει ανεπανόρθωτα την υγεία του.

Η Μεγάλη Σαρακοστή είναι περίοδος για αναζήτηση νοήματος.

Να βρούμε, δηλαδή, νόημα στην επαγγελματική μας ζωή -στα πλαίσια της κλήσης μας, νόημα στις προσωπικές σχέσεις μας -με τ' άλλα πρόσωπα, νόημα στη φιλία, νόημα στις ευθύνες μας.

Δεν υπάρχει απασχόληση, επάγγελμα που να μη μπορεί να «μεταμορφωθεί» -έστω και για λίγο μόνο- με στόχο όχι τη μεγαλύτερη απόδοση ή την καλύτερη οργάνωση αλλά τις ανθρώπινες σχέσεις.

Η ίδια προσπάθεια για «εσωτερικοποίηση» όλων των σχέσεών μας είναι απαραίτητη, γιατί είμαστε ελεύθερες ανθρώπινες υπάρξεις που καταντήσαμε (χωρίς τις περισσότερες φορές να το ξέρουμε) φυλακισμένοι στα συστήματα, τα οποία προοδευτικά κάνουν τον κόσμο μας απάνθρωπο.

Αν στην πίστη μας υπάρχει κάποιο νόημα, αυτό πρέπει να είναι συνδεδεμένο με τη ζωή και όλα τα συνακόλουθά της.

Χιλιάδες άνθρωποι νομίζουν ότι οι απαραίτητες αλλαγές έρχονται μόνο απ' έξω, με την επανάσταση και την αλλαγή στις εξωτερικές συνθήκες.

Δεν μπορεί να υπάρξει πνευματική εξέλιξη χωρίς νηστεία.

Σήμερα, πολλοί άνθρωποι ή δεν παίρνουν τη νηστεία στα σοβαρά ή, αν την παίρνουν, παρεξηγούν τον πραγματικό πνευματικό σκοπό της.

Για μερικούς, νηστεία σημαίνει ένα συμβολικό «σταμάτημα» σε κάτι ή αλλαγή διατροφικών συνηθειών, ενώ για μερικούς άλλους νηστεία είναι μια προσεκτική τήρηση των νηστευτικών κανόνων.

Πόσο άραγε ξεφύγαμε από την συνηθισμένη αντίληψη της νηστείας -ότι νηστεία δεν είναι παρά η αλλαγή φαγητών, ή το τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται- απ' όλη την επιφανειακή υποκρισία;

Τελικά νηστεύω σημαίνει μόνο ένα πράγμα: πεινάω.

Να φτάνω δηλαδή στα όρια εκείνης της ανθρώπινης κατάστασης οπότε φαίνεται καθαρά η εξάρτηση από την τροφή και, καθώς είμαι πεινασμένος ν' ανακαλύπτω ότι αυτή η εξάρτηση δεν είναι όλη η αλήθεια για τον άνθρωπο, ότι αυτή η πείνα είναι πρώτα απ' όλα μια πνευματική κατάσταση και που αυτή, στην πραγματικότητα, είναι πείνα για το Θεό.

Είναι η είσοδός μας και η συμμετοχή μας σε εκείνη την εμπειρία του Χριστού, με την οποία μας ελευθερώνει από την ολοκληρωτική εξάρτηση από την τροφή, την ύλη και τον κόσμο.

Η νηστεία είναι εκείνη που μπορεί να μας δώσει την υπαρξιακή βεβαίωση ότι, η εξάρτησή μας από την τροφή και την ύλη δεν είναι ολοκληρωτική και τέλεια, ότι ενωμένη με την προσευχή, τη χάρη και τη λατρεία μπορεί να γίνει πνευματική.

Η νηστεία είναι το μόνο μέσο με το οποίο ο άνθρωπος επανορθώνει την αληθινή πνευματική του φύση.

Δεν είναι μια θεωρητική, αλλά μια αληθινά πρακτική πρόκληση για τον «πατέρα του ψεύδους» που καταφέρνει να μας πείσει ότι εξαρτιόμαστε μόνο από το ψωμί και να οικοδομήσει όλη την ανθρώπινη γνώση, την επιστήμη και όλη την ύπαρξη πάνω σ’ αυτό το ψέμα.

Η νηστεία είναι ένα ξεσκέπασμα αυτής της απάτης και ταυτόχρονα μια απόδειξη, ότι υπάρχει αυτό το ψέμα.
Έχει ύψιστη σημασία το ότι ο Χριστός, ενώ νήστευε συνάντησε το Σατανά και το ότι αργότερα είπε ότι ο Σατανάς δεν αντιμετωπίζεται «ει μη εν νηστεία και προσευχή».



Ο Χριστός αρχίζει με νηστεία: «νηστεύσας ημέρας τεσσαράκοντα και νύκτας τεσσαράκοντα, ύστερον επείνασε» (Ματθ.4,2).

Η πείνα είναι η κατάσταση εκείνη κατά την οποία αναγνωρίζουμε την εξάρτησή μας από κάτι άλλο, τη στιγμή που νιώθουμε κατεπείγουσα και απαραίτητη ανάγκη για τροφή καταλαβαίνουμε ότι δεν έχουμε τη ζωή μέσα μας.
Είναι αυτό το όριο, πέρα από το οποίο ή πεθαίνω από ασιτία ή αφού ικανοποιήσω το σώμα μου έχω ξανά το αίσθημα της ζωής μέσα μου.

Αυτή ακριβώς, με άλλα λόγια, είναι η στιγμή που αντιμετωπίζουμε την τελική ερώτηση:
Από τί λοιπόν εξαρτάται η ζωή μου; 
Και εφ’ όσον η ερώτηση δεν είναι απλά μια ακαδημαϊκή ερώτηση, αλλά τη νιώθω μ’ ολόκληρο το σώμα μου, είναι επίσης και στιγμή πειρασμού.
Ο Διάβολος ήρθε στον Αδάμ μέσα στον Παράδεισο, ήρθε επίσης και στο Χριστό μέσα στην έρημο. Πλησίασε δηλαδή δυο πεινασμένους ανθρώπους και τους είπε: Χορτάστε την πείνα σας, γιατί αυτή είναι η απόδειξη ότι εξαρτάστε ολοκληρωτικά από την τροφή, ότι η ζωή σας βρίσκεται στην τροφή. Και ο μεν Αδάμ πίστεψε και έφαγε, ο Χριστός όμως αρνήθηκε τον πειρασμό και είπε: ο άνθρωπος «ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται».
Αρνήθηκε να δεχτεί αυτό το ψέμα που ο διάβολος επιβάλλει στον κόσμο, το κάνει δε ολοφάνερη αλήθεια χωρίς καμιά επιπλέον συζήτηση, το κάνει θεμέλιο για όλες τις απόψεις μας, τις επιστήμες, την ιατρική, πιθανόν και για τη θρησκεία.
Κάνοντας αυτό ο Χριστός αποκατέστησε τη σχέση ανάμεσα στην τροφή, τη ζωή και το Θεό, σχέση την οποία είχε σπάσει ο Αδάμ και που εμείς εξακολουθούμε να τη σπάζουμε κάθε μέρα.

Νηστεία είναι, επίσης, μια ευκαιρία για έλεγχο στα λόγια μας.

Ο κόσμος μας είναι υπερβολικά φλύαρος και εμείς συνέχεια πλημμυρίζουμε από λόγια που έχουν χάσει το νόημά τους και συνεπώς τη δύναμή τους.
Η ομιλία μας είναι προικισμένη με τεράστια δύναμη είτε θετική είτε αρνητική.
Γι' αυτό, επίσης, και θα κριθούμε για τα λόγια μας: «λέγω δε υμίν ότι παν ρήμα αργόν ο εάν λαλήσωσιν οι άνθρωποι αποδώσουσι περί αυτού λόγον εν ημέρα κρίσεως. Εκ γαρ των λόγων σου δικαιωθήση και εκ των λόγων σου καταδικασθήση» (Ματθ. 12,36-37).

Ελέγχουμε τα λόγια μας, με το να ανακαλύπτουμε τη σοβαρότητα και την ιερότητά τους, να καταλαβαίνουμε ότι μερικές φορές ένα «αστείο» που λέγεται απερίσκεπτα, μπορεί να έχει καταστρεπτικά αποτελέσματα, μπορεί να γίνει εκείνη η τελευταία «σταγόνα» που ξεχειλίζει το ποτήρι και ο άνθρωπος φτάνει στην τελική απελπισία και καταστροφή.
Αλλά ο λόγος μπορεί επίσης να είναι και μια μαρτυρία.
Μια τυχαία συνομιλία σ' ένα γραφείο με το συνάδελφο μπορεί να μεταδώσει καλύτερα μια θεώρηση για τη ζωή, μια διάθεση απέναντι στους άλλους ανθρώπους και στη δουλειά και να έχει περισσότερα αποτελέσματα από κάποιο τυπικό κήρυγμα.
Μπορεί, από μια τέτοια συνομιλία, να πέσουν σπόροι για μια ερώτηση πάνω στη δυνατότητα μιας άλλης προσέγγισης της ζωής, σπόροι για επιθυμία να γνωρίσει κανείς περισσότερα.
Δεν έχουμε, πραγματικά, ιδέα πόσο επηρεάζουμε ο ένας τον άλλον με τα λόγια, με τον τόνο της προσωπικότητας μας.
Τελικά, οι άνθρωποι ελκύονται στο Θεό, όχι γιατί κάποιος μπόρεσε να τους δώσει διαφωτιστικές εξηγήσεις, αλλά γιατί είδαν σ' αυτόν το φως, τη χαρά, το βάθος, τη σοβαρότητα, την αγάπη που από μόνα τους αποκαλύπτουν την παρουσία και τη δύναμη του Θεού στον κόσμο.

Η νηστεία είναι μια τέχνη που την κατέχουν απόλυτα οι άγιοι.
Μας ξαλαφρώνει, μας ευκολύνει στην αυτοσυγκέντρωση, μας κάνει νηφάλιους, χαρούμενους και καθαρούς. Αυτός που νηστεύει έτσι, παίρνει την τροφή σαν αληθινό δώρο του Θεού.
Είναι συνέχεια στραμμένος προς τον εσωτερικό κόσμο ο οποίος, ανεξήγητα, γίνεται ένα είδος τροφής.

Η Μεγάλη Σαρακοστή μας υπενθυμίζει συνέχεια τις δυσκολίες, τα εμπόδια και τους πειρασμούς που περιμένουν όσους νομίζουν ότι μπορούν να στηριχτούν στη δύναμη της θέλησής τους και όχι στο Θεό.

Πρέπει να ξανανιώσουμε ότι το σώμα μας είναι ναός της Παρουσίας του.
Είναι ανάγκη να ξαναβρούμε ένα θρησκευτικό σεβασμό για το σώμα, την τροφή, για το σωστό ρυθμό της ζωής.

Όσο περιορισμένη και αν είναι η νηστεία μας –εφ’ όσον είναι αληθινή νηστεία– θα μας οδηγήσει στον πειρασμό, στην αδυναμία, στην αμφιβολία και στον ερεθισμό.
Μ’ άλλα λόγια δηλαδή, θα είναι μια πραγματική μάχη και πιθανόν ν’ αποτύχουμε πολλές φορές. Αλλά αν δεχτούμε ότι η ζωή είναι μάχη και προσπάθεια, τότε βρήκαμε το βασικό στοιχείο της νηστείας.
Μια πίστη που δεν έχει ξεπεράσει τις αμφιβολίες και τον πειρασμό σπάνια μπορεί να θεωρηθεί αληθινή πίστη.

Δυστυχώς, δεν υπάρχει καμιά πρόοδος στη ζωή χωρίς την πικρή εμπειρία της αποτυχίας.

Πάρα πολλοί άνθρωποι αρχίζουν να νηστεύουν με ενθουσιασμό και σταματούν μετά την πρώτη αποτυχία.
Σ’ αυτή την πρώτη αποτυχία έρχεται η πραγματική δοκιμή.
Ανάμεσα στην αγιότητα και τον απογοητευτικό κυνισμό βρίσκεται η μεγάλη και θεϊκή αρετή της υπομονής –υπομονή πρώτα απ’ όλα για τον εαυτό μας.
Δεν υπάρχει σύντομος δρόμος για την αγιότητα, για κάθε σκαλοπάτι πρέπει να πληρώσουμε ολόκληρο το αντίτιμο.
Έτσι, το καλύτερο και ασφαλέστερο είναι ν’ αρχίσουμε με το ελάχιστο – ακριβώς λίγο πάνω από τις φυσικές μας δυνατότητες- και ν’ αυξήσουμε τις προσπάθειές μας λίγο-λίγο, παρά να επιχειρήσουμε πηδήματα σε μεγάλα ύψη στην αρχή και να σπάσουμε μερικά κόκαλα πέφτοντας στη γη!

Σαν συμπέρασμα: Από μια συμβατική και τυπική νηστεία –δηλαδή νηστεία από υποχρέωση και συνήθεια– πρέπει να γυρίσουμε στην πραγματική νηστεία.

Ας είναι περιορισμένη και ταπεινή αλλά να είναι συνεχής και αποφασιστική.

Ας αντιμετωπίσουμε έντιμα τις πνευματικές και φυσικές μας δυνατότητες και ας ενεργήσουμε ανάλογα, ας θυμόμαστε πάντως ότι δεν μπορούμε να νηστέψουμε χωρίς να προκαλέσουμε αυτές τις δυνατότητες, χωρίς να ενεργοποιήσουμε στη ζωή μας τα θεϊκά λόγια «τα αδύνατα παρ’ ανθρώποις δυνατά εστί παρά τω Θεώ».


Βιβλιογραφία: «Μεγάλη Σαρακοστή», Αλέξανδρου Σμέμαν, Εκδ. Ακρίτας.

Άγιος Νεκτάριος: ο ένθεος θεράποντας Χριστού!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ!

στον μικρό μας πολυαγαπημένο Νεκτάριο

και σε όλους τους Νεκτάριους και τις Νεκταρίες 

Ο Άγιος Νεκτάριος είναι ένας απο τους λαοφιλέστερους σύγχρονους Αγίους της Εκκλησίας μας.

Υπήρξε υπόδειγμα άκρας ταπείνωσης ως ανταπόδοση των κατηγοριών που του προσάπταν. Ήταν, επίσης, υπόδειγμα αρετής και υπομονής σε όλο το βίο του και κέρδισε επάξια την αγάπη τού ουράνιου Θεού και των ανθρώπων.

Μας έχει αφήσει μεγάλη πνευματική και συγγραφική κληρονομιά. Ένα μικρό δείγμα από τα γραπτά του κείμενα, έχω τη χαρά και την τιμή να σας παρουσιάσω παρακάτω:

«Ταπείνωση είναι το κάτω σκαλοπάτι των αρετών...
Αγάπη είναι το επάνω σκαλοπάτι...
Γιατί δεν αγιάζουμε σήμερα;
Γιατί δεν έχουμε ταπείνωση...»

«Σκοπός μας δεν είναι να καταδικάζουμε το κακό, αλλά να το διορθώνουμε. 
Με την καταδίκη ο άνθρωπος μπορεί να χαθεί, με την κατανόηση και βοήθεια θα σωθεί. 
Το κακό αρχίζει από τις κακές σκέψεις. 
Όταν πικραίνεσαι και αγανακτείς, έστω µόνο µε τη σκέψη, χαλάς την πνευµατική ατµόσφαιρα. Εµποδίζεις το Άγιο Πνεύµα να ενεργήσει και επιτρέπεις στο διάβολο να μεγαλώσει το κακό. 
Εσύ πάντοτε να προσεύχεσαι, να αγαπάς και να συγχωρείς...»

«Τα λάθη ενός ανθρώπου είναι αυτά που τον βοηθούν και του προσφέρουν την εμπειρία στη ζωή του ώστε να πορευθεί παρακάτω... 
Τα λάθη μας είναι απλά διδάγματα που εμπεριέχονται μες τη ζωή και απλά μαθήματα για να γνωρίζουμε και να κατανοούμε τον κόσμο γύρω μας...» 

«Αν αγωνίζεσαι τον αγώνα τον καλό, ο Θεός θα σε ενισχύσει. 
Στον αγώνα εντοπίζουμε τις αδυναμίες, τις ελλείψεις και τα ελαττώματά μας. 
Είναι ο καθρέφτης της πνευματικής μας κατάστασης. 
Όποιος δεν αγωνίστηκε, δεν γνώρισε τον εαυτό του. Προσέχετε και τα μικρά ακόμα παραπτώματα. 
Αν σας συμβεί από απροσεξία κάποια αμαρτία, μην απελπιστείτε, αλλά σηκωθείτε γρήγορα και προσπέστε στο Θεό, που έχει τη δύναμη να σας ανορθώσει.
Μέσα μας έχουμε αδυναμίες και πάθη και ελαττώματα βαθιά ριζωμένα, πολλά είναι και κληρονομικά. 
Όλα αυτά δεν κόβονται με μια σπασμωδική κίνηση ούτε με την αδημονία και τη βαριά θλίψη, αλλά με υπομονή και επιμονή, με καρτερία, με φροντίδα και προσοχή. 
Η υπερβολική λύπη κρύβει μέσα της υπερηφάνεια. 
Γι’ αυτό είναι βλαβερή και επικίνδυνη, και πολλές φορές παροξύνεται από το διάβολο, για ν’ ανακόψει την πορεία του αγωνιστή.
Ο δρόμος που οδηγεί στην τελειότητα είναι μακρύς. 
Εύχεστε στο Θεό να σας δυναμώνει. 
Να αντιμετωπίζετε με υπομονή τις πτώσεις σας και, αφού γρήγορα σηκωθείτε, να τρέχετε και να μη στέκεστε, σαν τα παιδιά, στον τόπο που πέσατε, κλαίγοντας και θρηνώντας απαρηγόρητα.
 Αγρυπνείτε και προσεύχεστε, για να μην μπείτε σε πειρασμό.

Μην απελπίζεστε, αν πέφτετε συνέχεια σε παλιές αμαρτίες. 
Πολλές απ’ αυτές είναι και από τη φύση τους ισχυρές και από τη συνήθεια.

Με την πάροδο του χρόνου, όμως, και με την επιμέλεια νικιούνται. 
Τίποτα να μη σας απελπίζει».

Καλή εβδομάδα 

αγαπητοί μου αναγνώστες,

φίλες, φίλοι 

και περαστικοί!

με υγεία και αγάπη πάντα...

Δύναμη: Η σωστή χρήση της!

Τα γεγονότα της ημέρας της Πεντηκοστής στη ζωή των Αποστόλων λίγο-πολύ τα γνωρίζουμε όλοι.
Ποια ακριβώς δύναμη απέκτησαν οι Απόστολοι την ημέρα της Πεντηκοστής που δεν είχαν πριν;
Δεν ήταν η δύναμη να βγάζουν δαιμόνια.
Δεν ήταν η δύναμη να θεραπεύουν αρρώστους.
Δεν ήταν η δύναμη να κηρύττουν στον κόσμο.
Όλα αυτά και πολλά άλλα τα είχαν πειραματιστεί πριν από την ημέρα της Πεντηκοστής όλοι οι Απόστολοι.

"Και προσκαλέσας τους δώδεκα μαθητάς Αυτού, έδωκεν εις αυτούς εξουσίαν κατά πνευμάτων ακαθάρτων, ώστε να εκβάλλωσιν αυτά, και να θεραπεύωσι πάσαν νόσον και πάσαν ασθένειαν".

(Ματθαίος ι΄ 1)

Δύναμη Πνεύματος
χωρίς ζωή Πνεύματος

Εδώ υπάρχει μια σοβαρή διαφορά:
Ενώ είχαν τη δύναμη οι Απόστολοι να θεραπεύουν και να βγάζουν δαιμόνια πριν την ημέρα της Πεντηκοστής (Λουκάς θ΄ 1), επειδή δεν είχαν γεμίσει με το Άγιο Πνεύμα ώστε να τους διοικεί, να μαλακώνει την καρδιά τους και να μορφώνει μέσα τους τον Ιησού Χριστό, οι καρδιές τους ήταν ακόμα σκληρές και ακατέργαστες.
Μάλωναν μεταξύ τους για το ποιος είναι μεγαλύτερος.
Επιθυμούσαν ακόμα τις πρώτες θέσεις.
Είχαν μέσα τους θυμό, που εκδηλώθηκε όταν ζήτησαν από τον Ιησού την άδεια να στείλουν φωτιά απ’ τον ουρανό να κάψει τους Σαμαρείτες, (Λουκάς θ΄ 52-54).
Είχαν ανταγωνισμό, εγωισμό, επιθυμίες και συχνές αμφιβολίες.

Μάλλον γι’ αυτό τους πήρε παράμερα, μετρίασε τον ενθουσιασμό τους και τους συμβούλεψε:

«Πλην εις τούτο μη χαίρετε, ότι τα πνεύματα υποτάσσονται εις εσάς. αλλά χαίρετε μάλλον ότι τα ονόματά σας εγράφησαν εν τοις ουρανοίς.»
(Λουκάς ι΄ 19-20).

Την Πεντηκοστή έλαβαν τη δύναμη
να μη χρησιμοποιούν δύναμη

Με αυτό το πνεύμα μιλάει ο απόστολος Παύλος, όταν λέει:

«Ημείς δε πάντες βλέποντες ως εν κατόπτρω την δόξαν του Κυρίου με ανακεκαλυμμένον πρόσωπον, μεταμορφούμεθα εις την αυτήν εικόνα από δόξης εις δόξαν, καθώς από του Πνεύματος του Κυρίου.»
(Β΄ Κορινθίους γ΄ 18)

Οι Δώδεκα Μαθητές εκείνη την εποχή ένα πράγμα πίστευαν για τη δύναμη:
«Όταν την έχεις, χρησιμοποίησέ την»!

Έτσι ακριβώς σκέφτονται οι άνθρωποι και στις μέρες μας.
Γι’ αυτό άλλωστε και ο Ιησούς ονόμασε δύο απ’ αυτούς «Υιούς Βροντής» (Μάρκος γ΄ 17).
Η βροντή το μόνο που κάνει είναι να τρομάζει τους πάντες.
Τίποτε άλλο, κανένα άλλο αποτέλεσμα.

Είναι, ίσως, από τα μεγαλύτερα και σοβαρότερα διλήμματα για τον άνθρωπο η κατοχή δύναμης και η σωστή χρήση της.

Πόσο συχνά χρησιμοποιούμε τη δύναμή μας για επίδειξη, άμυνα ή επίθεση απέναντι των αντιπάλων ή όσων διαφωνούν μαζί μας, για να αποστομώσουμε άλλους ή σαν μέσο επιβεβαίωσης ότι είμαστε ανώτεροι, αυστηρότεροι, πιο πνευματικοί!

Πόσες φορές έχουμε χρησιμοποιήσει την όποια δύναμή μας με εγωισμό, με φιλαυτία, με ακατάλληλα ή επικίνδυνα συναισθήματα!

Η σωστή χρήση της δύναμης

Είναι η δύναμη να αγαπάμε τον εχθρό μας, να ταΐζουμε και να ξεδιψάμε αυτόν που μας πολεμά, να δείχνουμε επιείκεια και αγάπη εκεί που φαίνεται ότι ταιριάζει μόνο μίσος και απόρριψη, να υποφέρουμε σιωπηλά, ενώ θα μπορούσαμε να εκδικηθούμε, να μη ζητάμε τίποτα για τον εαυτό μας, ούτε δόξα, ούτε αναγνώριση.

Είναι η δύναμη να μην προστάζουμε να πέσει φωτιά απ’ τον ουρανό να κάψει τους ανεπιθύμητους, τους δυσάρεστους.

Είναι η δύναμη να ζούμε με πολύ λίγα αγαθά, λιτά, απλά και να δαπανιόμαστε κυριολεκτικά για τους άλλους που έχουν ανάγκη.

Είναι η δύναμη που μας προσφέρει ανάπαυση, γλυκύτητα, επιείκεια, καλοσύνη, συγχωρητικότητα, ανοχή, υπομονή, μακροθυμία, ησυχία, γαλήνη, ομορφιά, είτε πρόκειται για εκκλησία ή ομάδα, είτε οικογένεια, σχέση ανθρώπων μεταξύ τους, είτε ακόμα και στην ατομική, προσωπική μας ζωή!

Όταν αποκτήσουμε αυτή τη δύναμη,
τη ζωή αυτής της δύναμης,
ποτέ δεν τη χρησιμοποιούμε
για την προσωπική μας φήμη ή δόξα.

Ο Κύριος μπορεί, όταν είμαστε άξιοι και κατάλληλοι, να μας πληρώσει με αυτή την «παντοδύναμη δύναμή Του», αρκεί να είναι σίγουρος ότι μπορεί να εμπιστευθεί την καρδιά μας, τη ζωή μας για τη σωστή και ευλογημένη χρήση της!

«Δια τούτο και ημείς… δεν παύομεν προσευχόμενοι διά σας… ενδυναμούμενοι εν πάση δυνάμει κατά το κράτος της δόξης Αυτού, εις πάσαν υπομονήν και μακροθυμίαν μετά χαράς.»
(Κολοσσαείς α΄ 9-11

Εύχομαι σε όλους τους φίλους,
αναγνώστες και περαστικούς
καλό τριήμερο του Αγίου Πνεύματος

και ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ!

Πως η αγάπη συνδέεται με όλα…

Ζωή είναι η ύπαρξη της Αγάπης.

Λογική είναι η Αγάπη που υπολογίζει.

Μελέτη είναι η Αγάπη που αναλύει.

Επιστήμη είναι η Αγάπη που ερευνά.

Φιλοσοφία είναι η Αγάπη που σκέφτεται.

Θρησκεία είναι η Αγάπη που αναζητάει το Θεό.

Αλήθεια είναι η παντοτινή Αγάπη.

Ιδανικό είναι η Αγάπη που ανεβάζει.

Πίστη είναι η Αγάπη που μεταδίδεται.

Ελπίδα είναι η Αγάπη που ονειρεύεται.

Καλοσύνη είναι η Αγάπη που βοηθάει.

Αδελφικότητα είναι η Αγάπη που αγκαλιάζει.

Θυσία είναι η υπέρτατη Αγάπη.

Απάρνηση είναι η Αγάπη που εγκαταλείφθηκε.

Δουλειά είναι η Αγάπη που χτίζει.

Αδιαφορία είναι η Αγάπη που κρύβεται.

Απελπισία είναι η Αγάπη που χάνει τον έλεγχο.

Πάθος είναι η Αγάπη που χάνει την ισορροπία.

Ζήλεια είναι η Αγάπη που πληγώθηκε.

Υπερηφάνεια είναι η Αγάπη που τραυματίστηκε.

Πρόκληση είναι η Αγάπη που υποβαθμίστηκε.

Τέλος το Μίσος, που σίγουρα πιστεύεις

ότι είναι το αντίθετο της Αγάπης,

δεν είναι τίποτε άλλο

από την Αγάπη που αρρώστησε βαριά!

Να έχεις

την καλύτερη ημέρα
την καλύτερη ώρα,
το καλύτερο λεπτό,
και όλα στη ζωή σου

να είναι τα καλύτερα,
σήμερα και πάντα.

Η Ειρήνη, η Χαρά,

η Απλότητα και η Ελπίδα
να μείνουν στην ψυχή σου
για όλη σου τη ζωή…

ΑΓΑΠΑ τον εαυτό σου
Και όσους είναι γύρω σου.

Και να θυμάσαι ότι:

Αγαπώ σημαίνει ζω.
Αγαπιέμαι σημαίνει αξίζω.
Αγαπιέμαι και Αγαπώ
Σημαίνει ΑΞΙΖΩ ΝΑ ΖΩ!

(Μου το έστειλαν στο email μου και το βρήκα πολύ αισιόδοξο και διδακτικό, γι’ αυτό και το δημοσιεύω. Όποιος φίλος συν-ταξιδιώτης επιθυμεί, μπορεί να το αναρτήσει στο blog του, ελεύθερα!)

Η απάτη του πλούτου

Την ευτυχία πρακτικά αναζητούμε όλοι, γιατί για την ευτυχία είμαστε πλασμένοι και αυτήν αποζητούμε σε κάθε μας βήμα, με κάθε μας επιλογή.
Κάποια στιγμή στη ζωή μας καθώς μεγαλώνουμε, συναντάμε κάποιον που μας λέει ότι αν έχουμε πολλά χρήματα και πλούτο θα νιώθουμε ασφάλεια, θα έχουμε δύναμη, θα γίνουμε ευτυχισμένοι.
Το πιστεύουμε και παίρνουμε αυτό το δρόμο.
Όμως ευτυχισμένοι μέσα από το μονοπάτι του πλουτισμού δεν γινόμαστε ποτέ.

Απλά χάνουμε τη ζωή μας καθημερινά και την ξοδεύουμε άδικα και εξαπατημένοι.

Αυτή η σχέση χρημάτων και ευτυχίας είναι ίσως

η μεγαλύτερη απάτη όλων των αιώνων,

όλης της ανθρωπότητας

και με τα περισσότερα θύματα.
Είναι μια συσχέτιση πλασματική.
Δίνει την εντύπωση σ' αυτόν που την ακούει ότι λέει την αλήθεια, αλλά στην ουσία πρόκειται για ένα καλά στημένο ψέμα, που εξαπατά και υποδουλώνει την ψυχή του ανθρώπου.
Γι' αυτό το Άγιο Πνεύμα του Θεού την αποκαλεί "η απάτη του πλούτου" (Ματθαίος ιγ΄ 22, Μάρκος δ΄ 19).

Τα πολλά και τα λίγα χρήματα είναι εντελώς σχετικές έννοιες.

Εξαρτώνται απόλυτα

από το τι έχουμε στην καρδιά μας

και πώς βλέπουμε τα χρήματα.
Για να μας φτάνουν τα χρήματα που έχουμε, πρέπει να αλλάξει το πνεύμα μας και ο τρόπος που τα χειριζόμαστε και όχι να αυξήσουμε την ποσότητά τους.

Κάποιος ρώτησε τον πολυ-δισεκατομμυριούχο John D. Rockfeller: "Πόσα χρήματα είναι αρκετά για εσάς;" Και εκείνος απάντησε αυθόρμητα. "Ακόμα και ένα δολάριο παραπάνω θα το ήθελα".

Ένα δολάριο με τόσες πετρελαιοπηγές, αεροπλάνα, ουρανοξύστες, επιχειρήσεις;
Και όμως.

Ούτε λιγότερα προβλήματα έχουν οι πλούσιοι,

ούτε πιο ασφαλείς είναι, ούτε πιο ευτυχισμένοι.
Αντίθετα μπορεί να έχουν περισσότερα και δυσκολότερα προβλήματα στη ζωή τους, να έχουν πίσω τους ένα δυστυχισμένο σπίτι, έναν πληγωμένο γάμο, μια κλονισμένη υγεία. Και δίπλα τους ακριβώς να υπάρχουν πολλά και καλά λεφτά... που όμως δεν είναι συγκοινωνούντα δοχεία τα χρήματα με την ευτυχία, ώστε το ένα να συνεισφέρει στο άλλο.

Δυστυχισμένοι άνθρωποι δεν υπάρχουν μόνο με λίγα χρήματα, αλλά και με πολλά, πάρα πολλά.
Φώναζε ο γνωστός ζάπλουτος του περασμένου αιώνα, "το μισό μου βασίλειο δίνω σε όποιον μου σώσει το παιδί μου", ο Αριστοτέλης Ωνάσης.

Ο γιος του Αλέξανδρος είχε ένα θανατηφόρο αεροπορικό δυστύχημα. Και ποιος δεν έτρεξε και ποιος δεν προσπάθησε. Ο Αλέξανδρος πέθανε αβοήθητος. Και το βασίλειο; Βασίλειο με πετρέλαια, ουρανοξύστες, αεροπλάνα; Βοήθεια μηδέν.

Συχνά η διαφορά ανάμεσα σε έναν πλούσιο και ένα φτωχό είναι περισσότερο στον τρόπο σκέψης και χρησιμοποίησης των χρημάτων και όχι στα ποσά.
Γι' αυτό λέει ο Απ. Παύλος ότι «όποιος έχει τροφή και κάτι να σκεπάζεται, ας είναι ικανοποιημένος».

Έτσι, οτιδήποτε ξεπερνά την επάρκεια

είναι ανούσιο,

άχρηστο και βλαβερό,

επειδή αυτά που έχουμε

είναι πιο πολύτιμα

απ' αυτά που δεν έχουμε.

Tο συμπέρασμα είναι:

Πλούσιος είναι όποιος έχει αυτά

που του χρειάζονται.
Πραγματικά πλούσιος είναι αυτός

που είναι ευτυχισμένος με όσα έχει

και τα απολαμβάνει.
Αυτός είναι και ευλογημένος άνθρωπος

από το Θεό.